Mens en Gezondheid

 

     Hans Anders         VoordeelDrogisterij          Flinndal           DokterOnline         Bekijk nu
Syndroom van Stevens-Johnson: symptomen en behandeling
Eens in de zoveel tijd worden we opgeschrikt door een verhaal over iemand die een ernstige allergische reactie heeft gehad op een standaard, vrij verkrijgbaar geneesmiddel. In dat geval kan een extreme reactie optreden die het syndroom van Stevens-Johnson is. De huid en slijmvliezen worden erdoor aangedaan en de aandoening is potentieel fataal. Foto's van mensen met syndroom van Stevens-Johnson kunnen als schokkend worden ervaren en zijn daarom niet bij dit artikel afgebeeld. Syndroom van Stevens-JohnsonSyndroom van Stevens-Johnson: zeer zeldzaam maar ook zeer ernstig Het syndroom van Stevens-Johnson is een immuuncomplex-gemedieerde hypersensitiviteitsreactie van de huid en de slijmvliezen over het gehele lichaam. Het zorgt ervoor dat de huid opzwelt en loslaat alsof iemand ernstige brandwonden heeft opgelopen. De aandoening kan fataal zijn. Patiënten bij wie minder dan 5% van het lichaamsoppervlak is aangedaan hebben een overlevingskans van 95%. Is een groter deel van het lichaam aangedaan dan overleeft 30 tot 40% het niet.De oorzaak blijft vaak onbekend maar regelmatig wordt een verband gelegd met medicijngebruik. Vaak gaat het om ogenschijnlijk ongevaarlijk, vrij verkrijgbare geneesmiddelen. Zo werd in 2014 in Engeland een meisje met spoed in het ziekenhuis opgenomen nadat ze het medicijn Zantac Ranitidine tegen brandend maagzuur had gebruikt die vrij bij de drogist verkrijgbaar waren. De allergische reactie die zij kreeg op het medicijn werd beschreven als een met een kans van één op een miljoen. Drie jaar eerder overkwam een jongen in Engeland hetzelfde nadat hij ibuprofen had gebruikt. De aandoening kan ook het gevolg zijn van een virus of infectie (griep, AIDS, coxsackievirus) of van een genetische aandoening.Symptomen van het syndroom van Stevens-Johnson Wanneer iemand last krijgt van het syndroom van Stevens-Johnson dan is dringende medische hulp noodzakelijk. Het is daarom belangrijk dat de symptomen als zodanig spoedig worden gesignaleerd. De aandoening begint zich meestal te manifesteren met vermoeidheid, koorts en een zere keel. Deze symptomen komen overeen met bijvoorbeeld een keelontsteking of beginnende griep. Snel zullen zich echter zweren en rupturen beginnen te vertonen op de slijmvliezen, met name in de mond en op de lippen maar ook op de genitaliën en rond de anus. 30% van de patiënten krijgt ook last van een oogontsteking. De zweren en rupturen zijn dusdanig pijnlijk dat het het eten en drinken bemoeilijkt. Zweren en scheuringen van de huid zullen zich vervolgens ook over de rest van het lichaam gaan vormen, met name in het gezicht, op het bovenlichaam, de armen en de voetzolen. De zweren kunnen in ernstige gevallen opbollen tot het formaat van een tennisbal. Het lichaam kan bovendien dusdanig ernstig ontvellen dat het lijkt alsof iemand zojuist ernstige brandwonden heeft opgelopen.Wie loopt het meeste risico? Wanneer je ibuprofen of een maagzuurremmer inneemt hou je niet voor mogelijk dat de kans bestaat op dusdanig ernstige bijwerkingen dat deze je fataal kunnen worden. Gelukkig is de kans op de ontwikkeling van iets als het syndroom van Stevens-Johnson extreem klein. Als het gebeurt is de oorzaak een fout van het immuunsysteem na inname van medicatie. Dit is door onderzoekers nog niet geheel ontrafeld. Wel kunnen artsen zeggen dat bepaalde groepen mensen hierop een verhoogde kans hebben. Het gaat dan met name om:Mensen met een verzwakt immuunsysteem (met name mensen die HIV positief zijn of lijden aan systemische lupus, hepatitis of de bof) Mensen die bestraling ondergaan voor een hersentumor en daarbij anti-epilepsie medicatie gebruiken Mensen wiens lichaam medicijnen maar langzaam opneemt. Mensen die recent een infectie van de bovenste luchtwegen hebben gehad.Medicijnen waarop het Syndroom van Stevens-Johnson een reactie is gebleken zijn de volgenden: allopurinol, azithromycine, carbamazepine, cefixime, diclofenac, ethosuximide, etravirine, fluconazole, ibuprofen, isotrerinoine, lamotrigine, levofloxacine, modafinil, nevirapine, nystatine, oseltamivir, paracetamol, pyrimethamine, valproate, valdecoxib, sitagliptine, sulfonamide, phenytoine, ranitidine, oxcarbazepine en zonisamide.Behandeling syndroom van Stevens-Johnson Zodra het syndroom van Stevens-Johnson is geconstateerd wordt allereerst alle medicatie gestopt die er eventueel de oorzaak van zou kunnen zijn. Vaak wordt een macrolide of tetracycline antibioticum toegediend. De ziekte moet vervolgens 'uitrazen'. De huid wordt behandeld zoals dit ook gebeurt bij mensen met brandwonden. Om uitdroging te voorkomen wordt een infuus aangebracht en in het geval van bijvoorbeeld zweren in de mond kan een pijnstillende mondspoeling worden gebruikt. Over de effectiviteit van het gebruikt van corticosteroïden wordt getwist. Sommigen behandelaars kiezen hier wel voor. Lees verderReactie Geert, 15-05-2014 17:18 #1Hallo,Bij mij is na jaren van onderzoek in het Radboudziekenhuis(o.a. Veger Kliniek) in Nijmegen, tijdens n spoedopname en vervolgonderzoeken door de toenmalige huidarts dr. Vinks van het st. Anna ziekenhuis in Oss (nu Bernhoven) het syndroom van Stevens-Johnsons gediagnosticeerd.Ik had steeds terugkerende wonden aan mijn mond (dit gebeurde 3/5 keer per jaar) en dit duurde tot aan volledig herstel ongeveer 3 volle weken.Dit is begonnen op +/- mijn 7de levensjaar tot mijn 19de levensjaar in de periode van +/- 1972 - 1984.Eerst was de reden niet duidelijk maar dr. Vinks was op een gegeven moment van mening dat het bij mij een allergische reactie op onderbewuste zenuwen waren. en dit aan het eind van mijn puberteit (rond mijn 18 levensjaar) zou stoppen, dan zou ik het vergroeid zijn.Deze verklaring was en is voor mij heel plausibel, want de klachten kwamen meestal op na een leuk evenement in mijn omgeving (Huwelijk, Carnaval Kermis ect.) en bleken echt een rectie te zijn op de "voorpret" die ik had van zo'n aankomend feestje. Ook heb ik het tijdens mijn 18 de levensjaar voor het laatst gehad, alleen is het toen ook in mij slokdarm geslagen wat het allemaal nog wat lastiger maakte.Na die laatste keer heb ik de klachten niet meer gehad (gelukkig) en heb nu nog wel regelmatig last van wat aften en soms een koortslip…In het begin was ik dan eerst nog wel altijd op mijn hoede omdat de beginnende klachten van jeuk/branderig gevoel bij een koortslip ook herkenbaar zijn als de beginnende klachten van de wonden aan mijn lip.Weet ook niet of er nu andere zienswijze zijn dan in die periode en mssn er een andere verklaring voor was maar ik had toendertijd zeker niet altijd medicijnen gebruikt.Of het moet dan een chronische klacht blijven.Wel is er later een verlaagd (in mijn 22 levensjaar) door een immunoloog vastgesteld dat ik een sterk verlaagd immuunsysteem had.Misschien hebben jullie wat aan deze info, daarom heb ik in elk geval gereageerd.Met vriendelijke groet Geert
woensdag, 22, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Gevolgen alcoholgebruik jongeren: alcoholgebruik door jeugd
Wat zijn de gevolgen van alcoholgebruik voor jongeren? Veel ouders denken er niet graag over na, maar het is zo dat veel kinderen en tieners al gaan experimenteren met alcoholgebruik tijdens hun middelbare schoolperiode - ver voordat ze volgens de wet alcohol mogen kopen. Onderzoek heeft uitgewezen dat bijna 80% van de middelbare schoolkinderen alcohol heeft geprobeerd. Op 15 jarige leeftijd drinkt 50% van de jongeren regelmatig alcohol (NIPO). Wat zijn de risico's van alcoholgebruik door jongeren? Gevolgen van alcoholgebruik door kinderenStartmoment alcoholgebruik zo lang mogelijk uitstellen Hoewel het experimenteren met alcohol tijdens de tienertijd veel voorkomt, terwijl het gebruik bij kinderen en jongeren sneller tot risico's leidt dan bij volwassen personen. Het is daarom belangrijk om het gebruik van alcohol al op jonge leeftijd bespreekbaar te maken met kinderen. Het is raadzaam het startmoment zo lang mogelijk uit te stellen. Kinderen onder de 16 jaar kunnen beter geen toestemming krijgen alcohol te drinken. In de wet is vastgelegd dat aan kinderen onder de 16 jaar geen alcohol verkocht mag worden. Dit kan gebruikt worden het startmoment zo lang mogelijk uit te stellen.Gevolgen van alcoholgebruik door jongeren Als een kind begint met alcohol, dan heeft hij vier keer meer kans om verslaafd te raken aan alcohol dan andere kinderen die er niet mee experimenteren. Verslaving is echter niet het enige potentiële probleem in relatie tot alcoholgebruik. Er zijn nog andere mogelijke gevolgen van alcohol op kinderen.Gevolgen alcoholgebruik: depressie en angststoornissenUit onderzoek blijkt dat jongeren onder de 16 die wekelijks meer dan zes glazen alcohol drinken, meer kans hebben op een depressie of een angststoornis.Gevolgen alcoholgebruik: ontwikkeling van de hersenen Alcohol kan leiden tot schade aan de hersenen van het kind, waardoor hij vergeetachtig of verward wordt. Hersenen blijven zich ontwikkelen tot gemiddeld het 24e jaar. Alcohol verstoort de groei van de hersenen.Gevolgen alcoholgebruik: schade aan andere organen Overmatig alcoholgebruik kan bij kinderen niet alleen leiden tot directe schade aan de hersenen, maar ook aan andere organen in het lichaam.Botontwikkeling en ontwikkeling van de seksualiteit In de puberteit groeien de spieren en botten van de kinderen versneld. Ook ontwikkelt zich in deze periode de seksualiteit. Hormonen spelen hierbij een grote rol. Alcoholgebruik verstoort de hormoonbalans. Onderzoek heeft aangetoond dat alcohol afbraak en verwijdering van het mannelijk hormoon testosteron uit het bloed verhoogt en de aanmaak van testosteron verlaagt.¹ Voorts remt alcoholgebruik de botontwikkeling van jongens.Minder goede school- en studieresultaten en werkprestaties Uit het onderzoeksrapport 'Middelengebruik en voortijdig schoolverlaten' van het Trimbos-instituut in samenwerking met de Universiteit Utrecht, blijkt dat frequent alcoholgebruik (evenals cannabisgebruik) een risicofactor is voor spijbelen, een geringere schoolmotivatie, verminderde schoolprestaties en schooluitval.²Gevolgen alcoholgebruik: onveilig vrijen Alcohol heeft een ontremmend effect, waardoor jongeren die alcohol drinken minder controle over zichzelf hebben. Jongeren vrijen vaker onveilig als ze duchtig de fles aangesproken hebben, met als gevolg dat de kans op seksueel overdraagbare aandoeningen en ongewenste zwangerschappen wordt vergroot.Vaker ongelukken en agressie Een kind zal onder invloed van alcohol ongecoördineerd gedragen. Ook het reactievermogen neemt af, waardoor de kans op omgelukken in het verkeer of elders groter wordt, met bijvoorbeeld botbreuken tot gevolg. Zoals gezegd heeft alcohol een ontremmende werking, waardoor de kans op agressie en geweld toeneemt. Alcohol en geweld gaan vaak samen. Uit onderzoek blijkt dat ruim tweederde van de horecaondernemers met agressie te maken heeft gehad en dat 1 op de 5 uitgaande jongeren of als slachtoffer of als dader met agressie te maken heeft gehad. Bijna driekwart van de daders heeft alcohol en/of drugs gebruikt voorafgaande de agressie. De meesten hunner hadden alcohol gebruikt (86%), gevolgd door alcohol in combinatie met drugs (14%) en slechts sporadisch alleen drugs.³Black-out Als iemand in korte tijd duchtig de fles aanspreekt, kan dit leiden tot een black-out, dat is een tijdelijke stoornis van de hersenen. Zo kan de volgende ochtend de herinnering van de avond ervoor uit het geheugen verdwenen zijn. Door terugkerende black-outs kan blijvende schade aan de hersenen ontstaan.Alcoholvergiftiging Het blijkt dat jongeren tijdens het uitgaan vaak veel in een korte tijd drinken. Het risico op een alcoholvergiftiging is hierdoor aanwezig. Bij een vergiftiging raakt het zenuwstelsel verdoofd en na bewusteloosheid kan een coma optreden met in ernstige gevallen zelfs de dood tot gevolg. Zo kent men sinds enkele jaren het fenomeen binge drinking, dat is wanneer men zich tot doel stelt zo veel mogelijk alcohol in zo weinig mogelijk tijd te consumeren, teneinde zo snel mogelijk dronken te worden. Ziekenhuizen krijgen daardoor steeds meer jongeren met een alcoholvergiftiging over de vloer. Vooral de laatste 10 jaar is er een sterke toename van het aantal kinderen dat wordt opgenomen vanwege een alcoholvergiftiging. Steeds meer ziekenhuizen openen een alcoholpoli. Doel van zo'n poli is om jongeren met een alcoholvergiftiging effectiever te behandelen en voor te lichten over (de risico's van) alcoholgebruik.Noten:Gary G. Gordon, M.D., Kurt Altman, M.D., A. Louis Southren, M.D., Emanuel Rubin, M.D., and Charles S. Lieber, M.D., Effect of Alcohol (Ethanol) Administration on Sex-Hormone Metabolism in Normal Men, N Engl J Med 1976; 295:793-797, October 7, 1976 Tom ter Bogt, Maurice van Lieshout, Suzan Doornwaard, Yke Eijkemans: Middelengebruik en voortijdig schoolverlaten - Twee onderzoeken naar de actuele en gepercipieerde rol van alcohol en cannabis in relatie tot spijbelen, schoolprestaties, motivatie en uitval; Trimbos-instituut in samenwerking met de Universiteit Utrecht, november 2009. http://www.alcoholinfo.nl/index.cfm?act=qena.antwoord&vraag=91 Lees verder
woensdag, 22, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Reactie Kimberley Pex, 11-07-2017 07:42 #1Als t zo bloedbenauwd is, - zeker in Maastricht - zijn veel mensen moe en slap door 'n natriumtekort. ORS, daar zit volgens mij aspartaam in, dat wil ik niet in mn lijf. Zoute bouillon, of chips met cola (zout en suiker) of zoek een andere combinatie zout (met zoet). Maar zout is wel t allerbelangrijkste, om niet totaal als 'n verdwaasde rond te lopen. 'n Menselijk lichaam kan ongemerkt liters water laten verdampen in die hitte, daar hoef je niet eens voor te zweten. Het is een minuscuul proces. Of gooi wat extra zout over de maaltijden. In de zomer is dat noodzaak. Reactie infoteur, 11-07-2017Hallo Kimberley,Dank voor je reactie. Het klopt dat wat zoute bouillon goed voor je is als het zo warm is. Mensen vergeten vaak dat niet alleen vocht belangrijk is maar dat er ook echt wat zout nodig is om het vocht vast te houden. Als je slechts een hele enkele keer ORS gebruikt zal het kleine beetje aspartaam geen kwaad kunnen, want zeker in het buitenland heb je soms niks anders bij de hand.Nogmaals bedankt voor je aanvulling,met vriendelijke groet,Celientje1
woensdag, 22, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Eczeem is een lastige aandoening van de huid
Eczeem is een lastige aandoening waar mensen veel last van kunnen hebben. Eigenlijk kunnen we zeggen dat eczeem een verzamelnaam is voor diverse aandoeningen van de huid die over het algemeen chronisch is. Naar schatting 15% van de bevolking heeft last van eczeem. Vooral bij jonge kinderen kan eczeem erg hardnekkig zijn. Het veroorzaakt jeuk en pijn en is vaak moeilijk te behandelen. Wel kunnen de klachten bestreden worden door een goede crème en de juiste leefwijze. Eczeem is een lastige aandoening Eczeem is eigenlijk een verzamelnaam voor diverse aandoeningen van de huid. Het is een chronische aandoening. We kennen diverse soorten eczeem waarbij we kunnen denken aan:Atopisch of constitutioneel eczeem Contacteczeem Craquelé eczeem Seborroisch eczeem Hypostatisch eczeem Atopisch of constitutioneel eczeem Deze vorm van eczeem komt vaak voor bij jonge kinderen en dat kan zeker al vanaf de zesde maand het geval zijn, soms zelfs nog jonger. We zien dan dat de huid rood is gekleurd en geschilferd. De huid voelt ruw en droog aan.Er ontstaan kleine blaasjes die vocht afscheiden. Omdat het jeukt zullen kinderen gaan krabben en ontstaan er krabwondjes. De aandoening is erfelijk bepaald in die zin dat er in de familie meestal sprake is van een allergie in de vorm van bijv. astma of gevoeligheid voor huisstof of hooikoorts. Bij hele jonge kinderen spreken we soms van dauwworm. Kinderen van rond de twee jaar kunnen last van krijgen van eczeem in de knieholten, rond de enkels en de polsen. Soms verdwijnt het eczeem spontaan maar kan ook later weer terugkomen. Er is veel last van jeuk. De aandoening is erfelijk bepaald. De oorzaak is eigenlijk onbekend. Door middel van bloedonderzoek kan de allergie vastgesteld worden maar soms is het ook mogelijk door middel van allergietest. Zowel stoffen als huisstof, graspollen kunnen de allergie doen ontstaan. Maar ook koemelk, eiwit, vis, pinda's en noten kunnen eczeem veroorzaken. De behandeling is vooral gericht op het onderdrukken van de verschijnselen. Contacteczeem Contacteczeem wordt veroorzaakt door bepaalde stoffen. We kunnen hierbij denken aan nikkel, chroom, cement, zeep of cosmetica. Soms kan een oorbel eczeem veroorzaken of een parfum. Men kan jarenlang geen last hebben van eczeem en plotseling kan dan alsnog contacteczeem ontstaan. Het vaststellen van de allergie gebeurt door plakproeven. De behandeling is vanzelfsprekend eerst gericht op het vermijden van de stof die het eczeem doet ontstaan. Verder zal men behandeld worden met crèmes zoals hieronder beschreven. In een enkele geval zal eerst prednison voorgeschreven worden om het eczeem tot rust te brengen. Voor mensen die een beroep hebben waarbij men tijdens het werk in contact komt met stoffen waar men allergisch voor geworden is kan een lastige situatie ontstaan. Soms kan men het beroep niet meer uitoefenen. Denk aan bakkerseczeem of kapperseczeem. Craquelé eczeem Craquelé eczeem komt meestal voor bij oudere mensen en ontstaat door uitdroging van de huid. Meestal ontstaat deze vorm van eczeem op de schenen en de huid ziet er uitgedroogd uit. Later ontstaan er kloven in de huid. De waterhuishouding van ouderen kan verstoord zijn en het vermogen om water vast te houden is dan verminderd. Het kan helpen om te smeren met ureum of glyserol. Seborroisch eczeem Dit is een eczeem waarbij roodheid en schilfers ontstaan bijv. in het gezicht of in de wenkbrauwen en naast de neus. Soms langs de haargrens of boven op de hoofdhuid. Het kan ontstaan rond de navel, onder de borsten in de buikplooi of rond de anus. Deze vorm van eczeem komt vaker voor bij mannen dan bij vrouwen. Gelukkig is de aandoening onschuldig en niet besmettelijk. Seborroisch eczeem is goed te behandelen met zalf of crème en zal dan meestal verdwijnen. Maar soms komt het echter na verloop van tijd weer terug. Deze vorm van eczeem ontstaat door een gist wat op de huid leeft. Het is een soort schimmel die Malassezia furfur genoemd wordt. Mensen met een vettere huid hebben eerder last van dit eczeem. Bij dit eczeem zijn vooral emotionele spanningen de oorzaak als de problemen erger worden. Maar ook droge lucht in centraal verwarmde ruimten kan een rol spelen. De hoofdhuid kan dusdanig geïrriteerd worden dat er roodheid en schilfers ontstaan op het hoofd en dan zien we het ontstaan van roos . Hiervoor dient men een anti- roos shampoo te gebruiken. Malassezia gist De Malassezia gist kan echt grote problemen veroorzaken. Er kan een ontsteking optreden van de haarzakjes en er kunnen kleine puistjes ontstaan op de rug. Dit kan ook erg gaan jeuken. De schilfertjes kunnen ook geel van kleur zijn en er wat vettig uitzien. Onze huid produceert altijd een hoeveelheid talg. Als er meer vet wordt geproduceerd op de huid bij de vernieuwing dan zien we dat er een mix van talg en schilfers op de huid ontstaat. Bij kleine kinderen noemen we dit berg. Deze vettige laag is moeilijk te verwijderen. We zien deze verschijnselen op het hoofd, achter de oren en langs de haargrens. Mensen schamen zich vaak als ze met deze aandoening te kampen hebben.Huidarts stelt de diagnose De diagnose zal altijd door de huidarts gesteld worden. Vaak kan deze met het blote oog al vaststellen om welke soort eczeem het gaat. Maar ook kan onderzoek gedaan worden door middel van een allergietest of door wat huidschilfers onder een microscoop te bekijken. Soms zal een stukje huid worden genomen om nader onderzoek te doen maar dit komt weinig voor.Behandeling Vooral gisten en schimmels zal men behandelen met anti- schimmel middelen die we kunnen krijgen in de vorm van crème of tabletten die we innemen. Soms helpt ook lichttherapie om de ontstekingen te remmen. Als er sprake is van een bacteriële infectie zal een antibiotica worden voorgeschreven. Corticosteroïden Hier gaat het om een behandeling met een crème die cortisol bevat. Deze middelen worden vaak gebruikt om ontstekingen te remmen. Ze werken zoals het bijnierschorshormoon in ons lichaam wat cortisol zelf aanmaakt. Deze crèmes bestaan er in diverse sterkten en ze worden in vier klassen ingedeeld. Over het algemeen kan men stellen dat het niet goed is om deze crèmes lang achtereen te gebruiken. De huidarts zal bepalen welke sterkte nodig is en gedurende welke periode men de crème dient te gebruiken. Ketoconazol Dit is een middel wat gebruikt wordt om gisten en schimmels te verwijderen. Men kan dit gebruiken in de vorm van een lotion voor hoofdroos. Het is te gebruiken als middel alleen maar men kan ook kiezen voor een combinatie met corticosteroïden. Wat kan men zelf doen Huid goed vet houden Wassen maar niet met zeep Gebruik geen bad- of doucheschuim Wel wassen met douche- of badolie Alleen katoenen kleding dragen. Wol en nylon vermijden Na het sporten douchen Zeelucht is goed en gezond Bij contacteczeem altijd handschoenen dragen Stress vermijdenVroeger werd eczeem vaak behandeld met een crème die teer of zwavel bevat.Deze veroorzaken echter snel vlekken die moeilijk te verwijderen zijn. Daarom worden deze producten steeds minder gebruikt. Ook wordt nog salicylzuur gebruikt in lotions. Deze weken de schilfers los. Naast de gewone behandeling met crème en lotion en bovenstaande tips is het ook belangrijk, om stress te vermijden en voldoende rust te nemen. Goede voeding speelt ook een rol zodat men over voldoende weerstand beschikt. Lees verder
woensdag, 22, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Caribisch gebied; Pas op voor mug met Chikungunya-virus
Voor veel Nederlanders is het Caribisch gebied een aantrekkelijke vakantiebestemming. Op Curaçao, Bonaire en St. Maarten vinden we immers zon, zee en strand en een heerlijke temperatuur. Maar in het afgelopen jaar is er er een gevaarlijke mug opgedoken die het plezier kan bederven en waar men behoorlijk ziek van kan worden. Dit is de Aedes mug die het chikungunya- virus bij zich draagt. Dit virus was al lang bekend en kwam vooral voor in Afrika en in landen rondom de Indische oceaan maar thans is het Caribisch gebied en Suriname ook het leefgebied van deze mug. Het Chikungunya-virus Chikungunya is een virusziekte die we kunnen vergelijken met dengue of knokkelkoorts. Het virus wordt verspreid door de Aedes mug die we ook wel tijgermug noemen. Eigenlijk gaat het om een mug uit dezelfde familie als degene die Denque veroorzaakt. De mug heeft een mutatie ondergaan en zich snel verder verspreid. Als de muggen besmet zijn dan dragen zij het virus in hun speekselklieren. Als een mens gestoken wordt door de mug dan komt het virus in de bloedbaan. Er vindt geen besmetting plaats van mens tot mens. Aedes mug Jarenlang kwam de ziekte al voor in bepaalde gebieden rond de Indische oceaan en in Afrika. In 2005 was er een epidemie op het eiland La Réunion. De Aedes mug heeft zich verspreid en komt nu ook voor in het Caribisch gebied, in Suriname en in Zuid Amerika. Maar ook in Italië en in Frankrijk is men niet veilig voor deze Aedes muggen. Ook hier komen meldingen van de ziekte voor. Vooral in het Caribisch gebied is er sprake van een echte epidemie met het chikungunya-virus. In juni 2014 trad de ziekte voor het eerst op in Bonaire maar al in januari 2014 werd de eerste besmetting geconstateerd op St. Maarten. Sedert augustus 2014 is er sprake van een grote toename in het aantal meldingen uit dit gebied. Vakantiegangers wordt daarom geadviseerd om beschermende maatregelen te nemen om besmetting met het virus te voorkomen. Wat zijn de verschijnselen van het chikungunya-virus? Van alle mensen die gestoken worden zal ongeveer 75% besmet worden met het virus.Ongeveer drie tot zeven dagen nadat men gestoken is openbaren zich de eerste verschijnselen. Deze bestaan uit:Hoge koorts Ernstige spier- en gewrichtspijnen Hoofdpijn Koude rillingen Gebrek aan eetlust Huiduitslag Lichtschuwheid Overgeven MisselijkheidDe spier- en gewrichtspijnen zijn de grootste boosdoeners zij en kunnen maanden lang duren. Er zijn mensen die zelfs jarenlang last houden van deze op artritis lijkende verschijnselen. Daarom is het noodzakelijk als men in dit gebied is of geweest is en deze klachten heeft direct een arts te raadplegen en bloed te laten onderzoeken. Het aantal besmettingen Van september tot november 2014 zijn er in Nederland bij 181 reizigers de ziekte chikungunya vastgesteld. Hiervan kwamen tachtig personen uit het Caribisch gebied. Op Curaçao zijn inmiddels zo'n 20.000 mensen besmet met het virus. Hier zijn wel veertig meldingen per dag. Er bestaat nog geen vaccin tegen het virus. In Suriname waren in juli 2014 in totaal 31 personen met de ziekte geregistreerd. Wat kan men doen om de besmetting te voorkomen In tegenstelling tot de malariamug is de Aedes mug vooral overdag actief. Het is erg belangrijk om zowel gedurende de dag als tijdens de nacht goede maatregelen te nemen om besmetting te voorkomen. Te denken valt aan:Smeren met een goed middel wat DEET bevat op alle onderdelen van het lichaam die niet bedekt zijn Slaap in ieder geval onder een klamboe als er geen airconditioning aanwezig is. Tevens is het belangrijk om armen en benen bedekt te houden, dus draag een blouse met lange mouwen. Ook de enkels moeten beschermd worden en het is daarom verstandig sokjes te dragen.Waar men niet zo snel aan zou denken is de aanwezigheid van stilstaand water. Zo kan het zijn dat men een huisje of appartement heeft gehuurd waar water in de dakgoot blijft staan. Hierin gaan de muggen broeden en het gevaar dat er gestoken wordt is dan sterk aanwezig. Ook bloempotten waar water in blijft staan moeten verwijderd worden. Soms liggen er nog ergens half lege vaten waar een laag water in ligt. Zorg dat alles schoon en droog is om besmetting te voorkomen. Een vrouwelijke mug produceert n.l. 100 tot 200 eitjes. Deze komen in warme gebieden al uit in 2 dagen. De larven die slechts 8 millimeter lang zijn groeien in slechts een paar dagen uit tot volwassen muggen. Deze snelle levenscyclus maakt het moeilijk om het virus te bestrijden. Wat doet de overheid Het ministerie van gezondheid, natuur en milieu op Curaçao heeft een aantal maatregelen genomen:Er zijn 55000 flyers verspreid om mensen te informeren hoe men kan helpen de besmetting te voorkomen Er is op het eiland Curaçao een gratis informatielijn geopend met het nummer 9345 Er wordt preventief gespoten daar waar noodzakelijk De lokale gemeenschap wordt geïnformeerd. In Suriname probeert men met insecticide de woningen van besmette patiënten te bespuiten om de muggen te doden. De behandeling van de ziekte Om de ziekte vast te stellen is laboratoriumonderzoek nodig. De arts zal wat bloed afnemen. Als de ziekte is vastgesteld dan kan gestart worden met ontstekingsremmers en pijnstillers. Hierbij denken we aan Ibuprofen of paracetamol. Er is geen vaccin beschikbaar tegen deze ziekte. Wel wordt er zowel in Frankrijk als in Amerika onderzoek gedaan om te komen tot de ontwikkeling van een vaccin. Is het veilig om het Caribisch gebied te bezoeken Het RIVM geeft aan dat het bezoeken van het Caribisch gebied goed mogelijk is indien men de juiste maatregelen in acht neemt. Hierbij geldt natuurlijk: Een gewaarschuwd mens telt voor twee. Tevens is het belangrijk om de berichtgeving over de chikungunya mug en de epidemie in de gaten te houden. Update 5 april 2015 Naast de ziekte chikungunya wordt de Aedes mug ook in verband gebracht met het Zika-virus dat erg actief is in Zuid-Amerika. Er zijn grootschalige acties om de muggen te bestrijden. Vooral in Brazilië worden jonge vrouwen geadviseerd om niet zwanger te worden omdat er bij besmetting kans bestaat op hersenafwijkingen bij de geboorte.
woensdag, 22, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Gnathostomiasis: infectie veroorzaakt door rondwormen
Het eten van besmet en onvoldoende verhit voedsel kan ervoor zorgen dat rondwormen het lichaam binnendringen. Een gnathostomiasis-infectie kan hiervan het gevolg zijn. Een dergelijk infectie kan voor ernstige klachten zorgen waaronder onderhuidse en inwendige bloedingen. Infecties - die relatief zeldzaam zijn - worden vooral opgelopen in verschillende Aziatische landen waaronder China, Japan, Vietnam en Thailand. Behandeling bestaat uit het gebruik van een antiwormmiddel en in sommige gevallen een chirurgische ingreep. GnathostomiasisWat is gnathostomiasis? Gnathostomiasis is een infectie die wordt veroorzaakt door de rondwormsoorten Gnathostoma spinigerum, Gnathostoma binucleatum, Gnathostoma doloresi, Gnathostoma nipponicum en Gnathostoma hispidum, die allen zowel mensen als gewervelde dieren kunnen infecteren. Kenmerkend voor de ziekte is het feit dat de rondworm zich door het lichaam verplaatst en in diverse organen en weefsel kan zorgen voor bloedingen en ontstekingen. Gnathostomiasis is bekend onder meerdere namen waaronder:Larva migrans profundus Nodulaire panniculitis Physaloptera Yangtze-oedeem Nanching-consulaatziekte Sjanghai-reuma Wandering swellingWaar komt het voor? De ziekte komt vooral voor in China, Japan, Vietnam en Thailand. Eveneens maar veel minder vaak is de ziekte vastgesteld in onder meer Maleisië, Indonesië, India, Sri Lanka, Bangladesh, Myanmar, Laos, de Filipijnen, Mexico, Fiji en Australië.Symptomen van gnathostomiasis Binnen enkele weken na het oplopen van een infectie kunnen zich de volgende symptomen openbaren:Misselijkheid Overgeven Verlies van eetlust Buikpijn Koorts Inwendige bloedingen Hoesten Pijn op de borst Zwellingen onder de huid Onderhuidse bloedingen JeukDe symptomen zijn erg afhankelijk van de delen van het lichaam waarnaar de rondwormen zich verplaatsen. Zo is het mogelijk dat iemand uitsluitend de symptomen heeft die horen bij een huidinfectie of juist alleen de symptomen die horen bij een maag- of darminfectie. Wanneer de rondwormen zich ook in bijvoorbeeld de longen of lever nestelen dan kunnen ze potentieel fatale bloedingen veroorzaken. De incubatietijd is circa drie tot vier weken. Vanaf dat moment beginnen de larven met migreren door het menselijk lichaam.Oorzaken van gnathostomiasis De oorzaak van een gnathostomiasis-infectie is het eten van besmet voedsel. Het gaat dan om voedsel dat in contact is geweest met de uitwerpselen van besmette dieren zoals honden, katten of varkens. Dit hoeft geen direct contact te zijn. Ook wanneer iemand bijvoorbeeld vlees heeft aangeraakt na in contact geweest te zijn met water waarin uitwerpselen van deze dieren hebben gezeten kan de infectie worden overgebracht. In het water infecteren de larven micro-organismen. Vooral het eten van rauw of onvoldoende verhit vlees of vis is dan een groot risico. Er zijn ook gevallen bekend van infecties die zijn ontstaan doordat de larven door de huid van mensen zijn doorgedrongen. Een infectie kan tevens tijdens de zwangerschap van de moeder op de foetus worden doorgegeven.Een gnathostomiasis-infectie bij de mens is relatief zeldzaam omdat deze enkel kan ontstaan wanneer de parasiet op het moment dat hij het lichaam binnendringt het derde larve-stadium moet hebben bereikt. Dit tijdsbestek is vrij klein. Het gaat dan bovendien om larven die niet in staat zijn om volwassen te worden en zelf eitjes te leggen. Het aantal in het lichaam aanwezige larven staat daarom gelijk aan het aantal dat het lichaam is binnengedrongen. Ze vermenigvuldigen zich niet in het menselijk lichaam maar migreren daarentegen ongecontroleerd naar verschillende organen en weefsels.Behandeling en prognose van de infectie Een infectie met gnathostomiasis kan worden vastgesteld op basis van onderzoek van het bloed en de ontlasting. Is een infectie eenmaal vastgesteld dan wordt deze vaak behandeld met een antiwormmiddel (anthelminthica). Dit wordt oraal ingenomen en vereist doorgaans geen ziekenhuisopname. In sommige gevallen waarbij de rondwormen zich vooral onderhuids bevinden en makkelijk bereikbaar zijn worden ze operatief verwijderd. Wanneer de ziekte niet gediagnosticeerd wordt kan deze jarenlang klachten blijven veroorzaken. Zo is er een geval bekend van een vrouw die de ziekte opliep door het eten van onvoldoende verhitte vis op een vakantie op het eiland Fiji. De vrouw keerde daarna terug naar Australië, waar de infectie relatief onbekend is, en had zes jaar te lijden onder verschrikkelijke pijnen voordat de oorzaak ontdekt werd.Na een effectieve behandeling kan men volledig herstellen van een gnathostomiasis-infectie. In ernstige gevallen is het echter mogelijk dat de rondwormen onherstelbare schade hebben veroorzaakt aan organen en weefsels.
dinsdag, 21, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Cataractextractie: staaroperatie, nazorg en complicaties
Staar (cataract) is één van de meestvoorkomende ziektes bij ouderen. De ziekte is ook wel bekend als grijze of grauwe staar. Het is een oogziekte waarbij het zicht in de loop van de tijd steeds slechter wordt. Gelukkig is er een eenvoudige operatie voor de behandeling van staar. Deze operatie wordt een cataractextractie genoemd. Het is de meestvoorkomende operatie in Nederland. Maar hoe gaat de cataractextractie, de operatie voor de behandeling van staar, precies in zijn werk? Cataract: wat is staar voor ziekte? Cataract is de medische benaming voor staar. Het woord komt van het Latijnse en Griekse 'kataraktès', wat waterval betekent. Bij staar vindt er vertroebeling van de ooglenzen plaats; als het ware alsof er een waterval voor je ogen stroomt. Je lenzen zitten in een helder zakje, dat ook wel het lenskapsel genoemd wordt. Normaal gesproken zijn je ooglenzen helder, zodat lichtstralen er gemakkelijk doorheen kunnen. De lichtstralen vallen daarna op je netvlies, waardoor je helder zicht hebt. Bij staar wordt de lens steeds minder doorzichtig waardoor je zicht ook steeds slechter wordt. In de meeste gevallen is niet precies bekend waardoor de vertroebeling van de ooglens ontstaat. Een aantal wel bekende oorzaken:Leeftijd: als je ouder wordt, gaan eiwitten in de ooglens kapot. Dit zou tot vertroebeling kunnen leiden Diabetes: deze ziekte zou de afbraak van deze eiwitten versnellen Beschadiging van de lens na een ongeluk Hoge blootstelling aan UV-straling Medicatie RokenCijfers: hoe vaak komt staar voor? Ieder jaar worden er maar liefst 140.000 mensen geopereerd aan cataract. Er zijn verschillende manieren waarop de operatie plaats kan vinden. Daarover later meer. Niet iedereen met staar wordt er gelijk aan geopereerd. Naar schatting leiden momenteel ongeveer 350.000 Nederlanders aan staar, waarvan iets meer vrouwen dan mannen. Het grootste deel van de mensen die aan staar worden geopereerd, is bejaard. Naar schatting is 70% van de patiënten op de operatietafel ouder dan 70 jaar.Operatie ter behandeling van staar: de cataractextractie Er zijn drie manieren waarop cataract operatief behandeld kan worden. In alle gevallen is er sprake van een dagbehandeling; de patiënt kan op dezelfde dag dus weer naar huis. Bij alle gevallen moet de vertroebelde lens verwijderd worden. Vraag aan je arts na wat voor operatie er bij jou uitgevoerd gaat worden. Een beschrijving van alle drie de operatiesoorten:Phaco-emulsificatie Hierbij wordt er aan de voorkant van het lenskapsel een gat gemaakt. De lens wordt vervolgens kapotgemaakt en opgezogen. Door het gat in het lenskapsel wordt dan een nieuwe opgevouwen lens geplaatst. Als deze in het kapsel zit, ontvouwt de lens zich en zit hij op de goede plek. De wond wordt met maximaal één hechting weer dichtgemaakt.ECCE Deze afkorting staat voor extra-capsulaire cataractextractie. Hierbij wordt de lens niet eerst kapotgemaakt maar in zijn geheel uit het oog gehaald. Hierdoor is de wond in het lenszakje ook groter dan bij de vorige operatie. Na verwijdering van de lens, wordt weer een kunstlens direct in het oog geplaatst. Deze hoeft zichzelf niet eerst uit te vouwen.ICCE Deze afkorting staat voor intra-capsulaire cataractextractie. Deze techniek wordt tegenwoordig nauwelijks meer uitgevoerd omdat bij de andere ingrepen minder complicaties voorkomen. Bij een ICCE wordt de lens en een groot deel van het lenskapsel in één keer verwijderd. De nieuwe lens kan ook niet meer opgehangen worden in het lenskapsel. De nieuwe lens moet dan bijvoorbeeld achter de iris (het gedeelte dat de kleur geeft aan je oog) gehaakt worden.Nazorg na de operatie en herstel Het mooie aan een operatie voor staar, is dat naderhand het zicht vaak weer volledig terugkomt. Bij mensen die van tevoren al andere oogziektes hadden, kan er soms een wat minder spectaculair resultaat geboekt worden. Voor enkele weken na de operatie moeten patiënten nog oogdruppels gebruiken. In deze oogdruppels zitten ontstekingsremmende medicijnen. Bij de staaroperatie is een klein wondje gemaakt en waar wondjes zijn, is er risico op infectie. Terwijl de wond geneest, moeten er dus nog even druppels in het oog worden gedaan. In de eerste weken na de operatie moet het oog kortgezegd goed beschermd worden. Daarom wordt er ook aangeraden om een zonnebril te dragen overdag aangezien zonlicht en UV-straling het verwonde oog slecht kunnen doen.In de eerste weken na de operatie wordt zwemmen afgeraden, net als autorijden en andere activiteiten waarbij goed zicht hoognodig is. In overleg met de arts kan besloten worden wat al wel en niet mogelijk is. Je mag wel gaan werken, tenzij je teveel pijn hebt. Douchen mag wel weer gewoon na de operatie.Complicaties Aan iedere operatie kleven risico's. Aangezien er veel ervaring is met het uitvoeren van cataractextractie, zijn de aantallen post-operatieve complicaties echter laag. Complicaties die op kunnen treden zijn onder andere:Nastaar: het komt soms voor dat ook de nieuw geplaatste lens weer gaat vertroebelen. Dit kan vaak met een laserbehandeling opgelost worden Nabloeding Ooginfectie LensloslatingJe kan deze complicaties herkennen aan bijvoorbeeld toenemende pijn in je oog, zicht dat weer achteruit gaat, geïrriteerd of jeukend oog of roodheid rondom het oog. Alle bovenstaande complicaties, behalve de nastaar, zijn ernstige complicaties waardoor je in het meest extreme geval zelfs blind kan worden. Daarom is het belangrijk om goed op te blijven letten, ook al gaat zijn de complicaties zeldzaam. Een infectie komt bijvoorbeeld in minder dan 1 op de 1000 gevallen voor.
dinsdag, 21, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Nierbekkenontsteking: symptomen, klachten en behandeling
Acute nierbekkenontsteking symptomen zijn rillingen, koorts, pijn onder in de rug, aan beide zijden, en misselijkheid en braken. Bij een chronische nierbekkenontsteking kan de pijn minder duidelijk zijn en hoeft er geen koorts op te treden of treedt er afwisselend koorts op. Bij baby's zijn de verschijnselen van nierbekkenontsteking vaak heel anders dan bij volwassenen. Nierbekkenontsteking kan in één of beide nieren voorkomen. Vrouwen krijgen vaker een nierbekkenontsteking dan mannen. Mannen worden er zelden door getroffen. Een nierbekkenontsteking moet worden behandeld met antibiotica. Ook moet de onderliggende oorzaak worden behandeld. De prognose is goed bij tijdige en adequate behandeling. NierbekkenontstekingNierbekkenontsteking (pyelonefritis) Een nierbekkenontsteking, ook wel nierbekkeninfectie genoemd, is een ontsteking van de wand van het nierbekken. Het kan voorkomen in één of beide nieren. Het nierbekken of pyelum is de plaats in de nier waar de urine wordt verzameld voor afvoer via de urineleider naar de blaas en vervolgens de plasbuis. Nierbekkenontsteking kan acuut ontstaan of chronisch van aard zijn.Bacteriën zijn vaak de boosdoeners De infectie wordt meestal door bacteriën veroorzaakt. In 90% van de gevallen gaat het om de Escherichia coli, een bacteriesoort die bij iedereen vooral in de darm voorkomt, maar ook rond de plasbuis aanwezig kan zijn. De bacteriën komen via de plasbuis de blaas binnen. Vrouwen zijn vatbaarder voor besmettingen van de blaas (cystitis) en de urinestreek, omdat hun urinebuis vlakbij de anus ligt en de plasbuis korter is dan die van mannen. Vanuit de blaas kunnen de bacteriën verder opstijgen, via één of beide urineleiders, tot in het nierbekken, alwaar ze een ontsteking kunnen veroorzaken.Een urineweginfectie wordt soms veroorzaakt door een infectie in een ander lichaamsdeel en via de bloedsomloop in de nieren terecht komen.Oorzaken en risico's Een nierbekkenontsteking wordt meestal veroorzaakt door bacteriën die opstijgen vanuit de blaas tot in het nierbekken. De meest voorkomende oorzaak is een niet opgemerkte of onvoldoende behandelde (verwaarloosde) blaasontsteking. Een nierbekkenontsteking is door de bank genomen een ernstiger aandoening dan een blaasontsteking.Bij verstoppingen in de urinewegen als gevolg van al dan niet aangeboren structurele afwijkingen in de urinewegen, een vergrote prostaat, een niersteen of een reflux (hierbij stroomt de urine vanuit de blaas terug naar de urineleider), komen opstijgende infecties vaker voor. Bij een terugkerende nierbekkenontsteking kan nierschade ontstaan.Er zijn veel factoren die de kans op een urineweginfectie en een nierbekkenontsteking vergroten, zoals:Geslachtsgemeenschap Bij vrouwen kan geslachtsgemeenschap het risico van een urineweginfectie vergroten doordat er bacteriën rond de plasbuis in de urinewegen terechtkomen.Zwangerschap Zwangerschap is ook een risicofactor. Het blijkt dat zo'n 2% tot 8% van de zwangere vrouwen een urineweginfectie krijgt tijdens de zwangerschap. Dit komt onder meer vanwege de verminderde doorvoer van urine in de urineleiders tijdens de zwangerschap als gevolg van de druk die wordt uitgeoefend door de baarmoeder.Urinekatheters Urinekatheters verhogen ook het risico van het ontwikkelen van een urineweginfectie of een nierbekkenontsteking. Via urinekatheters kunnen bacteriën van buitenaf in de blaas en de urinewegen terechtkomen.Nierstenen Nierstenenen andere structurele afwijkingen van de urinewegen kunnen ook leiden tot een nierbekkenontsteking. Een verminderde afvoer van urine en verstopping kunnen ervoor zorgen dat bacteriën naar de nier kunnen opstijgen.Nierbekkenontsteking symptomen Onder meer de volgende symptomen kunnen optreden bij een acute nierbekkenontsteking:pijn in één of beide zijden van de rug (binnen enkele uren tot een dag); (vaak) uitstraling van de pijn naar de geslachtsorganen en aan beide zijden onder in de rug; (hoge) koorts; rillingen; (vaak) misselijkheid en overgeven/braken; buikpijn (strak aangespannen buikspieren); algehele malaise; verwardheid.Andere klachten Mogelijk dat één of beide nieren vergroot zijn. Dit geeft drukpijn in de flank aan de aangedane zijde. Het blijkt dat ongeveer 1/3e van de patiënten met een nierbekkenontsteking ook symptomen heeft van een blaasontsteking, zoals frequent en pijnlijk urineren. Door irritatie als gevolg van de infectie of als gevolg van een niersteen kunnen de urineleiders verkrampen wat hevige pijnaanvallen, nierkolieken genoemd, veroorzaakt. Bij kinderen verloopt een nierbekkenontsteking vaak onopvallend en met onduidelijke, wat vage klachten.Chronische nierbekkenontsteking Bij een chronische nierbekkenontsteking kan de pijn minder duidelijk zijn en hoeft er geen koorts op te treden of treedt er afwisselend koorts op. Een langdurige infectie treedt meestal alleen op bij patiënten met een ernstige onderliggende afwijking, zoals reflux waarbij urine vanuit de blaas terugstroomt naar de nieren.Nierbekkenontsteking bij kleine kinderen en baby's Bij baby's zijn de verschijnselen van nierbekkenontsteking vaak heel anders dan bij volwassenen. Koorts, spugen, problemen met voeden, huilen of een zieke indruk. zijn de meest voorkomende symptomen. Als kinderen wat ouder zijn, beginnen de verschijnselen wat meer te lijken op de bekende symptomen. Toch verloopt een nierbekkenontsteking bij kinderen vaak onopvallend en zijn de symptomen moeilijker te herkennen. De kinderen hebben koorts en zullen klagen over pijn bij het plassen en mogelijk buikpijn. Bij kinderen is de oorzaak meestal het terugstromen van urine vanuit de blaas de urineleiders in. Een nierbekkenontsteking bij jonge kinderen kan zeer ernstig zijn. Wanneer deze niet tijdig adequaat wordt behandeld, kan er blijvende schade aan de nieren ontstaan.Diagnose en onderzoek Diagnostisch onderzoek Microscopisch onderzoek van een urinemonster en een bacteriekweek moeten bepalen of het nierbekken ontstoken is. Ook vindt bloedonderzoek plaats. Soms is aanvullend onderzoek nodig in de vorm van echografisch of röntgenologisch onderzoek.Differentiële diagnose De volgende aandoeningen kunnen sterke gelijkenis vertonen met een nierbekkenontsteking en moeten daarom uitgesloten worden als oorzaak van de klachten:Behandeling nierbekkenontsteking Bij een nierbekkenontsteking is altijd een antibioticabehandeling nodig. Wanneer de infectie (mede) is ontstaan door verstoppingen, dan moet ook de onderliggende oorzaak behandeld worden. Een operatie kan nodig zijn in geval van een afsluiting, een structurele afwijking of een niersteen. Bij pijn kan paracetamol of ibuprofen helpen. Bij heftige pijn kan de arts zwaardere pijnmedicatie voorschrijven. Voorts is het belangrijk dat je bij een nierbekkenontsteking veel drinkt om uitdroging te voorkomen.Prognose Acute nierbekkenontsteking reageert meestal goed op behandeling met antibiotica. Hoe snel herstel intreedt hangt grotendeels af van de ernst van de ziekte. Als je last hebt van ernstige acute symptomen hebben, is het belangrijk om ervoor te zorgen dat je je antibioticakuur afmaakt. Dit is overigens ook belangrijk bij minder ernstige klachten. Adequate en snelle behandeling zorgt ervoor dat je snel herstelt en dat de ontsteking niet terugkeert.Ongecompliceerde infecties In de meeste gevallen zal een snelle diagnose en een passende behandeling resulteren in een volledig en ongecompliceerd herstel binnen enkele dagen tot weken.Gecompliceerde infecties De prognose is minder gunstig voor oudere patiënten en mensen met complicerende factoren of onderliggende nierziekten.Complicaties Een mogelijke complicatie van acute nierbekkenontsteking is chronische nierziekte. Als de infectie aanwezig blijft, kunnen de nieren permanent beschadigd worden. Hoewel het niet vaak voorkomt, kan de infectie zich verspreiden naar de bloedbaan (sepsis). Dit is een potentieel dodelijke aandoening. Andere complicaties zijn onder meer:Terugkerende nierinfecties; De infectie verspreidt zich naar gebieden rond de nieren; Acuut nierfalen; Nierabces.Preventie Een nierbekkenontsteking vereist medische behandeling. Neem contact op met de huisarts zodra je vermoedt dat je last hebt van een nierbekkenontsteking of een urineweginfectie. Dit vereist snel medisch ingrijpen, dus hoe eerder je begint met de behandeling, hoe beter.Tips Neem de volgende maatregelen in acht om een nierbekkenontsteking te voorkomen:Veel drinken zodat je vaak moet plassen, waardoor eventuele bacteriën uit de plasbuis verwijderd worden; Plassen nadat je seksuele gemeenschap hebt gehad om bacteriën weg te spoelen;. Veeg na het poepen van voren naar achteren; Vermijd het gebruik van producten die de plasbuis kunnen irriteren, zoals vaginale douches of sprays. Lees verder
dinsdag, 21, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Koorts en verhoging: symptomen, oorzaak en behandeling
Wanneer heb je koorts of verhoging? Bij een temperatuur tussen de 37,5°C en 38,0°C spreekt men van verhoging, daarboven wordt het koorts genoemd. Er is dus sprake van koorts als de lichaamstemperatuur hoger is dan 38 graden Celsius. Koorts is een reactie van het lichaam op een infectie met ziekteverwekkende organismen, zoals virussen of bacteriën. De koorts helpt de infectie te bestrijden, aangezien virussen en bacteriën minder goed groeien bij een hogere temperatuur. Koorts kent vele mogelijke oorzaken. Griep, verkoudheid en longontsteking zijn de meest voorkomende oorzaken van koorts. Koorts kan gepaard geen met andere symptomen. Dit is afhankelijk van de onderliggende oorzaak. Koorts hoeft in principe niet behandeld te worden. Eventueel kun je een paracetamol nemen. Koorts en verhogingLichaamstemperatuur Het lichaam heeft een eigen thermostaat in de vorm van de hypothalamus. Dat deel van de hersenen dat onder meer alles wat met de temperatuur te maken heeft regelt. De temperatuurregeling van het lichaam draagt zorgt voor een constante lichaamstemperatuur. Het wordt wel eens vergeleken met een gesloten systeem voor centrale verwarming. De thermostaat van het lichaam heeft een referentiewaarde gemiddeld 37,1°C. Deze norm wordt vaak het set-point genoemd.Reguleringssysteem Wanneer de temperatuur stijgt en dus hoger blijkt te zijn dan het set-point, worden er allerlei mechanismes in werking gezet die ervoor zorgen dat het lichaam afkoelt. En wanneer de temperatuur te laag blijkt te zijn, dan worden de autonome zenuwen geprikkeld tot een grotere warmteproductie. Er vindt doorlopend informatieoverdracht plaats tussen de receptoren, de hypothalamus en de rest van het lichaam. Ook bevat de huid bevat veel koude- en warmtesensoren, welke aan het centrale zenuwstelsel informatie geven over de lokale buitentemperatuur. Ook deze informatie zet het reguleringssysteem aan tot activiteit.Normale lichaamstemperatuur Je lichaamstemperatuur varieert. Vroeg in de ochtend is je lichaamstemperatuur het laagst en in de namiddag het hoogst. Normaalwaarden variëren van 36,1° tot 36,4°C en tussen personen zijn er grote verschillen mogelijk. Het temperatuurverschil tussen de ochtend en avond is normaal minder dan 1°C. Het handhaven van een normale lichaamstemperatuur gebeurt door middel van warmtemechanismen zoals rillingen en een verhoogd metabolisme en koudemechanismen zoals (transpireren (zweten) en verwijde bloedvaten.Wat is koorts en verhoging? Bij een temperatuur tussen de 37,5°C en 38,0°C spreekt men van verhoging, daarboven wordt het koorts genoemd. Koorts duidt erop dat de lichaamstemperatuur boven de 38 graden komt en het is een gecontroleerde stijging van de lichaamstemperatuur. Koorts wordt gezien als een reactie van de hypothalamus op het binnendringen van pathogene micro-organismen, ziekteverwekkers zoals virussen of bacteriën, of andere lichaamsvreemde stoffen ten gevolge van of geassocieerd met infecties, vergiftigingen, ontstekingen, trauma's of immunologische ziekten. De ziekteverwekkers of andere stoffen produceren toxinen (gifstoffen) of andere afweerstoffen, die in de hypothalamus een verhoging van het set point teweegbrengen. Vermoedelijk helpt koorts de infectie te bestrijden, doordat bij een hogere temperatuur virussen en bacteriën minder goed gedijen. Er wordt vaak gedacht: hoe hoger de koorts, des te ernstige de ziekte. Dat is echter niet zo. De hoogte van de koorts zegt weinig over de ernst van de ziekte.Verschil tussen koorts en hyperthermie Koorts is een door ziekte of infectie veroorzaakte verandering van het set point, een verhoging van de kerntemperatuur. Bij hyperthermie is het reguleringsmechanisme van streek, waardoor de balans tussen warmteproductie en warmteafgifte verstoord raakt. Dit heeft een teveel aan warmteproductie tot gevolg, terwijl de hypothalamus daartoe géén signaal heeft afgegeven. Het is de hypothalamus die de lichaamstemperatuur actief kan verhogen, maar deze blijft dan wel binnen homeostatische grenzen. Bij hyperthermie is dat dus niet het geval.Hyperthermie die actief of passief kan ontstaan Er wordt onderscheid gemaakt tussen hyperthermie die actief of passief kan ontstaan. Actieve hyperthermie ontstaat ten gevolge van overmatige lichamelijke inspanning. Passieve hyperthermie kan ontstaan door onder meer verblijf in een hete omgeving, zoals een sauna. Hitteberoerte bij een zuigeling of klein kind, die in een te warme omgeving verblijft, is een ander bekend voorbeeld van passieve hyperthermie. Bij een temperatuur van 41°C of meer is meestal sprake van hyperthermie.Mogelijke oorzaken van koorts Er zijn veel mogelijke oorzaken van koorts. Enkele mogelijke oorzaken zijn onder meer:Koorts en andere klachten of symptomen Afhankelijk van de oorzaak van de koorts, kan het gepaard gaan met andere symptomen:Behandeling van koorts Koorts kan meestal geen kwaad en hoeft in principe niet verlaagd te worden. Dit geldt niet voor hypertermie, wat al zeer snel levensbedreigend kan worden indien niet tijdig wordt ingegrepen. Bij hypertermie moet allereerst de uitlokkende factor worden weggenomen. In geval van een zonnesteek moet het slachtoffer naar een koele, schaduwrijke plek worden gebracht. Daarna lichamelijke afkoeling met water en/of ijs en zo nodig medicatie.ParacetamolAls je je heel erg ziek voelt en je hebt last van pijn, dan kan je desgewenst paracetamol innemen. Paracetamol werkt vaak binnen een half uurtje. Het middel werkt pijnstillend en koortsverlagend. Bij koorts is paracetamol het veiligste middel om te gebruiken.Wanneer naar de huisarts? Neem contact op met de huisarts als de koorts gepaard gaat met kortademigheid, sufheid of weinig drinken of plassen. Dit geldt ook als de koorts langer dan vijf dagen aanhoudt of als je opnieuw koorts krijgt, nadat je een paar dagen koortsvrij bent geweest. Mensen die lijden aan hart-, long- of nierziekte of diabetes hebben, moet bij koorts ook de huisarts raadplegen. Dit geldt ook voor mensen die door een ernstige ziekte of door een medische behandeling een verlaagde weerstand hebben.
dinsdag, 21, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Gele koorts vaccinatie bijwerkingen, symptomen & behandeling
Gele koorts is een tropische infectieziekte die verspreid kan worden onder mensen door muggen die met het gelekoortsvirus zijn geïnfecteerd. Er is tot dusverre nog nooit besmetting van mens op mens aangetoond. Er is sinds de jaren '80 van de vorige eeuw een dramatische heropleving van gele koorts in Afrika en Zuid-Amerika. Veel gele koorts besmettingen verlopen mild, maar de ziekte kan ook leiden tot een ernstige, levensbedreigende situatie. Gele koorts kan worden voorkomen door vaccinatie. Om de 10 jaar wordt hervaccinatie aanbevolen. Voor veel landen waar gele koorts voorkomt, is het dus aanbevolen je te laten vaccineren alvorens het land te betreden. Voor heel veel landen is de gele koorts vaccinatie verplicht. Gele koortsWat is gele koorts? Gele koorts is een tropische infectieziekte die verspreid kan worden onder mensen door muggen die met het gelekoortsvirus zijn geïnfecteerd. Niet alle muggen kunnen gelekoortsvirussen overbrengen: in Zuid-Amerika gaat het vaak om muggen van het geslacht Haemagogus en in Afrika gaat het dikwijls om de Aedes aegypti of Aedes africanus. Er is nooit besmetting van mens op mens aangetoond.Soms levensbedreigend Veel gele koorts besmettingen verlopen mild, maar de ziekte kan ook leiden tot een ernstige, levensbedreigende situatie.Gele koorts komt alleen voor in Afrika en Zuid-Amerika. Gele koorts kan voorkomen worden door vaccinatie. Reizigers naar landen met gele koorts moeten zich vaccineren tegen gele koorts.Het virus heeft in de loop der eeuwen enorme epidemieën veroorzaakt die vele doden tot gevolg hadden. Door grootschalige vaccinatieprogramma's is de ziekte ingedamd, ofschoon in Afrika nog steeds epidemieën voorkomen. Periodieke epidemieën in Afrika leiden tot honderdduizenden ziektegevallen.Geelzucht Gele koorts dankt zijn naam aan de geelzucht die het kan veroorzaken.In welke landen komt gele koorts voor? Gele koorts in Afrika In de volgende Afrikaanse landen komt gele koorts voor:Angola Benin Burkina Faso Burundi Centraal Afrikaanse Republiek Congo Kinshasa Democratische Republiek Congo Equatoriaal Guinea Ethiopië Gabon Gambia Ghana Guinee Guinea-Bissau Ivoorkust Kameroen Kenia Liberia Mali Mauritanië Niger Nigeria Oeganda Rwanda Sierra Leone São Tomé and Principe Senegal Somalië Sudan Tanzania Togo TsjaadGele koorts in Zuid-Amerika Voor Zuid-Amerika betreft het de volgende landen:Argentinië* Bolivia* Brazilië* Colombia Ecuador* Frans Guyana Guyana* Panama* Paraguay* Peru* Suriname Trinidad en Tobago Venezuela*(*) In deze landen komt gele koorts in een deel van het land voor.Oorzaak en risicofactoren Gele koorts wordt veroorzaakt door een klein virus dat wordt verspreid door de beet van muggen. Deze ziekte komt veel voor in Zuid-Amerika en in Afrika bezuiden de Sahara.Ernstiger beloop bij kinderen en ouderen Iedereen kan gele koorts te krijgen. Er zijn aanwijzingen dat de infectie ernstiger verloopt bij jonge kinderen en ouderen. Als een persoon is gestoken is door een geïnfecteerde mug, ontwikkelen 3 tot 6 dagen later vaak de symptomen. Dit wordt de incubatietijd genoemd.Klachten en symptomen gele koorts Bij sommige mensen verloopt gele koorts symptoomloos. Doch in de meeste gevallen volgt er een acute fase, met 39° tot 40°C koorts, spierpijn (vooral rugpijn), gewrichtspijn, hoofdpijn, rillingen, roodheid in het gezicht, verlies van eetlust, soms geelzucht, misselijkheid en soms braken. Bij koorts versnelt gewoonlijk de hartslag, maar bij gele koorts wordt ze soms fors lager. Bij een mild verloop van de ziekte, is ze soms moeilijk te onderscheiden van een normale griep. Na ongeveer 3 tot 4 dagen verdwijnen de symptomen meestal volledig.Toxische fase Een etmaal later komt bij 15-25% van de patiënten in wat men noemt, de 'toxische fase' van de ziekte. De koorts treedt opnieuw op, de huid en het oogwit worden fel geel als gevolg van leverfalen en de patiënt krijgt buikpijn en moet braken. Er kunnen ook bloedingen optreden in de mond, neus, ogen of maag. Niet alleen de werking van de lever, maar ook die van de nieren verslechtert, met verwardheid als gevolg. Ongeveer 50% van de patiënten die de 'toxische fase' doormaakt zal hieraan overlijden. De andere 50% herstelt slechts moeizaam van de ziekte. Wie een aanval heeft overleeft, is levenslang immuun.Diagnose en onderzoek Gele koorts wordt vastgesteld door een bloedtest. Er wordt gekeken naar antistoffen tegen het virus. De diagnose wordt ook gebaseerd op de aanwezige symptomen.Differentiële diagnose Vooral in de beginfase kunnen de symptomen van gele koorts veel gelijkenis vertonen met relatief onschuldige aandoeningen als griep. Bij meer ernstige symptomen, kan gele koorts lijken op ernstige malaria, leptospirose (infectieziekte gekenmerkt door griepachtige verschijnselen), virale hepatitis, of een infectie met andere flavivirussen, bijvoorbeeld dengue (knokkelkoorts).Behandeling gele koorts Er is geen specifieke behandeling voor gele koorts, zodat de behandeling beperkt blijft tot verlichting van de symptomen, zoals koorts en pijn.Inenting / vaccinatie gele koorts Niet-gevaccineerde personen lopen risico op gele koorts tijdens verblijf in een endemisch gebied (waar de ziekte heerst). Gele koorts kan worden voorkomen door vaccinatie. Reizigers doen er verstandig aan zich te laten vaccineren tegen gele koorts, voordat zij gebieden bezoeken waar gele koorts heerst. Voor het bezoeken van een aantal landen is een internationaal vaccinatiecertificaat verplicht. Een enkele dosis vaccin beschermd tegen gele koorts; deze persoon is immuun.Hervaccinatie Dit type vaccinatie is een decennium geldig, aangezien afweerstoffen tegen gele koorts ten minste tien jaar actief zijn. Daarom wordt om de 10 jaar hervaccinatie aanbevolen. Bij binnenkomst in endemische landen heeft de reiziger een geldig inentingsbewijs nodig. Als iemand naar een bestemming reist waar gele koorts vaccinatie verplicht is of aanbevolen wordt, dan is het raadzaam dat hij zich minimaal tien dagen voor vertrek laat inenten.Bijwerkingen gele koorts-vaccin Mogelijke bijwerkingen vaccin gele koorts Arilvax® en Stamaril® zijn onder meer:allergische reacties (zelden) geelzucht (zelden) hersenontsteking, met name bij kinderen jonger dan 9 maanden (zelden) hoofdpijn (zelden) huiduitslag (urticaria) (zelden) injectieplaats: roodheid en zwelling lichte koorts, enkele dagen na inenting spierpijn, enkele dagen na inentingEr kunnen ook ernstige bijwerkingen optreden na toediening van het gele-koortsvaccin:de viscerotropische ziekte na gele-koortsvaccinatie ('yellow fever vaccine associated viscerotropic disease'; YEL-AVD); of de neurotropische ziekte na gelekoortsvaccinatie ('yellow fever vaccine associated neurotropic disease'; YEL-AND).Contra-indicaties De toediening is daarom gecontraïndiceerd bij mensen met een verzwakt immuunsysteem. Deze bijwerkingen kunnen echter ook optreden bij mensen die op het eerste gezicht een ongestoorde afweer hebben. Vooral ouderen (> 65 jaar) hebben hier meer kans op en bij hen moet individueel bepaald worden of ze het vaccin kunnen krijgen. Bij mensen die allergisch zijn voor kippeneiwit is zorgvuldigheid geboden bij het vaccineren tegen gele koorts, aangezien het vaccin op kippenembryo's wordt gekweekt. Op theoretische gronden wordt vaccinatie tijdens de zwangerschap ontraden, ofschoon recente studies steeds vaker suggereren dat er geen verhoogde kans op spontane abortus of aangeboren afwijkingen van de vrucht is na vaccinatie, ook niet tijdens het eerste trimester van de zwangerschap.¹Noot:A.H.E.Roukens en L.G.Visser. Het risico van gele koorts voor reizigers. Ned Tijdschr Geneeskd. 2006;150:1815-20.FotoverantwoordingDit betreft de mosquito haemagogus die in Zuid-Amerika voorkomt. Lees verder
dinsdag, 21, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Hoe belangrijk zijn goed passende kinderschoenen?
Een kind is toe aan het dragen van echte schoenen als het stevig en op platte voeten kan staan. Het dragen van goede schoenen is belangrijk omdat kindervoeten zich nog ontwikkelen en problemen aan de voeten, rug en knieën op latere leeftijd hierdoor kunnen worden voorkomen. Een goede kinderschoen is voorzien van een verstevigde hiel, heeft een soepele zool met profiel, heeft voldoende bewegingsruimte en kan ventileren. Schoenen moeten in de juiste maat worden gekocht. Niet te klein of te strak, maar ook niet te groot. De ontwikkeling van kindervoeten Een kindervoet moet zich nog helemaal ontwikkelen. Een baby beweegt zijn voetjes en beentjes door ermee te trappelen en activeert daarmee de spieren. Op deze manier leert hij grip op zijn bewegingen te krijgen. Een baby die leert om te gaan staan doet dit nog vaak op zijn tenen. De stand van de voeten wordt anders naarmate het kind steviger gaat staan en de eerste stapjes zet. Het kind gaat op platte voeten staan omdat het voetoppervlak dan het grootst is. Daardoor kan het kind stabiel staan.Kindervoeten veranderen van vorm Kindervoeten veranderen nog van vorm omdat de voetbotjes zich nog moeten ontwikkelen. Goede en stevige schoenen geven het kind extra steun bij het staan en lopen en houden deze ontwikkeling niet tegen. Tot een jaar of negen heeft het kind platvoeten, daarna zijn de voeten stabiel genoeg om het lichaamsgewicht te dragen.De aanschaf van kinderschoenen Schoenen kunnen online of in de winkel worden gekocht. In een goede schoenenzaak worden de voeten opgemeten voor de juiste schoenmaat. De verkopers hebben verstand van schoenen en kunnen een goed advies geven.Online schoenen kopen Bij het online kopen van schoenen moet je zelf de juiste maat kiezen. De voeten van het kind moeten worden opgemeten, zodat de maat aan de hand van een maattabel kan worden afgelezen. Omdat er geen deskundig advies gegeven wordt is het aan te raden om de schoenen te passen en daarbij te letten op de pasvorm, het gebruikte materiaal, de buigzaamheid van de zool en de aanwezigheid van steun in de hiel.Goed passende kinderschoenen moeten voldoen aan de volgende voorwaarden Er moet een bewegingsruimte van 1 cm aanwezig zijn voor de tenen. Te strakke, te kleine of te grote schoenen verstoren de ontwikkeling van de kindervoet. Op latere leeftijd kan dat leiden tot klachten aan de voeten, rug en knieën. Kleine of strakke schoenen maar ook te strak zittende sokken knellen de voeten af. Te grote schoenen veroorzaken eeltvorming omdat de voeten kunnen schuiven. Een schoen moet steun geven aan de voet. Schoenen moeten zijn voorzien van een verstevigde hiel die ook goed aan de voet sluit. De schoen moet omhoog komen als het kind op de tenen gaat staan. Het materiaal moet ventileren om zweetvoeten te voorkomen. Leren schoenen ventileren beter dan schoenen van imitatieleer. Bovendien vormen leren schoenen zich naar de voet, zijn ze steviger, hebben over het algemeen een langere levensduur en zitten comfortabel. De zool moet buigzaam zijn en voorzien van profiel. Het is belangrijk dat kindervoeten gemakkelijk op en neer kunnen zodat de voetspieren sterker worden. Een harde zool houdt deze ontwikkeling tegen. Let ook op het profiel in de zool dit voorkomt uitglijden.Tweedehands schoenen, een goed idee of niet? Kunnen de schoenen van het oudste kind worden gedragen door een jonger broertje of zusje? En kun je voor je kind tweedehandsschoenen kopen zonder dat het gevolgen heeft voor de ontwikkeling van de voet? Ja dat kan! De schoenen moeten wel goed passen, laat ze anders staan. De zool moet soepel zijn en de hiel stevig. Schoenen die erg zijn afgedragen kun je beter ook niet meer aantrekken.Kleine kinderen De schoenen voor kleine kinderen zijn bijna net zo duur als die van volwassenen. Vaak zijn ze er na enkele maanden al weer uitgegroeid. Over het algemeen slijten deze schoenen niet zo hard en daarom kunnen ze nog best een ronde mee.
dinsdag, 21, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Slaapziekte: symptomen, behandeling - tseetseevlieg
De symptomen van slaapziekte zijn koorts, ernstige hoofdpijn, prikkelbaarheid en extreme vermoeidheid. De Afrikaanse slaapziekte (trypanosomiasis) is een dodelijke parasitaire ziekte die vooral in Afrika ten zuiden van de Sahara voorkomt. De parasiet (trypanosoom) wordt overgedragen op de mens door een steek van de tseetseevlieg (zie foto), die zich met bloed voeden en tussen de 0,5 tot 1,5 cm. groot zijn. In het eerste ziektestadium verspreidt de parasiet zich in de lymfevaten en de bloedsomloop. Het tweede ziektestadium tast het centrale zenuwstelsel aan. Dit kan onder meer leiden tot slaapzucht, vandaar de naam van de ziekte. Uiteindelijk leidt de ziekte tot de dood indien het niet behandeld wordt. SlaapziekteWat is de Afrikaanse slaapziekte? Er zijn twee soorten Afrikaanse slaapziekte (trypanosomiasis). Iedere variant is genoemd naar de regio in Afrika waarin ze worden aangetroffen: de West-Afrikaanse (chronische) en de Oost-Afrikaanse (acute) vorm. De ziekte wordt veroorzaakt door de parasiet Trypanosoma brucei rhodesiense, welke wordt overgedragen door een steek van de tseetseevlieg, een vlieg die alleen voorkomt in (delen van) Afrika. Infectie van mens op mens is niet mogelijk. De belangrijkste risicogroep is de bevolking in de rurale endemische gebieden. Voor de Nederlandse situatie geldt als belangrijkste risicogroep toeristen die op vakantie gaan in Afrikaanse landen ten zuiden van de Sahara.Hoe verspreidt de Afrikaanse slaapziekte zich? De overbrenger (vector) van de parasiet is de tseetseevlieg. Door een beet van de tseetseevlieg wordt de parasiet (trypanosoom) overgedragen op de mens. De betreffende vlieg is besmet geraakt via contact met een mens of dier die drager is van de parasiet. Alleen bepaalde soorten tseetseevliegen kunnen de parasiet overbrengen. De vlieg steekt overdag. Slechts een gering percentage van de tseetseevliegen is met de parasiet besmet.Is de Afrikaanse slaapziekte een ernstige ziekte? Ja, de Afrikaanse slaapziekte is een ernstige ziekte, die zonder adequate behandeling leidt tot slaperigheid, coma en uiteindelijk de dood.Waar kun je besmet raken met Afrikaanse slaapziekte? Oost-Afrikaanse slaapziekte treft men aan in delen van Oost- en Centraal-Afrika, waaronder Oeganda, Kenia, Tanzania, Malawi, Ethiopië, Congo-Kinshasa, Zimbabwe en Botswana. West-Afrikaanse slaapziekte komt voor in delen van West-en Centraal-Afrika. De tseetseevlieg komt alleen voor in (tropisch) Afrika.Wat zijn de symptomen? Oost-Afrikaanse slaapziekte Een steek van de tseetseevlieg is vaak pijnlijk en kan uitgroeien tot een rode pijnlijke zweer of sjanker. Koorts, ernstige hoofdpijn, prikkelbaarheid, extreme vermoeidheid, gezwollen lymfeklieren en pijnlijke spieren en gewrichten zijn vaak voorkomende symptomen van slaapziekte. Sommige mensen ontwikkelen een huiduitslag. Toenemende verwardheid, persoonlijkheidsveranderingen, onduidelijke spraak, epileptische aanvallen, en moeite met lopen en praten treden op wanneer de infectie het centrale zenuwstelsel is binnengedrongen. Onbehandeld leidt de infectie binnen enkele weken of maanden tot de dood.West-Afrikaanse slaapziekte Dit is de chronische variant en verloopt langzamer dan de Oost-Afrikaanse variant. Een steek van de tseetseevlieg is vaak pijnlijk. Soms, binnen 1 tot 2 weken, ontwikkelt zich op de plek waar je gestoken bent een rode pijnlijke zweer. Enkele weken tot maanden later treden er ziekteverschijnselen op, zoals koorts, huiduitslag, zwelling rond de ogen (gezichtsoedeem) en handen, ernstige hoofdpijn, extreme vermoeidheid, pijnlijke spieren en gewrichten. Verder ontwikkel je lymfadenitis, vooral in de hals, dit wordt het teken van Winterbottom genoemd. Gewichtsverlies treedt op als de ziekte verder voortschrijdt. Toenemende verwardheid, persoonlijkheidsveranderingen, onduidelijke spraak, prikkelbaarheid, concentratieverlies, toevallen, en moeite met lopen en praten doen zich voor wanneer de infectie het centrale zenuwstelsel aantast. Naast gedrags- en motorische stoornissen, kunnen gevoelsstoornissen optreden. Deze symptomen worden erger naarmate de ziekte vordert. Het belangrijkste symptoom is slaapzucht en een ernstig verstoord slaappatroon. Zonder behandeling leidt de ziekte tot slaperigheid, coma en uiteindelijk de dood.Hoe snel treden de symptomen op? Bij de Oost-Afrikaanse slaapziekte treden de symptomen binnen 1 tot 4 weken op nadat je geïnfecteerd bent. Bij de West-Afrikaanse slaapziekte treden de symptomen pas binnen enkele maanden tot jaren op na een steek van een geïnfecteerde tseetseevlieg.Hoe wordt de diagnose slaapziekte gesteld? Naast lichamelijk onderzoek en een anamnese, een grondig vraaggesprek met de arts, is een volledig bloedonderzoek nodig om de diagnose slaapziekte te bevestigen. De arts merkt hierbij anemie (bloedarmoede), trombocytopenie (waarbij er te weinig bloedplaatjes of trombocyten in het bloed aanwezig zijn), hypoalbuminemie (een verlaagd gehalte aan eiwitten in het bloed), een verhoogde bezinkingssnelheid (BSE, de snelheid waarmee de rode bloedcellen in een buisje bloed onder invloed van de zwaartekracht naar beneden zakken) en hypergammaglobulinemie (pathologische polyklonale toeneming van immunoglobuline, ook antistoffen of antilichamen genoemd) op. Voorts kan aan de hand van een lumbaalpunctie de stand van het ziekteprogressie worden bepaald. Een enkele keer is een aspiratie van de lymfeklieren en het beenmerg vereist. Soms is aanvullend beeldvormend onderzoek nodig van het hoofd: een CT-scan, een MRI-scan of een EEG, een onderzoek waarbij hersenactiviteit elektrisch wordt gemeten.Differentiële diagnose Differentieel-diagnostisch kan gedacht worden aan brucellose, borreliose, buiktyfus, cryptokokkenmeningitis (een ernstige gistinfectie), hersenvliesontsteking, een hiv-infectie, leishmaniasis, malaria, toxoplasmose en tuberculose (tbc).Hoe wordt Afrikaanse slaapziekte behandeld? Lange tijd was Melarsoprol het enige medicijn tegen de slaapziekte. Dit farmacon is samengesteld op basis van arsenicum en is in ongeveer vijf procent van de gevallen dodelijk en veroorzaakt ernstige allergische reacties. De meer recente behandeling, een combinatie van nifurtimox en eflornithine, kent minder (heftige) bijwerkingen. Ook kan het patiënten die zich reeds in een ver stadium van de slaapziekte bevinden genezen.Hoe kan je voorkomen dat je de ziekte krijgt? Je kunt de volgende maatregelen nemen om te voorkomen dat de tseetseevlieg je steekt:Draag bedekkende kleding (lange broek, lange mouwen en sokken). De tseetseevlieg kan door dunne stoffen steken; kies daarom voor dikkere stoffen van bijvoorbeeld Care Plus. Deze zijn heel dicht geweven en daar kunnen ze niet doorheen prikken. Draag neutraal gekleurde kleding. De tseetseevlieg wordt namelijk aangetrokken door felle kleuren en zeer donkere kleuren. Inspecteer voertuigen op de aanwezigheid van tseetseevliegen alvorens ze te betreden. De vliegen worden aangetrokken door bewegende voertuigen. Vermijd struiken. De tseetseevlieg is minder actief tijdens de warmste periode van de dag. Ze rusten dan in struiken, maar ze zullen je steken als ze gestoord worden. Gebruik een muskietennet tijdens het rusten of slapen. Gebruik een insectenwerend middel. Hoewel insectenwerende middelen niet bewezen effectief zijn in het voorkomen van beten van de tseetseevlieg, zijn ze wel effectief in het voorkomen van andere insectenbeten die (nare) ziekten kunnen veroorzaken. Lees verder
dinsdag, 21, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Jeukende (kriebelende) keel: Oorzaken en behandelingen
Een jeukende keel is meestal het gevolg van een aandoening maar ook enkele omgevingsfactoren zijn bekend voor dit vervelend gevoel. De keeljeuk gaat vaak met zwelling en een krassend gevoel gepaard, wat vervolgens resulteert in hoesten. In de meeste gevallen zijn deze symptomen niet ernstig. Eenvoudige behandelingen volstaan bijgevolg voor een jeukende keel. Treedt de jeuk in de keel echter op in combinatie met enkele ernstige symptomen of houden de klachten aan, dan is het raadzaam om professionele medische zorg in te roepen. Aandoeningen & jeukende keel Aandoeningen van andere organen Een aantal andere aandoeningen van nabijgelegen organen veroorzaken jeuk in de keel zoals:Bacteriële-, virale en schimmelinfectiesEen keelontsteking of bacteriële tonsillitis (keelamandelontsteking) start bij de meeste patiënten met een jeukende keel, om daarna verder te evolueren naar keelpijn. Ook een virale infectie zoals een verkoudheid of de griep resulteert mogelijk in een keel die jeukt. De keelpijn als gevolg van de griep is meestal ernstiger dan deze van een verkoudheid, en is dan ook vergezeld van koorts, pijn in het lichaam en pijn op de borst. Kroep, wat het gevolg is van een allergie of een virale of bacteriële infectie, komt voornamelijk voor bij kinderen. Kenmerkend naast de jeukende keel is de blaffende hoest. Spruw (candidiasis), mucormycosis (schimmelziekte aan sinussen, hersenen en longen) of andere schimmelinfecties manifesteren zich mogelijk in de keel, en dit vooral bij patiënten met een verzwakt immuunsysteem. Enkele kortdurende symptomen gaan eveneens gepaard met bacteriële, virale en schimmelinfecties zoals een verstopte neus, hoesten, hoofdpijn, koorts, niezen, opgezwollen klieren, spierpijn en/of zwakte.Brandend maagzuur Keelproblemen komen eveneens tot stand bij een aantal patiënten die lijden aan chronische zure reflux of brandend maagzuur. Deze aandoening treedt op wanneer maagzuur terugvloeit van de maag in de slokdarm. Een jeukende of een pijnlijke keel is niet het enige symptoom van de ziekte. Bij brandend maagzuur komen normaal gesproken nog volgende klachten tot stand:aangetast tandglazuur een brandend gevoel in de borst of de keel een ontstoken strottenhoofd (laryngitis) een slechte smaak in de mond ontstoken tandvlees (gingivitis) slikproblemen of pijn bij het slikken winderigheidNiettemin lijden een aantal patiënten aan de chronische of stille vorm van reflux waardoor ze een jeukende keel als enige klacht ervaren.Hooikoorts en andere allergenenHooikoorts (allergische rinitis) is een aandoening die erg vaak een jeukende keel veroorzaakt. Hierbij reageert het lichaam overdreven op een anders onschadelijke stof, waardoor de chemische stof histamine vrijkomt. Gebruikelijke uitlokkende factoren (allergenen) zijn pollen, huidschilfers (van dieren), chemische stoffen en irriterende stoffen zoals cocaïne, marihuana, pesticiden, sigarettenrook, schoonmaakproducten of uitlaatgassen. Een jeukende keel veroorzaakt door hooikoorts is niet het enige symptoom; bij de patiënt presenteert zich nog één of meer van volgende tekenen:Nekproblemen Keelirritatie ontstaat eveneens bij nekproblemen zoals een vergrote schildklier en lymfeknopen, een abces, een tumor. Keel- en nekproblemen komen ook tot stand na een verwonding of na een operatie.Psychische problemen Sommige mensen lijden aan een psychische stoornis waardoor ze aandacht willen trekken of vragen. Dit doen ze door zonder oorzaak herhaaldelijk een droge hoest te produceren wat dan ook gepaard gaat met een jeukende keel.Systemische ziekten Keeljeuk treedt bovendien op bij systemische bindweefselziekten, zoals:Tumoren Wanneer een tumor in de keelholte of het strottenhoofd verschijnt, veroorzaakt dit bij sommige patiënten een kriebelende keel. Zangers of mensen die veel luid spreken, krijgen vaker te maken met kleine goedaardige (benigne) tumoren. Ook kwaadaardige (maligne) tumoren komen soms tot stand, en dit dan voornamelijk bij mensen boven de vijftig jaar die roken. Lymfomen, (uitzaaiingen van kanker) (metastasen) in de lymfeklieren in de hals, of kanker in de hals en de borst leiden af en toe ook tot een kriebelende keel.Uitdroging Bij uitdroging (dehydratie) verliest het lichaam meer vocht (water) dan het opneemt. Deze situatie gebeurt vaak bij warm weer, na het sporten of bij een ziekte. Een patiënt met uitdroging presenteert zich met een droge mond (xerostomie). Dit tijdelijk symptoom komt tot stand omdat de mond en keel over onvoldoende speeksel beschikken. De droge mond veroorzaakt een jeukend gevoel in de keel. Een aantal andere symptomen komen nog tot uiting bij uitdroging zoals af en toe donkere urine en extreme dorst.Omgevingsfactoren en kriebelende keel Allergische reactie op medicatie Veel patiënten reageren allergisch op bepaalde medicijnen. Vooral penicilline en andere antibiotica zijn vaak de veroorzaker van deze allergische reactie die variabel is ernst. Een jeukende keel start meestal kort nadat de patiënt de medicatie heeft ingenomen.Medicatie & bijwerkingenHet gebruik van medicatie brengt soms bijwerkingen met zich mee, waaronder een droge hoest en een jeukende keel. Deze zijn niet het gevolg van een allergische reactie maar enkel een bijwerking van dit geneesmiddel. ACE-remmers zijn medicijnen die de arts inzet als behandeling voor een hoge bloeddruk (hypertensie) en hartziekten. Deze medicijnen staan erom bekend dat ze een jeukende keel veroorzaken als bijwerking. De bijwerkingen van medicatie starten meestal ook vrij snel na het nemen hiervan. Ook andere bijwerkingen zijn mogelijk na medicatiegebruik; deze komen overeen met deze van 'voedselallergie'.Spreken en zingen Een pijnlijke, jeukende keel is ook mogelijk bij het langdurig spreken, zingen of schreeuwen. Enkele dagen rust zijn nodig om deze problemen te verhelpen. Pijnstillers zijn zelden nodig bij deze vorm van een kriebelende keel.VoedselallergieSoms krijgt iemand ook te maken met een allergische reactie op voedselinname, wat vooral voorkomt bij het eten van onder andere aardbeien, eieren, melk, pinda's en boomnoten, schaaldieren, sojasaus, tarwe en vis. Meestal ontwikkelen de symptomen hiervan zich binnen enkele minuten tot uren na de inname van het uitlokkende voedsel. De milde tot ernstige symptomen gaan met een jeukende keel of mond gepaard. De symptomen die optreden bij voedselallergieën omvatten:ademhalingsproblemen buikpijn diarree een daling van de bloeddruk een dromerig gevoel een verlies van bewustzijn een zwelling van de lippen, de tong en de keel jeukende oren misselijkheid en overgeven netelroos: een rode, jeukende huiduitslag die gepaard gaat met de vorming van bultjes roodheid van de huid rond de ogen slikproblemenVreemd voorwerp Soms leidt een vreemd voorwerp in de keel tot jeuk in de keel. Dit is bijvoorbeeld te wijten aan een stukje visgraat, een zaadje of een scherp stuk glas dat blijft zitten aan de keelwand. Wanneer het uithoesten, inslikken met water of gorgelen met zout water niet lukt, is medische hulp nodig. Pijnstillers mag de patiënt hierbij eveneens nemen, maar meestal verdwijnen de vreemde voorwerpen in de keel spontaan.Behandelingen van keeljeuk, hoesten en andere symptomen Veelal helpen wat huismiddeltjes of zelfzorgmaatregelen om de jeukende keel te verminderen, maar de behandeling is wel afhankelijk van de oorzaak. In sommige gevallen is namelijk professionele medisch zorg vereist.Zelfzorg Zelfzorgmaatregelen die vaak helpen om de symptomen van een jeukende keel te onderdrukken, zijn:antihistaminica (geneesmiddelen voor de behandeling van een allergische reactie) nemen appelazijn drinken een hete thee met citroen, honing of gember drinken een lepel honing nemen als bescherming van de keel een luchtbevochtiger gebruiken een neusspray gebruiken langdurig of overdreven luid praten, zingen en/of schreeuwen vermijden stoppen met roken uitlokkende factoren vermijden vrij verkrijgbare of op doktersvoorschrift verkrijgbare medicijnen nemen bij een verkoudheid of griep warm zoutwater / zuiveringszout gorgelen zuigtabletten en hoestbonbons nemenProfessionele medische zorgTreden volgende symptomen op, dan is het raadzaam om meteen een arts te raadplegen omdat deze symptomen mogelijk wijzen op een infectie of een allergische reactie:ademhalingsproblemen bloed ophoesten duizeligheid een beklemmend gevoel op de keel een hoge hartslag (tachycardie) een piepende ademhaling (stridor) een zwelling van het gezicht ernstige hoofdpijn ernstige keelpijn flauwvallen gezwollen klieren of een brok in de keel koorts nachtelijk zweten netelroos onbedoeld gewichtsverlies pijn op de borst slikproblemenOok wanneer de symptomen van een jeukende keel meer dan tien dagen aanhouden, steeds verergeren of niet reageren op de zelfzorgmaatregelen, is het nodig om een arts op te zoeken.Antivirale geneesmiddelen, antibiotica (geneesmiddelen tegen bacteriële infecties), antimycotica (geneesmiddelen tegen schimmelinfecties), corticosteroïden (krachtige ontstekingsremmende medicijnen) en andere medicijnen en behandelingen zijn voorhanden wanneer de patiënt lijdt aan een ernstigere aandoening. De arts moet altijd eerst goed de oorzaak van de symptomen identificeren via een keeluitstrijkje, een huid-, bloed- en/of urineonderzoek. Op deze manier weet hij goed welke behandeling hij moet inzetten voor het verlichten van de kriebelende keel.Preventie Een jeukende keel voorkomen is niet altijd mogelijk, maar een gezonde levensstijl hanteren vermindert het risico op een jeukende keel. Dit houdt in dat de patiënt niet rookt, veel water drinkt, alcohol en cafeïne vermijdt, regelmatig de handen wast tijdens het seizoen van de verkoudheden en griep en ramen gesloten houdt en zo veel mogelijk binnen blijft tijdens het hooikoortsseizoen. Lees verder
dinsdag, 21, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Botpijn: Pijn in botten door aandoeningen
Bij botpijn of gevoelige botten ontstaat pijn of ongemak in één of meer botten in het lichaam. In een aantal omstandigheden is dit normaal, zoals bij de veroudering of bij een fractuur, maar botpijn is ook een teken van andere, mogelijk ernstige aandoeningen. Het is belangrijk dat een patiënt bij onverklaarbare, ernstige of progressieve botpijn een arts bezoekt zodat hij de oorzaak achterhaalt. Het identificeren van de oorzaak is meestal een vrij complex proces waarbij meerdere onderzoeken nodig zijn. Een medicamenteuze behandeling is beschikbaar voor het verlichten van de botpijnklachten, maar de arts behandelt eveneens het medisch probleem dat leidt tot dit symptoom. Normale pijn in botten In een aantal omstandigheden is botpijn normaal. Gewone botpijn is het resultaat van:een letsel / botfractuur (breuk in het bot); bij peuters komt bijvoorbeeld ook een peuterfractuur tot stand (soort stressfractuur) een overmatig zittende levensstijl een slechte houding hormonale veranderingen (bijvoorbeeld bij de menopauze) overbelasting van de botten overmatig alcoholgebruik roken temperatuurverschillenAandoeningen & botpijn Botpijn treedt op bij heel wat aandoeningen.Bijschildklieraandoeningen Hyperparathyroïdie is een aandoening waarbij de bijschildklier overmatig actief is. Hierdoor verschijnt een verhoogd calciumgehalte in het bloed (hypercalciëmie). Botpijn, verwardheid, misselijkheid, meer dorst (polydipsie) en vaker plassen (pollakisurie) zijn enkele symptomen die een patiënt mogelijk ervaart. Een bijschildklieradenoom, een goedaardige tumor van bijschildklier, leidt eveneens tot pijn in de botten.Bloedaandoeningen Bij bloedstoornissen die het beenmerg aantasten, ontstaat een verstoorde bloedtoevoer waardoor sneller botklachten optreden. Dit gebeurt bijvoorbeeld bij leukemie (kwaadaardige woekeringen van de witte bloedcellen), sikkelcelanemie (bloedarmoede, verstopte bloedvaten en gestopte werking van de milt) en de ziekte van Kahler (progressieve vorm van bloedkanker die start in een type witte bloedcellen, namelijk plasmacellen).Botkanker Bij primaire botkanker zoals een osteosarcoom, bevindt zich een kwaadaardige bottumor in de botten. De botpijn die geassocieerd is met botkanker, is meestal diffuus (wijdverspreid).Botmetastasen Van botmetastasen is sprake wanneer uitzaaiingen van kanker naar de botten zijn opgetreden. Dit gebeurt vooral bij volgende kankersoorten:Metastatische botpijn is de meest voorkomende vorm van kankerpijn. Botpijn als gevolg van kanker komt voor bij 30 tot 50 procent van alle kankerpatiënten en bij 75 tot 90 procent van de patiënten in een vergevorderd kankerstadium.Botontsteking (osteomyelitis) Bij osteomyelitis ontstaat een ontsteking en vernietiging van het bot. Een botinfectie verspreidt zich mogelijk via de bloedbaan naar het bot van de nabijgelegen huid of spieren, of naar een ander lichaamsdeel. Osteomyelitis komt vaker tot uiting bij patiënten met diabetes mellitus (suikerziekte) in de vorm van diabetische neuropathie (zenuwschade door diabetes met pijn aan veel lichaamsdelen), een slechte bloedsomloop of een recent letsel op het bot. Hemodialyse is een andere risicofactor. Bacteriën, mycobacteriën of schimmels veroorzaken deze ontsteking van het bot. Gelokaliseerde botpijn en gevoeligheid in combinatie met algemene ziektesymptomen zoals koorts en rillingen, zwelling, warmte en roodheid verschijnen bij de acute vorm van de ziekte. De chronische vorm van osteomyelitis is eveneens gekenmerkt door botpijn, maar algemene symptomen gaan hier vaak niet mee gepaard.Gewrichtsaandoeningen Artrose (reumatische aandoening van gewrichtskraakbeen) en reumatoïde artritis (ontsteking van gewrichten en organen) zijn gewrichtsaandoeningen die botklachten met zich meebrengen. Voorts is botpijn een symptoom van artritis, een degeneratief proces van het kraakbeen dat de botten van gewrichten aantast.Infectie Sensaties van gevoelloosheid of pijnlijke botten komen tot uiting door infectieziekten zoals seizoensgriep.MedicijnenBisfosfonaten veroorzaken mogelijk osteonecrose van de kaak en Prednisolon (een soort krachtige ontstekingsremmer) leidt mogelijk tot breuken in de wervelkolom.Osteogenesis imperfecta Uiterst fragiele botten is één van de belangrijkste symptomen van osteogenesis imperfecta, een aangeboren bindweefselaandoening. Botbreuken en skeletafwijkingen zijn het gevolg van deze ziekte.Osteoporose Botpijn is een vrij frequent probleem bij de toenemende vergrijzing. Bij ouderen nemen de spiermassa en botdichtheid immers af. Bij osteoporose treedt een verlies van botmassa op met botpijn als gevolg. Door deze aandoening krijgen patiënten sneller te maken met botbreuken.Psychologische problemen Een patiënt met stemmingsstoornis ervaart soms wijdverbreide botpijn. Dit is een lichamelijke uiting van een onderliggende psychologisch probleem.VitaminetekortenBij een tekort aan vitamine D of een probleem met het lichaam om deze vitamine af te breken en te gebruiken, ontstaat osteomalacie. Vitamine D is nodig om calcium goed op te nemen in het lichaam, en calcium is op zijn beurt belangrijk om de sterkte en hardheid van de botten te behouden. Bij osteomalacie verweken met andere woorden de botten, waardoor sneller breuken tot stand komen. Vooral de benen, de ribben en de rug zijn aangetast door osteomalacie. Botpijn is tevens een kenmerk van rachitis (Engelse ziekte), een aandoening waarbij de botten verweken en verzachten door een tekort aan vitamine D, een tekort aan calcium of een tekort aan fosfaat. Naast botpijn ontstaan skeletmisvormingen en een kort gestalte.Ziekte van Paget Bij de ziekte van Paget ervaart een patiënt constante botpijn die 's nachts verergert (vooral aan het bekkengebied, de benen, de schedel, de schouders en de wervelkolom). Het getroffen gebied voelt vaak warm aan. Gewrichtspijn nekpijn, hoofdpijn, een vergroot hoofd, breuken en nog veel andere symptomen treden bovendien op bij deze ziekte waarbij het bot chronisch ontstoken is.Diagnose en onderzoeken Contact met de arts Het is essentieel om een arts te raadplegen bij onverklaarbare, progressieve of zeer pijnlijke botpijn. Ook wanneer volgende symptomen optreden in combinatie met de pijn aan de botten, is het nodig om medisch advies in te winnen:een geschiedenis van een recent trauma een geschiedenis van kanker een verminderde van eetlust gewichtsverlies nachtelijk zweten nachtpijn pijn bij kinderen pijn op de borst symmetrische gewrichtszwellingVraaggesprek (anamnese) De arts bevraagt de patiënt over zijn medische geschiedenis en de aanwezige symptomen. Zo wil hij de locatie, frequentie, duur en ernst van de botpijn kennen, alsook of andere symptomen aanwezig zijn. Ook wil hij weten wat voor soort botpijn de patiënt heeft. Normaal gezien beschrijven patiënten botpijn als ‘saaie, diepzittende pijn'. Is sprake van scherpe, schietende pijn, dan wijst dit eerder in de richting van een neurologische oorzaak. Bij een grondig vraaggesprek hoort eveneens de vraag of bepaalde factoren de symptomen doen verergeren of juist verminderen ('s avonds of 's morgens erger?, rechtstaand of liggend erger?, …). Het verschil tussen botpijn en spier- en gewrichtspijn is niet altijd eenvoudig te identificeren voor een patiënt, maar meestal is botpijn in tegenstelling tot spier- en gewrichtspijn altijd aanwezig (zowel bij inspanning als in rust).Lichamelijk onderzoek Nadat de arts alle informatie verzameld heeft, voert hij een lichamelijk onderzoek uit. Soms is een bijhorend gewricht aangetast en dan bemerkt hij zwelling en warmte. Verder is het soms meteen duidelijk wat de bron van botpijn is, bijvoorbeeld bij een fractuur na een ongeval, maar bij metastasen van kanker, is het minder duidelijk wat precies de klachten van botpijn veroorzaakt. Verdere onderzoeken zijn dan nodig.Diagnostisch onderzoekWanneer de arts niet meteen in staat is om de oorzaak te achterhalen van pijnlijke en gevoelige botten, zet hij verdere onderzoeken in zoals:een botdichtheidsmeting (DXA-scan) (test om osteoporose op te sporen) een botscan (botscintigrafie) (onderzoek voor het opsporen van een botziekte) een CT-scan een MRI-scan een röntgenfoto van de botten of van andere (potentieel) getroffen lichaamsdelen een uitgebreid bloedonderzoek (om infecties op te sporen, het vitamineniveau te meten, de hormoonwaarden in het bloed te meten, …); dit onderzoek onthult mogelijk hypofosfatemie (verlaagd fosfaatgehalte in het bloed) een urineonderzoekThuisbehandelingen bij pijnlijke botten Hulpmiddelen bij artritis helpen bij gewrichtsaandoeningen. Verder is het mogelijk om de bloedcirculatie te verbeteren waardoor minder snel een botontsteking ontstaat.Medische behandeling Fysiotherapie Soms verwijst de arts een patiënt voor verdere spier- en gewrichtsoefeningen om zo de botten te verstevigen, waardoor de patiënt minder botpijnklachten ervaart.Medicijnen De arts schrijft mogelijk diverse medicijnen voor om de oorzaak van botklachten te behandelen:Kanker Een kankerbehandeling bestaat meestal uit een combinatie van chemotherapie, chirurgie en/of radiotherapie. Chemotherapie doet botpijn soms wel verergeren; hetgeen gekend is als ‘flare'. Daarnaast zijn bisfosfonaten inzetbaar bij metastatische botkanker.Chirurgie In sommige gevallen is een operatie aanbevolen waarbij de arts weefsel verwijdert dat afgestorven is door een infectie. Chirurgie is bovendien vaak nodig bij kanker, of voor het herstellen van een breuk. Bij patiënten met ernstige symptomen is het soms nodig om gewrichten te vervangen via een chirurgische ingreep.Preventie van ziekte aan bot Een aantal aandoeningen zijn niet te voorkomen, maar een gezonde levensstijl verbetert de botgezondheid en vermindert daardoor het risico op botproblemen. Dit houdt in dat de patiënt met mate alcohol drinkt, niet rookt, voldoende calcium en vitamine D opneemt in de voeding alsook voldoende fysieke activiteiten uitvoert. Het is tot slot aangewezen om beschermende kledij te dragen bij sportieve activiteiten om breuken en andere botletsels te voorkomen.
dinsdag, 21, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Pancolitis: Ontsteking van gehele dikke darm met diarree
Pancolitis is een vorm van colitis ulcerosa, hetgeen een chronische inflammatoire darmaandoening (ontstekingsziekte) is. Bij pancolitis is de gehele dikke darm chronisch ontstoken. De precieze oorzaak van pancolitis is niet gekend. De symptomen zijn variabel in ernst, en ontstaan uit onder andere diarree, buikpijn en koorts. De ontsteking van de gehele dikke darm is te behandelen met medicijnen, maar soms is een operatie noodzakelijk. Pancolitis leidt mogelijk tot dikkedarmkanker indien de symptomen onbehandeld blijven en verergeren, en daarnaast zijn nog andere complicaties mogelijk. Synoniemen van aandoening De volledige naam van pancolitis is ‘pancolitis ulcerosa'. Soms is de ziekte bekend als ‘totale colitis' of ‘universele colitis'.Epidemiologie van chronische darmaandoening Mensen tussen de leeftijd van vijftien tot dertigjaar oud zijn het vaakst door pancolitis, al komt de aandoening mogelijk bij iedereen tot stand. Mannen en vrouwen zijn even vaak getroffen. Verder is de prevalentie van de ziekte hoger in Noordwest-Europa en Amerika dan in andere geografische locaties. In Azië zijn het minste aantal patiënten gerapporteerd, vermoedelijk door de betere voeding die mensen daar consumeren. Exacte incidentie- of prevalentiecijfers zijn tot slot niet gevonden in de geraadpleegde literatuur.Oorzaken van vorm van colitis ulcerosa Colitis ulcerosa is een chronische auto-immuunziekte waarbij een ontsteking aanwezig is van het slijmvlies van de dikke darm (colon) en de endeldarm (rectum). Het lichaam bestrijdt hierbij het eigen gezond weefsel in plaats van vreemde indringers. Aan het einde van de dikke darm bevindt zich de endeldarm, die ontlasting opslaat voordat deze het lichaam verlaat. Bij colitis ulcerosa ontstaan kleine zweren op de bekleding van de dikke darm die in staat zijn om pus en slijm te produceren. Dit leidt tot buikpijn, diarree en rectaal bloedverlies. Circa één op de vijf patiënten met colitis ulcerosa, lijdt aan pancolitis. Bij pancolitis is de gehele binnenwand van de dikke darm ontstoken, in tegenstelling tot colitis ulcerosa, waarbij enkel de bekleding van de dikke darm aangetast is.Risicofactoren van darmziekte De exacte oorzaak van colitis ulcerosa is niet bekend, maar wetenschappers vermoeden dat sprake is van een combinatie van factoren: aandoeningen, een genetische aanleg en omgevingsfactoren.AandoeningenDiverse aandoeningen verhogen mogelijk de kans opOmgevingsfactorenPancolitis ontstaat daarnaast mogelijk sneller bij volgende omgevingsfactoren:bepaalde diëten het gebruik van bepaalde medicijnen zoals corticosteroïden (krachtige ontstekingsremmers) of immunosuppressiva (medicijnen die het immuunsysteem onderdrukken), een griepvaccinatie luchtvervuiling roken sanitaire voorzieningen en hygiëne stress en angst (deze verergeren vaak ook de klachten) voeding zoals: alcohol bessen en vijgen cafeïne droge vruchten gebakken producten en vet voedsel koolzuurhoudende dranken pickles pittig eten en pittige sauzen popcorn verwerkt vlees vezelrijk voedsel (zoals bonen, zemelen, noten en zaden) en vitamine B6 zuivelproducten Symptomen: Buikpijn en diarree Bij pancolitis ervaren patiënten mogelijk symptomen met tussenperioden. Vaak verdwijnen de klachten met een behandeling, maar opflakkeringen komen voor. De belangrijkste symptomen van pancolitis zijn:Diagnose en wanneer een arts bezoeken Lichamelijk onderzoekBij het diagnosticeren van pancolitis bevraagt de arts de patiënt over de aanwezige klachten, de algemene gezondheid en de medische geschiedenis. De arts voert daarna een lichamelijk onderzoek uit om deze tekenen en eventuele andere symptomen op te sporen. Verder is een ontlastingsstaaltje nodig, omdat de arts wil weten of sprake is van een onderliggende infectie of ontsteking.Diagnostisch onderzoekAls de arts vermoedt dat de patiënt lijdt aan een inflammatoire darmaandoening, bestelt hij nog andere diagnostische onderzoeken waaronder:een bloedonderzoek om te kijken naar celaantallen en inflammatoire markers. een colonoscopie (inwendig kijkonderzoek van de dikke darm) met een biopsie (stukje verdacht weefsel wegnemen en microscopisch laten onderzoeken) een CT-scan van de buik om ernstige complicaties in de buik uit te sluiten als de patiënt andere symptomen heeft een röntgenfoto van de buikBehandeling via medicatie en chirurgie De behandeling van pancolitis hangt af van de ernst van de aandoening is alsook de levenskwaliteit van de patiënt. Voor pancolitis bestaat geen genezing, maar de arts is wel in staat om de symptomen te verminderen zodat de patiënt in remissie is. De twee soorten behandelingen die momenteel beschikbaar zijn voor pancolitis zijn medicatie en chirurgie. Daarnaast is een andere voedings- en levensstijl in veel gevallen aanbevolen.Medicatie De vier belangrijkste vormen van medicatie die de arts voorschrijft voor de behandeling van pancolitis zijn:aminosalicylaten (ASA's): Deze geneesmiddelen verminderen ontstekingen. Het geneesmiddel is verkrijgbaar als een tablet of capsule, als zetpil in het rectum of als een klysma. De arts schrijft deze medicatie voor bij patiënten met milde of matige klachten. Aminosalicylaten veroorzaken zelden bijwerkingen. biologische medicijnen: Biologische medicijnen richten zich op specifieke componenten van het immuunsysteem die bij ontstekingen betrokken zijn. De toediening van deze geneesmiddelen gebeurt via een intraveneuze (via een ader) infusie of een injectie. corticosteroïden: Corticosteroïden zijn krachtige ontstekingsremmende medicijnen die via de mond of via een klysma toe te dienen zijn. De arts zet deze medicijnen niet in voor een langdurige behandeling, omdat corticosteroïden mogelijk ernstige bijwerkingen veroorzaken, zoals osteoporose en cataract (oogziekte met vertroebeling van de ooglens). immunomodulatoren: Immunomodulatoren, ook gekend als immunosuppressiva, verminderen de activiteit van het immuunsysteem. Ze zijn in te nemen als een tablet en behandelen milde of gematigde opflakkeringen (terugkeer van symptomen). Omdat het immuunsysteem hierdoor minder goed werkt, zijn de patiënten wel meer kwetsbaar voor infecties en voor bloedarmoede (anemie).Chirurgie Als opflakkeringen een ernstige invloed hebben op de kwaliteit van leven van een patiënt, of de patiënt reageert niet op medicijnen, dan voert de arts mogelijk een operatie uit. De arts verwijdert de dikke darm dan volledig (colectomie). Op deze manier treedt colitis ulcerosa niet meer op. Wel zijn enkele consequenties verbonden aan deze operatie. Nadat de dikke darm is verwijderd, verlaat het afval het lichaam via een gat in de buik uit de dunne darm. Het afval gaat over in een speciale zak, bekend als een ileostoma (stoma). Op een later tijdstip voert de arts een tweede operatie uit om een inwendig zakje (ileoanale zak) te maken. Dit zakje verbindt de dunne darm met de anus, waardoor ontlasting normaal kan passeren.Voedings- en levensstijl Sommige patiënten veranderen daarnaast hun voedings- en levensstijl voor het ondersteunen van de medische behandeling, zoals meer lichaamsbeweging, het verbeteren van de slaapkwaliteit, het verminderen van stress, minder alcohol drinken, … Mogelijk zou een Ayurveda-behandeling bij een aantal patiënten soelaas kunnen bieden, maar in de medische literatuur zijn anno november 2017 geen bewijzen van effectiviteit gevonden van deze alternatieve behandeling.Complicaties van pancolitis Pancolitis resulteert mogelijk in enkele zeer ernstige complicaties zoals:bloedarmoede: Mogelijk ontstaat bloedarmoede in de vorm van een gebrek aan ijzer in het bloed (ferriprieve anemie), veroorzaakt door bloedverlies door de aandoening. fulminante colitis: Een zeldzame maar ernstige complicatie van pancolitis is ‘fulminante colitis'. Symptomen zijn onder meer uitdroging, ernstige buikpijn, diarree met bloed en een shock. kanker: Des te langer pancolitis aanwezig is, des te hoger de kansen zijn op het ontwikkelen van darmkanker. Patiënten met pancolitis krijgen bijgevolg regelmatig een colonoscopie om tijdig darmpoliepen (goedaardige gezwellen in de darm maar soms een voorloper van kanker) of andere mogelijke (voor)tekenen van darmkanker op te sporen. toxisch megacolon: Wanneer de ontsteking zeer ernstig is, is de dikke darm verwijdt in grootte. De symptomen van een toxisch megacolon zijn onder meer koorts, buikpijn, uitdroging, ondervoeding en een darmperforatie (gat in de dikke darm). Een toxisch megacolon is een chirurgische noodsituatie.Prognose van ontsteking van de gehele dikke darm Pancolitis is een ongeneeslijke chronische aandoening. Sommige patiënten ervaren ernstige praktische en emotionele gevolgen door de darmziekte. Wanneer patiënten opflakkeringen ervaren, moeten ze mogelijk hun activiteiten beperken of wijzigen. Wanneer de klachten even verdwenen zijn (remissie), leiden de meeste patiënten een actief en gezond leven. Pancolitis tast bij een aantal patiënten relaties en werk aan, maar praten met en zoeken naar emotionele steun van familie, vrienden en professionals in de gezondheidszorg zijn nuttig. Lees verder
dinsdag, 21, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Nekpijn: Oorzaken en behandelingen van pijn in de nek
De nek behoort tot de cervicale wervelkolom. De cervicale wervelkolom is een complexe structuur die steun biedt aan het hoofd. Het bestaat uit kleine wervels, schijven, gewrichten, zenuwwortels, spieren en ligamenten. Hierdoor is de nek heel gevoelig voor een letsel en voor pijn. Iedereen heeft ooit wel eens te maken gehad met nekpijn, al komt nekpijn vaker bij vrouwen dan bij mannen voor. De meeste oorzaken van een pijnlijke nek zijn onschuldig en verdwijnen binnen enkele minuten tot dagen. Maar sommige aandoeningen alsook omgevingsfactoren veroorzaken constante of langdurige pijn in de nek, soms in combinatie met nog andere symptomen. Diverse zelfzorgtips maar ook medische behandelingen zijn beschikbaar bij pijnklachten in de nek. Nekpijn komt tot stand door een ontsteking of irritatie aan de botten, gewrichten, ligamenten, schijven, spieren en zenuwen. Dit gebeurt door zowel aandoeningen als omgevingsfactoren.Aandoeningen & pijnklachten in de nek Enkele aandoeningen veroorzaken pijn in de nek.Aneurysma Een uitstulping van een deel van een slagader is een teken van een aneurysma. Wanneer dit gebeurt in de hersenen, is sprake van een ‘cerebraal aneurysma'. Wanneer dit aneurysma openscheurt, treedt onder andere snel ontstane hoofdpijn, nekpijn en aangezichtspijn met pijnscheuten op.Discushernia Bij een discushernia van de nek, ook gekend als een ‘nekhernia' treedt een uitstulping (hernia) van de tussenwervelschijf (discus) op, waardoor druk ontstaat op een grote zenuw uit het ruggenmerg. Door deze druk ontstaat een plaatselijke ontsteking van de zenuw, wat pijn met zich meebrengt. Dit type zenuwpijn is gekend als ‘neuropatische pijn'. Uitstralende pijn naar de arm, en een doof en/of prikkelend gevoel in de arm, komt hierbij voor (paresthesieën).Hemofilie Bij de zeldzame bloedstollingsaandoening hemofilie ontbreken stollingsfactoren, waardoor inwendige en uitwendige bloedingen tot stand komen. Wanneer een inwendige hersenbloeding aanwezig is, resulteert dit in onder andere dubbelzien (diplopie), een acute buik en nekpijn. Een bloedtransfusie met de nodige stollingsfactoren verhelpt deze aandoening, die veelal goede vooruitzichten heeft.Horner-syndroom Het Horner-syndroom, een neurologische ziekte, brengt een afhangende bovenste ooglid (ptosis), vernauwde pupil (miosis), een teruggetrokken oogbol en de onmogelijkheid om te zweten (anhidrose) met zich mee. Kenmerkend aan deze aandoening is dat dit slechts aan één zijde van het gezicht gebeurt. De zenuwbaan van de hersenen naar het gezicht en de ogen is aan één kant van het lichaam namelijk onderbroken. De behandeling hiervan verloopt ondersteunend.Infectie en ontsteking Bij enkele infecties is ook sprake van nekpijn; meestal voelt deze dan warm en gezwollen aan. Voorbeelden van deze infecties zijn:Kyfose Kyfose is een aandoening die vaak optreedt bij atleten, waaronder fietsers, honkbalvangers en bodybuilders. Deze sporters staan vaak met de schouders afgerond naar voren en de kin naar voren, waardoor een achterwaartse kromming van de wervelkolom ontstaat. Elke beweging die dit soort houding bevordert, leidt mogelijk tot kyfose.Letsel / trauma Bij een ongeval krijgt een patiënt mogelijk te maken met een hersenschudding (mild hersenletsel door stoot tegen schedel) en een whiplash. Het hoofd maakt bij een whiplash een soort slingerbeweging (onbedoeld en onverwacht snel naar voren en naar achteren geduwd) die verder reikt dan de normale nekbeweging. Hierdoor ontstaat schade aan de spieren en ligamenten in de nek, waardoor zwakte in de nek, pijn aan de nek en nekstijfheid tot stand komen. Verder veroorzaken trauma's soms microscopische breuken in de nekspieren, waardoor een ontsteking in de nek ontstaat. Ook hierdoor ontstaat nekpijn. Bij een letsel of trauma is voldoende hersteltijd nodig voordat de patiënt weer terugkeert naar het normale ritme met activiteiten en sporten.Nekaandoeningen en afwijkingen aan de nek Een spinale infectie, spinale stenose (vernauwing van de wervelkolom met vernauwing en zwakte) of een nekfractuur zijn allemaal aandoeningen die leiden tot in een pijnlijke nek. Nekproblemen komen echter ook voor bij een tumor in de nek, zoals bij een spinale tumor (tumor in het ruggenmerg), een chordoom (kwaadaardige primaire bottumor) of tubereuze sclerose (neurocutane aandoening met tumoren).Ouderdomsaandoening Bij het verouderen ontstaat cervicale artrose, een reumatische aandoening van gewrichtskraakbeen van de nek. Hierdoor zijn pijn, stijfheid, gewrichtsgeluiden (nekcrepitaties) en hardheid van de nek mogelijk. Bij deze ziekte vormt het lichaam botsporen (puntige botuitsteeksels die daar niet thuishoren) die de gewrichtsbewegingen aantasten. Ook de tussenwervelschijven zijn onderhevig aan de veroudering. Zij verliezen dan namelijk de elasticiteit en de hoogte. Naarmate de aandoening vordert, ontstaat mogelijk een discushernia (nekhernia).Spondylolisthese Spondylolisthese, ook gekend als ‘spondylolisthesis' en ‘spondyloptosis', is een aangeboren aandoening waarbij een wervel (meestal de lendenwervel) vooruit of achteruit steekt ten opzichte van de volgende wervels. Dit gaat niet altijd gepaard met klachten maar soms verschijnt (hevige) pijn in de rug en een stijve rug en pijn bij het bewegen. Strekoefeningen en medicijnen verlichten deze klachten. Bij patiënten met ernstige klachten is een operatie nodig.Omgevingsfactoren en pijnlijke nek Ook bij een aantal omgevingsfactoren gaat een pijnlijke nek gepaard.LevensstijlSpierpijn en nekstijfheid zijn kenmerkend bij een slechte houding, obesitas (zwaarlijvigheid) en zwakke buikspieren. Deze slechte houding loopt de patiënt bijvoorbeeld op door oogproblemen in combinatie met een abnormale hoofdpositie, al is in de meeste gevallen wel geen oogafwijking aanwezig bij de patiënt. De nek buigt bij een slechte houding voorwaarts, waardoor druk ontstaat op het nek- en schoudergebied.Slaaphouding Het slapen op de buik verhoogt de kans dat de spanning op de nek vergroot. Wanneer de patiënt een slechte matras of een slecht hoofdkussen heeft, verergert dit de klachten van pijn in de nek en vermoeidheid.Slechte stretching na inspanning Zich goed stretchen (uitrekken) na een lichamelijke training is nodig, want wanneer dit niet (goed) gebeurt, ontstaan strakke, pijnlijke spieren door een spierverrekking of spierscheuring. De spieren moeten afkoelen na een inspanning, dus stretchen is altijd nodig. Dit verbetert eveneens de bloedsomloop.Stress Stress veroorzaakt druk op de spieren van de nek, rug en schouders, die gespannen aanvoelen.Te lang zittenTe lang stilzitten veroorzaakt een pijnlijke nek. Voldoende pauze is nodig tijdens het werk. Bij bureauwerk is ergonomisch materiaal in combinatie met een goede houding nodig om nekpijn te verminderen of voorkomen.Symptomen van acute of chronische nekpijn Acute nekpijn Acute nekpijn is zeer stekende of schietende pijn (schietpijn) die zich mogelijk verplaatst naar de schouders. Zwakte in de armen of het verlies van coördinatie in de armen en benen (ataxie) is hierbij eveneens mogelijk. Treedt acute nekpijn op in combinatie met een gebrek aan eetlust, gewichtsverlies, misselijkheid en braken, dan wijst dit mogelijk op een infectie of spinale tumor.Chronische nekpijn Chronische nekpijn is een langere periode aanwezig, namelijk langer dan zes maanden. Dit ontstaat bijvoorbeeld door druk op de zenuw door een discushernia, al zijn ook andere oorzaken bekend. De arts kijkt naar de intensiteit van de pijn en naar de andere symptomen van de patiënt, en bepaalt dan of een chirurgische ingreep nodig is voor chronische nekpijn.Nekklachten en andere tekenenMeestal is nekpijn wel lokaal, en zijn andere lichaamsdelen niet betrokken. Klachten die nog optreden in combinatie met een pijnlijke nek omvatten een stijve nek (nekstijfheid) en moeite met bewegen van het hoofd van links naar rechts, maar in ernstige gevallen zijn volgende tekenen mogelijk:Diagnose en onderzoeken bij pijn in nek Lichamelijk en neurologisch onderzoek Een lichamelijk onderzoek in combinatie met een geschiedenis van de patiënt, is meestal voldoende om nekpijn te identificeren en de oorzaak te achterhalen. Tijdens het lichamelijk onderzoek betast de arts de nekspieren of gewrichten. Indien hij warmte detecteert, is mogelijk sprake van een infectie of een chronische auto-immuunaandoening (lichaam tast eigen immuunsysteem aan). Wanneer reeds pijn bij lichte druk op specifieke drukpunten in de nek, evenals in andere delen van het lichaam ontstaat, wijst dit op fibromyalgie (chronische aandoening met pijn en vermoeidheid). Verder krijgt de patiënt ook een neurologisch onderzoek waarbij de arts de boven- en onderkant van het lichaam onderzoekt, maar ook kijkt hij hierbij naar loopafwijkingen en eventuele blaasproblemen of darmstoornissen, wat mogelijk wijst op neurologische schade.Diagnostisch onderzoek Soms zijn echter diagnostische onderzoeken nodig om de oorzaak van nekklachten te achterhalen. Hiervoor gebruikt de arts volgende testen:een botscan: Een botscan herkent problemen met de wervelkolom, zoals artrose, breuken of infecties. een discografie: Dit radiografisch onderzoek bevestigt eventuele problemen met nekwervelschijven. een elektromyografie: Een elektromyografie (meting van de elektrische spieractiviteit) identificeert zenuwschade. een MRI-scan: Een MRI-scan is inzetbaar om een discushernia op te sporen. een myelografie: Een myelografie toont een ruggengraat- of ruggenmergletsel. een röntgenfoto: Een radiografisch onderzoek onthult dan een vernauwing van de wervelschijfruimte (spinale stenose), de aanwezigheid van artrose en breuken.In ongeveer 80-90% van de gevallen vindt de arts geen specifieke oorzaak van de nekklachten.Zelfzorg bij behandeling van pijnlijke nek Pijn en zwelling verminderen met ijs bij een spierverrekking, een sportletsel of een ander soort trauma, is meestal een goed idee. Warmte aanbrengen is niet aanbevolen bij deze letsels daar de klachten hierdoor verergeren. Warmte is echter wel effectief wanneer nekpijn het gevolg is van spanning of stress, want hierdoor ontspannen de spieren. Voldoende rust is in alle situaties wel aanbevolen, maar lichte bewegingen (die binnen de pijngrenzen vallen) zijn na enkele dagen wel nodig om spierstijfheid te voorkomen. Een aantal patiënten met nekklachten is gebaat met een ergonomisch hoofdkussen. Medisch advies is in ieder geval noodzakelijk wanneer andere symptomen optreden of wanneer de nekpijn langer dan enkele dagen aanwezig is.Professionele medische behandeling bij nekklachten Heel wat medische behandelingen zijn mogelijk, afhankelijk van de locatie van de pijn (spieren, gewrichten, zenuwen, …), de intensiteit van de pijn en het soort pijn (acuut of chronisch).Cervicale tractieBij een cervicale tractie trekt de arts zachtjes aan het hoofd en de nekspieren. Hierdoor vergroten de neurale doorgangen.ChirurgieAf en toe is bij ernstige nekpijn een operatie nodig. Dit gebeurt echter in uitzonderlijke omstandigheden, wanneer alle andere behandelingen geen effect hebben.FysiotherapieNekpijnpatiënten krijgen soms een verwijzing naar een fysiotherapeut. Hij zet een combinatie van nekpijnoefeningen, hitte- of koudetherapie, massage en andere technieken in. Soms is deze therapie mogelijk in een ziekenhuisafdeling of een revalidatie-eenheid in het ziekenhuis.NekkraagEen nekkraag beperkt het bewegingsbereik van de nek en ondersteunt het hoofd, zodat de druk op de nek niet meer aanwezig is. Deze draagt de patiënt kortstondig omdat anders de spieren verzwakken. Gaan liggen helpt ook voor het beperken van de nekbewegingen, zodat de spieren sneller genezen.PijnstillersVrij verkrijgbare pijnstillers (niet-steroïdale anti-inflammatoire geneesmiddelen) zoals ibuprofen verlichten de pijn en zijn ontstekingsremmend.TriggerpunttherapieSoms gebruikt de arts erg dunne naaldjes om triggerpunten (plaatselijke samentrekkingen in spiervezels) weg te werken. Deze harde knobbeltjes die pijn veroorzaken, zijn eveneens met massage weg te krijgen.Prognose van pijnlijke nekklachten Nekpijn vertraagt de activiteiten van het dagelijks leven. Bij een aantal patiënten verdwijnen de symptomen vrij snel (binnen enkele minuten, uren tot dagen). De tijdelijke klachten vloeien dan voort uit een slechte positie van het hoofd, een slechte ergonomische of ongemakkelijke positie, stress of te lang zitten of staan. Sommige patiënten kampen echter met ernstige nekpijn die langer aanhoudt. Nekpijn die niet weggaat, vereist medische hulp. Lees verder
dinsdag, 21, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Gele tong: Oorzaken en symptomen van gelige tongkleur
Een tong heeft normaal gesproken een lichtroze kleur. Wanneer dit een geel uiterlijk heeft, lijkt dit heel alarmerend. Meestal is een gele tong maar een tijdelijk symptoom, veroorzaakt door het gebruik van mondverzorgingsproducten of antibiotica, maar in een aantal omstandigheden is dit een teken van een onderliggend medisch probleem. Een gelige tongkleur gaat soms nog gepaard met andere klachten, zoals een droge mond of een slechte adem. Het is steeds belangrijk om de oorzaak van de gele tong te achterhalen. Een tijdige medische behandeling voor het onderliggend probleem van de gele tong voorkomt namelijk complicaties. Epidemiologie tong met gele kleur Een tong met een gele verschijning komt op elke leeftijd voor. Zwangere vrouwen krijgen vaker te maken met een tong met een gele kleur als gevolg van hormonale schommelingen.Aandoeningen & gele tong Enkele aandoeningen brengen een gele tongkleur met zich mee.Geelzucht Icterus, de medische term van geelzucht, presenteert zich aan de ogen en de huid. In zeldzame gevallen wijst een gele tong echter wel op geelzucht, hetgeen duidt op een leverprobleem.HIV / AIDS Een gele tong komt af en toe voor bij patiënten met HIV en AIDS.Kanker Een gele opbouw, coating of film op de tong duidt zeer sporadisch op de aanwezigheid van kanker, al gaan dan ook vaak andere symptomen gepaard met de gele tongcoating.KlierkoortsKlierkoorts, ook gekend als ‘mononucleose', of ‘de ziekte van Pfeiffer', is een virale infectie waarvan de overdracht gebeurt via speeksel. Naast een tong met een gelige kleur (vooral de ondertong), ontstaat mogelijk een huiduitslag, gezwollen lymfeklieren, hoofdpijn, keelpijn, koorts, nachtelijk zweten, spierzwakte en vermoeidheid.Luchtweginfecties Wanneer een dikke gele coating op de tong verschijnt (vooral aan de voorkant) wijst dit mogelijk op een bovenste luchtweginfectie zoals een keelontsteking of een verkoudheid. Bijbehorende symptomen zijn een verstopte neus, keelpijn, koorts, slikproblemen en gezwollen lymfeklieren.Orale candidiasis Orale candidiasis (spruw) is een gistinfectie van de mond, veroorzaakt door de gist Candida albicans. Deze aandoening, die meestal tot uiting komt bij patiënten met een verzwakt immuunsysteem, brengt onder andere een tongontsteking (glossitis), een vergrote tong (macroglossie), een ontsteking van het mondslijmvlies (stomatitis) en keelpijn met zich mee.Piercing, tandextractie of tonsillectomie Een gele tong is mogelijk het resultaat van een piercing, een tandextractie (verwijdering van een tand) of tonsillectomie (chirurgische verwijdering van de keelamandelen). Dit treedt namelijk op als gevolg van een ontsteking van de papillen (kleine verhevenheden op de tong). De juiste mondverzorging is nodig na deze procedures. Op deze manier verkleint de patiënt het risico op het ontwikkelen van een infectie.Roodvonk Roodvonk, ook gekend als ‘scharlakenkoorts', is een bacteriële infectie die mogelijk kleine bultjes op de tong veroorzaakt in combinatie met een gele of witte coating. Een patiënt met roodvonk presenteert zich bovendien met een huiduitslag.Slijmophoping aan achterkant van neusPostnasale drip of posterieure rhinorree, de medische termen voor ‘slijmophoping aan de achterkant van de neus', zorgt mogelijk voor een gele tong of een witte tong. Een slechte adem (halitose) treedt hierdoor ook op. Vaak is de postnasale drip het gevolg van allergieën, extreem droge lucht, koude, sinusitis (ontsteking van de neusbijholten), rinitis (ontsteking van het neusslijmvlies), het gebruik van anticholinergica (medicijnen waardoor het slijm (sputum) zich ophoopt door geremde spierbewegingen), zure reflux, een zwangerschap, het gebruik van melkproducten of slikproblemen.Uitdroging Dehydratie (uitdroging) gaat mogelijk gepaard met een gele tongkleur. Tal van algemene tekenen en symptomen komen hierbij tot stand, zoals een verminderde urineproductie (oligurie), donkere urine, een dorstgevoel (polydipsie), droge mondslijmvliezen en plotselinge gewichtsverlies.Urineweginfecties Een dikke gele laag op tong (vooral aan de achterkant) is soms een vroegtijdig waarschuwingssignaal van een urineweginfectie.Zwarte haartong of gele haartongBij een haartong is de microbiële flora in de mond verstoord, waardoor het tongoppervlak wijzigt. Bij een zwarte haartong groeien namelijk bacteriën op de tong, hetgeen leidt tot een gele tongkleur (vooral de tongrug). Oorzaken van deze aandoening is een slechte mondhygiëne, de blootstelling aan tabaksrook en het verkeerd gebruik van bepaalde medicijnen. Een haartong kent vele kleuren: witte tong, grijze tong, gele tong, groene, bruine tong, blauwe tong en zwarte tong. Meestal echter is een haartong donkergekleurd. Andere tekenen van een gele haartong zijn een slechte adem, een metaalachtige smaak in de mond, een kietelend of jeukend gevoel in de mond en een harige uitstraling van de tong.Andere aandoeningen Bij volgende aandoeningen komt een gelige tongkleur nog tot stand:Omgevingsfactoren & gelige verschijning van de tong Gebruik van antibioticaEen gele tongcoating is mogelijk bij het regelmatig of overdreven gebruik van bepaalde medicijnen, en dan vooral bij antibiotica. Hierdoor ontstaat een onbalans van microben, waardoor bacteriën of gisten de kans krijgen om te gaan groeien. Hierdoor ontstaat soms een gele tong. De chemische samenstelling van geneesmiddelen zorgt mogelijk voor de verkleuring van de tong. Wanneer één van deze chemische bestanddelen zich mengt met speeksel, leidt dit tot een gele tong.Mondverzorgingsproducten Bepaalde mondverzorgingsproducten, zoals mondspoeling, veroorzaken een gele tong of een oranje tong. Vooral wanneer deze producten oxidatiemiddelen bevatten, ontstaan problemen met de tongkleur.Andere omgevingsfactoren Andere omgevingsfactoren van gele tong:door de mond ademen (mondademhaling) een slechte mondhygiëne overmatig gebruik van koffie en thee overmatige blootstelling aan tabaksrook tongirritaties veroorzaakt door warme dranken voedsel of snoepjes met een gele kleurstof zachte voedingsmiddelen die op de tong aanwezig blijvenSymptomen: Slechte adem en droge mond Een gele tong verschijnt geïsoleerd of is een teken van een andere ziekte. Sommige symptomen ervaart de patiënt zelf, en dan vooral in de ochtend of na het ontwaken. Andere symptomen zijn enkel zichtbaar bij een onderzoek van de mond door een arts. Enkele veel voorkomende symptomen geassocieerd met een gele tong zijn onder meer:de aanwezigheid van rode kleine bultjes of vlekken op de tong (soms ook op de keel en keelamandelen) een brandend gevoel in de mond. een droge mond (xerostomie) een pijnlijke keel vergezeld met koorts een slechte adem (of een slechte geur van de mond) een slechte smaak in de mond geelzucht (gele huid en ogen) koorts problemen met het tandvlees, de binnenwangen of de binnenlippen. uitdroging zure reflux (zuurbranden: brandend maagzuur door maaginhoud die terugvloeit naar slokdarm)Behandeling van gele tongkleur ZelfzorgEnkele zelfzorgmaatregelen zijn mogelijk bij een gele tong.Alcohol beperken en stoppen met roken. De juiste mondhygiëne hanteren door te borstelen, te flossen en de mond te spoelen. De tong niet poetsen met de tandenborstel omdat dit irritatie veroorzaakt. Een tongschraper is een beter alternatief. Een alcoholvrij mondspoelmiddel gebruiken dat minder irriterend is voor de tong. Een oplossing van vijf lepels water en één lepel waterstofperoxide gorgelen om bacteriën te doden. Meer gefermenteerde voedingsmiddelen en probiotica consumeren. Meer vezels innemen voor de verbetering van de spijsvertering. Dit verbetert de gezondheid van de maag en darmen en vermindert een gele tong. Voedsel waarin veel olie en zetmeel aanwezig is, beperken. Voldoende drinken gedurende de dag.Medische behandeling In een aantal omstandigheden is het verstandig om een (tand)arts te raadplegen. Blijft de tong namelijk na een week nog geel, dan is het verstandig om professionele hulp in te schakelen. Ook wanneer andere tekenen optreden in combinatie met de gele tong, is het raadplegen van een dokter nodig. De arts schrijft meestal medicatie voor. Maar ook andere behandelingen zijn mogelijk, afhankelijk van de onderliggende ziekte.Prognose gelige tongcoating De prognose van een gele tong is afhankelijk van de oorzaak. Bij omgevingsfactoren verdwijnt de gelige tongkleur meestal nadat de uitlokkende factor verdwenen is. Bij een aantal aandoeningen is mogelijk permanent een gele tong aanwezig. Lees verder
dinsdag, 21, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Okselpijn: Oorzaken en symptomen van pijn aan oksel(gebied)
Een oksel is één van de gevoeligste gebieden van het lichaam. Af en toe krijgt iemand te maken met okselpijn. Hierbij zijn één of beide oksels getroffen en de milde tot ernstige pijn komt plots of geleidelijk op. Diverse oorzaken zijn bekend van okselpijn. Meestal zijn deze goedaardig zoals angst, een huidinfectie of overbelasting. Maar af en toe is een pijnlijke oksel een symptoom van een ernstige aandoening. Diverse andere symptomen komen mogelijk tot stand bij het pijnlijke okselgebied. Soms zijn deze dermate ernstig, vervelend of pijnlijk dat het inschakelen van medische hulp noodzakelijk is. Meestal zijn enkele zelfzorgmaatregelen voldoende om okselpijn te voorkomen of behandelen, maar af en toe is medicatie of een andere medische behandeling toch noodzakelijk. Oorzaken okselpijn Meestal vormen milde aandoeningen of omgevingsfactoren zoals een verkoudheid, de griep, het gebruik van krukken, spierpijn en bacteriële infecties pijn in het okselgebied, maar af en toe is okselpijn een teken van ernstige infecties en immunologische aandoeningen, waaronder kanker en HIV. Bij ernstige pijn of okselpijn die interfereert met dagelijkse activiteiten, is het verstandig om een arts te raadplegen.Allergenen en irriterende stoffen voor de huidVeel deodoranten, antitranspiratiemiddelen, zepen, wasmiddelen en cosmetische producten bevatten allergenen. Dit zijn stoffen die de huid mogelijk irriteren waardoor een allergische reactie tot stand komt. Sommige irriterende stoffen en allergenen leiden tot allergische contactdermatitis, een aandoening waarbij roodheid en kleine blarenverschijnen. Irriterende contactdermatitis heeft roodheid, pijn, zwelling en warmte tot gevolg. De haren en huidschilfers van huisdieren en andere omgevingsfactoren brengen ook allergenen met zich mee die leiden tot een allergische reactie en soms ook pijn in de oksels.Angst Angst veroorzaakt bij een aantal mensen onderarmpijn in combinatie met trillen, zweten, een verhoogde hartslag (tachycardie) en irritatie. Soms is pijn onder rechteroksel hiervan het gevolg.Borstvoeding Het geven van borstvoeding resulteert in pijn in de borst maar ook in de oksel. Sommige vrouwen melden 'schietpijn' in de oksel tijdens de borstvoeding. Dit vloeit voornamelijk voort uit:de aanwezigheid van een infectie is zoals mastitis (gebruikelijk tijdens de borstvoeding) de borstgevoeligheid bij het produceren van meer melk dan de vrouw afgeeft een slechte borstvoeding (de borst mag niet naar beneden worden getrokken)Cysten Wanneer lichaamsvloeistoffen zich ophopen in de oksels, ontstaat een zwelling en pijn. Cysten (abnormaal gevormde holten in lichaam) geraken mogelijk besmet en dan vooral door Staphylococcus-bacteriën, die meestal op de huid leven.Gezwollen lymfeklieren Lymfeklieren zijn essentieel voor een effectieve immuunrespons van het lichaam. Ze weren vreemde materialen af en stimuleren daarnaast de vrijlating van immuuncellen, die op hun beurt de vreemde lichamen vernietigen en verwijderen. Wanneer iemand lijdt aan een bacteriële, schimmel-, of virale infectie, vullen de lymfeklieren zich met de binnendringende cellen waardoor de lymfeklieren gaan zwellen. Deze zwelling, in medische termen gekend als "lymfadenitis", veroorzaakt een ontsteking en pijn.Oorzaken van gezwollen lymfeklieren zijn onder meer:een bovenste luchtweginfectie een keelontsteking een oorontsteking een tandinfectie een verkoudheid wonden en huidinfectiesGordelroos en het herpes zoster-virus Gordelroos is een infectieziekte die het gevolg is van het herpes zoster-virus. De aandoening kenmerkt zich door een pijnlijke, schilferende huiduitslag aan de oksels (okseluitslag) in combinatie met een brandend of tintelend gevoel in de oksel. De huiduitslag is meestal aanwezig op de borst, de rug en de onderarm.Hidradenitis suppurativa Hidradenitis suppurativa of acne inversa is een chronische huidaandoening waarbij een ontsteking van de zweetklieren en de haarfollikels ontstaat. Meestal heeft de patiënt eerst puistachtige knobbeltjes of blaasjes onder de oksels die daarna omgevormd worden tot cysten en puisten. Uiteindelijk barsten deze open waardoor tunnels onder de huid ontstaan. Een vroege medische verzorging en behandeling is nodig om lelijke littekens en mogelijke besmetting te voorkomen.Intertrigo Intertrigo is een aandoening waarbij de huid ontstoken is. De huidziekte resulteert uit wrijving en vocht in de huidplooien. De patiënt presenteert zich bij deze aandoening met roodheid, pijn, een branderig gevoel. Soms kenmerkt de ziekte zich door een onaangename geur. Candida is een soort gist die mogelijk intertrigo tot stand brengt.Kanker De lymfeklieren in de oksel zwellen soms op of zijn pijnlijk wanneer een patiënt lijdt aan kanker of een behandeling krijgt voor kanker. De lymfeklieren in de oksels werken hierbij erg hard, waardoor een overbelasting ontstaat. De patiënt ervaart hierdoor aanhoudende lymfeknooppijn. Dit gebeurt voornamelijk bij borstkanker, lymfekanker, longkanker en het Pancoast-syndroom (vorm van longkanker met een longtoptumor). Lymfeknooppijn is vaak een bijwerking van kankerbehandelingen, zoals chemotherapie en/of radiotherapie (behandeling via bestraling) en/of chirurgie.Kankers die vaak leiden tot okselpijn omvatten:een lymfoom of kanker van het lymfestelsel kanker die ontstaan is in een ander orgaan of lichaamsdeel en zich verspreid heeft naar de oksel leukemie en kanker van de bloedvormende weefsels, waaronder het lymfesysteem en beenmergLipomen Een goedaardig rubberachtig en beweeglijk gezwel van vetweefsel is gekend als een lipoom. De meeste lipomen zijn niet pijnlijk. Lipomen die snel groeien, veroorzaken mogelijk wel pijn doordat ze zenuwen of bloedvaten aantasten. Patiënten moeten bijgevolg bij de aanwezigheid van deze goedaardige okselgezwellen medische hulp inroepen.Lupus Systematische lupus erythematosus is een chronische auto-immuunaandoening. De ziekte veroorzaakt een ontsteking door het hele lichaam waaronder de lymfeklieren.MaagzuurIndigestie (zure reflux), waarbij maagzuren terug naar de slokdarm vloeien, veroorzaakt mogelijk scherpe pijn op in de borst die uitstraalt naar de oksel.Ontstoken haarfollikel of ingegroeide haartjes Wanneer enkele haarfollikels (haarzakjes) geïnfecteerd geraken, is sprake van folliculitis. Hierbij vormen zich rode, gezwollen bultjes die erg gevoelig zijn bij aanraking. Wanneer naburige haarzakjes geïnfecteerd raken, ontstaat een pijnlijke ontsteking van het onderliggende weefsel.Perifeer vaatlijden Bij perifeer vaatlijden vernauwen de kleine bloedvaten van de armen en benen, waardoor de zuurstoftoevoer naar de omringende weefsels belemmerd is. Zuurstofarme spieren en cellen sterven hierdoor stilaan af, wat gepaard gaat met scherpe pijnscheuten.Psoriasis Psoriasis is een auto-immuunziekte die ook de oksels aantast. Hierop verschijnen roodbruine huidplaques die bedekt zijn met een schilferende huiduitslag. De symptomen van psoriasis zijn voor de meeste patiënten doorgaans zeer vervelend en pijnlijk, vooral bij blootstelling aan wrijving en vocht.Reumatoïde artritis Reumatöide artritis is een chronische auto-immuunaandoening met een zwelling en ontsteking van inwendige weefsels van de gewrichten en andere organen waaronder mogelijk de oksels.Spierpijn Het overmatig gebruiken van of letsel aan de borst- of armspieren leidt tot pijn in de oksel. De pectoralis is één van de grote spieren van de borstkas die loopt tot aan de schouders. Soms ontstaat schade aan deze spier door trek- of hefbewegingen of bij het sporten. Ook ontstaat mogelijk schade aan de coroacobrachialis (een spier in de bovenarm). Deze spier is nodig om gooi- en duwbewegingen te maken. De okselgebieden zijn hierdoor erg gevoelig.Suikerziekte (diabetes) Diabetes mellitus leidt tot neuropathie of zenuwbeschadiging als gevolg van brandende pijn in het getroffen lichaamsdeel. Diabetische neuropathie (zenuwschade door diabetes met pijn aan vele lichaamsdelen) komt vaak tot stand door onbehandelde en chronische diabetes.Tattoo Tijdens en na het plaatsen van een tattoo onder de oksel, heeft de patiënt mogelijk pijn. Deze pijn verdwijnt na verloop van tijd.Tinea corporis (ringworm van het lichaam) Ringworm (lichaamsschimmel) is een vaak voorkomende schimmelinfectie die de bovenste huidlaag voorziet van een rode, ringvormige huiduitslag. De oksel is vaak getroffen door dit type huiduitslag omdat de schimmel die de ziekte veroorzaakt, goed gedijt in warme gebieden. Ringwormschimmels gebruiken daarnaast de keratine in het okselhaar als voedsel. Ringwormuitslag is soms zeer pijnlijk. De schimmelinfectie leidt tot een ontstoken, jeukende (okseljeuk) en schilferende huid.Virale infecties Enkele infecties leiden tot 'saaie pijn' in de oksel. Dit gebeurt bij bijvoorbeeld volgende virale infecties:aids klierkoorts (virale infectie met keelpijn, gezwollen lymfeklieren, vermoeidheid en lichte koorts die vooral bij adolescenten en jongvolwassenen voorkomt) mazelen (virale infectieziekte die gepaard gaat met symptomen aan de ogen (oogbindvliesontsteking) en een huiduitslag) tyfus waterpokken (virale infectie met algemene symptomen en huiduitslag)Deze pijn gaat mogelijk gepaard met andere symptomen zoals onder andere keelpijn, koorts en lichaamspijn.Zwangerschap Tijdens de vroege zwangerschap ervaren sommige vrouwen okselpijn in combinatie met borstpijn (gevoelige borsten). De okselpijn in de vroege zwangerschap is geassocieerd met hormonale veranderingen.Andere oorzaken Af en toe is okselpijn een symptoom van een zeldzame, ernstige aandoening zoals:de kattenkrabziekte (aandoening met huidletsels en gezwollen lymfeklieren) een aantal seksueel overdraagbare aandoeningen, zoals syfilis het afsterven van bindweefsel (bindweefseldegeneratie) HIV mastitis (borstweefselontsteking met pijn, een afscheiding, roodheid, zwelling, vergrote lymfeklieren en knobbeltjes in de oksel) schouderdislocatie sporotrichose (huidinfectie door schimmel met rode tot paarse bultjes op de huid) toxoplasmose (een virus dat zich in gebakken vlees en katuitwerpselen bevindt en de ogen en hersenen aantast) tuberculose (bacteriële infectie met longproblemen)Ernstige symptomen bij pijn aan oksels Pijn aan de oksel gaat soms gepaard met ernstige symptomen. Deze klachten duiden vaak op een ernstigere aandoening. Ervaart de patiënt één of meer van deze tekenen, dan is het nodig om meteen een arts op te zoeken.ademhalings- en slikproblemen constipatie of veranderde stoelgang een ernstig branderig gevoel een ongebruikelijke ontsteking van de huid een zwelling van meerdere lymfeklieren in het lichaam, zoals in de lies, in het hoofd en in de hals gevoelloosheid of een tintelend gevoel in de armen gezwollen lymfeklieren die ten minste één of twee weken aanhoudt zonder bekende oorzaak harde knobbels in de okselregio of de lymfeklieren koorts en nachtelijk zweten onverklaarbaar gewichtsverlies onverklaarbare ernstige vermoeidheid pijn onder de rechteroksel die zich beweegt in de richting van de borst (mogelijk een teken van een hart- en vaataandoening) pijn op de borst problemen met het bewegingsbereik van de armen of vingers spierzwakte van de arm uiterst pijnlijk okselgebied of bij aanraking heel gevoelige lymfeklierenBehandeling van pijn aan oksel Wanneer de oorzaak van okselpijn gevonden is, is een passende behandeling nodig. Deze bestaat meestal uit zelfzorgmaatregelen maar soms is het pijnlijk okselgebied enkel medisch te behandelen met behulp van medicatie of een andere medische procedure.ZelfzorgDoor enkele zelfzorgmaatregelen te treffen, is het mogelijk om okselpijn te voorkomen of effectief te behandelen.De oksel schoon houden voorkomt een infectie Een scheermes niet gebruiken bij het scheren (dit leidt tot verdere irritatie en veroorzaakt wondjes en snijwonden) Een warm kompres toepassen op de lymfeklierzwelling om de pijn te verzachten IJs toepassen vermindert spierpijn Irriterende stoffen (zepen, detergenten) en andere allergenen vermijden Loszittende kleding dragen zodat schuurplekken niet tot stand komen Massage bevordert de bloedsomloop en vermindert de zwelling Overmatige blootstelling aan heet water of warm weer voorkomt zweten (zweten is namelijk niet goed bij geïrriteerde en pijnlijke oksels omdat bacteriën hierdoor verder gaan groeien) Persoonlijke spullen niet delen om bacteriële infecties te voorkomen Snelle lauwe baden en douches nemen in plaats van warme baden Vet en kruidig voedsel vermijden Vette crèmes gebruiken om een extreme droge huid en verwante huidaandoeningen te voorkomen (producten met glycerine of andere hydraterende eigenschappen zijn aanbevolen omdat deze de huid binnendringen) Voldoende rust nemen bij een infectie of ziekte Vrij verkrijgbare medicijnen zoals ibuprofen verminderen de ontsteking en de bijbehorende pijnProfessionele medische zorgEnkele medicijnen verminderen de pijn in het okselgebied. Via topische (op de huid aangebrachte) corticosteroïden (sterke ontstekingsremmende medicijnen), antimycotica (geneesmiddelen tegen schimmelinfecties), antibiotica of medicinale crèmes behandelt de arts de onderliggende huidaandoening die okselpijn veroorzaakt. Okselpijn geassocieerd met kanker of kankerbehandelingen vereisen anti-inflammatoire geneesmiddelen en pijnstillers. Verder behandelt de arts auto-immuunaandoeningen, waaronder lupus en reumatoïde artritis. Meestal vermindert de pijn aan het okselgebied wanneer de symptomen van deze ziekten onder controle zijn.Prognose is meestal goed De vooruitzichten van okselpijn zijn meestal goed, al treden bij een aantal ziekten die gepaard gaan met pijnlijke oksels, soms levensbedreigende complicaties op.Complicaties van pijnlijk okselgebied Vooral bij patiënten met een zwak immuunsysteem geraken de lymfeklieren besmet. Onbehandeld ontstaan matige tot ernstige complicaties waaronder abcesvorming en bacteriëmie.Abces: In een niet eerder bestaande zakvormige holte bevindt zich pus met bacteriën. Abcesvorming gebeurt voornamelijk bij een overbelasting van een lymfeklier. Abcessen zijn mogelijk zeer pijnlijk. De arts zet een kuur met antibiotica in en voert het pus weg (drainage). Bacteriëmie: Bij bacteriëmie ontstaat een infectie van de bloedbaan. Dit treedt voornamelijk op bij een onbehandelde bacteriële infectie van de lymfeklieren, waardoor sepsis (bloedvergiftiging) tot stand komt. Sepsis is levensbedreigend en vereist een ziekenhuisopname. Zonder de juiste behandeling leidt sepsis tot orgaanfalen en uiteindelijk de dood. Lees verder
dinsdag, 21, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Churg-Strauss-syndroom: Auto-immuunaandoening
Het Churg-Strauss-syndroom is een zeldzame auto-immuunaandoening waardoor kleine tot middelgrote slagaders en aders ontstoken zijn. Dit ontstekingsproces van de bloedvaten is beter bekend als vasculitis. Hierdoor presenteert de patiënt zich aanvankelijk met allergische rinitis en astma alvorens later huidafwijkingen, gastro-intestinale problemen, en nog tal van andere symptomen optreden. Voor dit syndroom bestaat een goede behandeling waardoor de prognose veelal vrij goed is. Het syndroom werd voor het eerst beschreven door Jacob Churg en Lotte Strauss in 1951. Synoniemen van het Churg-Strauss-syndroom Het Churg-Strauss-syndroom is eveneens gekend onder deze synoniemen:allergische angiitis en granulomatosis allergische granulomateuze angiitis allergische granulomatosis allergische granulomatosis en angiitis eosinofiele granulomatose met polyangiitis"CSS" en "EGPA" vormen de afkortingen voor deze ziekte.Epidemiologie ontsteking bloedvaten De geschatte gemiddelde jaarlijkse incidentie van het Churg-Strauss-syndroom is 2,4 op 1 miljoen patiënten. Wellicht lijden echter meer patiënten aan het syndroom. De auto-immuunaandoening treft net iets meer mannen dan vrouwen. Het syndroom kent verder geen geografische voorliefde. Voorts zijn meestal patiënten tussen de leeftijd van dertig en vijftig jaar getroffen, maar jongere en oudere patiënten zijn eveneens gerapporteerd.Oorzaken vasculitis De exacte oorzaak van het syndroom van Churg-Strauss is onbekend. Verschillende factoren (bijvoorbeeld omgeving, immuunsysteem en genetica) spelen een rol bij de ontwikkeling van de aandoening.Symptomen: Eerst allergische fase: Ademhaling, eosinofielen, vasculitis De ernst, uitgebreidheid, duurtijd en het begin van de symptomen variëren per patiënt. Het Churg-Strauss-syndroom is een multisystemische aandoening die vooral de longen aantast. Tevens zijn bijkomende symptomen mogelijk. De meeste patiënten ontwikkelen astmatische symptomen, gewoonlijk voor het begin van andere symptomen. Sommige patiënten ontwikkelen echter symptomen van vasculitis voor respiratoire symptomen.De aandoening is eigenlijk verdeeld in drie afzonderlijke fasen die al dan niet opeenvolgend plaatsvinden: prodromaal, eosinofiel en vasculitisch. Sommige getroffen patiënten ontwikkelen niet alle fasen.Prodromale fase Bij de prodromale of allergische fase, die vaak vele maanden tot jaren duurt, zijn ademhalingssymptomen door verschillende allergische reacties kenmerkend. Dit zijn veelal de eerste primaire symptomen van de aandoening; ze ontwikkelen zich meestal zes maanden tot wel twintig jaar voordat andere symptomen optreden. Getroffen patiënten ontwikkelen bijvoorbeeld mogelijk progressieve astma, met hoesten, een piepende ademhaling en kortademigheid (dyspnoe). Ook hooikoorts (allergische rinitis) die veelal chronisch en terugkerend is, komt voor. Sinusitis dat soms resulteert in aangezichtspijn met pijnscheuten, treedt soms eveneens op in de prodromale fase. Hierdoor verschijnt vaak een loopneus. Door een chronische ontsteking van de neus ontstaan soms kleine goedaardige gezwellen in de neus (neuspoliepen).Eosinofiele fase Deze fase kenmerkt zich door de accumulatie (opeenhoping) van eosinofielen in verschillende weefsels van het lichaam. Eosinofielen zijn een bepaald type witte bloedcellen. Bij patiënten met het Churg-Strauss-syndroom, produceert het lichaam abnormaal hoge aantallen eosinofielen (hypereosinofilie) die zich in verschillende weefsels van het lichaam ophopen, met name de longen, het maagdarmkanaal en de huid.Vasculitische faseIn deze fase treedt een diffuse ontsteking van verschillende bloedvaten van het lichaam (vasculitis) op. Chronische vasculitis vernauwt de aangetaste bloedvaten, waardoor de bloedstroom naar de verschillende lichaamsorganen blokkeert of vertraagt. De ontstoken bloedvaten zijn hierdoor dun en breekbaar, waardoor ze scheuren en bloedingen in het omringende weefsel ontstaan. Soms ontstaat een aneurysma (uitstulping van een deel van een slagader) wanneer de bloedvaten uitgerekt zijn.Vaak voorkomende symptomen zijn vermoeidheid, koorts, gewichtsverlies, nachtelijk zweten, buikpijn, hoesten, gewrichtspijn (artralgie), spierpijn (myalgie), en een algemeen gevoel van zwakte (malaise). Gezwollen lymfeklieren zijn ook gemeld. Binnenoorinfecties met vochtophoping (sereuze otitis media) doet zich mogelijk eveneens voor en leidt dan soms tot gehoorverlies. Soms is het oogbindvlies ontstoken (de medische term hiervoor is "conjunctivitis"), en af en toe klaagt de patiënt ook over een oogkasontsteking. Neurologische symptomen omvatten pijn, tintelingen of gevoelloosheid en uiteindelijk zwakte en spieratrofie in de handen en voeten (ledematen). Huidafwijkingen treden mogelijk ook op door de opeenhoping van eosinofielen in huidweefsel. Symptomen omvatten paarsachtige huidletsels (purpura), netelroos (huidziekte met jeukende bultjes op het huidoppervlak), en kleine oneffenheden (knobbeltjes), met name op de ellebogen. Gastro-intestinale problemen omvatten buikpijn, misselijkheid, braken, diarree, bloed in de ontlasting en colitis. Symptomen gerelateerd met hart- en vaataandoeningen die ook voorkomen, omvatten vermoeidheid, kortademigheid, een onregelmatige hartslag, pijn op de borst en episodes van flauwvallen. De nieren zijn tot slot mogelijk eveneens aangetast waardoor levensbedreigend nierfalen (verminderde of afwezige nierfunctie) mogelijk optreedt (zelden).Diagnose en onderzoeken Lichamelijk onderzoek De diagnose van het syndroom gebeurt door middel van een grondig lichamelijk onderzoek op basis van de zichtbare symptomen. Het brede scala van klachten en symptomen en de gelijkenis met symptomen van andere aandoeningen maakt het Churg-Strauss-syndroom moeilijk om te diagnosticeren. Daarom lijden wellicht meer patiënten aan de aandoening. Wanneer ten minste vier van de zes volgende symptomen voorkomen, is vermoedelijk sprake van het syndroom:afwijking van de neusbijholten (paranasale sinusitis) astma (piepende ademhaling, expiratoire rhonchi) eosinofilie van meer dan 10% in perifeer bloed longinfiltraten (mogelijk van voorbijgaande aard) mono- of polyneuropathie (verminderd pijngevoel, verlammingen, prikkelingen en tintelingen in handen en voeten) vasculitis met extravasculaire eosinofilieDiagnostisch onderzoek Diagnostische onderzoeken omvatten een biopsie van het betrokken weefsel (zoals bijvoorbeeld een longbiopsie). Ook een thoraxfoto (radiografisch onderzoek), een CT-scan en een bloedonderzoek bieden informatie om de diagnose te bevestigen.Differentiële diagnose De differentiële diagnoses omvatten:Behandeling ziekte De behandeling is sterk afhankelijk van de orgaanbetrokkenheid. Medicatie verlicht heel wat symptomen en remt de ontstekingen. Een langdurige behandeling met corticosteroïden is vaak vereist om de symptomen van astma te onderdrukken.Prognose aandoening Met de juiste behandeling is het Churg-Strauss-syndroom met succes te behandelen. Zonder behandeling ontwikkelen zich veelal levensbedreigende complicaties zoals myocarditis (ontsteking van de hartspier) en myocardiaal infarct. Met een behandeling is de prognose na één jaar 90% en de vijfjaarsoverleving bedraagt 62%. De ziekte is wel chronisch waardoor een aantal symptomen mogelijk terugkeren. Lees verder
dinsdag, 21, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Aplastische anemie: Bloedarmoede door beenmergfalen
Aplastische anemie is een aangeboren of verworven vorm van bloedarmoede. Bij patiënten met aplastische anemie maakt het lichaam onvoldoende rode bloedcellen, witte bloedcellen en bloedplaatjes aan omdat de stamcellen (onrijpe cellen) in het beenmerg beschadigd zijn. Dit is het gevolg van veel ziekten, omstandigheden en factoren. Een zeer grote variatie van symptomen treedt op bij deze bloedaandoening, zoals onder andere kortademigheid, koorts, snel blauwe plekken ontwikkelen en vermoeidheid. De behandeling van deze ernstige aandoening bestaat uit medicijnen, beenmerg- en stamceltransplantaties en bloedtransfusies. Met de juiste en snelle zorg zijn de vooruitzichten voor veel patiënten vrij goed. Vorming van bloedcellen De vorming van bloedcellen is in medische termen gekend als “hematopoiese”. De productie hiervan gebeurt in het beenmerg, een soort sponsachtig weefsel dat zich in bepaalde botten bevindt. In het beenmerg bevinden zich bloedvormende stamcellen die kopieën van zichzelf op alle drie soorten bloedcellen (witte en rode bloedcellen en bloedplaatjes) creëren. Wanneer bloedcellen volgroeid zijn en functioneren, verlaten ze het beenmerg en komen ze terecht in de bloedbaan. Gezonde patiënten hebben voldoende stamcellen om alle benodigde bloedcellen aan te maken. Bij een aantal patiënten ontstaat beenmergfalen waardoor onvoldoende bloedcellen in het lichaam aanwezig zijn. Het is bij deze vorm van anemie ook mogelijk dat de bloedcellen beschadigd zijn. Hierdoor ontstaan diverse symptomen.Epidemiologie aplastische anemie Aplastische anemie is een zeldzame maar ernstige bloedziekte die jaarlijks circa 2 op 1 miljoen mensen treft. De ziekte komt het vaakst voor bij kinderen (verworven vorm) en bij adolescenten, jongvolwassenen en ouderen (verworven vorm). Mannen en vrouwen zijn in gelijke aantallen getroffen. De aandoening komt twee tot drie keer vaker voor in Aziatische landen (vooral Bangkok en Thailand) dan in andere landen.Oorzaken: Bloedarmoede door beenmergfalen Beschadigde stamcellen groeien niet uit tot gezonde bloedcellen waardoor het beenmerg niet in staat is om voldoende bloedcellen te produceren (beenmergfalen). Deze aangeboren of verworven aandoening heeft vaak een onbekende oorzaak. De meeste gevallen van ernstige aplastische anemie zijn auto-immuunziekten waarbij het lichaam per toeval de eigen cellen aanvalt waardoor schade optreedt aan de weefsels en organen. Verworven aplastische anemie komt vaker voor en is soms maar tijdelijk. Erfelijke aplastische anemie is zeldzaam.Erfelijke vorm Bepaalde erfelijke aandoeningen leiden tot schade aan de stamcellen, wat resulteert in aplastische anemie. Voorbeelden hiervan zijn Fanconi anemie, het syndroom van Shwachman, dyskeratosis congenita, kraakbeen-haar hypoplasie, het Dubowitz-syndroom, en Diamond-Blackfan anemie.Verworven vorm Veel ziekten, omstandigheden en factoren veroorzaken aplastische anemie. Dit zijn dan ook meteen de risicofactoren voor de ernstige bloedaandoening.acute lymfatische leukemie (ALL) (acute vorm van bloedkanker met zwakte in combinatie met snellere totstandkoming van infecties en bloedingen) (zelden) anorexia auto-immuunziekten zoals lupus en reumatöide artritis (chronische auto-immuunaandoening met een ontsteking van gewrichten en andere organen) bepaalde geneesmiddelen zoals medicatie voor de behandeling van reumatoïde artritis en bepaalde antibiotica, een virale infectie zoals hepatitis (ontsteking van de lever), het Epstein-Barr virus (klierkoorts: virale infectie met keelpijn, gezwollen lymfeklieren, vermoeidheid en lichte koorts die vooral bij adolescenten en jongvolwassenen voorkomt), het cytomegalovirus, het parvovirus B19 en HIV een zwangerschap (aplastische anemie die optreedt tijdens de zwangerschap gaat vaak weg na de bevalling) ernstige voedingstekorten (B12, foliumzuur) kanker die zich verspreidt naar het bot (botmetastasen) veroorzaakt mogelijk aplastische anemie radiotherapie en chemotherapie (behandelingen voor kanker) toxinen, zoals pesticiden, arseen en benzeenSymptomen bij tekort van rode en witte bloedcellen en bloedplaatjes De symptomen van aplastische anemie zijn het gevolg van een lager dan normaal aantal rode bloedcellen, witte bloedcellen en bloedplaatjes. De symptomen ontwikkelen zich langzaam (verspreid over meerdere weken of maanden) of plots. De tijdsduur van deze symptomen is tijdelijk en kortstondig of juist chronisch. De symptomen variëren tot slot van mild tot zeer ernstig en zelfs levensbedreigend.Rode bloedcellen Door een tekort aan rode bloedcellen, ook gekend als “erytroycten”, ontstaat vermoeidheid, maar ook kortademigheid, duizeligheid (vooral bij het opstaan), hoofdpijn, koude handen en voeten, een bleke huid (pallor) en pijn op de borst. Ook hartritmestoornissen, een hartruis, een vergroot hart (cardiomegalie) en zelfs hartfalen zijn soms mogelijk, omdat het hart harder moet werken om zuurstof in het bloed te verplaatsen.Witte bloedcellenWitte bloedcellen, eveneens gekend als “leukocyten”, zijn belangrijk om infecties te bestrijden, dus bij een verlaagd aantal witte bloedcellen zijn volgende symptomen mogelijk: koorts, frequente (ernstige) infecties en griepachtige ziekten die blijven hangen.Bloedplaatjes Bloedplaatjes (trombocyten) spelen een belangrijke rol bij de bloedstolling en daarom ontstaan makkelijk blauwe plekken en treden langdurige of grote bloedingen op (neusbloeding, tandvlees, rode vlekken op de huid, bloed in de ontlasting, zware menstruele bloedingen, …).Andere symptomen Een huiduitslag, misselijkheid en maagpijn zijn andere symptomen die optreden bij aplastische anemie. Sommige patiënten presenteren zich met paroxismale nachtelijke hemoglobinurie waarbij de rode bloedcellen te snel afbreken. Niet altijd gaan hierbij symptomen gepaard, maar is dit toch het geval, dan ontstaat geelzucht (icterus), hoofdpijn, bloed in de urine, kortademigheid en zwelling of pijn in de buik of zwelling in de benen veroorzaakt door bloedstolsels.Diagnose en onderzoeken Lichamelijk onderzoek Vooreerst bevraagt hij de patiënt of hij reeds anemie gehad heeft. Ook is het voor de arts nuttig dat hij een idee heeft over de blootstelling aan bepaalde giftige stoffen, medicijnen, bestralings- of chemotherapie in het verleden. De arts onderzoekt daarna de patiënt op symptomen van kortademigheid, duizeligheid, hoofdpijn, of andere tekenen en symptomen van anemie. De symptomen van een infectie zoals koorts, zijn soms ook te merken. Bovendien ziet de arts soms blauwe plekken bij de patiënt. De huid heeft verder bij een aantal patiënten een bleke of gelige huidskleur. Ook is een zwelling merkbaar aan de buik en benen. De lever is voorts gezwollen (hepatomegalie). Bij het beluisteren van het hart en de longen met de stethoscoop (auscultatie), identificeert de arts een abnormale hartslag en abnormale ademhalingsgeluiden.Diagnostisch onderzoek De arts voert diverse onderzoeken uit om aplastische anemie te identificeren en andere aandoeningen uit te sluiten.BloedonderzoekEen bloedonderzoek onthult heel wat informatie voor de diagnose van de aandoening:een laag aantal bloedplaatjes (trombocytopenie) een laag aantal reticulocyten (reticulocyten zijn onrijpe rode bloedcellen) een laag aantal rode bloedcellen (anemie) een laag aantal witte bloedcellen (leukopenie)Hij vindt met andere woorden tekenen van pancytopenie (verlaagd aantal van alle bloedcellen).Beenmergpunctie en beenmergaspiratieEen beenmergpunctie en beenmergaspiratie bieden informatie over de gezondheid van het beenmerg en de aanmaak van rode bloedcellen. Uit de resultaten blijkt dat de rode en witte bloedcellen en bloedplaatjes verlaagd zijn en ook identificeert de arts hierin een verhoogde hoeveelheid vet.Beeldvormende onderzoekenEen röntgenfoto, een echografie en een CT-scan tonen de vergrote lymfeklieren in de buik. Daarnaast bekijkt de arts de nieren en de botten in de armen en handen, die bij jonge patiënten soms abnormaal zijn omdat ze lijden aan Fanconi-anemie. Deze bloedaandoening resulteert in aplastische anemie. Een röntgenfoto van de borstkas (thoraxfoto) is tot slot vereist om andere infecties uit te sluiten.Differentiële diagnose Een andere aandoening lijkt vrij sterk op aplastische anemie met name het myelodysplastisch syndroom. Het beenmerg produceert hierbij wel degelijk nieuwe bloedcellen, maar ze zijn vervormd en onderontwikkeld.Andere differentiële diagnoses omvatten:Behandeling Geen behandeling Patiënten met aplastische anemie die slechts milde symptomen vertonen, hebben niet altijd een behandeling nodig.Bloedtransfusie De patiënt krijgt indien nodig een bloedtransfusie met bloed en bloedplaatjes. Na verloop van tijd werkt deze behandelmethode niet meer, wat resulteert in levensbedreigende symptomen.Beenmerg- of stamceltransplantatie Een beenmerg- of stamceltransplantatie is aanbevolen voor patiënten jonger dan veertig jaar. Deze behandeling werkt het beste wanneer de donor een broer of zus is.Medicijnen Ook medicijnen zijn mogelijk, wat vooral nuttig is bij ouderen en bij patiënten die geen gematchte donor hebben voor een transplantatie. De patiënt neemt zowel immunosuppressiva (medicijnen die het immuunsysteem onderdrukken) als antibiotica en antivirale middelen (geneesmiddelen die infecties voorkomen of behandelen). Deze behandelingen beperken of voorkomen complicaties, verlichten de symptomen en verbeteren de kwaliteit van leven bij aplastische anemie. Vaak is een langdurige behandeling vereist. De ziekte keert mogelijk wel terug (recidief), en de geneesmiddelen zijn ook niet bij iedereen even effectief. Een transplantatie met een niet-verwante donor valt bij deze patiënten te overwegen.Prognose Aplastische anemie is een zeldzame maar ernstige aandoening. Wanneer de patiënt geen behandeling krijgt, leidt ernstige aplastische anemie tot een snelle dood. Verder is de bloedziekte (snel) progressief, tenzij de oorzaak te identificeren en behandelen is. Met de snelle en juiste zorg ontvangen veel patiënten met aplastische anemie een succesvolle behandeling. Ook de beenmerg- en stamceltransplantaties zijn nuttig want veel jonge patiënten herstellen hierdoor volledig. De geschatte tienjaarsoverleving bedraagt circa 70% bij zowel het nemen van medicijnen als een beenmerg- of stamceltransplantatie. De belangrijkste doodsoorzaken zijn een infectie en bloedingen.Complicaties Complicaties omvatten:bijwerkingen op medicijnen complicaties van een transplantatie ernstige infecties of bloedingen hemochromatose (ophoping van teveel ijzer in de lichaamsweefsels door te veel bloedtransfusies met rode bloedcellen) Lees verder
dinsdag, 21, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Fanconi anemie: Tekort van alle bloedcellen en afwijkingen
Fanconi anemie is een erfelijke bloedaandoening die vooral het beenmerg maar ook andere lichaamsorganen treft. Door beenmergfalen ontstaat een verlaagde productie van alle soorten bloedcellen. Fysieke afwijkingen, orgaanafwijkingen en een verhoogd risico op diverse soorten kanker komen eveneens voor bij deze zeldzame, ernstige aandoening. De behandeling is vooral ondersteunend en symptomatisch gericht. De prognose van het syndroom is vrij somber waardoor de meeste patiënten vroegtijdig komen te overlijden. Het syndroom werd voor het eerst gerapporteerd in de medische literatuur door Guido Franconi in 1927. Fanconi anemie versus syndroom van Fanconi Fanconi anemie is anders dan het Fanconi-syndroom, een zeldzame nieraandoening die vooral kinderen treft.Synoniemen Fanconi anemie Fanconi anemie is eveneens gekend onder deze synoniemen:Bloedarmoede – Fanconi FA Fanconi anemia Fanconi anemie hypoplastisch Fanconi pancytopenie (verlaagd aantal van alle bloedcellen) Fanconi panmyelopathieEpidemiologie bloedarmoede van Fanconi Fanconi anemie komt voor bij 1 op de 160.000 mensen wereldwijd. Deze aandoening komt vaker voor bij mensen van Ashkenazi joodse afkomst, de Roma-bevolking van Spanje, en de zwarte Zuid-Afrikanen. Verder kent de aandoening geen raciale voorliefde. Mannen zijn net iets vaker dan vrouwen getroffen door Fanconi anemie. Fanconi anemie is gediagnosticeerd bij patiënten vanaf de geboorte tot de leeftijd van 49 jaar, met een mediane leeftijd van 7 jaar.Oorzaken en erfelijkheid syndroom Mutaties (wijzigingen) in ten minste 19 genen zijn de oorzaak van Fanconi anemie. In 80 tot 90% van de patiënten treden mutaties op in het FANCA-, FANCC- of FANCG-gen. Het gemuteerde gen zorgt er voor dat celschade optreedt, waardoor beschadigd DNA niet meer te repareren valt. De aandoening kent een autosomaal recessief overervingspatroon. Om Fanconi anemie te erven, moet de patiënt daarom een kopie van het afwijkende gen van elke ouder krijgen. De ouders van een patiënt met Fanconi anemie dragen elk één gemuteerd gen maar vertonen meestal zelf geen symptomen van de ziekte.Symptomen: Tekort van alle bloedcellen en afwijkingen Tekort van alle bloedcellen Patiënten met Fanconi anemie hebben een verlaagd aantal witte bloedcellen, rode bloedcellen en bloedplaatjes. Dit is een vorm van aplastische anemie waarbij het beenmerg niet in staat is om bloedcellen aan te maken. Witte bloedcellen zorgen voor de bestrijding van infecties. Door te weinig witte bloedcellen (neutropenie: verlaagd aantal neutrofielen (witte bloedcellen)), is een patiënt vatbaarder om een infectie op te lopen. Een gebrek aan rode bloedcellen leidt tot extreme vermoeidheid (anemie) en bleekheid. De rode bloedcellen zorgen namelijk voor de zuurstofvoorziening naar alle lichaamsdelen. Een verlaagd aantal bloedplaatjes, wat in medische termen gekend is als "trombocytopenie", resulteert dan weer in overmatige bloedingen en andere stollingsproblemen.Afwijkingen De meeste patiënten met bloedarmoede van Fanconi hebben een aantal van deze symptomen: abnormale longen, botproblemen (vooral de heupen, rug of ribben), gehoorverlies en doofheid als gevolg van abnormale oren, een abnormaal hart, een abnormaal spijsverteringskanaal, een abnormale niervorming, een gebogen rug (scoliose), een klein hoofd (microcefalie), een waterhoofd (te veel hersen- en ruggenmergvocht in de schedel), een kort gestalte, kleine testikels en genitale veranderingen, oog- of ooglid problemen (zoals microftalmie of anoftalmie), problemen met de armen en handen (afwezige, bijkomende of misvormde duimen, problemen met de handen en het bot in de onderarm en klein of ontbrekend bot in de onderarm) en veranderingen in de verkleuring van de huid (café au lait-vlekken: donkere huidgebieden) en vitiligo (huidaandoening met witte vlekken in de huid). Andere mogelijke symptomen omvatten hartafwijkingen, een groeiachterstand, een laag geboortegewicht, voedingsproblemen, een ontwikkelingsstoornis en een verstandelijke beperking.Diagnose en onderzoeken Diagnostisch onderzoek De arts voert beeldvormende onderzoeken van het skelet (radiografisch onderzoek, CT-scan, MRI-scan) en de nieren (echografie van de nieren) uit. Daarnaast zijn een beenmergbiopsie, een gehooronderzoek, een volledig bloedonderzoek en ontwikkelingsonderzoeken aanbevolen. Deze aandoening valt ook prenataal te diagnosticeren via een vruchtwaterpunctie of een vlokkentest.Differentiële diagnose De arts verwart Fanconi anemie soms met volgende aandoeningen of syndromen: dyskeratose congenita, het Holt-Oram syndroom, het myelodysplastisch syndroom, het Pearson syndroom, het Shwachman-Diamond syndroom en het trombocytopenie-absent radius syndroom.Behandeling Multidisciplinaire behandeling De behandeling van deze aandoening gebeurt multidisciplinair waarbij een oogarts, een hematoloog, een endocrinoloog, een orthopedist, een gynaecoloog en/of een nefroloog (nierspecialist) samenwerken. Patiënten met milde tot matige bloedcelveranderingen die geen transfusie nodig hebben, krijgen regelmatig een bloedonderzoek. De patiënt heeft door de aandoening namelijk een verhoogd risico op andere vormen van kanker, zoals leukemie of kanker van het hoofd, de nek of de urinewegen. De arts volgt hem hiervoor nauwlettend op.Geneesmiddel erytropoëtine Erytropoëtine, ook wel gekend als EPO, is een geneesmiddel waardoor het beenmerg rode bloedcellen vormt. Deze synthetische groeifactoren verbeteren het bloedbeeld voor een korte tijd.Transplantatie Een beenmergtransplantatie of stamceltransplantatie geneest de bloedproblemen van Fanconi. Na deze transplantatie volgen nog vele controlebezoeken omdat de patiënt nog steeds een verhoogd risico op kanker heeft.Hormoontherapie Hormoontherapie gecombineerd met lage doses steroïden helpen patiënten in afwachting voor een beenmergtransplantatie, of bij wie zo'n operatie niet mogelijk is. De meeste patiënten reageren goed op hormoontherapie. Wanneer de patiënt stopt met de medicatie, verergert de aandoening snel. Bij de meeste patiënten werkt het geneesmiddel na verloop van tijd niet meer.Andere behandelingen Verder bestrijden intraveneuze of orale antibiotica infecties. Bloedtransfusies behandelen eveneens de tekorten aan bloedcellen en deze zijn eveneens nodig voor zwangere vrouwen. Tot slot zijn chirurgische ingrepen mogelijk om de skelet- en botafwijkingen te verhelpen.Prognose: Verhoogd risico op kanker De prognose van deze aandoening varieert van patiënt tot patiënt. De vooruitzichten zijn slecht bij patiënten met een lage bloeddruk (hypotensie). Patiënten die een beenmergtransplantatie hebben ondergaan, hebben goede vooruitzichten. Patiënten met Fanconi anemie hebben vaker verschillende soorten bloedziekten. Daarnaast hebben ze 10 tot 30% meer kans op het ontwikkelen van kanker, waaronder acute myeloïde leukemie (AML) (acute vorm van bloedkanker met zwakte in combinatie met snellere totstandkoming van infecties en bloedingen) en kanker van het hoofd, de nek, de urinewegen, het maagdarmstelsel en de voortplantingsorganen. De kans om kanker te ontwikkelen stijgt tevens met de leeftijd. Haast alle mannen en de helft van de vrouwen met Fanconi anemie hebben bovendien een verminderde vruchtbaarheid. De meeste patiënten overlijden voor het vierde decennium, al is Fanconi anemie een zeer onvoorspelbare ziekte. Beenmergfalen, leukemie en andere vormen van kanker zijn de meest voorkomende doodsoorzaken.Preventie aandoening Vaccinatie voorkomt of vermindert bepaalde complicaties, waaronder een pneumokokken longontsteking (pneumonie: ontsteking onderste luchtwegen), hepatitis (ontsteking van de lever), en varicella-infecties (waterpokken: meestal milde virale infectie met algemene symptomen en huiduitslag). Patiënten met Fanconi anemie hebben tot slot regelmatig een controlebezoek nodig bij de arts. Lees verder
dinsdag, 21, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Nachtzweten: oorzaak van nachtelijk zweten vrouwen en mannen
Wat is nachtzweten en waar kan nachtzweten op duiden? Nachtzweten kan zo erg zijn dat je soms meerdere keren per nacht schone nachtkleding aan moet doen en genoodzaakt bent om het beddengoed te verschonen. Nachtzweten heeft verschillende oorzaken, zoals ontstekingen, stofwisselingsstoornissen, gebruik van bepaalde medicatie, slaapziekten en bij vrouwen kan de overgang aanleiding geven tot nachtzweten. Je kunt ook 's nachts ook flink zweten of transpireren wanneer je onder te veel dekens slaapt of als je slaapkamer te warm is. Dit wordt meestal niet bestempeld als nachtzweten, omdat er hierbij geen sprake is van een onderliggend medisch probleem. Nachtzweten oorzaken bij vrouwen en mannenTemperatuurbeheersing Het menselijk lichaam met daarbij alle biochemische stofwisselingsprocessen, functioneert het best bij een lichaamstemperatuur van ongeveer 37°C. Bij gezonde mensen varieert de lichaamstemperatuur tussen ongeveer 37,5°C, soms hoger bij (zware) inspanning, tot 35,5°C, en vroeg in de morgen tijdens de slaap soms nog wel eens enigszins lager, waarmee de lichaamstemperatuur een dag-nachtritme vertoont.Het lichaam is zo ontworpen dat het beschikt over een mechanisme om een stabiele temperatuur te handhaven. Er zitten zenuwuiteinden in de oppervlakte van de huid die veranderingen doorgeven aan het thermoregulatiecentrum (het temperatuurregelcentrum) in de hypothalamus, welke een onderdeel vormt van de hersenen. Er bevinden zich niet alleen thermoreceptoren in de huid, maar ook in de hypothalamus. Wanneer de lichaamstemperatuur te veel daalt of stijgt, dan zorgt het thermoregulatiecentrum in de hypothalamus ervoor dat er actie ondernomen wordt om de temperatuur weer op ongeveer 37°C te brengen. Wanneer de hypothalamus het signaal ontvangt dat het lichaam te koud is, verhoogt hij de warmteproductie in het lichaam door de stofwisseling sneller te laten verlopen. En wanneer het lichaam te warm is, kan het lichaam de warmte-afvoer op grofweg twee manieren regelen:Door meer te gaan transpireren. Het transpiratievocht of zweet op de huid zorgt voor verkoeling wanneer het verdampt. Een sterkere doorbloeding van de huid doordat de bloedvaten in de huid (de zogeheten cutane bloedvaten) wijder worden. Hierdoor kan het hart meer bloed rondpompen en dit bloed geeft de warmte af, via de huid, aan de omgeving. (Vernauwing van de bloedvaten houdt juist warmte vast.)NachtzwetenDe belangrijkste functie van transpireren of zweten is reguleren van de lichaamstemperatuur. Het verlies van vocht via de huid door te transpireren, kan door allerlei factoren verstoord worden. Bij verstoring van de fysiologie, kun je last krijgen van nachtzweten. Men spreekt van nachtzweten als een nachtelijke transpiratie zo hevig is dat vaak het beddengoed verschoond moet worden. Nachtelijk transpireren heeft verschillende oorzaken, zoals ontstekingen, stofwisselingsstoornissen, gebruik van medicatie en slaapziekten. Hieronder passeren de belangrijkste oorzaken de revue.Nachtzweten bij vrouwen tijdens de overgang Nachtzweten is één van de meest voorkomende klachten die vrouwen tijdens de overgang hebben. Zo'n driekwart van alle vrouwen krijgt in meer of mindere mate en in wisselende intensiteit met dit verschijnsel te maken. Je kunt er slechts zo nu en dan last van hebben, maar ook iedere nacht. Schommelende en veranderende hormoonspiegels zorgen tijdens de overgang voor het nachtzweten.Obstructief slaap apneu syndroom Een veelvoorkomende oorzaak van nachtzweten bij zowel mannen als vrouwen is slaapapneu, of obstructief slaapapneusyndroom, afgekort OSAS, waarbij zich tijdens de slaap ademstilstanden voordoen (apneu betekent 'geen lucht') wat veroorzaakt wordt door een vernauwing (obstructie) in de bovenste luchtwegen. De ademweg raakt geblokkeerd en het kost het lichaam zeer veel inspanning om de ademhaling weer op gang te krijgen. Een apneu leidt tot een daling van het zuurstofgehalte in het bloed, organen en weefsels. Doordat de ademhaling blokkeert, daalt het zuurstofgehalte in het bloed en dat geeft een wekprikkel, er gaat een alarmsignaal naar de hersenen om wakker te worden, wat gepaard kan gaan met een zogeheten 'snurkexplosie' of een schok. Ook ontstaat er een versnelling van het hartritme en ook vaatspasmen. De ademhaling en de zuurstofvoorziening naar de hersenen en de andere vitale delen in het lichaam komt weer op gang door de snelle hartactie en de flinke lichamelijke inspanning. Dit leidt echter tot warmteproductie in de spieren wat nachtzweten tot gevolg heeft.Symptomen 's nachts OSAS kan naast nachtzweten 's nachts de volgende verschijnselen geven:luid snurken; ademstilstanden en luidruchtig hervatten van de ademhaling, een zogeheten 'snurkexplosie'; wakker schrikken (met het gevoel te stikken); vaak 's nachts plassen; hartkloppingen; hoofdpijn bij het ontwaken; droge mond bij het ontwaken.Symptomen overdag Overdag kun je last hebben van de volgende klachten:Hyperhidrosis Hyperhidrosis is overmatig zweten of transpireren en de oorzaak van hyperhidrosis is meestal niet bekend. In dat geval wordt gesproken van 'idiopathische hyperhidrosis'. Men vermoedt dat de prikkel om te gaan zweten in de hersenen ontstaat. Erfelijkheid kan ook een rol spelen. Bij 30-50% van de mensen met deze aandoening komt het in de familie voor.Nachtzweten door infecties In vroeger tijden werd nachtzweten vooral geassocieerd met de ernstige, besmettelijke infectieziekte tuberculose (tbc), maar er zijn veel meer mogelijke infectieuze oorzaken van nachtzweten. Endocarditis (een ontsteking van de binnenwand van het hart, vooral van de hartkleppen), osteomyelitis (een botinfectie die gewoonlijk wordt veroorzaakt door bacteriën) en abcessen in het lichaam, kunnen ook leiden tot nachtzweten. Daarnaast kunnen door infecties als griep of ontstekingen van de longen en darmen nachtelijke koorts ontstaan. Deze koorts kan variëren in ernst en dit kan de oorzaak zijn voor nachtelijk overmatig zweten. Voorts kunnen ontstekingen als gevolg van reumatische ziekten nachtelijke transpiratie veroorzaken.Een recente hiv-infectie (primaire hiv-infectie) kan tijdelijke symptomen opleveren (accuut retroviraal syndroom). Deze symptomen treden bijna altijd 2 - 6 weken na de infectie met hiv op en houden meestal 1 - 2 weken aan. De symptomen hebben veel weg van een ernstige griep of de ziekte van Pfeiffer.Hypoglykemie Hypoglykemie, vaak kortweg 'hypo' genoemd, staat voor een te laag bloedglucosegehalte of bloedsuikergehalte, waardoor lichaamscellen onvoldoende glucose krijgen en er allerlei klachten ontstaan. Dit is een tijdelijk verschijnsel dat vooral gezien wordt bij mensen met diabetes. Hypoglykemie is te herkennen aan vooral de volgende symptomen:Nachtzweten door hormonale stoornissen Transpireren kan ook optreden bij diverse hormonale aandoeningen, waaronder feochromocytoom (een gezwel van de bijnieren, waardoor teveel stresshormonen -adrenaline en noradrenaline- aangemaakt worden), carcinoid syndroom (overproductie van bepaalde hormonen door tumoren van de long of maag-darmstelsel) en hyperthyreoïdie (te snel werkende schildklier). Andere hormonale aandoeningen die kunnen leiden tot nachtelijk transpireren zijn:diabetes mellitus; feochromocytoom; het carcinoïdesyndroom; hypoglykemie (lage bloedsuikerspiegel); menopauze (opvliegers); puberteit; schildklieraandoeningen; en zwangerschap.Neurologische aandoeningen In zeldzame gevallen kunnen neurologische aandoeningen leiden tot overmatig transpireren en mogelijk leiden tot nachtzweten. Voorbeelden zijn:autonome dysreflexie (een zeer ernstige complicatie bij een dwarslaesie); posttraumatische syringomyelie (een zeer ernstige complicatie bij een dwarslaesie); herseninfarct of beroerte; en autonome neuropathie (hierbij is het autonome deel van het zenuwstelsel beschadigd).Nachtzweten door middelen en medicijnen Sommige middelen en medicijnen kunnen aanleiding geven tot nachtzweten. Overmatig alcoholgebruik is een beruchte veroorzaker van nachtelijke onrust en overmatig transpireren. Medicijnen tegen depressie (antidepressiva) en hormonen kunnen ook nachtzweten veroorzaken.Nachtelijk transpireren door kanker Nachtzweten is een vroeg symptoom van sommige zeldzame vormen van kanker, zoals carcinoïd, ziekte van Hodgkin, non-Hodgkin lymfoom, feochromocytoom en leukemie. Vaak gaat dit gepaard met andere symptomen zoals onverklaarbaar gewichtsverlies en koorts.Longaandoeningen Longaandoeningen die aanleiding kunnen geven tot nachtelijk zweten zijn:aspergillose:berylliose:blastomycose:CMV pneumoniecoccidioïdomycose:cryptokokkose:empyeem (pus of etter) in longen, vaak door longontstekingleishmaniasis:longabces:MRSA:nocardia-infectie:pleuritis of borstvliesontstekingpulmonale actinomycose:tuberculose (tbc)Q-koorts:nachtzweten door angst, stress en depressie Een burn-out, angststoornissen, een depressie en flinke stress kunnen leiden tot overmatig zweten tijdens de nacht, alsmede overdag. Lees verder
dinsdag, 21, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Epilepsie (epileptische aanval): symptomen en behandeling
Epilepsie is een verzamelnaam voor aandoeningen, waarbij door abnormale elektrische activiteit in de hersenen spontane, terugkerende aanvallen van kortdurende bewustzijnsverandering optreden. In meer dan de helft van de gevallen is er sprake van idiopathische epilepsie, dat wil zeggen dat er geen oorzaak is te vinden. Epilepsie komt vrij veel voor: 0,6% van de bevolking heeft deze aandoening. Het begint vaak voor het twintigste levensjaar. Symptomen van epilepsie of een epileptische aanval kunnen bestaan uit tijdelijke verwardheid; staren en het contact met je omgeving verliezen; oncontroleerbare schokkende bewegingen van de armen en benen. Behandeling van epilepsie gebeurt met medicijnen waarmee aanvallen worden voorkomen. Er zijn ook andere behandeling mogelijk als medicatie onvoldoende soelaas biedt. EpilepsieWat is epilepsie? Epilepsie is een verzamelnaam voor aandoeningen, waarbij door abnormale elektrische activiteit in de hersenen spontane, terugkerende aanvallen van kortdurende bewustzijnsverandering optreden. Een epileptische aanval wordt ook wel insult, convulsie of toeval genoemd. De aanvallen zorgen voor een kortdurende functiestoornis in de hersenen, waarbij de overdracht van signalen ontregeld raakt en er een overmatige elektrische ontlading optreedt. Het wordt wel vergelijken met onweer in de hersenen.[1] De abnormale ontladingen van elektriciteit verstoren het normale functioneren, er vindt kortsluiting plaats. De epileptische aanval duurt gewoonlijk kort en de verschijnselen hangen samen met de ernst en de lokalisatie van de 'kortsluiting' in de hersenen.Oorzaken epilepsie Idiopathische epilepsie In ongeveer 60% van de gevallen is er sprake van idiopathische epilepsie.[2] Hier worden epilepsievormen onder verstaan waarbij geen afwijking of beschadiging van de hersenen is te vinden is die aanvallen veroorzaken. De epilepsie is van onbekende oorzaak. Vaak speelt erfelijke aanleg een rol. Vaak zijn er geen andere ziekteverschijnselen of neurologische problemen dan de epileptische aanvallen. Deze aanvallen beginnen meestal tussen het vijfde en twintigste levensjaar. het 5e en 20, maar ze kunnen gebeuren op elke leeftijd.Symptomatische epilepsie In andere gevallen kan de oorzaak wel worden geïdentificeerd en spreekt men van symptomatische epilepsie. Vaak berusten de aanvallen op een beschadiging in de hersenen en zijn er naast de aanvallen ook andere ziekteverschijnselen. Epilepsie kan invloed hebben op mensen van alle leeftijden.Enkele veel voorkomende oorzaken van epilepsie zijn:Een epileptische aanval kan worden opgewekt door stress, slaapgebrek, overmatig alcoholgebruik of het overslaan van een maaltijd.Soortgelijke aanvallen kunnen zich ook voordoen bij mensen zonder epilepsie. Bij kinderen kan bijvoorbeeld hoge koorts leiden tot koortsstuipen. Iemand met diabetes kan een zeer laag glucosespiegel hebben en een aanval krijgen. Ook kunnen bepaalde geneesmiddelen of alcoholmisbruik toevallen teweegbrengen. Dit zijn eenmalige toevallen die onder normale omstandigheden niet optreden. Daarom is er in deze voorbeelden geen sprake van epilepsie.Epilepsie symptomen Omdat epilepsie wordt veroorzaakt door abnormale activiteit in de hersenen, kunnen epileptische aanvallen elk proces beïnvloeden dat door je hersenen wordt gecoördineerd. Symptomen van epilepsie kunnen zijn:Tijdelijke verwardheid; Staren en het contact met je omgeving verliezen, zonder daarbij bewusteloos te raken en te vallen; Oncontroleerbare schokkende bewegingen van de armen en benen; Verlies van bewustzijn; Psychische symptomen zoals angst- en paniekklachten.De symptomen variëren afhankelijk van het soort epileptische aanval (zie onder). In de meeste gevallen zal een persoon met epilepsie altijd dezelfde soort aanval hebben, dus de symptomen zullen steeds vergelijkbaar zijn.Soorten epileptische aanvallen Afhankelijk van het deel van de hersenen waar abnormale elektrische activiteit ontstaat, kunnen epileptische aanvallen partieel of gegeneraliseerd zijn. Bij partiële aanvallen zijn een deel van de hersenen betrokken en bij gegeneraliseerde aanvallen zijn reeds vanaf het begin van de aanval de gehele hersenen betrokken. Bij gegeneraliseerde aanvallen is er nagenoeg altijd een stoornis van het bewustzijn, wat betekent dat de patiënt zich naderhand niet herinnert wat er tijdens de aanval is gebeurd. Bij partiële aanvallen hoeft dit niet zo te zijn en kan het zijn dat de patiënt de aanval bewust meemaakt. Een partiële aanval kan overgaan in een gegeneraliseerde aanval en in dat geval spreekt men van secundair gegeneraliseerde aanval.Partiële aanvallen Partiële aanvallen zijn onder te verdelen in:Eenvoudig partiële aanvallen. De aanval blijft beperkt tot een deel van de hersenen en het bewustzijn van de patiënt blijft helder. De duur varieert van enkele seconden tot minuten. Een eenvoudige partiële aanval kan zo licht verlopen, dat anderen in zijn of omgeving het niet eens opmerken.Complex partiële aanvallen. Bij complex partiële aanvallen is er een stoornis van het bewustzijn, waarbij de patient even afwezig is, een starende blik in de ogen krijgt en niet reageert op signalen uit de omgeving. Deze aanvallen worden vaak voorafgegaan door een aura.Secundair gegeneraliseerde aanvallen. Dit is een aanvankelijk partiële aanval die later overgaat in een gegeneraliseerde aanval. Vandaar de toevoeging 'secundair'. Gegeneraliseerde aanvallen Gegeneraliseerde aanvallen zijn onder te verdelen in:Absence. Een absence is een zeer licht verlopende aanval, die meestal worden gezien tijdens de kinderleeftijd (bij kinderen tussen de 4 en 12 jaar) en waarbij meestal alleen een bewustzijnsstoornis optreedt. Vaak duurt zo'n aanval zo kort, dat anderen het niet eens opmerken. De patient staart tijdens de aanval voor zich uit en reageert niet op prikkels uit de omgeving. Als een buitenstaander al iets waarneemt, dan lijkt het vaak alsof de persoon met een absence even aan het dagdromen is. Het kind met een abcense kan plotsklaps met een activiteit stoppen en daarna weer abrupt hervatten. Het kind heeft tijdens de abcense een wazige uitdrukking en er kunnen spierschokjes rond mond en oogleden optreden of smak-, kauw- of friemelbewegingen. Myoclonische aanvallen. Bij deze aanvallen trekken spieren in armen en/of benen zich vrij plotseling samen waardoor één schokje optreedt of een serie schokjes optreden. Vaak gaat het om de bovenste ledematen, maar soms doet het hele lichaam mee. Er treedt daarbij een zeer kortdurende bewustzijnsstoornis op. De aanval duurt kort en mensen zijn daarna snel herstelt.Tonisch-clonische aanvallen. Dit is vanwege zijn verschijningsvorm de meest bekende aanval en wordt ook wel 'grote aanval' genoemd. Tijdens de aanval verkrampt de patiënt of begint hij te schokken. De patiënt merkt er zelf helemaal niets van, aangezien hij bewusteloos is tijdens de aanval. Soms hebben patiënten voortekenen (prodromen) van een aanval, zoals zich niet lekker voelen, prikkelbaar zijn of hoofdpijn hebben. Atonische aanvallen. Hierbij verkrampen de spieren niet, maar verslappen zij juist. Daarbij kan de patiënt ten val komen en verwond raken. De bewusteloosheid duurt slechts een paar seconden, waardoor de patiënt meteen weer opstaat na het vallen.Verloop van epilepsie Bij ongeveer 70% van de patiënten met epilepsie kunnen de aanvallen worden onderdrukt met medicatie en bij de andere 30% kunnen andere behandelingen soms succesvol zijn, doch een aantal patiënten houdt last van aanvallen.[3] Soms is er sprake van spontaan herstel, vooral kinderen kunnen 'eroverheen groeien'. Dit hangt onder meer af van de oorzaak en de aard van de aanvallen, dus het soort epilepsie dat iemand heeft. Het blijkt dat meer dan 70% van de kinderen binnen tien jaar herstelt.[4]Patiënten met epilepsie hebben een aanzienlijk hoger sterftecijfer dan dat van de algemene bevolking.[5] Dit bijvoorbeeld als gevolg van ongevallen tijdens een epileptische aanval (door trauma, verdrinking, verbranding of verstikking) en andere epilepsie-gerelateerde doodsoorzaken, zoals het verschijnsel 'sudden unexpected death in epilepsy' (SUDEP - plotselinge onverwachte dood bij epilepsie). Het komt soms voor dat patiënten met epilepsie plotseling sterven. Vaak gebeurt dit in de slaap bij alleenstaande patiënten met veel aanvallen. De oorzaak is nog niet helemaal opgehelderd. Er kunnen verschillende factoren een rol spelen bij SUDEP tijdens de slaap, zoals een ontregeling van het hartritme of obstructie van de luchtwegen en verstikking.[6]Onderzoek en diagnose Bij epilepsie treden herhaaldelijk aanvallen op, zonder dat er sprake is van een directe aanleiding, zoals hoge koorts bij kinderen, ernstig slaapgebrek of excessief alcoholgebruik. De arts zal onderzoeken wat voor soort aanvallen de patiënt heeft en of er een aantoonbare oorzaak is, zoals een hersentumor of hersenvliesontsteking. Er kan een EEG worden gemaakt, wat kan helpen om de verschillende typen epilepsie te onderscheiden. Ook kan er een CT-scan worden gemaakt om afwijkingen op te sporen. De diagnose is richtinggevend voor de behandeling.Behandeling epilepsie Medicatie Wanneer herhaaldelijk toevallen optreden, kunnen anti-epileptica worden voorgeschreven. Het blijkt dat ongeveer 70% van de patiënten (zo goed als) vrij is van aanvallen dankzij medicatie. Als de patiënt twee tot drie jaren aanvalvrij is geweest, kan soms worden geprobeerd om af te bouwen. Dit heeft niet altijd het gewenste resultaat, waardoor de aanvallen terugkomen. Veranderen van dosis mag alleen plaatsvinden onder medisch toezicht. Wanneer medicijnen niet helpen, zijn andere behandelingen mogelijk.Epilepsiechirurgie Wanneer de oorzaak in een klein hersengebied ligt, kan deze epileptische haard eventueel operatief worden verwijderd.Nervus vagus stimulatie Door het onderhuids aanbrengen van een apparaatje dat een bepaalde zenuw (de linker nervus vagus) in de hals stimuleert, kan soms het aantal aanvallen significant worden gereduceerd.Gedragstherapie Gedragstherapie kan helpen om patiënten ontspannen om te gaan met epileptische aanvallen.Ketogeen dieet Aan kinderen met een moeilijk te behandelen vorm van epilepsie die moeilijk onder controle te krijgen is met medicijnen en die (nog) niet in aanmerking komen voor chirurgie, kan een ketogeen dieet uitkomst bieden. Bij dit dieet bestaat de voeding vooral uit vetten en slechts voor een klein deel uit eiwitten en koolhydraten. Het doel is om het aantal en de ernst van de aanvallen te reduceren. Bij de helft van de kinderen heeft het dieet ene gunstig effect en één op de tien tot veertien kinderen wordt zelfs helemaal aanvalsvrij.[7] Het is van te voren niet te voorspellen bij welke kinderen het dieet aanslaat.Kinderepilepsie en sociale problemen op latere leeftijd Kinderen met epilepsie kunnen later tegen sociale problemen aanlopen, ook al zijn de insulten (aanvallen) onder controle. Volgens Anne Berg en collega's uit Chicago zijn aanvallen belangrijke voorspellers, maar niet de enige factor die van invloed is op het sociale functioneren. Leerproblemen en psychiatrische stoornissen hebben een sterkere invloed (Pediatrics. 2016;137(4):e20153944). NotenHersenstichting: Epilepsie, http://www.hersenstichting.nl/alles-over-hersenen/hersenaandoeningen/epilepsie.html (voor de laatste keer geraadpleegd op 18 augustus 2011) Dr. Jannes J.E. van Everdingen (hoofdredactie): Het medisch handboek; Kosmos-Z&K Uitgevers, Utrecht/Antwerpen, vijfde volledig herziene druk 2006, p.525. H. Vinke, S. Kollaard (red.): Zelfzorgboek Epilepsie, Stichting September, 2009, p.13. Dr. Jannes J.E. van Everdingen (hoofdredactie): Het medisch handboek; Kosmos-Z&K Uitgevers, Utrecht/Antwerpen, vijfde volledig herziene druk 2006, p.526. Lhatoo SD, Sander JW. Cause-specific mortality in epilepsy. Epilepsia. 2005;46 Suppl 11:36-9. Shahin Nouri, MD; Chief Editor: Selim R Benbadis, MD: Sudden Unexpected Death in Epilepsy, http://emedicine.medscape.com/article/1187111-overview (voor de laatste keer geraadpleegd op 18 augustus 2011) Ketogeen dieet, http://www.kinderneurologie.eu/ziektebeelden/epilepsie/behandeling/ketogeen.php (voor de laatste keer geraadpleegd op 18 augustus 2011) Lees verderReacties S., 31-08-2016 15:14 #6Iemand ervaring met epilepsie nà inname hormonen (minipil) of nà het plaatsen mirenaspiraaltje? Heel sterk vermoeden dat dit van mij de oorzaak is. Kort daarna begonnen telkens de absences met enkele maanden erna een grotere aanval. Daartussen 7 jaar aanvalsvrij geweest zonder medicatie. C., 02-07-2016 22:49 #5Na lang vragen en wachten bij mijn voormalige neuroloog, kreeg ik steeds te horen dat er niets aan de hand was. En dit terwijl ik voor mezelf wist dat dit door de medicatie kwam. Ik ben zelfs geopereerd aan mijn galblaas en het verwijderen van gruisstenen, wat na lange tijd doet optreden als je één soort medicijn blijft slikken. Op den duur werkt de medicijn dan niet meer goed, daar je dan meer last krijgt van bijwerkingen. In mijn geval ging het om de medicijn Carbamazepine. Wel vijf keer heb ik gevraagd voor een MRI-SCAN en een EEG, daar ik bij mijn voormalige neuroloog dat niet kreeg.Kort daarna ondernam ik een second opinion bij een ander specialist, een specialist waar ik vroeger in de kliniek behandeld werd. Dat kliniek heet Kemenhaeghe in Heeze ( 12 km onder Eindhoven ). Ik heb vanaf mijn 3e jaar tot mijn 18e jaar daar intern gezeten voor behandeling met vele medicijnen.De laatste drie jaar kreeg ik meer en meer klachten, daar ik deed vermoeden dat dit door mijn huidige medicatie kwam. Nadat ik de MRI-SCAN en de EEG hebt gehad. had ik mijn specialist gesproken, daar we tot conclusie kwamen om voor een andere medicijnen te gaan. Na de grote vakantie wordt ik opgenomen in deze kliniek.Het is nu even afwachten van hoe de nieuwe medicijn op me doet reageren. Zelf ben ik er daar heel erg benieuwd onder, nu zowel de MRI-SCAN en de EEG positief waren voor mij, daar er niets gevonden is. Deze nieuwe medicijn hoef ik dan nog maar één keer per dag in te nemen, in plaats van twee keer. Ook dat is nieuw voor mij.Mijn aanhoudende klachten blijven dat ik overgevoelig ben voor licht. Het gaat vooral om licht wat zich binnen afspeelt en veel minder buiten. Buiten moet ik alleen oppassen met onweerflitsen en langs de bomen rijden als de zon schijnt.Ook binnenverlichting zoals in bioscoop, discotheek en in winkels die een verkeerde verlichting hebben moet ik oppassen, omdat ik dan opstijgend misselijk in mijn buik wordt, daar dit bij mij een voorbode is om ( vaak ) een aanval te krijgen.Zelf kan ik er ook niet tegen wat te maken heeft met TL-verlichting en spaarlampen. Vraag ook eens aan je specialist ( of ga op Google kijken ) naar Beeldbuisepilepsie, of Fotosentieve epilepsie. Ook als er foto's gemaakt worden met een ( flits ) camera, moet ik heel erg goed opletten of dat niet doorzet voor het krijgen van een aanval.Let hier vooral erg goed op. Dit voor jezelf, partner of kinderen. Begin er eerst mee om naar je huisarts te gaan voor een dubbele afspraak, en vraag dan alle vragen die je hebt opgeschreven. Ga ook hiermee naar je specialist toe.Ik hoop hiermee zoveel mogelijke lotgenoten ermee geholpen te hebben met deze informatie. Begin eerst thuis zelf en kijk alles op Google, daar iedereen dan misschien nog meer te weten komen over epilepsie problemen. Hanneke Jongejan, 18-05-2016 13:36 #4Vijf keer korte aanvallen gehad (Epilepsie?) een keer in de nacht, een keer op een avond in bed, drie keer op dezelfde ochtend!Begint met brandend gevoel in de maag verder naar de buik armen handen voeten en ondertussen gelijk, een schermpje met daarop een filmpje met herkenbare beelden elke keer een met ander onderwerp, probeer meteen te herinneren, maar dan vloeit hetal weer weg en het branden verdwijnt dan ook langzaam. Daarna wel eens lichte hoofdpijn, maar altijd een leegte en grote vermoeidheid achterlatende, na een paar uurtjes alles weer gewoon.Hopelijk heeft u een antwoord hierop omdat ik echt niet weet wat het is!Groet, Hanneke Wiebe Westra, 21-01-2013 09:58 #3Gaan hersenen dood aan epileptische aanvallen? Gaan hersenen dood als reactie op medicijnen? Reactie infoteur, 16-02-2013Epileptische aanvallen zijn van invloed op de cognitieve vermogens van de patiënt, vooral als ze gedurende langere perioden vóórkomen. Door de aanvallen onder controle te houden, wordt chroniciteit van de ziekte tegengegaan en kan de cognitieve schade worden beperkt. Lees hier verder: http://goo.gl/Izj01 Jose Vogels, 03-12-2012 23:04 #2Hallo, onze zoon Nicky is 19 jaar en heeft vanaf ongeveer 5 jaar absanses. vanavond kregen we telefoon van een kameraad van Nicky dat Nicky op de grond lag te shaken en dat hij nergens op reageerde, dat duurde 2 minuten voordat hij weer bij was. Gevraagd aan zijn kameraad wat er vooraf gebeurde en hij vertelde dat ze aan het voetballen waren en dat ze met de knieën tegen elkaar botste en dat Nicky toen op de grond ging liggen en voordat hij het wist lag hij te shaken. We hebben aan Nicky gevraagd hoe hij zich voelde en hij was moe, hoofdpijn en heel zijn spieren deden pijn. Voor de aanval had hij wel het idee dat zijn hart in zijn maag klopte en dat hij wel tintelingen in zijn vingers had.Is dat nu een epileptische aanval of is het een hyperventilatie? Graag heb ik daar antwoord op. Gegroet Jose Vogels Jhingoeri Ashokkoemar, 31-10-2012 16:27 #1Goedemiddag, mijn zoon is nu 18 jaar en hij heeft het vanaf 4 jaar. Hij is bij de neuroloog behandeling. Hij krijgt het tijdens slaap. Hij heeft het vanmorgen vroeg nog gehad. Als hij zo'n aanval krijg wordt hij stijf en zijn mond wordt krom. We gebruiken een natte lap om zijn gezicht te vegen en hem te roepen en als de stijfheid hem los raak is hij helemaal leeg. Bedoel ik alsof een auto accu leeg is. Het neemt een paar uurtjes om weer bij te komen. Ik wil als vader van die jongen weten wat advies van jullie. Mvgashok jhingoeri
dinsdag, 21, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Vleesboom: symptomen, klachten en vleesbomen verwijderen
Vleesbomen zijn goedaardige gezwellen van de baarmoeder. Vleesbomen komen vaak voor tijdens de vruchtbare jaren van de vrouw. Vleesbomen worden ook wel leiomyoom, myoom of fiboom genoemd. Myomen veroorzaken normaal gesproken geen klachten. Veelvoorkomende symptomen die kunnen optreden bij een vleesboom zijn zware, langdurige menstruaties en ongewone maandelijkse bloedingen, soms pijnlijk. Een dikke buik, een zwaar, drukkend gevoel onder in de buik, plotseling heftige buikpijn en lage rugpijn kunnen ook voorkomen. De kans dat vleesbomen kwaadaardig worden is zeer klein. Er zijn meerdere behandelmogelijkheden bij vleesbomen die klachten geven. Als medicatie onvoldoende helpt, kan men vleesbomen verwijderen middels verschillende technieken. Sinds 2016 kan men in Nedertland opereren zonder snijden met MR-HIFU. Deze behandeling maakt gebruik van geluidsgolven, waardoor de vleesboom verhit wordt en afsterft. De resultaten van deze behandeling zijn veelbelovend. VleesboomWat zijn vleesbomen? Vleesbomen zijn goedaardige gezwellen van de baarmoeder (uterus), die vaak voorkomen tijdens de vruchtbare jaren van de vrouw. Vleesbomen worden ook wel leiomyoom, myoom of fiboom genoemd. Ongeveer drie op de vier vrouwen ontwikkelen vleesbomen in hun leven, maar de meeste zijn zich daar niet bewust van omdat ze vaak geen klachten veroorzaken. Een arts kan ze ontdekken tijdens een bekkenonderzoek of prenatale echografie.Behandeling zelden nodigOver het algemeen veroorzaken vleesbomen geen problemen en is een behandeling zelden vereist. In zeldzame gevallen kan een vleesboom aanleiding geven tot een spoedbehandeling, als er sprake is van een plotselinge, scherpe pijn in het bekken of bij hevige en pijnlijke menstruaties.Waar kan een vleesboom voorkomen?Myomen kunnen op verschillende plaatsen voorkomen:aan de buitenzijde van de baarmoeder - het subsereus myoom; in de baarmoederwand - het intramuraal myoom; of in de baarmoederholte- het submuceus myoom.Het is niet bekend hoe vleesbomen ontstaan. Vleesbomen kunnen een paar millimeter groot zijn, maar er zijn ook gevallen bekend waarin ze een paar kilo wegen.Is een vleesboom kwaadaardig? Vleesbomen worden niet in verband gebracht met een verhoogd risico op baarmoederkanker. De kans dat vleesbomen kwaadaardig worden is 1 op 10.000. Indien een vleesboom erg snel groeit, kan dit duiden op een kwaadaardige tumor. Vleesbomen zijn goedaardige knobbels in de spierlaag van de baarmoeder. Ze bestaan vooral uit spierweefsel.Oorzaken van vleesbomen Artsen weten niet precies de oorzaak van vleesbomen, maar onderzoek en klinische ervaring wijst op onder meer de volgende factoren:Genetische veranderingen Veel vleesbomen bevatten veranderingen in genetisch materiaal die verschilt van die van normale baarmoederspiercellen.Hormonen Oestrogeen en progesteron, twee hormonen die de ontwikkeling van het baarmoederslijmvlies stimuleren tijdens elke menstruatiecyclus als voorbereiding op de zwangerschap, blijken de groei van vleesbomen bevorderen. Vleesbomen bevatten meer oestrogeen- en progesteronreceptoren dan normale baarmoederspiercellen. Vleesbomen neigen te krimpen na de menopauze door een daling van de hormoonproductie.Risicofactoren Welke vrouwen zijn vatbaarder voor het ontwikkelen van vleesbomen? Bij negroïde vrouwen komen vleesbomen vaker voor. Ook vrouwen die (nog) geen kinderen hebben gehad of die reeds op vroege leeftijd maandstonden kregen, krijgen vaker te maken met myomen. Ze ontstaan onder invloed van de hormonen oestrogeen en progesteron, in de vruchtbare fase van het leven. Myomen komen derhalve niet vóór de eerste menstruatie voor. Na de laatste menstruatie verschrompelen ze en verdwijnen uiteindelijk helemaal. Door hormonale veranderingen kunnen ze tijdens de zwangerschap soms groeien, maar na de zwangerschap nemen ze weer in omvang af. Ook bij sommige hormoonbehandelingen bij overgangsklachten, kunnen vleesbomen in omvang groeien. Voorts hebben vrouwen met overgewicht meer kans op vleesbomen. Daarnaast kan het gebruik van anticonceptie bijdragen aan het risico op vleesbomen, evenals een vitamine D-tekort, te veel rood vlees eten en te weinig (groene) groenten en fruit, en een te hoge alcoholinname. Ook speelt erfelijkheid een rol bij het ontstaan van een vleesboom. Als je moeder vleesbomen had, is de kans dat jij ze krijgt drie keer hoger dan gemiddeld.Klachten en symptomen vleesbomen Myomen veroorzaken normaal gesproken geen klachten. De meest voorkomende symptomen die kunnen optreden bij een vleesboom, zijn onder meer:overvloedig menstrueel bloedverlies (hypermenorroe), al of niet met grote stolsels - hetgeen soms leidt tot bloedarmoede waardoor de vrouw zich moe en kortademig voelt; menstruatiepijn (dysmenorroe); langdurige menstruatiecyclus van zeven of meer dagen; druk op het bekken of pijn; zwelling in het bekkengebied; buikpijn - een drukkend gevoel in de buik; het voelen van een druk voelen op de blaas (a.g.v. de vleesboom) en/of moeite hebben met het ophouden van je plas; een vergrote buik; frequent urineren, d.w.z. vaak moeten plassen (in geval een vleesboom op de blaas drukt); moeite om de blaas te legen; obstipatie (verstopping), wanneer de myoom zich bevindt aan de achterzijde van de baarmoeder, waardoor deze af en toe op de endeldarm kan drukken; lage rugpijn of pijn in de onderrug; klachten van pijn bij het vrijen en/of bloedverlies bij het vrijen.De plaats waar het myoom zich bevindt, heeft meer invloed op de klachten dan de omvang.Heel soms kan een vleesboom aanleiding geven tot acute (buik)pijnklachten, als gevolg van te weinig bloedtoevoer (myoomnecrose).Complicaties vleesbomen De meeste vrouwen met vleesbomen doorlopen een normale zwangerschap en bevalling, maar in sommige gevallen kunnen er enige complicaties ontstaan. Submucosale fibromen kunnen een zwangerschap in de weg zitten. Vleesbomen kunnen soms problemen veroorzaken, zoals een miskraam, vroeggeboorte en bloedingen, maar dit is zeldzaam.Zoals reeds hierboven aangegeven, is de kans dat myomen kwaadaardig worden zeer klein.Diagnose en onderzoek De meeste vrouwen met vleesbomen hebben geen symptomen, waardoor de fibromen onopgemerkt blijven. Soms worden ze gevonden tijdens een onderzoek. Als iemand last heeft van klachten, zoals pijn of zware, langdurige menstruaties, kan -indien de arts een myoom vermoedt- gynaecologisch onderzoek plaatsvinden. Bij overmatig bloedverlies en/of ernstige vermoeidheid, kan de arts het ijzergehalte van het bloed (Hb of hemoglobine) controleren teneinde vast te stellen of er sprake is van bloedarmoede.Met behulp van (inwendige) echoscopie kunnen myomen die groter zijn dan een halve centimeter worden gezien. Eventueel aanvullend onderzoek kan bestaan uit watercontrastechoscopie (SIS of saline infusion sonohysterography), hysteroscopie en/of laparoscopie of een MRI-scan.Differentiële diagnoseDiagnostisch onderzoek moet eventuele andere aandoeningen met een gelijkaardig klinisch beeld uitsluiten, zoals:Behandeling vleesbomen Als de vrouw geen klachten heeft, hoeft er niets aan de vleesboom gedaan te worden en is verdere controle niet nodig. Bestaan er daarentegen wel klachten dan kiest de gynaecoloog samen met de patiënt een passende behandeling, waarbij rekening gehouden wordt met de volgende factoren:het aantal vleesbomen; de plaats van de vleesbomen; de grootte van de vleesbomen; de leeftijd van de vrouw; en de eventuele wens (nog) zwanger te worden.Er zijn verschillende behandelingen mogelijk, variërend van medicijnen tot een operatie met behoud van de baarmoederof waarbij de baarmoeder verwijderd wordt. Het resultaat van de behandelingen wisselt.Medicijnen of operatie?Normaal gesproken wordt geprobeerd om eerst met medicijnen de klachten te verminderen. Bij onvoldoende effect wordt een operatie overwogen. Vaak kan met een kleine ingreep, een zogeheten kijkbuisoperatie, worden volstaan. Tegenwoordig wordt steeds vaker gebruik gemaakt van de mini-shavertechniek om kleine vleesbomen en baarmoederpoliepen te verwijderen.Behandeling met medicijnen Een van de mogelijke behandelingen van een vleesboom, is met medicijnen. Hierbij wordt geprobeerd de hoeveelheid bloedverlies en/of de menstruatiepijn te verminderen. De vleesbomen blijven bestaan, alhoewel ze soms enigszins krimpen. de volgende medicijnbehandelingen zijn beschikbaar:Medicijnen zonder hormonen De volgende medicijnen kunnen ingenomen worden tijdens de dagen van hevige menstruatie:NSAID's (Niet-Steroide Anti-imflammatoire-Drugs), zoals diclofenac, ibuprofen en naproxen. Deze middelen zijn zonder recept verkrijgbaar en geven verlichting van de pijn en van de hoeveelheid bloedverlies bij de menstruatie. Deze middelen helpen niet tegen tussentijds bloedverlies. Tranexaminezuur (Cyclokapron), wat de stolling van het bloed in onder meer de bloedvaatjes van de baarmoeder bevordert. Dit zorgt veelal voor vermindering van het bloedverlies. Dit middel is alleen op doktersrecept verkrijgbaar.Medicijnen met hormonen Er bestaan diverse medicijnen met hormonen:Anticonceptiemiddelen, welke vaak vermindering van bloedverlies geven. Bij vleesbomen is dat bij ongeveer een kwart van de vrouwen. Er bestaan verschillende vormen van anticonceptiemiddelen: anticonceptiepil; anticonceptiepleister; anticonceptiering (Nuvaring).Progesteronpreparaten, waardoor de menstruatie kan wegblijven. Het kunnen zijn: tabletten; een staafje in de arm (Implanon); een spiraaltje in de baarmoeder (Mirenaspiraal).GNRH-analogen, waarbij de aanmaak van hormonen in de eierstokken onderdrukt wordt en de menstruatie kan wegblijven, en de vleesbomen vaak kleiner worden. Esmya, wat de klachten van vleesbomen remt en ze kleiner laat worden. Dit 'anti-progesteron'-tablet kan maximaal drie maanden voorafgaand aan een operatie worden voorgeschreven. Het bloedverlies neemt af en stopt op een gegeven ogenblik. De vleesbomen nemen in grootte af, waardoor de operatie mogelijk vlotter verloopt.Vleesboom verwijderen door mini-shavertechniek Via een kleine kijkbuis (hysteroscoop) wordt de baarmoederholte gevuld met een zoutoplossing, waardoor alle afwijkingen zoals vleesbomen, poliepen, evenals placentaresten goed zichtbaar worden. Met de verfijnde apparatuur is de arts in staat het afwijkende weefsel heel verfijnd en secuur 'af te scheren' en vervolgens weg te zuigen. Het weggenomen weefsel zal daarna voor onderzoek naar het laboratorium worden gebracht. Dit om te bepalen of het kwaadaardig is. De apparatuur is zeer smal en heeft slechts een diameter van 5,6 mm. Het verwijderen van het weefsel doet weinig tot geen pijn. Hierdoor is voor de behandeling geen narcose of ruggenprik meer nodig. Kijkoperaties worden poliklinisch en hooguit onder plaatselijke verdoving uitgevoerd.Vleesbomen verwijderen door uterus embolisatie In sommige gevallen is de mini-shavertechniek technisch niet mogelijk. Tot voor kort werd dan geadviseerd de baarmoeder te laten verwijderen. Voor sommige vrouwen is sinds kort 'uterus embolisatie' een alternatief. Hierbij blijft de baarmoeder behouden. Meestal wordt deze behandeling uitgevoerd door het inspuiten van kunststof partikeltjes in de baarmoederslagader, waardoor de bloedstroom naar de vleesboom wordt geblokkeerd. Het woord ‘emboliseren' betekent dan ook het ‘blokkeren' van de bloedstroom naar een orgaan(gedeelte).Opereren zonder snijden met MR-HIFU Naast een operatie of medicatie is er nog een andere behandeloptie voor vleesbomen, waarbij niet gesneden hoeft te worden en één behandeling vaak voldoende is. Deze behandeling heet MR-HIFU wat een afkorting is voor MRI-gestuurde High Intensity Focused Ultrasound. Deze behandeling maakt gebruik van geluidsgolven, die bijvoorbeeld ook worden gebruikt voor het maken van een echo van een ongeboren baby. Bij MR-HIFU worden echter sterkere geluidsgolven gebruikt. Door deze geluidsgolven te bundelen wordt de vleesboom verhit. Dit is vergelijkbaar met het bundelen van zonnestralen met een vergrootglas om zo een vuurtje te maken. Door de vleesboom te verhitten, sterven de cellen waaruit een vleesboom bestaat af. Hierdoor krimpt de vleesboom en geeft deze minder klachten. De geluidsgolven kunnen door de huid en andere weefsels heen. Je hebt dus geen operatie nodig en krijgt dus geen litteken.Duur van de behandelingDe behandeling duurt ongeveer drie tot vier uur. Gedurende deze tijd krijg je een slaapmiddel waardoor je niets merkt van de behandeling. Aan het einde van de dag mag je weer naar huis en in de meeste gevallen kun je na enkele dagen je normale dagelijkse bezigheden weer oppakken. Er zijn al vele gevallen beschreven waarbij vrouwen zwanger worden na een MR-HIFU behandeling.Sinds 2016 in NederlandDeze behandeling is nog relatief nieuw en wordt sinds 2004 uitgevoerd in Amerika. Inmiddels zijn er wereldwijd duizenden patiënten behandeld. Het Universitair Medisch Centrum Utrecht (UMCU) is in 2016 nog het enige ziekenhuis in Nederland dat deze behandeling aanbiedt. In het UMCU zijn anno 2016 al meer dan honderd patiënten behandeld. Alleen vrouwen die nog niet in de overgang zijn komen in aanmerking voor MR-HIFU. Preventie Er is weinig wetenschappelijk bewijs beschikbaar over hoe je vleesbomen kunt voorkomen. Het voorkomen van vleesbomen is niet altijd mogelijk. Door het maken van goede keuzes op het gebied van gezondheid, zoals het behoud van een normaal gewicht en het eten van fruit en groenten, kun je het risico op het ontstaan van een vleesboom verkleinen. Onderzoek suggereert een verband tussen een hoge suikerconsumptie en een vergroot risico op vleesbomen bij sommige vrouwen. Een andere studie wees uit dat het eten van vers fruit en kruisbloemige groenten zoals rucola, broccoli, kool, bloemkool, boerenkool en raapstelen, de kans op vleesbomen kan verlagen. Kruisbloemige groenten zijn rijk aan bèta-caroteen, foliumzuur, vitamine C, E en K, en andere nutriënten. Ze zitten ook vol vezels. Lees verderReacties Lola, 19-08-2017 19:31 #10Reactie op Karin,Ja vleesbomen kunnen echt wel rugproblemen veroorzaken! Ik heb zelf een vleesboom gehad en had nooit rugklachten en toen onwijs veel. Je hoeft je baarmoeder nog niet te laten verwijderen. Vleesbomen kun je laten verwijderen door middel van een operatie via buik (als vleesboom aan de buitenkant zit of in de baarmoederwand) Of vaginaal als vleesboom in de baarmoeder zit (gesteelde vleesboom) De laatste is het minst ingrijpend, andere 2 gebeurt meestal onder volledige narcose. Ligt er dus echt aan waar de vleesboom zich bevindt. Aangezien ik zelf te lang heb door gelopen met 1 grote vleesboom. Ik hoopte dat de vleesboom van zelf ging verdwijnen maar in tegenstelling werd het ding groter en gaf steeds meer bloedverlies. Nu is het ding succesvol verwijderd door wel een buiksnede (keizersnede) en natuurlijk is dat heftig maar het hebben van een vleesboom was voor mij nog veel heftiger, ik had er te veel last van, ook tijdens mijn zwangerschap. Zo`n ding hoort niet in een baarmoeder. Grote en of een kleine vleesboom het maakt niet uit, als het ding jouw klachten geeft op een vervelende manier zal ik het laten verwijderen met behoud van je baarmoeder. Voor een eventuele kinderwens. Vleesbomen kunnen helaas weer terug komen maar dat hoeft niet maar dan kan je altijd nog je baarmoeder laten verwijderen. Dus al met al; ja vleesbomen kunnen absoluut rugklachten geven, vooral meerdere en grote. Echt hoor. Groet een ervaringsdeskundige. AMC is een goed en ervaren ziekenhuis die echt ervaring hebben met het verwijderen van vleesbomen op verschillende manieren. Het ziekenhuis heeft een special team met gespecialiseerde artsen. Karin, 19-07-2017 15:33 #9Hallo na twee jaar rugklachten te hebben is er een mri gemaak van mijn onderrug.met mn rug niets aan de hand, wel waren er vleesbomen te te zien dus doorverwezen naar de gynecoloog ik heb veel vleesbomen en een te grote baarmoeder.de gynecoloog vertelde dat het zelden voorkomt dat het rugklachten veroorzaakt, nu laat ze mij de keus of ik wel of niet mn baarmoeder wil laten verwijderen.in de folder van het zh staat dat bij de symtomen ook rugklachten voorkomen. is er ook iemand die ook rugklachten had met vleesbomen? Reactie infoteur, 02-09-2017Vleesbomen kunnen lage rugpijn veroorzaken. Dierottigevleesboom, 28-04-2017 21:50 #8Ik heb ook een vleesboom helaas. Sinds kort heb ik er steeds meer last van of ik begin het zat te worden maar ik heb er zeer veel last van. Ik had gehoopt in de jaren dat ik wist dat ik een vleesboom had dat het kleiner ging worden maar in plaats van dat werd het groter en kreeg steeds meer last van bloedverlies. Nu de laatste tijd ook met veel proppen (ik trek het gewoon niet meer) Heb constant bloedarmoede of zit altijd lager dan gemiddeld met mijn ijzerwaarde (kom niet boven de 10)Al jaren ben ik moe maar wilde mij niet laten behandelen uit angst voor wat komen gaat. Nu maakt het mij niet meer uit; als het bloed maar stopt en ik mijn leven weer terug krijgt dan is het goed. Reactie infoteur, 01-05-2017Sterkte gewenst! Monique, 09-03-2017 09:12 #7Ik heb een vleesboom van 4 bij 4 cm en deze kan niet verwijderd worden omdat ik 2 keizersneden en een buikwandcorrectie heb gehad in dat gebied. Tevens kwam mijn baarmoeder maar tot 3 cm ontsluiting bij het einde van de zwangerschap.Ik heb veel last van klachten. NL erge buikpijn. Slik al maanden de Yazz pil door omdat ik anders vloei 5 dagen wat niet meer te doen is.Ik ben in behandeling in Maastricht. Daar schiet het niet op. Is de optie MRHIFU dan iets voor mij? Ik dat alleen in Utrecht dat je dit kunt laten doen? Moet je dan een verwijzing hebben? Reactie infoteur, 22-03-2017Zonder beeldvorming is het lastig om te beoordelen of deze behandeling geschikt voor u is. Dit hangt geheel af van de locatie van de vleesboom en de littekens. Als u HIFU graag als mogelijke behandelmethode wil onderzoeken, dan kunt u het beste aan uw eigen gynaecoloo om een verwijzing vragen naar het Universitair Medisch Centrum Utrecht (UMCU). Dit kan ook via een gynaecoloog van het UMC Utrecht, mocht de voorkeur daar naar uit gaan. Er zal dan vervolgens een MRI-scan gemaakt worden op basis waarvan besloten kan worden of een HIFU-behandeling in uw geval mogelijk is. Vera, 01-11-2016 02:57 #6Ik heb ook een vleesboom, waar kunnen ze dat in België verwijderen zoals ze het in Utrecht doen met 3-4 u verdoving?Mvg Reactie infoteur, 15-11-2016Uw vraag heb ik voorgelegd aan het UMC Utrecht. Ik kreeg het volgende antwoord: "Voor zover ik weet zijn er (nog) geen ziekenhuizen of klinieken in België die HIFU aanbieden ter behandeling van vleesbomen. Mocht er daadwerkelijk een vrouw op zoek zijn, dan kan zij contact opnemen met het UMC Utrecht, maar dit zal geen simpel traject zijn om financiële redenen. Het is het proberen waard als zij zeer graag een non-invasieve behandeling wil."Heel veel succes gewenst. H. V. Halterenterlingen, 16-09-2016 16:18 #5Kan er ook een vleesboom groeien zonder baarmoeder? Dus gewoon in de buik. Reactie infoteur, 11-10-2016Vleesbomen zijn goedaardige knobbels in de wand van de baarmoeder. Vleesbomen kunnen aan de buitenzijde van de baarmoeder zitten, in de baarmoederwand, of in de baarmoederholte. Gaby, 09-04-2015 21:30 #4Hoiik ben gaby en mijn ijzergehalte is laag 7.6 en met menstruatie dan heb ik eerste 3 dagen hevige menstruatie of hevige buikpijn nou komende maandag13 april krijg ik behandeling de vraag is als ik behandeld wordt kan het kwaad Want ik weet dat de vleesboom goedaardig is. Reactie infoteur, 19-05-2015Complicaties zijn bij dergelijk ingrepen (operatieve verwijding van een vleesboom) vrij zeldzaam. Hier kunt u meer lezen in een folder over dit onderwerp: http://goo.gl/C65WcV Amber, 18-05-2014 09:12 #3Hooi,Ik ben een meisje van 14. Ik ben al meer dan een jaar ongesteld. Ik ben al twee weken ongesteld. Maar dan niet licht maar echt heel zwaar en heftig ik gebruik overdag al always goodnight. Maar dat lekt zelfs door. En ik moet er snachts ongeveer drie keer uit omdat ik het sochtends anders niet red. Op school lek ik ook steeds door en ik doe al niets heftigs meer omdat het anders al helemaal feest is. Ik heb ook grote stolsels als ik naar de wc ga. Ik hoop dat jullie antwoord erop kunnen geven. Of moet ik dan een operatie aan gaan?Groetjes Amber Reactie infoteur, 26-06-2014Veel vrouwen hebben iedere maand te kampen met hevige menstruatiebloedingen. Dit wordt menorragie genoemd. Er worden verschillende soorten menorragie onderscheiden die op verschillende leeftijden kunnen ontstaan met verschillende oorzaken. Bij pubers wordt gesproken over puberteitsmenorragie en de oorzaak is een hoge oestrogeenspiegel en laag progesterongehalte. Ik raad je aan om een afspraak te maken met je huisarts om je klachten te bespreken. Je huisarts kan bekijken of er sprake is van menorragie en wat de beste behandeling is. Blijf er niet mee doorlopen, want hevig bloedverlies kan bijvoorbeeld leiden tot bloedarmoede. Assia, 19-04-2013 12:39 #2Ik ben al 4 jaar met het opnemen van menstruatie pil om bloedingen te stoppen maar het wordt allen maar erger. Ik bloed de laatste 3 weken heel erg, wat kan ik als behandeling gebruiken of moet ik DE vleesbom laten verwijderen. alvast bedankt. Reactie infoteur, 29-04-2013Er zijn verschillende soorten behandelingen mogelijk:- Medicijnen;- Operatie met behoud van de baarmoeder;- Operatie waarbij de baarmoeder verwijderd wordt.Samen met de gynaecoloog kunt u bespreken welke behandeling in uw geval het beste is. Sabrina, 12-06-2012 12:23 #1Ik heb 3 kleine vleesbomen en moet al 2 jaar de minipil cerazette gebruiken, maar weet eigenlijk niet goed hoelang ik dit moet nemen en voor wat. Wat doet dit met die vleesbomen? Reactie infoteur, 16-06-2012Cerazette wordt gebruikt om zwangerschap te voorkomen. Cerazette bevat een kleine hoeveelheid van slechts één vrouwelijk geslachtshormoon, het progestageen desogestrel. Daarom wordt Cerazette ook wel een pil met alleen progestageen genoemd. Pillen met alleen progestageen bevatten - in tegenstelling tot combinatiepillen - niet het hormoon oestrogeen naast het progestageen.Vleesbomen ontstaan onder invloed van de hormonen oestrogeen en progesteron, in de vruchtbare fase van het leven. Vraag uw huisarts om advies.
dinsdag, 21, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Diabetes symptomen: veel plassen, veel drinken, moe, jeuk
Wat zijn diabetes symptomen? Veel voorkomende diabetes symptomen zijn veel plassen, dorst, vermoeidheid, jeuk en slecht genezende wonden of wondjes. Diabetes mellitus wordt in de volksmond 'suikerziekte' genoemd en betekent letterlijk 'honingzoete doorloop'. De persoon in de oudheid die deze naam heeft bedacht gaf daarmee aan wat er gebeurt als je deze aandoening hebt: je hebt dorst en gaat veel drinken en plassen, terwijl je urine veel suiker bevat. Normaal gesproken schommelt het suikergehalte in je bloed tussen nauwe grenzen. Een gezonde bloedsuikerwaarde ligt ergens tussen de 4,0 en 8,0 mmol/l. In principe geldt dit voor zowel volwassenen als kinderen, met of zonder diabetes (uitzonderingen daargelaten). Bij diabetes wordt de bloedsuiker te hoog en het te veel aan suiker wordt door de nieren uitgescheiden. Met dat proces gaat veel water verloren, waardoor je een enorme dorst krijgt en veel gaat drinken. Wat zijn de meest voorkomende symptomen van diabetes? Diabetes symptomen en behandelingWat is diabetes? Diabetes mellitus is een chronische aandoening, waarbij de regulatie van de hoeveelheid suiker in het lichaam verstoord is. Het belangrijkste kenmerk is dat er onvoldoende insuline wordt aangemaakt door de alvleesklier (pancreas). Insuline is nodig om glucose —een soort suiker en bouwsteen van koolhydraten, dat aanwezig is in vele voedingsproducten zoals aardappelen, rijst, pasta en brood— in de lichaamscellen op te kunnen nemen. Glucose is de voornaamste brandstof voor cellen en weefsels en insuline zorgt er onder meer voor dat glucose de cellen kan binnendringen. In de cellen wordt glucose verbrand, wat energie levert om te kunnen functioneren. Wanneer er geen of te weinig (werkzame) insuline aanwezig is, dan heeft dit vanzelfsprekend gevolgen voor de werking van verschillende organen. Zo werken de hersenen slecht bij zowel een te hoog als een te laag suikergehalte van het bloed. Een lichaam dat goed functioneert zorgt ervoor dat de glucosespiegel in het bloed over de dag min of meer gelijk blijft, ongeacht het tijdstip van de dag, of je nu aan het slapen bent of net hebt gegeten. Een normale (gezonde) glucosespiegel bevindt zich ongeveer tussen de 4,0 en 8,0 mmol/l.Twee soorten diabetes Bij diabetes mellitus blijft de glucosespiegel van het lichaam te hoog, wat meerdere oorzaken kan hebben. Ofwel de alvleesklier produceert onvoldoende insuline, ofwel de lichaamscellen zij ongevoelig (geworden) voor insuline waardoor zij de glucose niet kunnen opnemen. Er kan ook sprake zijn van een combinatie van beide. Er worden twee typen diabetes onderscheiden:Diabetes type 1 Dit type werd vroeger ook wel 'jeugddiabetes' genoemd, omdat het in de meeste gevallen bij jongeren onder de dertig jaar ontstaat. Tegenwoordig is echter bekend dat type 1 op alle leeftijden kan ontstaan. In dit geval maakt de alvleesklier zo goed als geen insuline. Mensen met diabetes type 1 zullen altijd afhankelijk zijn van toediening van insuline van buitenaf. Men spreekt daarom ook wel van een insuline-afhankelijke aandoening.Diabetes type 2 Dit type werd vroeger 'ouderdomsdiabetes' genoemd, maar tegenwoordig komt het ook voor bij jongere mensen. Grofweg negen van de tien mensen met diabetes hebben diabetes type 2. Hierbij kan het lichaam de bloedsuiker niet meer goed reguleren, doordat er te weinig van het hormoon insuline in het lichaam aanwezig is. Bovendien is het lichaam ongevoeligheid voor insuline, 'insulineresistentie' genoemd.Oorzaak diabetes De precieze oorzaak van diabetes type 1 is (nog) niet bekend. De insuline-producerende cellen in de alvleesklier worden vernietigd, mogelijk onder invloed van een virusinfectie of een auto-immuunaandoening waarbij een erfelijke aanleg aanwezig is. Bij diabetes type 2 dragen een aantal factoren bij aan het ontstaan ervan, waarvan overgewicht de belangrijkste is, vooral rond je buik (vet rond je buik is ongezonder dan vet op de heupen en billen). Een te hoog cholesterol, een te hoge bloeddruk, erfelijkheid en ras zijn andere risicofactoren. Zo hebben mensen van Surinaams-Hindoestaanse, Turkse of Marokkaanse afkomst een groter risico op het krijgen van diabetes type 2, ofschoon voedingspatronen hierbij ook een rol spelen. Voorts is roken is een risicofactor, aangezien roken het lichaam minder gevoelig maakt voor insuline, waardoor de bloedsuiker eerder te hoog wordt.Diabetes symptomen Veel mensen weten niet dat ze diabetes hebben. Geschat wordt dat in Nederland ongeveer 250.000 mensen diabetes hebben, maar dat zelf niet door hebben. De belangrijkste reden hiervoor is dat de symptomen, wanneer ze opgemerkt worden, onschuldig lijken. Des te eerder diabetes wordt gediagnosticeerd, des te groter de kans dat ernstige complicaties die kunnen voortvloeien uit het hebben van diabetes, zoals hart- en vaatziekten, of blijvende schade aan ogen en nieren, kunnen worden vermeden. Wat ook meespeelt is dat bij diabetes type 2 de ziekte vaak langzaamaan en sluipenderwijs ontstaat. Daardoor ontstaan de symptomen ook langzaam en vallen de klachten aanvankelijk niet op.Courante symptomen De meest voorkomende symptomen van diabetes zijn frequent plassen, veel dorst, intens hongergevoel, gewichtstoename of juist ongebruikelijk gewichtsverlies, toegenomen vermoeidheid, prikkelbaarheid of agitatie, verwardheid, wazig zien, minder snelle genezing van wondjes, meer huid- en/of schimmelinfecties, jeukende huid, rood en/of gezwollen tandvlees, frequente tandvleesaandoeningen, seksuele disfunctie bij mannen en gevoelloosheid of tintelingen, vooral in je handen en voeten.Vaak moeten plassen Merk je dat je frequent moet plassen? Wanneer er te veel glucose in het bloed circuleert, dan zullen de nieren het teveel aan glucose lozen met de urine.Veel dorst Bij uitscheiding van glucose door de nieren is extra water nodig. Daardoor zul je veel drinken en dus ook vaker plassen.Intens hongergevoel Als je lichaamscellen onvoldoende energie krijgen, kan je lichaam daarop reageren door te proberen om meer energie te vinden in de vorm van voedsel. Je zult hongerig worden.Gewichtstoename Dit kan een gevolg van de bovenstaande symptomen (intense honger, waardoor je meer gaat eten).Ongebruikelijk gewichtsverlies Dit komt vaker voor bij mensen met diabetes type 1. Als je lichaam niet in staat is om insuline aan te maken, zal het op zoek gaan naar een andere energiebron (de cellen krijgen immers geen glucose). Spierweefsel en vet zullen worden afgebroken ten behoeve van energie. Wanneer de glucose niet meer naar de cellen gaat, blijven die cellen toch om energie vragen. Om daaraan te voldoen gaat je lichaam zijn eigen vetten afbreken met als gevolg dat je sterk vermagert.Toegenomen vermoeidheid Als de insuline niet goed werkt of in het geheel niet (meer) wordt aangemaakt, blijft de glucose in je bloed circuleren en bereikt niet de cellen om deze te voorzien van energie. Hierdoor zul je je moe en lusteloos voelen.Prikkelbaarheid / agitatie Prikkelbaarheid kan te wijten zijn aan je gebrek aan energie.Wazig zien Wazig zicht ontstaat wanneer je bloedsuikerspiegel (te) hoog is. Daardoor zwelt de lens van het oog tijdelijk en verandert te dientengevolge de plaats van het brandpunt van het licht ten opzichte van het netvlies.Wondjes genezen minder snel Bij mensen met diabetes genezen wondjes ook minder snel. Als er meer glucose in je lichaam aanwezig is, wordt het vermogen om wonden te genezen ondermijnd.Meer huid- en/of schimmelinfecties Wanneer er meer suiker in je lichaam aanwezig is, wordt het vermogen om te herstellen van infecties aangetast. Vrouwen met diabetes vinden het vooral moeilijk om te herstellen van blaasontstekingen en vaginale infecties.Jeukende huid Een jeukende huid is soms een symptoom van diabetes.Tandvlees is rood en/of gezwollen Dit kan een teken zijn van diabetes, vooral in combinatie met andere symptomen.Frequente tandvleesaandoeningen Diabetes kan tandvleesontstekingen verergeren.Seksuele disfunctie bij mannen Als je ouder bent dan 50 jaar en je ervaar frequent of constant seksuele disfunctie (erectiestoornis), dan kan het een symptoom van diabetes zijn.Gevoelloosheid of tintelingen, vooral in je handen en voeten Het is anno 2017 nog niet precies bekend op welke wijze de zenuwbeschadiging bij diabetes tot stand komt. Wel is duidelijk dat de stofwisseling in de zenuwen en in de bloedvaatjes aan de zenuwuiteinden daarin een belangrijke rol spelen.Diabetes diagnose en behandeling Bij vermoeden van diabetes kan met een simpele vingerprik de diagnose worden bevestigd. De behandeling van diabetes type 2 richt zich op het in balans brengen van glucose en insuline door middel van de volgende drie manieren, welke afzonderlijk of in combinatie kunnen worden gebruikt:Gezonde en regelmatige voeding en meer lichaamsbeweging. Deze zaken en eventueel afvallen vormen de kern van de behandeling. Het is mogelijk dat hierdoor je bloedsuiker al normaal wordt. Zo niet, dan zijn medicijnen nodig. Medicijnen. Er zijn grofweg twee soorten medicijnen bij diabetes: Medicatie die de productie van insuline in de alvleesklier stimuleren (sulfonylureumderivaten); Medicatie die de cellen gevoeliger maken voor de werking van insuline (metformine).Insuline-inspuitingen. Als het niet lukt om het bloedsuikergehalte met tabletten onder controle te krijgen, dan moet insuline bijgegeven worden. Insuline is een eiwit dat in de darm verteerd zou worden en daarom wordt het niet in tabletvorm gegeven, maar moet het geïnjecteerd worden.Op dit moment is de enige behandeling voor diabetes type 1 het (meerdere keren per dag) injecteren van insuline, wat tegenwoordig vooral gebeurt met een insulinepen. Ook zal je zelf een paar keer per dag de bloedsuiker moeten meten, om te weten hoeveel insuline je op dat moment nodig hebt. Google werkt aan een slimme contactlens die diabetici kan helpen bij het monitoren van hun bloedsuikerwaardes. De contactlens is hiervoor uitgerust met kleine chips en een antenne. Volgens Google kan een prototype van het product elke seconde het glucosegehalte lezen van een traan. Dit zou er in de toekomst voor kunnen zorgen dat mensen met diabetici niet meer gedurende de dag in hun vingers hoeven te prikken om druppels bloed te onderzoeken. Het zal volgens Google nog zeker vijf jaar duren vooraleer de technologie op de markt komt. Daarvoor is de ontwikkelaar nog op zoek naar een geschikte partner. (Bron: Google, 18-01-2014) Lees verder
dinsdag, 21, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Nieraandoeningen: symptomen, oorzaken en risicofactoren
Onder het begrip nieraandoeningen of nierziekten vallen heel veel aandoeningen en ziektebeelden die de nieren aantasten. Nieren die geheel niet werken leiden tot de dood door uremie: bloedvergiftiging door onvoldoende werking van de nieren. Bij nieren die gedeeltelijk niet werken kunnen een groot aantal klachten en symptomen optreden. Er zijn veel verschillende soorten en oorzaken van nierstoornissen. Vaak wordt een onderscheid gemaakt tussen erfelijke, aangeboren en verworven nieraandoeningen. NieraandoeningenNieraandoeningen - inleiding Onder het begrip nierziekten valt een keur van aandoeningen en ziektebeelden die de nieren aantasten. Een mens heeft twee nieren. Eén nier is voldoende om een mens in leven te houden. Deze organen verwijderen afvalstoffen uit het bloed, ze produceren bepaalde hormonen en ze regelen de vocht- en zoutbalans in het lichaam. Door de bloedstroom te filteren, reinigen ze deze van afbraakproducten. Hierbij wordt de urine gevormd.Bij nierziekten kan mogelijke sprake zijn van nierinsufficiëntie, hetgeen betekent dat de nieren in hun functie gestoord zijn. Nieren die geheel niet werken leiden tot de dood door uremie, oftewel bloedvergiftiging door onvoldoende werking van de nieren. Bij nieren die (gedeeltelijk) niet werken treedt een groot aantal klachten en symptomen op.De functie van de nieren Er zijn twee nieren, elk ongeveer ter grootte van een vuist, gelegen aan weerszijden van de wervelkolom, ter hoogte van het middel in de buikholte. De nieren zijn boonvormige organen. De nieren hebben drie belangrijke functies:Het verwijderen van afbraakproducten uit het bloed; Het regelen van de vocht- en zoutbalans; en Het produceren van hormonen (endocriene rol).De nieren maken twee belangrijke hormonen aan:erytropoëtine; en renine.Renine is een hormoon dat een rol speelt bij het reguleren van de bloeddruk. Erytropoëtine stimuleert de aanmaak van rode bloedcellen (erytrocyten) door het beenmerg. Tot slot maken de nieren een hormoon aan dat het lichaam helpt om vitamine D te activeren. Vitamine D verhoogt het vermogen van het spijsverteringskanaal om calcium op te nemen.Soorten nieraandoeningen Er zijn veel verschillende soorten en oorzaken van nierstoornissen. Vaak maakt het volgende onderscheid:erfelijke nieraandoeningen; aangeboren nierafwijkingen; en verworven nieraandoeningen.Erfelijke nieraandoeningen De meest voorkomende erfelijke nieraandoeningen zijn onder meer:Polycystische nierziekte. Als gevolg van meervoudige cysten wordt geleidelijk het normale nierweefsel verdrongen. De nieren zetten allengs op, gaan steeds slechter functioneren en uiteindelijk treedt nierfalen op. Syndroom van Alport. Dit betreft een erfelijke ziekte van het bindweefsel. Bindweefsel geeft steun aan de organen. Als gevolg van deze ziekte kunnen de nieren het bloed niet meer goed filteren, waardoor bloed en eiwitten in de urine terecht kunnen komen. Dit kan onder meer leiden tot hoge bloeddruk. Primaire Hyperoxalurie (PH). Dit is een zeer zeldzame stofwisselingsziekte van de lever, waarbij nierstenen en nierverkalking kunnen ontstaan. De nieren kunnen op een gegeven ogenblik ernstig beschadigd raken waardoor nierdialyse nodig kan zijn. In Nederland zijn er slechts ongeveer 60 patiënten met PH bekend. Cystinurie. Cystinurie is een zeldzame erfelijke stofwisselingsziekte, waarbij er een defect in een transporteiwit optreedt. Als gevolg hiervan komen grote hoeveelheden cystine in de urine terecht, hetgeen cystinestenen in de nieren en urinewegen veroorzaakt. Dit gaat vaak gepaard met hevige pijnen.Aangeboren nierafwijkingen Er zijn een aantal aangeboren afwijkingen bekend welke mogelijk kunnen leiden tot een abnormale ontwikkeling van de nieren. Voorbeelden hiervan zijn:Ectopie: aangeboren afwijkende ligging van organen. Hierbij kunnen de nieren op de verkeerde plaats aanwezig zijn. Malrotatie: een aangeboren afwijking waarbij de nieren in een verkeerde stand staan. Hoefijzernier: de nieren zijn samengegroeid. Eenzijdige nieragenesie: afwezigheid van één nier. Dubbelzijdige nieragenesie,: afwezigheid van beide nieren. Syndroom van Potter: hierbij functioneren onder meer de nieren niet goed of zijn de nieren zelfs helemaal niet aanwezig. Dit syndroom leidt tot de dood van de boreling, vaak al binnen 24 uur.Veel aangeboren nierafwijkingen veroorzaken geen symptomen en worden daarom nooit ontdekt. Er zijn ook afwijkingen die mogelijk de nierfunctie verstoren, met nierinsufficiëntie als gevolg. Hierdoor kan dialyse of niertransplantatie noodzakelijk zijn.Verworven nieraandoeningen Mogelijke verworven nieraandoeningen zijn onder meer:Nierontsteking (nefritis): ontsteking van de nieren met bacteriën of virussen. Er worden vooral de volgende drie vormen onderscheiden: Chronische interstitiële nefritis: ontsteking van (één van) beide nieren met onbekende oorzaak, hetgeen tot een schrompel-nier kan leiden. Glomerulonefritis: een ontsteking van de glomeruli, de filtereenheden van de nieren. Pyelonefritis (nierbekkenontsteking): is een bacteriële infectie van één of beide nierbekkens, de ruimte in de nier waar de gevormde urine wordt verzamelt voordat deze de urineleiders in stroomt. Waternier (hydronefrose): het opzetten van de nier door een verstopping in de urinewegen als gevolg van druk van buiten de urineleider, bijvoorbeeld door een vergrote baarmoeder tijdens de zwangerschap of door een tumor. Nefrotisch syndroom: een stoornis waarbij de nieren het bloed niet goed filteren. Hierdoor komen er te veel eiwitten in de urine. Nierkanker: kanker die ontstaat in de nieren. Verworven niercysten: eenvoudige cysten, die onderscheiden moeten worden van de meer ernstige oorzaken van polycystische nieren (zie boven bij 'erfelijke nieraandoeningen'). Nierstenen: wanneer de urine verzadigd is van afvalstoffen, dan kunnen deze kristalliseren waardoor nierstenen ontstaan.Oorzaken en risicofactoren van nierziekten Er zijn veel oorzaken aan te wijzen die kunnen leiden tot nierziekten, waaronder:infecties; medicijnen; giftige stoffen; belemmering van de urinelozing door bijvoorbeeld nierstenen, wandelende nier, vergroting van de prostaat, ruggenmergletsel, vernauwing van de urineleider of de urinebuis of gezwellen in de nieren; tumoren; misvormingen en aangeboren afwijkingen van de nieren; degeneratieve veranderingen; vaatverkalking of aderverkalking (atherosclerose).Nieraandoeningen kunnen de bloeddruk verhogen en omgekeerd kan hoge bloeddruk weer afwijkingen aan de nieren veroorzaken waardoor een neerwaartse spiraal ontstaat die uiteindelijk leidt tot chronische nierinsufficiëntie. Daarnaast kan diabetes mellitus (suikerziekte) schade aan de nieren veroorzaken. Door hoge bloeddruk en diabetes onder controle te krijgen, kan het risico op veel nierziekten worden verminderd. Voorts moet gezegd dat roken niet alleen schadelijk is voor de bloedvaten; het veroorzaakt overal in het lichaam vaatvernauwingen. Ook de bloedvoorziening van de nieren kan hierdoor in het gedrang komen.Symptomen van nierziekten Veel nierziekten geven aanvankelijk geen symptomen, maar pas in een later stadium. Dit komt doordat de reservecapaciteit van de nieren zeer groot is. Het is zelfs goed mogelijk voor een mens om met maar één nier te leven. Er zijn een aantal signalen die kunnen wijzen op een nierziekte:Bij bijna alle nierziekten veranderen op de een of andere manier de samenstelling van de urine: Een afwijkende kleur van de urine, bloed in de urine. Bij urineanalyse kunnen naast bloed, ook albumine, etter of andere stoffen worden aangetroffen.Moeilijkheden bij het urineren: Zwellingen van lichaamsweefsel, ophoping van vocht in het weefsel (oedeem). Rugpijn in de nierstreek; Verwardheid.Niet goed functionerende nieren verliezen hun filterfunctie, waardoor er op een gegeven ogenblik minder afvalstoffen uitgescheiden worden. In dat geval treedt er een te hoge concentratie op in de bloedbaan. Deze cumulatie van afvalstoffen in de bloedbaan, kan leiden tot de volgende klachten:Al deze verschijnselen zijn aanleiding een huisarts te bezoeken.De diagnose van nierziekten De exacte diagnose van een nierziekte gebeurt aan de hand van uiteenlopende onderzoeken, zoals onder meer:urineonderzoek; röntgenonderzoek van de nieren; echografisch onderzoek; cystoscopie (onderzoek met een blaasspiegel); catheterisering van de urineleider of van het nierbekken.De behandeling van nierziekten Nierziekten kunnen operatief of conservatief behandeld worden. De in te zetten behandeling is afhankelijk van de diagnose en de toestand en gezondheid van de patiënt. In eerste instantie zal men trachten de oorzaken of beschadigingen, die ten grondslag liggen aan de ziekte, weg te nemen of te remmen. Tegelijkertijd zal het zieke orgaan zo veel mogelijk ontzien worden door algemene maatregelen zoals dieet, bedrust, enzovoort. In tweede instantie zal men trachten het herstel van de beschadiging of het functieverlies te bevorderen. In ieder geval zal de behandeling erop gericht zijn om ten minste het achtergebleven gezonde weefsel te behouden, teneinde uremie (bloedvergiftiging door onvoldoende werking van de nieren) te voorkomen. Als ondanks alle interventies de nieren niet meer in staat zijn hun normale functie te vervullen, dan kan een niertransplantatie overwogen worden. In de tussentijd kan de nierfunctie kunstmatig overgenomen worden door nierdialyse.Nieraandoeningen: nieuwe ontwikkelingen Nierpatiënten krijgen dagelijks te veel zout binnen Patiënten met chronische nierschade eten vaak veel te zout. Dat is één van de conclusies van promovendus Arjan Kwakernaak naar het effect van leefstijlfactoren op het ontstaan, de progressie en de behandeling van nierziekten. Hij concludeert onder meer dat zoutbeperking een bijzonder effectieve behandeling is voor patiënten met chronische nierziekten.Kwakernaak ging allereerst na wat de relatie is tussen lichaamssamenstelling en nierziekten. Hij stelt vast dat spiermassa, vetmassa en een centrale vetverdeling (waarbij het vet rondom de buik gelokaliseerd is, de zogenoemde “appelvorm”) risicofactoren zijn voor het ontwikkelen van nierschade. De promovendus ontdekte dat overgewicht en/of een appelvormig lichaam bij zowel nierpatiënten als gezonde mensen, leidt tot een verhoogde druk in de kleine bloedvaatjes van de nieren. Deze verhoogde druk resulteert uiteindelijk in nierschade. Nierpatiënten met weinig spiermassa bleken tot slot een hoger risico te hebben op overlijden dan nierpatiënten met een normale hoeveelheid spiermassa.Vervolgens onderzocht Kwakernaak de effecten van zoutbeperking als behandeling van diabetespatiënten met chronische nierziekten. Hij constateert dat deze patiënten onbewust vaak te veel zout binnenkrijgen, gemiddeld 13 gram keukenzout per dag, meer dan twee keer het dubbele van de maximaal aanbevolen hoeveelheid van 5-6 gram per dag. Zoutbeperking blijkt het eiwitverlies (het lekken van eiwitten door het nierfilter) en de bloeddruk in deze patiëntengroep te verlagen. Bovendien blijkt zoutbeperking een gunstig effect te hebben op het cholesterol, ontsteking en bindweefselvorming. Kwakernaak concludeert dat zoutbeperking een effectieve leefstijlinterventie is voor diabetespatiënten met chronische nieraandoeningen. (Bron: www.rug.nl, 19-02-2014.)Wetenschappers kweken 'mini-nieren' Wetenschappers hebben voor het eerst primitieve nieren gekweekt uit menselijke stamcellen. Het gaat om cellen die de driedimensionale structuur vertonen van kleine, primitieve nieren. Het weefsel is te vergelijken met de knopjes bij de blaas van een foetus, die uiteindelijk uitgroeien tot volwaardige nieren. Mogelijk kan de techniek in de toekomst helpen bij het kweken van volwaardige nieren uit menselijke stamcellen bij mensen met een verstoorde nierfunctie. Hun kweekmethode is daarvoor nu nog ontoereikend. Dat melden Amerikaanse onderzoekers van het Salk Insitute in het wetenschappelijk tijdschrift Nature Cell Biology. (Bron: www.nu.nl, 20 november 2013.)Kalk met vitamine D helpt tegen zwakke botten nierpatiëntjes Jonge nierpatiënten die met prednison behandeld worden, kunnen het beste calcium en vitamine D krijgen om hun botten stevig genoeg te houden. Dat werkt, zo blijkt uit onderzoek. Bifosfonaten (medicijnen die botafbraak afremmen) werken ook, maar leveren meer risico op vervelende bijwerkingen op, zoals maag-darmstoornissen (misselijkheid, diarree, darmkrampen en een frequentere stoelgang).Kinderen die glucocorticoïden zoals prednison krijgen ter behandeling van een nierziekte lopen verhoogd risico op osteoporose (in de volksmond 'botontkalking' genoemd) en botbreuken. Dit komt doordat glucocorticoïde de aanmaak van nieuw botweefsel tegengaat. Hier kun je wel wat tegen doen. Calcium, als vitamine D en bifosfonaat stimuleren de aanmaak van nieuw botweefsel. Het was tot dusverre echter niet duidelijk welke van deze middelen het veiligst en effectiefst is. Nederlands onderzoek brengt opheldering.De onderzoekers, onder meer verbonden aan het Emma kinderziekenhuis te Amsterdam en het Sophia kinderziekenhuis te Rotterdam, selecteerden vijf eerdere onderzoeken waaraan kinderen met een nierziekte hadden deelgenomen. De kinderen waren bovendien behandeld met glucocorticoïden en ook met calcium, vitamine D of een bifosfonaat (of een combinatie). Vier van deze vijf onderzoeken waren dubbelblind gerandomiseerd, en bevatten dus ook gegevens van een controlegroep. Uit de data bleek dat kinderen die wél calcium, vitamine D of een bifosfonaat hadden gekregen uiteindelijk betere botten hadden dan de kinderen die het niet hadden gekregen.De onderzoekers komen tot de conclusie dat behandeling met calcium, vitamine D of een bifosfonaat helpt om osteoporose tegen te gaan bij kinderen die glucocorticoïden krijgen ter behandeling van een nierprobleem. Vanwege de negatieve neveneffecten van bifosfonaten stellen zij voor te beginnen met een combinatie van calcium en vitamine D, en pas als dat niet helpt over te stappen op een bifosfonaat. (Bron: www.niernieuws.nl, 27 september 2013.) Lees verderReacties Riny Kater, 13-04-2015 22:57 #5Mijn zoon heeft het syndroom van Alport maar hij heeft helaas erg lage bloeddruk. Als ik mij houd aan het dieet 6 gram zout en 60-65 gram eiwit, valt hij ook nog eens af. Hij is 1.85 groot en weegt momenteel 58 kg. Veel te weinig dus, maar hij is nooit dik geweest. Hij is onder behandeling maar bij iemand anders navragen kan toch geen kwaad? Zijn er meer mensen met dit probleem? Ton, 02-12-2013 03:03 #4GeachteIk heb met aandacht u informatie gelezen. Vreemd is… Ik ben nu 59jaar.in 89 en in 2003 een niertranspl.gehad. In 1985 plotseling bijna geheel nieruitval, complete schrompelnieren. Klachten begonnen al op jonge leeftijd op de lagere school. vastgesteld is enkele malen in 1973/en in 72.hoge bloeddruk en eiwit in de urine. afgekeurd voor militaire dienst en op verschillende bedrijven door deze rede. Moeder nierpatient, 2 transpl. broer nierpatient, 2 transpl. andere broer dito. grootouders overleden aan nierziekte. vaststelling door huisarts in de 70e jaren.ja je hebt ook een nierziekte.maar we kunnen er verder nog niets mee doen.wacht maar af.En dan tot slot op de vuurpijl. een keurend arts zegt gewoon ff.tja… hoge bloeddruk en eiwit in de urine wijst niet op dat u op jonge leeftijd deels of geheel arbeidsongeschikt was. ook het lopende vervolg van u ziekte wijst hier niet op! u heeft kort gewerkt in die periode. hmm. in die tijd had men geen keus. werken of geen geld. ziek of niet ziek, werken moest je gewoon.gaarne elke reactie is welkom.dank u.ton Geert, 04-07-2013 15:14 #3Dag beste.De laatste tijd heb ik nogal veel pijnstillers en ontstekingsremmers genomen, zou dat een oorzaak kunnen zijn van rugpijn in de nierstreken?dank u voor de reactie Reactie infoteur, 07-07-2013Hier kunt u meer lezen over de werking eb bijwerkingen van de verschillende soorten pijnstillers: http://alturl.com/j7mnq Eichholtz, 16-05-2013 13:32 #2Mijn nierwerking bleek slechter geworden te zijnEerst was het 131,vorigjaar 151 en nu 171, wat betekent dit en hoe kan dit weer omlaag gebracht worden? Marjolijn, 29-04-2013 03:17 #1Ik zit soms 3 uur op toilet voordat ik kan plassen. Ik blijf de druk houden om te plassen maar de hoeveelheid is minimaal. Ik heb verder geen pijn. Wat moet ik doen? Reactie infoteur, 29-04-2013Ik raad u aan om direct een afspraak te maken met uw huisarts. Urineretentie is een probleem dat zo spoedig mogelijk aangepakt dient te worden.Het Slingeland Ziekenhuis schrijft het volgende over het onderwerp 'urineretentie':"Urineretentie is een ophoping van urine in de blaas omdat men niet meer kan plassen of slechts kleine beetjes plast. Retentie betekent vasthouden. Acute urineretentie betekent dat het plotseling onmogelijk is om te plassen en er pijn ontstaat. De pijn is het gevolg van het uitrekken van de blaaswand. Chronische urineretentie ontstaat gedurende langere tijd. De blaas wordt dan niet volledig leeggeplast omdat de blaasspier niet sterk genoeg is. De hoeveelheid urine die in de blaas achterblijft, wordt dan steeds groter. Deze vorm is over het algemeen niet pijnlijk omdat de vulling langzaam gaat. (…)Bij een urineretentie is het van belang om de urine weg te laten stromen omdat anders schade aan de nieren ontstaat. (…) Eventueel moet verder onderzoek uitwijzen wat de oorzaak is van de urineretentie en of er gevolgen zijn. Daarna kan een behandeling volgen die op de oorzaak is afgestemd."
dinsdag, 21, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Obstipatie: oorzaken verstopping darmen en harde ontlasting
Wat is obstipatie en wat zijn de mogelijke oorzaken van obstipatie? Obstipatie is en voor de persoon abnormaal veranderd ontlastingspatroon waarbij te weinig, te harde en/of te moeilijk produceerbare ontlasting (poep) wordt geloosd.¹ De drie belangrijkste oorzaken van obstipatie zijn te weinig vochtinname, te weinig vezelinname en te weinig lichaamsbeweging of een combinatie hiervan. Mogelijke oorzaken van obstipatieKlachten bij obstipatie De algemene klachten bij obstipatie kunnen bestaan uit:Toenemende buikpijn; Misselijk; Braken; Malaise; Gewichtsverlies; Winderigheid; Overloopdiarree of paradoxale diarree; Onrust; Bolle buik; en Verwardheid.Obstipatie door te weinig vochtinname Onvoldoende vochtinname is een belangrijke oorzaak van obstipatie of verstopping. Voldoende vochtinname is nodig voor de darmbeweging en vergemakkelijkt de stoelgang. Dagelijks komt er om en nabij 7-9 liter vocht in het maag-darmstelsel terecht. Twee liter door drinken en de rest door secreties van speekselklieren, galblaas, maag, alvleesklier en darm. In al dit vocht bevinden zich voor het lichaam belangrijke voedingsstoffen. Deze voedingsstoffen worden opgenomen in de dunne darm en het meeste vocht wordt gereabsorbeerd in de dikke darm. Hierdoor krijg je vaste ontlasting. De Gezondheidsraad geeft als richtlijn dat je als man of vrouw ongeveer 1,5 tot 2 liter vocht per dag moet drinken.Verstopping darmen en harde ontlasting door te weinig vezelinname Voedingsvezels zijn onverteerbare bestanddelen in plantaardige producten, zoals groenten, fruit en peulvruchten. Grofweg 90% van de Nederlanders krijgt te weinig vezels binnen. Vezelarme voeding kan zorgen voor obstipatie. Vezels zorgen er namelijk voor dat ontlasting meer vocht vasthoudt, waardoor je meer en zachtere ontlasting krijgt. Het is belangrijk daarbij voldoende te drinken. De aanbevolen hoeveelheid is 30 gram vezels per dag. Vezels zijn vooral aanwezig in volkoren- en roggebrood, aardappelen, volkoren pasta, zilvervliesrijst, peulvruchten (bonen, erwten, linzen); rauwe en gekookte groenten, fruit en volkorenbiscuit, muesli(repen), rijstwafels en popcorn.Te weinig lichaamsbeweging Immobiliteit en een gebrek aan lichaamsbeweging zorgt uiteindelijk voor obstipatie. Zorg daarom voor voldoende lichaamsbeweging, dat wil zeggen dat je dagelijks ten minste een halfuur intensief beweegt. Je kunt het ook opdelen: drie keer tien minuten of twee keer een kwartier intensief bewegen is ook goed. Voorbeelden van matig intensief bewegen zijn wandelen, rennen, fietsen, zwemmen, stofzuigen of tuinieren. Door deze activiteiten komen de darmen in beweging en daardoor komt de ontlasting beter op gang.Obstipatie door medicatie Bepaalde medicijnen kunnen voor obstipatie zorgen. Opiaten en morfineachtige pijnstillers zoals morfine, diamorfine, oxycodon, codeïne (ook in hoestsiropen) verminderen de (voorwaartse) darmperistaltiek en verhogen de spierspanning ter hoogte van de anale sluitspier. Ook antidepressiva en anti-parkinsonmiddelen met een anticholinergische werking verminderen de darmbewegingen. Het gevolg is dat het lichaam langer de tijd krijgt om vocht op te nemen uit de dikke darm, waardoor de ontlasting droger en harder wordt. Vaak krijgen patiënten bij dergelijke middelen macrogol voorgeschreven. Dit middel maakt je ontlasting zachter en makkelijker uit te scheiden, waardoor de verstopping wordt opgeheven of verminderd.Bepaalde middelen tegen kanker die gebruikt worden bij chemotherapie, de behandeling van kanker met cytostatica ofwel medicijnen die cellen doden of de celdeling remmen, kunnen obstipatie veroorzaken, vooral alkaloïden uit de (roze) maagdenpalm welke geschikt zijn voor agressieve chemotherapie. Andere obstiperende geneesmiddelen zijn:Daarnaast kan het chronische gebruik van laxeermiddelen obstipatie veroorzaken. Een trage schildklierwerking (hypothyreoïdie), uremie (bloedvergiftiging door onvoldoende werking van de nieren), dehydratie (uitdroging), hypercalciëmie (een te hoog calciumgehalte in het bloed), hypokaliëmie (een te lage kaliumspiegel) zijn geen rechtstreekse oorzaken van verstopping, maar kunnen het ontstaan ervan wel in de hand werken.Neurogene aandoeningen Een neurogene aandoening zoals een dwarslaesie, spina bifida (open ruggetje) en multiple sclerose (MS), heeft ook een negatief effect op de passagetijd door de dikke darm, zodat chronische obstipatie kan ontstaan. De passagetijd kan dan bijna twee keer zo lang dan normaal zijn. Het gevolg is dat er teveel water wordt opgenomen. De ontlasting wordt hard en droog. Dit komt doordat beschadiging van het ruggenmerg kan leiden tot een onderbreking van de zenuwvoorziening van de darm met vermindering van de tonus van de darm (darmspanning) als rechtstreeks gevolg.Prikkelbare darmsyndroom Het prikkelbare darmsyndroom (PDS) is een veelvoorkomende aandoening in de darmen. De meest voorkomende symptomen van PDS zijn buikpijn linksonder in de buik, hevige darmkrampen, een opgeblazen gevoel, winderigheid (flatulentie) en stoelgangproblemen, zoals afwisselend diarree en obstipatie.Psychosociale invloeden Obstipatie kan ook in de hand gewerkt worden door aanhoudende stress en spanning, slecht nieuws, pijn, angst of een angststoornis en depressie.Noot:Dr. J.A.H. Eekhof, dr. A. Knuistingh Neven, dr. W. Opstelten: Kleine kwalen in de huisartspraktijk, Elsevier Gezondheidszorg, Amsterdam, vijfde geheel herziene druk, 2010, p543. Lees verder
dinsdag, 21, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Verwardheid: oorzaken, symptomen, betekenis en behandeling
Verwardheid kent meerdere mogelijke oorzaken. Een plotseling optredende verwardheid staat ook bekend als 'delirium' of 'delier'. Verwardheid komt, net als koorts, regelmatig voor bij mensen met een lichamelijke ziekte. Verwardheid komt vooral voor bij ouderen en kan worden veroorzaakt door infecties van longen of urinewegen, zoals bijvoorbeeld een blaasontsteking. Verwardheid kan ook optreden bij een beroerte, hartaanval, een inwendige bloeding, vitaminetekort, medicijngebruik, ernstige temperatuurdaling, een laag bloedsuikergehalte of een depressie. Het optreden van acute verwardheid hoeft evenwel niet altijd te wijzen op een ernstige ziekte of aandoening. Zo kunnen oudere mensen soms al verward raken door een overvolle blaas. Verwardheid kan gepaard gaan met andere symptomen, zoals koorts, duizeligheid en andere klachten. De behandeling van verwardheid hangt af van de oorzaak. Verwardheid betekenis De termen 'acute verwardheid' en 'delirium' worden vaak door elkaar gebruikt. Volgens de DSM-5, het wereldwijd gehanteerde classificatiesysteem voor psychiatrische aandoeningen, is delirium een stoornis in het bewustzijn (verminderd besef van de omgeving) en de aandacht (een verminderd vermogen om de aandacht te sturen, te richten, vast te houden en te verplaatsen).¹ De stoornis ontwikkelt zich in korte tijd en er treedt een bijkomende stoornis op in de cognitieve functies, bijvoorbeeld in geheugen, oriëntatie, taal, visuospatiële functies of waarneming.Verwardheid symptomen Pathologisch gezien verwijst verwardheid naar desoriëntatie in tijd, plaats en persoon. In sommige gevallen zal verwardheid ertoe leiden dat een persoon zich recente gebeurtenissen die zich rondom hem hebben voorgedaan niet kan herinneren en iets wat net is verteld, kan even later weer vergeten zijn. Dit gebrek aan focus en de verwardheid hebben beide invloed op het oordeel van een persoon, en deze omstandigheden duiden op een gebrek of beperking van de normale functies van de hersenen. In mildere vorm is verwarring moeilijk te diagnosticeren zonder gegevens over iemands gebruikelijke 'baseline' of normale niveau van mentaal functioneren. Ernstigere verwarring duidt op een gebrek aan oriëntatie, waardoor je soms niet meer weet hoe laat het is, welke dag het is of waar je bent. Ook is het mogelijk dat je familieleden of bekende personen niet meer herkent. Er kan ook een stemmingsverandering optreden. Zo kun je (heel) angstig en verdrietig zijn, of juist overdreven vrolijk of agressief. Daarnaast zijn verwarde mensen vaak zeer onrustig. Tevens kun je dingen zien die er in werkelijkheid niet zijn. Oudere mensen zijn meer vatbaar voor verwardheid, vooral tijdens een periode van hospitalisatie.Oorzaken van verwardheid Acute verwardheid of delier komt bij ouderen met dementie regelmatig voor. Het onderscheid tussen delirium en dementie kan moeilijk zijn, omdat de symptomen sterk op elkaar kunnen lijken. De vijf verschillen zijn:Dementie ontwikkelt zich vaak heel langzaam, terwijl verwardheid vrij acuut en plotseling ontstaat. Bij een delirium kan het beloop gedurende een etmaal sterk variëren, terwijl bij dementie het beloop meestal veel geleidelijker is. Bij een delirium is er sprake van een wisselend bewustzijn, terwijl bij een (beginnende) dementie het bewustzijn juist helder is. Bij een delirium is de aandacht gestoord, terwijl dit bij een beginnende dementie niet het geval is. Bij een delirium is er vaker sprake van hallucinaties, terwijl dit bij dementie vaker in een later stadium van de ziekte aanwezig is.Verwardheid kan in de volgende situaties optreden:Obstipatie en verwardheid Voor obstipatie of verstopping zijn een aantal risicofactoren aan te wijzen, zoals een hoge leeftijd, verstandelijke beperking, onvoldoende drinken, te weinig vezelinname en onvoldoende bewegen. Klachten bij obstipatie zijn toenemende buikpijn, misselijk, braken, algehele malaise, gewichtsverlies, winderigheid, overloopdiarree of paradoxale diarree, onrust, bolle buik en verwardheid.Onderzoek en diagnose Elke vorm van verwardheid die volgt op een trauma aan het hoofd, of onmiddellijk volgt na bewusteloosheid, is een reden tot ernstige bezorgdheid. Zelfs als de symptomen van verwardheid geleidelijk verschijnen, moet je een specialist raadplegen voor een juiste diagnose en behandeling.Arts inschakelen Verwardheid zelf is een symptoom en kan één van de vele naast elkaar bestaande manifestaties zijn van een ziekte, aandoening of stoornis. Verwardheid kan variëren van licht, mild tot ernstig. Als je iemand ziet die tekenen van verwardheid begint te vertonen, schakel dan een arts in. Verwardheid kan vele oorzaken hebben, waaronder letsel, infectie, middelengebruik en medicijnen. Het is belangrijk om uit te zoeken wat de onderliggende oorzaak van de verwardheid is, zodat deze kan worden behandeld.Als verwardheid volgt op een hoofdletsel of een trauma, kan dit een mogelijk duiden op een hersentrauma en moet je meteen 112 bellen of direct naar spoedeisende hulp gaan. Het is vooral belangrijk om een ​​arts in te schakelen als verwardheid optreedt naast één of meerdere van de volgende symptomen:Duizeligheid; Versnelde hartslag; Klamme huid; Koorts; Hoofdpijn; Rillingen; Onregelmatige ademhaling.Vraaggesprek De arts zal een grondig lichamelijk onderzoek uitvoeren en verschillende vragen stellen. De arts zal aan de patiënt of zijn begeleider vragen om aan te geven wanneer de verwardheid is aangevangen en wanneer hij voor het laatst 'normaal' denken en gedrag tentoonspreidde. Er zal gevraagd worden of de verwarde persoon vaak dag en nacht verwisselt, slapeloosheid ervaart en of hij moeite heeft met het herkennen van intimi. De arts zal ook nagaan of de patiënt op de hoogte is van zijn identiteit, locatie, datum en tijd en zal checken of de patiënt alle vragen correct kan beantwoorden. De arts zal ook onderzoeken of hij recent ziekt is geweest en of er sprake is van diabetes, chronische bronchitis of een hoofdletsel, wat de oorzaak kan zijn van de staat van verwarring. De arts zal ook informeren naar alcohol- en drugsgebruik, evenals het gebruik van medicijnen die al dan niet zijn voorgeschreven.Lichamelijk onderzoek De arts voert tevens een lichamelijk, neurologisch en neuropsychologisch onderzoek uit. Mensen die last hebben van verwardheid kunnen soms agressief of onvoorspelbaar gedrag vertonen. Een persoon die verwardheid ervaart, moet nauwkeurig worden geobserveerd en beschermd worden tegen zichzelf of anderen. Als de verwardheid extreem is of het punt van een delirium bereikt, kan de arts een ziekenhuisopname aanbevelen.Vervolgonderzoek Als de oorzaak van de cognitieve stoornis onduidelijk is, kan elektro-encefalografie (EEG) of uitgebreide neuropsychologische testen nodig zijn. Het elektro-encefalogram (EEG) kan worden gebruikt om patronen te detecteren die kenmerkend zijn voor delier, vooral wanneer een vorig EEG beschikbaar is voor vergelijking. Neuropsychologische tests kunnen nuttig zijn bij het bepalen van de etiologie van ongewone presentaties van psychiatrische stoornissen zoals depressie of psychose. Als de presentatie onduidelijk is, zal de patiënt worden doorverwezen naar een neuroloog of psychiater. Een CT-scan of MRI-scan is geïndiceerd om vloeistoffen zoals hersenvocht of bloed zichtbaar te maken, of een tumor uit te sluiten. Vaak wordt ook een volledig bloedonderzoek en urineonderzoek afgenomen bij een persoon met verwardheid.Verwardheid behandeling Oorzaak behandelen Er bestaat geen specifieke behandeling om verwardheid te genezen. Elke behandeling die wordt ondernomen, moet de hoofdoorzaak van de verwardheid aanpakken. Dat betekent bijvoorbeeld dat de arts een antibioticum voorschrijft bij een blaasontsteking of longontsteking of een laxeermiddel bij obstipatie. Bij een gebroken heup is goede pijnbehandeling aangewezen.Verder zal de arts de medicatie stopzetten of geleidelijk afbouwen die juist een delirium veroorzaken.Medicatie Soms ben je dusdanig in de war of zo angstig dat je haloperidol voorgeschreven krijgt. Dit middel wordt onder meer gebruikt bij psychosen en onrust. Soms wordt tijdelijk benzodiazepinen voorgeschreven ter kalmering.Zorg voor een verwarde persoon Het is ten eerste belangrijk dat je voor rust en een prikkelarme omgeving zorgt. Laat de verwarde persoon zo min mogelijk alleen en zorg ervoor dat er steeds een voor hem of haar vertrouwd persoon aanwezig is. Bied herkenningspunten uit de werkelijkheid aan, zoals een klok, een kalender en foto's en spreek in korte, eenvoudige zinnen en stel korte, eenvoudige vragen. Zorg er verder voor dat de verwarde persoon voldoende drinkt, gezond eet en zijn/haar medicijnen volgens voorschrift inneemt.Noot:American Psychiatric Association. Handboek voor de classificatie van psychische stoornissen (DSM-5). Nederlandse vertaling van Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders 5th Edition. Amsterdam: Boom Psychologie, 2014, pag. 790. Lees verder
dinsdag, 21, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Huidaandoening neus: schilfering, pijn, zweertjes, roodheid
Er zijn verschillende huidziekten of huidaandoeningen die zich kunnen manifesteren op de neus. In dit artikel bespreken we (in alfabetische volgorde) de belangrijkste soorten huidaandoeningen die op de neus kunnen voorkomen en de klachten die ze geven: basaalcelcarcinoom (BCC), de meest voorkomende vorm van huidkanker; erythropoëtische protoporphyrie (EPP); lupus vulgaris (een zeldzame tuberculeuze aandoening van de huid); perniones; rosacea en rhinophyma (ook wel 'bloemkoolneus' of 'knobbelneus' genoemd); verruca vulgaris (ook wel 'gewone wrat' genoemd). Huidaandoening neusBasaalcelcarcinoom (BCC) Basaalcelcarcinoom (zie foto) is de meest voorkomende vorm van huidkanker en één die vrijwel nooit uitzaait (ongeveer 1:10.000). Daarom is deze huidkanker zelden levensbedreigend. Het kan echter wel voor lokale groei weefselschade veroorzaken.Vormen basaalcelcarcinoom Er bestaan verschillende vormen:oppervlakkig (superficieel) groeiend BCC (lijkt vaak op een eczeemplek); solide (nodulair) groeiend BCC; en sprieterig groeiend BCC.Frequente blootstelling aan zonlicht is de boosdoener Het komt het meest voor bij mensen boven de 45 jaar, en bijna twee keer zo vaak bij mannen als bij vrouwen. De kans op huidkanker is gerelateerd aan de hoeveelheid zonexpositie en pigmentatie in de huid. Hoe langer de blootstelling aan de zon en hoe lichter de huid, des te groter het risico op huidkanker.Nodulair basaalcelcarcinoom De meest voorkomende vorm is het nodulair basaalcelcarcinoom, een huidkleurige, roze of lichtbruine, ronde of ovale verhevenheid of knobbel met een glazig of glanzend aspect. Vaak zijn er ook bloedvaatjes zichtbaar aan het oppervlak. Bij grotere plekjes is in het midden vaak een kratertje gevormd.Erythropoëtische protoporphyrie (EPP) Erythropoëtische protoporphyrie (EPP) is een stofwisselingsziekte die ervoor zorgt dat wanneer de huid in contact komt met (zon)licht, de patiënt een branderige pijn voelt. De ziekte ontstaat door een tekort aan en/of verminderde functie van het enzym ferrochelatase, hetgeen leidt tot stapeling van de stof protoporfyrine in de huid waardoor fotosensitiviteit ontstaat, ofwel overgevoeligheid voor zonlicht, waardoor huidschade kan ontstaan.Handen, voeten, gelaat en oren Het komt meestal voor op handen, voeten, gezicht en oren. Symptomen zijn geringe roodheid, oedeem en blaarvorming en een subjectief branderig gevoel enkele uren na onbeschermde blootstelling aan zonlicht overdag. Op de neus kunnen schilfers en crustae (korsten) ontstaan. In een latere fase kan verlittekening en lichenificatie (huidverdikking) optreden.Sekse Het komt even vaak bij mannen als vrouwen voor. Fibrous papule of the nose / of the face Een fibrous papule of the nose is een goedaardig huidkleurig bultje of papeltje op de neus. Het bultje kan ook elders in het gelaat voorkomen. Het papeltje is klein: 1-5 mm. Meestal gaat het om één bultje, soms kunnen er meer bultjes verschijnen. De oorzaak is niet precies bekend. Het bultje hoeft vanuit medisch oogpunt bezien niet behandeld te worden. Het is een goedaardige huidaandoening. Het bultje kan worden verwijderd als deze als cosmetisch storend wordt ervaren.Keratoacanthoom Een keratoacanthoom is een relatief veelvoorkomend en snelgroeiend (dagen tot weken) goedaardig huidtumortje. Vermoedelijk speelt (veelvuldige) blootstelling aan zonlicht een rol bij het ontstaan van deze huidafwijking. Keratoacanthomen worden vrijwel alleen gezien op die plekken van de huid die veelvuldig aan zonlicht worden blootgesteld, zoals het gelaat (waaronder de neus), de oren, de armen en de handen (de handruggen). Het keratoacanthoom kan worden verwijderd door curettage, gevolgd door elektrocoagulatie.Lupus vulgaris (cutane tuberculose) Lupus vulgaris is een zeldzame tuberculeuze aandoening van de huid, vooral in het hoofd-halsgebied. Mogelijke verschijnselen zijn ulceratie (zweren), littekenvorming, woekeringen, rode zwellingen, onder meer van neus, lippen en wangen, lichte tot zware verminking van het gelaat .Huidaandoening neus: mee-eters Mee-eters, ook 'comedonen' genoemd, worden veroorzaakt door een verstopping van de huidporiën door een ophoping van talg en hoornstof. Het hoorn hoopt zich op in het haarzakje en vermengt zich met talg. In de verwijde opening van de porie ontstaat een zwart kopje, de zogeheten 'blackhead'. Het pigment melanine dat zich in de mee-eter bevindt, zorgt voor de zwarte kleur. Het is ook mogelijk dat de opening vernauwd en in zulke gevallen is het kopje wit, de zogeheten 'whitehead',Huidaandoening neus: perniones Deze huidafwijking treedt op in gebieden die aan langdurig aan koude zijn blootgesteld. Vooral op gezicht en lichaamsuiteinden (zoals neuspunt, vingers, tenen, onderbenen en knieën). Er treedt blauw- tot paarsachtige verkleuring op, wat gepaard gaat met onaangenaam brandend gevoel bij het betreden van warmere ruimten. De huid vertoont ook oedeemvorming. De schade treft men vooral aan bij daklozen, bij mensen die werken in een koelcel of na langdurig verblijf in de sneeuw.Rosacea en rhinophyma Rosacea is een veel voorkomende chronische huidaandoening, met als belangrijkste symptomen:een brandend of tintelend gevoel in het gezicht; rode vlekken in het gezicht, met flushes.Papels en pustels Dit kan gepaard gaan met puistjes, papels, bulten of pustels op het gezicht. Rhinophyma, ook wel 'bloemkoolneus' of 'knobbelneus' genoemd, is een late manifestatie van chronische, actieve rosacea.Talgklierhyperplasie Talgklierhyperplasie staat ook wel bekend als sebaceous gland hyperplasia of seniele talgklierhyperplasie. Talgklierhyperplasie is een veel voorkomende, goedaardige aandoening van de talgklieren, welke vooral gezien wordt bij volwassenen van middelbare leeftijd of ouder. Het doet zich voor op de ouder wordende huid. Zowel mannen als vrouwen kunnen hier last van hebben. Het gaat hierbij om een toename van talgkliertjes in de huid, op één plek.Verruca vulgaris De gewone wrat (verruca vulgaris of bloemkoolwrat) wordt veroorzaakt door een infectie met humane papillomavirus (HPV). Deze wratten komen met name voor bij kinderen, vooral aan handen en voeten en soms in het gelaat. Ze kunnen zich ook op volwassen leeftijd of bij ouderen manifesteren bij gestoorde immuniteit. De gewone wrat ziet er vaak huidkleurig tot grijs uit met een hobbelig oppervlak met ruw, gelobd aspect en scherp begrensd van de omringende huid. Lees verderHuidziekten: Huidaandoeningen met rode, bruine vlekken, jeuk en pijn (special) Huidaandoeningen A-Z: jeuk, pijn, bruine & rode vlekken huid Huiduitslag in het gezicht: wangen, kin, neus en voorhoofd Roodheid rond neus: oorzaken rode schilferige huid rond neus Bruine vlekken op de huid: nek, hand, gezicht, schouder, arm Jeukende neus: oorzaken van jeuk aan of in de neus
dinsdag, 21, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Talgklierhyperplasie of vergrote talgklieren: behandeling
Talgklierhyperplasie zijn vergrote talgklieren, zichtbaar als bobbelige bultjes op de huid. Meestal gaat het bij talgklierhyperplasie om één plekje, soms meerdere, vaak op het voorhoofd. In het centrum van het bultje zie je een soort kuiltje. De bultjes zijn goedaardig en volkomen onschuldig, maar kunnen als cosmetisch storend worden ervaren. Talgklierhyperplasie of vergrote talgklieren komen ook bij veel pasgeborenen voor. In dat geval trekt het vanzelf weer weg. Bij ouderen trekt talgklierhyperplasie niet spontaan weg. TalgklierhyperplasieWat is talgklierhyperplasie? Talgklierhyperplasie staat ook wel bekend als sebaceous gland hyperplasia of seniele talgklierhyperplasie. Talgklierhyperplasie is een veel voorkomende, goedaardige aandoening van de talgklieren, welke vooral gezien wordt bij volwassenen van middelbare leeftijd of ouder. Het doet zich voor op de ouder wordende huid. Zowel mannen als vrouwen kunnen hier last van hebben. Het gaat hierbij om een toename van talgkliertjes in de huid, op één plek.Voorkeursplekken Een zichtbare vergroting van de talgkliertjes in de huid kan zich op één plek voordoen, maar de laesies kunnen ook op meerdere plekken van je lichaam voorkomen. Ze zien eruit als geelachtige, zachte, kleine pukkeltjes op het gezicht, in het bijzonder de neus, wangen en voorhoofd. Talgklierhyperplasie treedt soms ook op de borst, de pigmenthoudende ring om de tepel (areola of tepelhof), mond, scrotum (balzak), voorhuid, schacht van het mannelijke lid en de vulva. Zelden nemen ze een grote vorm aan. Talgklierhyperplasie is een goedaardige huidafwijking, zonder kwaadaardig potentieel.Middelbare leeftijd De vergrote talgklieren op het gelaat verschijnen meestal op middelbare leeftijd, zijn groter dan de plekjes op de areola of mond, en vertonen een centraal kuiltje, een soort inkeping.Symptomen: vergrote talgklieren op het voorhoofd Talgklierhyperplasie is te herkennen aan de gele, gelobde, hobbelige bultjes van enkele millimeters tot een centimeter groot. In de laesie zijn vaak bloedvaatjes zichtbaar. Er kan sprake zijn van een enkele, solitaire huidafwijking of van meerdere plekken. Deze vergrote talglieren worden vooral gezien op het voorhoofd. De bultjes jeuken niet en doen geen pijn. Talgklierhyperplasie is een onschuldige aandoening. Het kan als cosmetisch storend worden ervaren.Wie krijgen het? Oudere mensen Talgklierhyperplasie is komt vooral voor bij oudere patiënten met seborroe, overmatige talgafscheiding door de talgklieren. Grofweg 1% van de gezonde Nederlandse bevolking heeft talgklierhyperplasie. De prevalentie van talgklierhyperplasie is 10-16% bij patiënten die langdurig behandeld worden met immunosuppressiva als cyclosporine.Mannen/vrouwen Mannen en vrouwen hebben er in gelijke mate last van.Leeftijd Veel pasgeborenen hebben een tijdelijke talgklierhyperplasie, evenals milia, kleine, verhoogde, parelwitte, geelwitte of geelachtige bultjes op de huid. Talgklierhyperplasie kan zowel op de huid als in de mond voorkomen bij baby's die net het levenslicht hebben gezien. Het komt vaak voor bij pasgeborenen. Uit onderzoek blijkt dat 43,7% van de pasgeborenen talghyperplasie heeft.Kenmerkend aan talgklierhyperplasie is dat deze vaak verschijnen op middelbare leeftijd, meestal tussen het vijftigste en zestigste levensjaar. Het is een aandoening van de ouder wordende huid.Diagnose en onderzoek De diagnose wordt gesteld op basis van de uiterlijke kenmerken. De dermatoloog (huidarts) gebruik daarbij een dermatoscoop, een vergrootglas met verlichting. Soms vertoont ene talgklierhyperplasie veel gelijkenis met een basaalcelcarcinoom, een vorm van huidkanker. In dat geval zal een stukje huid (biopt) onder de microscoop worden onderzocht.Differentiaaldiagnose Talgklierhyperplasie kan veel gelijkenis vertonen met:Talgklierhyperplasie behandeling Talghyperplasie is onschadelijk en behoeft geen behandeling. Om cosmetische redenen of als ze als ze op hinderlijke plekken zitten en irriteren, kunnen de laesies worden verwijderd. Kleine plekjes kunnen worden weggesneden. De vergrote talgklieren kunnen ook worden weggekrabd met een scherpe lepel (curettage). Het wegbranden (elektrocoagulatie), of het verdampen van de plekjes met een CO2 laser of met een fractionele CO2 laser, zijn ook behandelopties. Als de plekjes om cosmetische redenen worden verwijderd, zal de zorgverzekeraar dit niet vergoeden.Prognose vergrote talgklieren Talgklierhyperplasie trekt niet spontaan weg. In de loop der jaren kunnen er plekjes bijkomen, maar dit hoeft niet. Plekjes die verwijderd zijn genezen normaal gesproken goed. Lees verderVlekken in gezicht: Witte, rode of bruine vlekken of huiduitslag in gezicht (special) Kleine, witte bultjes op gezicht bij baby, kind & volwassene Huidaandoening neus: schilfering, pijn, zweertjes, roodheid Huidaandoeningen A-Z: jeuk, pijn, bruine & rode vlekken huid Huiduitslag in het gezicht: wangen, kin, neus en voorhoofd Bultje op ooglid: oorzaken wit bobbeltje op ooglid of wimper
dinsdag, 21, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Angiofibroom: bultjes in plooien van wangen, kin en neus
Een angiofibroom is een goedaardig gezwel. Het is opgebouwd uit vaat- en bindweefsel. Er zijn diverse vormen angiofibromen: adenoma sebaceum, fibrous papule van de neus of het gezicht en juvenile nasopharyngeal angiofibroma. Angiofobromen van het type adenoom sebaceum zien eruit als huidkleurige, gelige of rode, 0,5 - 5 mm grote halfbolvormige pukkeltjes op het gezicht (zie afbeelding), vooral in de plooien van wang, kin en neus. Een fibrous papule is een klein huidkleurig bultje in het gelaat, lip of neus. Juvenile nasopharyngeal angiofibroma (JNA) is een zeldzame, goedaardige tumor binnen in de neus, vooral gezien bij puberjongens. AngiofibroomWat is een angiofibroom? Een angiofibroom is een goedaardig gezwel dat is opgebouwd uit vaat- en bindweefsel. Er zijn tal van verschillende klinische vormen van angiofibromen die een identieke histopathologie (weefselkenmerken) delen:adenoma sebaceum; fibrous papule van de neus of het gezicht; en juvenile nasopharyngeal angiofibroma.Adenoma sebaceum Adenoom sebaceum is feitelijk een verkeerde benaming voor deze huidaandoening bestaande uit angiofibromen. Het manifesteert zich in de kindertijd, vaak in de leeftijd tussen 2-5 jaar.SymptomenDe angiofobromen zien eruit als huidkleurige, gelige of rode, 0,5 - 5 mm grote halfbolvormige pukkeltjes op het gezicht, vooral in de plooien van wang, kin en neus. De laesies kunnen geïsoleerd voorkomen, maar als er meerdere angiofibromen aanwezig zijn in het gelaat of elders op het lichaam dan kan het een onderdeel zijn van een syndroom welke gekenmerkt wordt door naevoïde afwijkingen van huid, centraal zenuwstelsel, ogen of andere organen. Men kan hierbij denken aan onder meer de volgende syndromen:tubereuze sclerose (m. Bourneville-Pringle, adenoma sebaceum disseminata); Birt-Hogg-Dubé syndroom; en multiple endocrine neoplasia type 1 (MEN1).De laesies komen geleidelijk meer op de voorgrond te staan en blijven gedurende het hele leven aanwezig.Diagnose en behandeling Een biopt (een stukje weefsel) kan de diagnose bevestigen en andere huidafwijkingen zoals een basaalcelcarcinoom (een vorm van huidkanker) uitsluiten. Om medische redenen is een behandeling niet nodig. Het gaat immers om een goedaardige huidafwijking. Om cosmetische redenen kunnen de bultjes verwijderd worden door shave-excisie, dermabrasie, electrocoagulatie of laserbehandeling.Fibrous papule van de neus of het gezicht Een fibrous papule of the nose / of the face is een klein huidkleurig papeltje of bultje in het gelaat, lip of neus. Het is een goedaardig en klein (1-5 mm) bultje. Meestal is er slechts één bultje aanwezig, maar er kunnen meerdere aanwezig zijn. Ze komen vaak voor, vooral rond het vijftigste levensjaar.Diagnose en behandeling De huidafwijking wordt gediagnosticeerd door een huidbiopsie. Een behandeling is niet nodig. Desgewenst kan het bultje worden verwijderd door een kleine chirurgische ingreep (shave-excisie, dermabrasie, electrocoagulatie).Juvenile nasopharyngeal angiofibroma Juvenile nasopharyngeal angiofibroma (JNA) is een zeldzame tumor binnen in de neus, soms zichtbaar in de neusgaten, die in het algemeen wordt gezien bij jongens. De tumor kan lokaal agressief zijn en binnendringen in de omliggende structuren en aanzienlijke complicaties veroorzaken Er zijn geen duidelijke risicofactoren voor de tumor, maar het wordt gezien tijdens de puberteit. Er wordt aangenomen dat de oorzaak van juvenile nasofaryngeale angiofibroom hormonale factoren zijn.SymptomenJuvenile nasopharyngeal angiofibroom kan gepaard gaan met neusbloedingen (bloedneus), verstopte neus en hoofdpijn. Als de tumor zich verspreidt naar aangrenzende regio's in het gezicht of de mond, kan het verminderde reuk, doofheid, of zelfs gezichtsverminking veroorzaken. Sporadisch kan deze tumor hersenweefsel binnendringen, wat kan leiden tot neurologische symptomen. Voorts kan in sommige gevallen het ernstig en frequent bloeden van de tumor leiden tot anemie (bloedarmoede) met bijbehorende symptomen.Behandeling De behandeling kan bestaan uit arteriële embolisatie, radiotherapie of een complete chirurgische excisie. De arts zal beoordelen wat de beste behandelmethode is. Lees verder
dinsdag, 21, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Tintelende voeten: symptomen, oorzaak en behandeling
Tintelende voeten is de sensatie van speldenprikjes of tintelingen. Deze stoornis in de gevoelssensatie staat ook wel bekend als 'paresthesie'. Tintelende voeten is een veel voorkomend symptoom dat mild of ernstig, tijdelijk of chronisch kan zijn. Vaak worden tintelende voeten veroorzaakt door druk op de zenuwen, wat kan komen door met je benen over elkaar te zitten of door te lang op je voeten te zitten. Dit soort tintelingen verdwijnen snel nadat de druk is afgenomen. Prikkelingen in de voeten kunnen echter soms een symptoom zijn van een ernstiger aandoening zoals perifere neuropathie (zenuwbeschadiging) of diabetes. Veel mensen hebben in meer of mindere mate last van een soort perifere neuropathie (er zijn meer dan 100 verschillende soorten). Als het tintelende gevoel in je voeten aanhoudt, is het verstandig om je huisarts te raadplegen voor het geval er een onderliggende aandoening is, zoals een systemische ziekte. Tintelende voeten symptomen Naast het gevoel van speldenprikken in de voet, zijn er andere symptomen die soms gepaard kunnen gaan met tintelende voeten, waaronder:Als tintelende voeten gepaard gaan met andere symptomen zoals deze, kunnen er verschillende oorzaken zijn. Deze symptomen moeten serieus worden genomen en beoordeeld worden door een arts.Oorzaken van tintelende voeten De ernst en duur van tintelende voeten zal variëren, afhankelijk van de oorzaak. Veelvoorkomende oorzaken van tintelende voeten zijn:Vitaminen De zenuwen in je lichaam hebben de vitaminen E, B1, B3, B6, en B12 nodig om goed te functioneren. Maar teveel van een van deze vitaminen kan tintelingen veroorzaken, terwijl onvoldoende vitamine-inname kan leiden tot aandoeningen zoals perifere neuropathie. Neem je voedingsgewoonten onder de loep en kijk of je dagelijks de juiste hoeveelheid vitamines binnenkrijgt om problemen zoals tintelende voeten te voorkomen.Tintelingen door vitamine B12-tekort Een vitamine B12-tekort kan tintelingen in de handen en voeten veroorzaken. Een ernstige vitamine B12-tekort kan leiden tot tintelingen of een verlies van gevoel in handen en voeten, spierzwakte, moeite met lopen, verwardheid en depressie. Vitamine B12-tekort wordt geassocieerd met een tal van andere symptomen, waaronder hartkloppingen, kortademigheid, bleke huid, tongontsteking, obstipatie, diarree, verlies van eetlust.Risicogroepen Risicogroepen voor vitamine B12-tekort zijn strikte vegetariërs en veganisten, ouderen, kinderen die borstvoeding krijgen (een baby die zes maanden lang alléén maar borstvoeding krijgt, krijgt te weinig vitamine B12 binnen), en mensen met een grotere behoefte aan vitamine B12, zoals zwangere vrouwen of personen die lijden aan bloedarmoede, kanker en lever- of nierziekte.Tintelende voeten door diabetes Diabetes kan tintelingen van de handen en voeten en gevoelloosheid veroorzaken. Diabetes kan neuropathie of zenuwschade veroorzaken wat resulteert in pijn, tinteling of gevoelloosheid in de handen, armen, voeten en benen. Alhoewel zenuwproblemen als gevolg van diabetes vaak voorkomen in de ledematen, kunnen zenuwproblemen zich voordoen in elk orgaansysteem, inclusief de darmen, het hart en de geslachtsorganen. Symptomen die samenhangen met zenuwbeschadiging, waaronder tintelingen van de handen en voeten, zijn in het begin vaak mild, maar nemen in de loop van de tijd in ernst toe, omdat er zenuwbeschadiging optreedt. Diabetici zijn gevoeliger voor zenuwcompressie (samendrukking van een zenuw waardoor pijn en functieverlies ontstaat), zoals het carpaal tunnel syndroom (CTS). CTS kan een secundaire oorzaak zijn van tintelingen in de hand bij diabetici en kan handspierzwakte of pijn veroorzaken.Risico's op neuropathie verkleinen Een diabeticus kan de kans op neuropathie verkleinen door zijn of haar gewicht in de gaten te houden, voldoende te bewegen, te stoppen met roken en te zorgen voor normale bloedsuikerwaarden.Huisarts raadplegen Tintelende voeten mogen nooit worden genegeerd, omdat ze een teken kunnen zijn van een ernstige onderliggende aandoening. Het in een vroeg stadium identificeren van aandoeningen zoals perifere neuropathie en een slechte bloedcirculatie, zou het verschil kunnen betekenen tussen een eenvoudig bezoekje aan de huisarts en wat leefstijlaanpassingen of een uitgebreid behandelplan. Als je duizeligheid, verwardheid, zwakte of verlamming ervaart in combinatie met tintelende voeten, neem dan direct contact op met de huisarts.Onderzoek en diagnose Vraaggesprek en lichamelijk onderzoek Tintelende voeten worden niet zo gemakkelijk gediagnosticeerd als andere problemen vanwege de verscheidenheid aan mogelijke oorzaken. Je huisarts zal vragen stellen over de klachten die je ervaart en hij zal lichamelijk onderzoek doen. De arts neemt ook de medische voorgeschiedenis van jou en je familie in ogenschouw, evenals je leef- en voedingsgewoonten, het risico van infectieziekten en toxische blootstelling.Aanvullend onderzoek Om bepaalde aandoeningen, aandoeningen en ziekten uit te sluiten, kan je arts bloedonderzoek, een zenuwbiopsie, schildklierfunctietesten, het meten van vitamineniveaus, een elektromyogram of EMG (om inzicht te krijgen in het functioneren van de zenuwen en spieren), een CT- scan of MRI-scan of andere onderzoeken laten uitvoeren om erachter te komen wat de tintelende voeten veroorzaakt.Behandeling van tintelende voeten Behandeling van tintelende voeten zal gebaseerd zijn op de onderliggende oorzaak. Als je bijvoorbeeld te weinig vitamines binnenkrijgt, kan een vitaminesupplement worden aanbevolen. Als het probleem wordt veroorzaakt door een bepaald medicijn, moet de arts mogelijk de dosering aanpassen of het recept wijzigen. Als je diabetes hebt, moet je wellicht je bloedsuikerspiegel beter onder controle houden.
dinsdag, 21, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Yogahoudingen – salamba sarvangasana I (schouderstand)
Salamba sarvangasana I wordt ook wel 'de kaars' genoemd. Het is een van de belangrijkste yogahoudingen uit het brede scala van hatha yoga-asana's. Iyengar noemde sarvangasana zelfs de 'moeder of koningin van alle yogahoudingen'. De schouderstand is een beginnershouding, tamelijk eenvoudig uitvoerbaar, maar de uitwerking ervan op lichaam en geest is enorm. Het lichaam rust als geheel loodrecht op de schouders, gesteund door de armen. De fysieke voordelen daarvan zijn groot. Om te beginnen wordt het hart ontlast, net als het bloedvatenstelsel in de benen, waardoor deze yogahouding bijvoorbeeld spataderen vermindert of voorkomt. Ook de hormoonhuishouding komt op orde, mede dankzij de verbeterde schildklierwerking en in het verlengde daarvan de stofwisseling. Salamba sarvangasana I, en in een latere fase van de yogabeoefening de hele sarvangasana-cyclus, ontbreekt in geen enkele yogacursus. Typisch een asana die minutenlang of zelfs een uur mag worden volgehouden. InhoudOorsprong van salamba sarvangasana I (schouderstand of kaars) Het woord alamba is Sanskriet voor 'ondersteuning'. En sa betekent 'samen' of 'in combinatie met'. Het Sanskriet-woord sarvanga, dat 'lichaam' betekent, kunnen we ontleden in sarva en anga, ofwel respectievelijk 'geheel' of 'alle' en 'lichaamsdeel' of '-delen'. Vrij vertaald betekent salamba sarvangasana I 'ondersteunde schouderstand'. Bij deze asana rust het lichaamsgewicht op de schouders. Idealiter hoort het lichaam er omgekeerd kaarsrecht op te steunen. Halasana, of ploeghouding, is overigens een uitstekende voorbereiding.Techniek Wellicht hebt u een druk leven en weinig tijd om 's ochtends en 's avonds lang te oefenen. Sla salamba sarvangasana I echter niet over aan het einde van de yogasessie. Er zijn immers maar weinig asana's die zo'n heilzame uitwerking hebben op lichaam en geest.Ga in savasana (lijkhouding) op een deken of yogamatje, handpalmen op de vloer. Tijdens het uitvoeren van salamba sarvangasana I is een zachte ondergrond beter voor de schouders, die anders tijdens de voltooiing van deze yogahouding drukgevoelig kunnen worden. Ook de nekwervels zijn nu beter beschermd. Haal diep adem en breng tijdens de uitademing de benen gestrekt vanuit de heupen omhoog tot ze een hoek van negentig graden vormen met het bovenlichaam. Laat de armen vooralsnog plat op de vloer liggen. Adem rustig door in de volledige yoga-ademhaling. Druk tijdens een uitademing de heupen van de vloer door u met de armen en handen af te zetten, zoals in de eerste fase van halasana (ploeghouding). Rol nog verder naar achteren tot het bovenlichaam haaks (90 graden) staat op en de gestrekte benen – en voeten! – achter u evenwijdig zijn met de vloer. Buig de ellebogen, de armen houdt u (vrijwel) evenwijdig aan de schouders, en steun uw rug met de handen in de nierstreek terwijl u het bovenlichaam en de benen loodrecht boven de schouders brengt. Het gewicht van de benen en het bovenlichaam wordt nu ondersteund met behulp van de bovenarmen, schouders, nek en het achterhoofd. De kin drukt tegen het borstbeen (jalandhara bandha of kinslot). Let er echter op dat u het borstbeen naar de kin brengt en niet andersom. Strek de benen zover tot ze een lijn vormen met het bovenlichaam, dat nu een poosje loodrecht op de schouders blijft staan. Salamba sarvangasana I wordt niet voor niets 'de kaars' genoemd. Idealiter hoort het lichaam dan ook omgekeerd zo recht als een stok naar boven te wijzen. De voeten, benen en het bovenlichaam zijn gestrekt. Span de dijspieren goed aan om deze houding vol te houden. Voor beginnende yogi's is dat echter makkelijker gezegd dan gedaan. Oefening baart kunst. Het is simpelweg een kwestie van elke dag opnieuw in salamba sarvangasana I gaan. Blijf in het begin een halve tot één minuut in deze asana. Naarmate u beter in staat bent deze oefening uit te voeren, en de spieren gewend raken aan de routine, rekt u de tijdspanne op tot een kwartier. Gevorderde yogi's blijven vaak een uur of nog langer in deze asana. Door de toenemende druk op de nekwervels mag u alleen geleidelijk langer in sarvangasana verblijven, liefst onder supervisie van een ervaren yogaleraar. Kom in omgekeerde volgorde terug in savasana en ontspan u.Aandachtspunten De bovenarmen en handen dienen het bovenlichaam te ondersteunen, geholpen door de rug- en dijspieren. Dus niet andersom! Zorg er ook voor dat u het borstbeen tegen de kin drukt (jalandhara bandha). Beweeg het hoofd niet tijdens de voltooiing van salamba sarvangasana I.Schouders Ook is het belangrijk dat u tijdens het uitvoeren van deze asana de schouders op de vloer drukt, en ze dus niet optrekt. De bovenarmen rusten (vrijwel) evenwijdig met de schouders op de vloer (schouderbreedte). Als u uit sarvangasana komt, mag u het hoofd en het bovenlichaam niet omhoog heffen op het moment dat u de heupen en de benen naar de vloer laat zakken.Uitwerking Deze in principe eenvoudige yogahouding heeft een zeer brede uitwerking. Ten eerste is salamba sarvangasana I goed voor het hart, dat zoals bij alle 'omgekeerde' houdingen minder belast wordt. En dat is gunstig voor de bloeddruk en het bloedvatenstelsel.Spataderen Door de verminderde veneuze druk in de benen zullen spataderen wegkwijnen. Dat geldt ook voor aambeien. De bloedvaten krijgen met andere woorden hun elasticiteit terug omdat de stagnerende invloeden in de bloedsomloop zijn opgeheven. Verder heeft salamba sarvangasana I een corrigerende invloed op de schildklierfunctie, geholpen door het kinslot (jalandhara bandha). Dat komt de stofwisseling nog meer ten goede.Schildklier Een optimale schildklierwerking helpt overigens als u wilt afvallen, aangezien het basaal metabolisme (grondstofwisseling) op een gezonde wijze wordt opgevoerd. De voordelen van salamba sarvangasana I kunnen met andere woorden niet genoeg worden benadrukt. In (vrijwel) alle yogacursussen is deze omgekeerde yogahouding de afsluitende asana – in combinatie met savasana (lijkhouding) – in de ochtend en/of avond.Gezondheidseffecten van salamba sarvangasana I (schouderstand of kaars) Als u last hebt van nekproblemen, rugpijn of hoge bloeddruk kunt u beter eerst professioneel medisch advies inwinnen voordat u aan salamba sarvangasana I begint. De handboeken over hatha yoga roemen deze asana terecht. Na een stimulerende en inspannende yogahoudingenreeks is een afsluiting met een 'omgekeerde yogahouding', zoals de hoofd- of schouderstand, beslist op zijn plaats. Het brengt rust en verstilling.Therapie Omgekeerde asana's kunnen ook als een eyeopener fungeren. De wereld wordt immers op zijn kop gezet en dat biedt vaak een nieuwe, verfrissende kijk op oude gedragspatronen, gevoelens en emoties. Salamba sarvangasana I heeft een therapeutische en ondersteunende, maar niet per definitie een genezende uitwerking op de volgende klachten, kwalen en aandoeningen: Lees verder
maandag, 20, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Choriocarcinoom: Kanker in baarmoeder tijdens zwangerschap
Bij 1 op de 40.000 zwangere vrouwen ontwikkelt zich een choriocarcinoom. Een choriocarcinoom is een snelgroeiende vorm van kanker die ontstaat in de baarmoeder van een vrouw tijdens of na een zwangerschap. De abnormale cellen beginnen te groeien in het weefsel dat normaliter de placenta wordt, het orgaan dat tijdens de zwangerschap zorgt voor het voeden van de foetus. Het ontstaan van de kanker gebeurt meestal na een molazwangerschap (molaire zwangerschap), een miskraam, een abortus of buitenbaarmoederlijke zwangerschap. De cellen blijven groeien ondanks dat er geen foetus meer aanwezig is. Vaginale bloedingen komen vaak voor bij een choriocarcinoom. Meestal reageren vrouwen uitstekend op chemotherapie, de eerste behandelingsvorm van de ziekte. Synoniemen choriocarcinoom Een choriocarcinoom wordt ook wel beschreven in de medische literatuur met volgende woorden:choriocarcinoma chorioepithelioom trofoblastoom / trofoblastomaOorzaken: Meestal tijdens molazwangerschap Choriocarcinoma is een zeldzame kanker die optreedt tijdens de zwangerschap in de wand van de baarmoeder. Af en toe treedt een choriocarcinoom soms ook op na een zwangerschap, maar meestal ontstaat de kanker in combinatie met een complete mola hydatidosa. Dit is een misgeboorte die bestaat uit blazen en vlokken van één van de eivliezen (chorion) en de moederkoek (placenta) waarbij de weefsels een druifachtige vorm krijgen. Deze weefsels ontwikkelen zich mogelijk in kankercellen. Ongeveer de helft van alle vrouwen met een choriocarcinoom heeft een molazwangerschap gehad. Een choriocarcinoma treedt soms ook op na een miskraam in de vroege zwangerschap, na een abortus, na een buitenbaarmoederlijke zwangerschap of bij genitale tumoren.Risicofactoren kanker in baarmoeder Een choriocarcinoom komt het vaakst voor bij vrouwen boven de leeftijd van veertig jaar, bij Aziatische vrouwen en bij vrouwen die te maken hebben gehad met een molazwangerschap, een miskraam, een abortus, of een buitenbaarmoederlijke zwangerschap.Symptomen Een mogelijk symptoom van een choriocarcinoom is een abnormale of onregelmatige vaginale bloeding bij een vrouw die onlangs een mola hydatidosa of molazwangerschap heeft gehad. Andere symptomen omvatten een witte tepelafscheiding, onregelmatige vaginale bloedingen en pijn. Vermoeidheid, misselijkheid en braken zijn algemene symptomen die hiermee soms ook gepaard gaan.Diagnose en onderzoeken bij zwangere vrouwen Een zwangerschapstest is positief, zelfs indien de vrouw niet zwanger is. Het zwangerschapshormoon (HCG) niveau is doorgaans erg hoog bij een bloedonderzoek. Een vaginaal onderzoek toont een zwelling van de baarmoeder of een tumor. Daarnaast zet de arts een CT-scan of een MRI-scan in om te kijken of de kanker zich al heeft verspreid of niet.Stadia van ontwikkeling van tumor De indeling van stadia van trofoblastkanker is als volgt:stadium I: de kanker is beperkt tot de baarmoeder; stadium II: de tumor breidt zich uit maar blijft beperkt tot de geslachtsorganen; stadium III: de tumor leidde tot de ontwikkeling van long metastasen; stadium IV: verschillende metastasen zijn aanwezigBehandeling De arts zet twee soorten chemotherapie in voor de behandeling van een choriocarcinoom. Bij een tumor met weinig risico, zet de arts monochemotherapie (één medicijn) in. De genezingspercentages hiervan bedragen ongeveer 100%. De kankervormen met een hoog risico behandelt de arts met meerdere medicijnen, met een genezingspercentage van 80% na de behandeling. Wanneer chemotherapie onvoldoende effectief is, is een chirurgische ingreep nodig waarbij de arts de baarmoeder (uterus) verwijdert, hetgeen in medische termen gekend is als een ‘hysterectomie'. Een vrouw is hierdoor niet meer in staat om zelf kinderen te krijgen. Af en toe moet radiotherapie toepassen. Wanneer de vrouw metastasen heeft, voert de arts echter slechts zelden een operatie uit.Prognose kanker is meestal uitstekend De meeste vrouwen bij wie de kanker niet heeft verspreid, genezen van een choriocarcinoom en zijn nog steeds in staat om kinderen te krijgen. Een choriocarcinoom keert soms na de behandeling binnen een paar maanden tot drie jaar terug. De aandoening is moeilijker te genezen wanneer de kanker is uitgezaaid en één of meer van de volgende complicaties treden op:de kanker keert terug na chemotherapie de symptomen van de zwangerschap waren al gedurende vier maanden of langer aanwezig voordat de behandeling begon de ziekte heeft zich verspreid naar de lever (levermetastasen), de longen (longmetastasen), de nieren, de milt of de hersenen (hersenmetastasen) het choriocarcinoom is opgetreden na een zwangerschap die resulteerde in de geboorte van een kind het zwangerschapshormoon (HCG) is hoger dan 40.000 IU/mL wanneer de behandeling begintVeel vrouwen (ongeveer 70%) die aanvankelijk slechte vooruitzichten hebben, gaan in remissie (een ziektevrije staat). Lees verder
maandag, 20, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Syfilis, een seksueel overdraagbare aandoening: wat te doen?
Syfilis is een SOA die wordt veroorzaakt door een bacterie. Deze aandoening kent verschillende stadia. Kenmerkend is het ontstaan van een pijnloze zweer op de plaats van de infectie. Later kunnen er andere klachten ontstaan op andere plaatsen van het lichaam. Als je eenmaal bent besmet, kun je er niets meer tegen doen. Dan moet het worden behandeld. Hoe weet je wanneer je deze seksueel overdraagbare aandoening hebt en hoe moet dit worden behandeld? Wat het is Syfilis, met een medische benaming lues genoemd, is een SOA (seksueel overdraagbare aandoening). Het wordt verzaakt door de bacterie Treponema pallium. Pas na 2 tot 12 weken na besmetting ontstaat er een zweer. Het is een geslachtsziekte en wordt overgedragen door seksueel contact. Hoewel het in ons land niet zo heel veel meer voorkomt, moet je toch oppassen dat je het niet krijgt.Symptomen Vooral bij vrouwen kan syfilis vrij onopgemerkt blijven. De verschijnselen beperking zich soms tot een abnormale vaginale afscheiding. De lymfeklieren in de buurt van de besmetting kunnen wat vergroot zijn. Ook dit doet geen pijn. Omdat de klachten weer verdwijnen, kunnen mensen denken dat de aandoening is verdwenen.Het verloop Besmetting met syfilis kent verschillende stadia: het primaire, het secundaire en tertiaire stadium. Het derde stadium wordt ook wel het latente stadium genoemd.Het primaire stadium In het eerste stadium ontstaat er een harde pijnloze zweer (sjanker) op de geslachtsdelen, in de mond of rondom de anus. Het zweertje heeft een harde rand. De medische benaming is ulcus durum. Dit wordt ook wel vroege syfilis genoemd. Binnen enkele weken verdwijnt de zweer en het lijkt alsof het weer over is, maar de infectie blijft ontstaan.Het secundaire stadium Zo'n 6 tot 12 weken later ontstaan er nieuw verschijnselen, met name: een nieuwe jeukende huiduitslag, soms alleen zichtbaar op de handpalmen of de voetzolen, uitval van haar en zweren op het slijmvlies in de mond. De patiënt kan zich grieperig voelen en de lymfeklieren zijn opgezet. Rond de geslachtsdelen en anus kunnen platte, wratachtige en zeer besmettelijke verdikkingen (condylomata lata) ontstaan. Deze symptomen kunnen wel maanden duren. Daarna verdwijnen de verschijnselen weer, maar het is dan nog niet verdwenen.Het tertiaire stadium Dit stadium wordt ook wel de latente fase genoemd. Er komt een periode dat kan variëren van jaren tot misschien wel levenslang dat je geen klachten hebt. Toch kan er na een lange periode een tertiaire fase ontstaan. De ziekte heeft zich inmiddels uitgebreid naar de huis in de vorm van knobbels en zweren. Het tast ook allerlei organen aan, het zenuwstelsel en het hart- en vaatstelsel. In onze westerse wereld komt dit weinig voor.Zwangerschap Als een zwangere vrouw met syfilis is besmet, kan zij deze aandoening overdragen aan haar ongeboren kind vanaf de vierde maand van de zwangerschap. In Nederland wordt in het begin van de zwangerschap bloedonderzoek gedaan, waarbij de aanwezigheid van syfilis wordt gecontroleerd. Het wordt standaard gecheckt omdat syfilis de gezondheid van de baby kan schaden.Bescherming Als je eenmaal besmet bent, kun je er niets meer aan doen. Daarom is voorkomen beter dan genezen. Vrij daarom altijd veilig. Heb geen seksueel contact met iemand die in een primaire of secundaire fase zit van syfilis omdat het zeer besmettelijk is. Mensen die in deze fase zitten, moeten seksueel contact vermijden totdat de behandeling is afgerond.Tips ter bescherming:Gebruik altijd een condoom Je kunt ook besmet raken via je mond Knuffelen en strelen is veilig Elkaar aanraken met de hand is veilig Vertel het je partner als je syfilis hebtNaar de dokter Als je nadat je seksueel contact hebt gehad last krijgt van een zweertje rondom je geslachtsorganen, in je mond of rond de anus, maak dan een afspraak met de huisarts. Syfilis is goed te behandelen met antibiotica dat meestal via een injectie in je bil wordt toegediend. De huisarts zal je waarschijnlijk doorverwijzen naar een specialist op gebied van geslachtsziekten, meestal een dermatoloog. Na behandeling moet je onder controle blijven. Als syfilis niet wordt behandeld, kunnen er later allerlei klachten ontstaan aan het hart of hersenen.Je partner inlichten Het is heel belangrijk om je partner in te lichten als je syfilis hebt, ook al vind je dit heel moeilijk. Ook je partner moet worden behandeld. Bij primaire syfilis lopen alle partners waarmee je de drie voorafgaande maanden seksueel contact hebt gehad, gevaar op besmetting. Bij secundaire syfilis zelfs de partners vanaf het voorafgaande jaar. Je raakt nooit immuun voor syfilis en zult na opnieuw ermee besmet te raken weer opnieuw de verschijnselen krijgen.
maandag, 20, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Transpiratiegeur: hoe kun je dit het beste behandelen?
Veel mensen schamen zich voor natte plekken onder de oksels en de transpiratiegeur die daar vaak bij ontstaat. De een heeft er sneller last van dan de ander. Er zijn mensen die zich twee keer per dag moeten omkleden omdat ze overmatig zweten. Zweten heeft meestal te maken met verschillende factoren, zoals: het soort kleding dat je draagt, voeding, stress of een slechte hygiëne. Zweet zelf ruikt meestal niet, het komt door de bacteriën op de huid die zweet omzet in andere stoffen. Vaak is er heel wat aan de zweetgeur te doen om het te voorkomen of te beperken. Geurvorming zweet Iemand die veel transpireert kan zich er behoorlijk voor schamen. Meestal gaat zweten gepaard met een transpiratiegeur. Voor de omgeving en voor de persoon zelf is dat niet prettig. Zweet is van zichzelf meestal reukloos, maar door de bacteriën op de huid wordt dit vocht omgezet in andere stoffen met een zweetgeur. De geur die we ruiken bij een transpiratiegeur is dan ook oud zweet. Tijdens de puberteit ontstaan er apocriene zweetklieren (zweetklieren onder invloed van hormonen), dit zweet is niet volledig reukloos. De geur uit de eccriene zweetklieren (over het hele lichaam verspreid) is geurloos.Voeding Ook voeding heeft invloed op transpiratiegeur. Bij mensen die veel knoflook eten, komt deze geur uit de poriën. Dit geldt ook voor uien, alcohol en sterke kruiden zoals kerrie. Als je veel cafeïne drinkt zoals koffie of cola, brengt dit de zweetproductie juist op gang omdat het hart sneller klopt en het lichaam meer moeite moet doen om af te koelen. Hierdoor wordt er zweet geproduceerd, vooral onder de oksels. Daarom kun je dit beter beperken of vermijden. Door veel water te drinken, produceer je zweet dat minder sterk ruikt.Ammonia Sommige mensen hebben last van zweet dat naar ammonia ruikt na het sporten. Dit kan te maken hebben dat er te zwaar getraind is. Het lichaam heeft dan geen koolhydraten meer als reserve en verbrandt eiwitten om aan de energiebehoefte te voorzien. Dit geeft een ammoniakgeur als bijproduct. Probeer beter te eten voordat je gaat sporten of train iets minder intensief.Tips tegen zweetluchtjes Grote natte plekken onder je oksels is erg vervelend, vooral als je last hebt van overmatig transpireren. Er zijn een aantal dingen die je kunt proberen om het zweten zoveel mogelijk te beperken of helemaal tegen te gaan. Hier volgen wat adviezen:Wassen Een zweetgeur uit de oksels is te voorkomen door ze twee keer per dag te wassen. Dat geldt ook voor zweetvoeten. Ga twee keer per dag onder de douche en gebruik bij voorkeur een PH-neutrale zeep. Zo verwijder je de bacteriën die zweet omzetten naar vieze luchtjes.Kleding Draag je kleding één dag en was het dan uit. Als je eenmaal een zweetgeur in de kleding hebt zitten, krijg je het er bijna niet meer uit. Het helpt niet als je met deodorant en parfum de zweetlucht in de kleding probeert te maskeren. Probeer synthetische kleding te vermijden en gebruik zo min mogelijk wasverzachter. Wasverzachter zorgt ervoor dat kleding meer vocht kan opnemen. Wissel ook dagelijks van schoenen zodat de schoenen goed kunnen luchten.Scheren Scheer je okselhaar weg, ook als je een man bent. Haar is een broeinest voor bacteriën, waardoor er sneller een zweetgeur ontstaat. Het scheren van de oksels houdt het zweten niet tegen, maar het zorgt er wel voor dat het langer duurt dat het zweet begint te ruiken.Deodorant Zorg dat je deodorant alleen op een schone huid aanbrengt. Gebruik een anti-transpirant en geen deodorant alleen tegen okselzweet. Een anti-transpirant bevat stoffen die ervoor zorgen dat zweetklieren minder actief zijn. Een deodorant zonder anti-transpirant bevat alleen een geur om de zweetgeur onder de oksels te voorkomen en heeft verder geen invloed op de zweetklieren.Sporten Het klinkt misschien vreemd, maar sporten kan goed zijn om zweten te voorkomen. Door je conditie op te bouwen zal je standaard hartslag lager worden, waardoor je in rusttoestand minder erg zweet.Stress Als je veel last hebt van stress, kun je last hebben van overmatig zweten. Er worden stresshormonen aangemaakt en je hart moet sneller kloppen. Mocht je last hebben van stress, probeer hier dan aan te werken.Hyperhidrosis Hyperhidrosis is een aandoening waarbij je bijna altijd last hebt van overmatig zweten, ook als je jezelf niet inspant. Mensen die hieraan lijden moeten zich meerdere malen per dag omkleden omdat er grote zweetplekken onder de oksels ontstaan. Een huisarts kan je eventueel doorverwijzen naar een specialist. Vaak wordt er gekozen voor botoxinjecties, waardoor het overmatige zweten stopt. Dit is echter een tijdelijke oplossing en de behandeling zal na een tijdje moeten worden herhaald. Lees verder
maandag, 20, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Tips om je immuunsysteem te versterken
Een mens wordt gemiddeld 3,5 keer per jaar verkouden, waarbij er een beroep wordt gedaan op ons immuunsysteem. Door allerlei factoren krijgt je lichaam heel wat te verduren, bijvoorbeeld door virussen, bacteriën, stress, gifstoffen, luchtvervuiling, suikers en negatieve gedachten. Een goed werkend immuunsysteem beschermt je tegen allerlei indringers, waardoor je zonder moeite de winter kunt doorkomen. Er zijn heel wat dingen die je kunt doen om je immuunsysteem optimaal te beschermen. Het immuunsysteem Het lichaam beschikt over een verdedingssysteem dat 24 uur per dag werkzaam is om indringers zoals bacteriën en virussen te bestrijden en afvalstoffen op te ruimen. Wanneer indringers erin slagen om naar binnen te dringen, zal je lichaam dit bestrijden. Dit uit zich door bijvoorbeeld koorts, ontsteking, verkoudheid of griep. Gemiddeld is een mens 3,5 keer per jaar verkouden, met name in de herfst en winter. Je weerstand heeft niet optimaal gewerkt, maar zal de strijd aangaan met de indringers.Bedreigingen Door de moderne samenleving krijgt het lichaam heel wat te verduren en wordt het steeds blootgesteld aan negatieve factoren zoals: stress, gifstoffen, luchtvervuiling, suikers, bacteriën, virussen, parasieten en negatief denken. Dit zijn allemaal verschillende factoren die het immuunsysteem verzwakken. Bij een goed functionerend immuunsysteem ben je beschermd en zul je er niet ziek, zwak of misselijk van worden. Je kunt er zelf een hoop aan doen om je weerstand optimaal te beschermen.Slaap voldoende Heel veel mensen gunnen zich te weinig slaap of hebben slaapproblemen. Een goede nachtrust is van essentieel belang om een goed werkend immuunsysteem te behouden. Tijdens de slaap, met name de diepe slaap herstelt het lichaam zich en worden er antilichamen aangemaakt, die indringers bestrijden. Door slaaptekort ben je niet alleen erg moe, maar heb je ook nog eens een verminderde weerstand.Stress vermijden Stress kan je immuunsysteem negatief beïnvloeden. Je kun er somber en depressief van worden en het kan leiden tot lichamelijke klachten zoals vermoeidheid, spierpijn, hoofdpijn en maag- darmklachten. Probeer langdurige stress te vermijden, maak het jezelf niet te moeilijk. Neem de tijd voor jezelf om je te ontspannen, door bijvoorbeeld ontspanningsoefeningen te doen of je hobby uit te oefenen.Suiker vermijden Suikers zijn een van de ergste boosdoeners op het gebied van immuuninfectie. Wanneer je niet fit bent, kun je suiker beter zoveel mogelijk vermijden. Door een suikerrijk ontbijt te nemen, of veel te snoepen, kun je regelrecht jezelf een verkoudheid in brengen. Voel je een verkoudheid aankomen, neem dan een extra inname vitamine C.Beweging Lichaamsbeweging is een hele belangrijke factor voor een sterk immuunsysteem. Het is niet alleen goed voor je conditie, uithoudingsvermogen, bloedsomloop, celstofwisselingen een goed functionerend hart, maar ook voor je immuunsysteem. Probeer dagelijks minimaal een half uur te bewegen en drie keer in de week te sporten.Gezonde voeding Je immuunsysteem heeft voedingsstoffen nodig om sterk te blijven. Daarom is belangrijk gezond te eten. Eet voldoende, niet te veel, varieer en zorg dat je de benodigde voedingsstoffen binnen krijgt, zoals vitamines, mineralen, antioxidanten, vetzuren en enzymen. Door voornamelijk groenten, fruit, volkorenproducten, noten, zaden, vis en mager vlees. Wanneer je eet volgens de schijf van vijf van het Voedingscentrum, krijg je alles voldoende binnen.Vitamine D Veel mensen hebben een tekort aan vitamine D, met name in de winter. Een belangrijke manier van vitamine D is zonlicht op je huid en 's winters kan dit moeilijk zijn. Te weinig vitamine D leidt tot een verlaagde weerstand. Tijdens de wintermaanden kan een vitamine D3 supplement voldoende zijn om de kans op een verkoudheid te verkleinen.Luchtvervuilers Probeer blootstelling aan luchtvervuilers, zoals uitlaatgassen en sigarettenrook zoveel mogelijk te vermijden. Dat geldt ook voor het inademen van spraydeodorants en andere chemische sprays en gassen.Positief denken Mensen die vrolijk zijn, hebben meester een betere weerstand dan mensen die pessimistisch zijn. Door leuke dingen te doen, te lachen of het naar je zin te hebben, geef je het immuunsysteem een flinke boost. Lees verder
maandag, 20, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Temazepam is een hulpmiddel voor mensen om te slapen
Slapeloosheid is een ernstige kwaal die we niet kunnen onderschatten. Als mensen regelmatig te weinig slapen dan kan men meerdere gezondheidsklachten krijgen. Daarom is het van belang om te zorgen voor een goede nachtrust. Voor de meeste mensen kan dit op natuurlijke wijze maar er kunnen zich omstandigheden voordoen waarbij het wenselijk is dat gedurende korte tijd medicijnen genomen worden. Temazepam is een slaapmiddel wat hierbij tijdelijk kan helpen. Er zijn veel mensen die last hebben van slapeloosheid Mensen kunnen langdurig lijden aan slapeloosheid als gevolg van fysieke of psychische problemen. Deze problemen kunnen geheel verschillend van aard zijn maar het gevolg is vaak dat men geen innerlijke rust kan krijgen en gedurende de nachtelijke uren niet kan slapen. Het is dan van het grootste belang dat eerst de aard van de problemen wordt bekeken en hiervoor zal altijd aan een oplossing gewerkt moeten worden voordat men ingrijpt met slaapmiddelen. Er kunnen echter omstandigheden zijn dat het belangrijk is om toch voldoende nachtrust te krijgen. Dan kan een slaapmiddel "tijdelijk"uitkomst bieden. Hoeveelheid slaap We hebben over het algemeen zeven tot acht uur slaap per nacht nodig om gezond te kunnen functioneren. Er zijn wel uitzonderingen van mensen die met minder slaap zich goed voelen maar dit is uitzonderlijk. Ook oudere mensen slapen over het algemeen wat minder. Mensen die 6 uur per nacht of minder slapen hebben een grote kans op ernstige gezondheidsklachten. Daarbij kunnen we denken aan hartziekten of diabetes. Maar zelfs een hersenbloeding kan optreden bij langdurig ernstig slaaptekort. Zonder medicijnen toch goed slapen We kunnen eerst eens kijken of aan alle voorwaarden is voldaan om rustig te kunnen slapen. Hierbij denken we dan aan:Altijd op dezelfde tijd gaan slapen Ontspannen voor het slapen gaan door het nemen van een douche, of het lezen van een boek 's Avonds laat niets meer eten Geen alcohol nemen vlak voor het slapen gaan Slaapkamer alleen gebruiken om te slapen en niet om t.v. te kijken. Opstaan als je wakker wordt en even iets anders gaan doen Een goed geventileerde slaapkamer met de juiste temperatuur Hulpmiddel Mocht het slapen dan nog niet lukken dan kan het noodzakelijk zijn om aan de arts te vragen om tijdelijk een slaapmiddel voor te schrijven. Een middel wat snel werkt en waar goede resultaten mee te bereiken zijn is: Temazepam Temazepam is een slaapmiddel wat ook wordt verstrekt onder de naam Normison. De hoeveelheid is over het algemeen 10 mgr. of 20 mgr. Deze geneesmiddelen vallen onder de opiumwet en mogen daarom niet zo maar meegenomen worden naar het buitenland. Het zijn middelen die vallen in de categorie benzodiazepinen. De belangrijkste reden waarom artsen vaak kiezen voor temazepam is dat het angstgevoelens tijdelijk kan verminderen en het werkt rustgevend.Het bevordert het doorslapen. Daarbij is echter altijd een andere behandeling nodig om de angstgevoelens onder controle te krijgen. Temazepam innemen Het beste kan men de capsule ongeveer een half uur voor het slapen gaan innemen met wat water. Het is de bedoeling de capsule door te slikken en er niet op te kauwen. Het beste is om dit middel niet dagelijks te gebruiken maar bijvoorbeeld één keer in de drie dagen. Wat zijn de gevaren Na iedere inname van 20 mgr. mag men 8 uur niet auto rijden. Bij méér dan 20 mgr. is het gedurende 24 uur verboden om auto te rijden. Men dient zich bewust te zijn van het feit dat deze middelen een vertraging geven in het reactievermogen. Men kan zich ook overdag wat suf voelen. Gebruik geen alcohol in de periode dat je dit middel gebruikt omdat alcohol de werking kan versterken van het geneesmiddel. Hoe lang gebruik je temazepam Temazepam is een geneesmiddel dat je slechte korte tijd kunt gebruiken. Hierbij kan men denken aan ongeveer één week. Na vier weken werkt het al niet meer. Dit schijnt niet algemeen bekend te zijn en het gevolg is dat mensen dit geneesmiddel soms langdurig slikken maar zonder hierbij nog resultaat te behalen. Het medicijn dient droog bewaard te worden bij een temperatuur tussen de 15 en 25 graden Celsius. Afbouwen dient altijd te gebeuren in overleg met de arts. Bij een te snelle afbouw kunnen de klachten in sterke mate terugkomen. Bijwerkingen Omdat het geneesmiddel rustgevend is kan het de spieren verslappen. Ook de coördinatie kan verstoord raken. Ouderen lopen daarom een wat groter gevaar om te vallen. Wees uiterst voorzichtig met auto rijden. Het reactievermogen kan worden verminderd. Ook zeggen mensen vaak dat hun gevoelens wat vlakker zijn tijdens het gebruik van temazepam. Zwangere vrouwen mogen het middel alleen gebruiken na overleg met de behandelend arts. Bijwerkingen die minder vaak voorkomen Nachtmerries in de vroege ochtenduren, hallucinaties droge ogen en jeuk geheugenverlies depressieve gevoelens Mocht men last krijgen van bijwerkingen dan is het verstandig om direct contact op te nemen met de behandelend arts. Teva Pharmachemie Teva behoort tot de top tien van de wereld in het produceren van geneesmiddelen. Teva heeft wereldwijd 46000 medewerkers. Het bedrijf werd opgericht door de heren Teves en de Vita in 1946. In 1998 werd het bedrijf Pharmachemie overgenomen en de naam is nu Teva Pharmachemie. Waarschuwing voor dit geneesmiddel Mensen vinden het soms prettig om dit middel gedurende langere periode te gebruiken. Indien de arts het geneesmiddel dan weigert voor te schrijven dan gaan mensen op zoek. Ook dit middel is via internet te verkrijgen maar hier dienen we toch voorzichtig mee te zijn omdat de samenstelling van het medicijn dan niet nauwkeurig bekend is.
maandag, 20, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Blaaskanker: Kanker in blaas met bloed in urine
Blaaskanker (blaascarcinoom) is kanker die begint in de blaas, het lichaamsdeel in het midden van de onderbuik dat urine opslaat en vrijlaat. Deze ziekte, die vooral ouderen aantast, heeft geen bekende oorzaak. Wel zijn uitlokkende risicofactoren bekend, waarvan roken de belangrijkste is, maar ook contact met bepaalde chemicaliën staat bekend als een uitlokkende factor. Bloed in de urine is het belangrijkste symptoom van blaaskanker. Dit symptoom vraagt steeds om een medisch onderzoek want dit valt vaak doch niet altijd te wijten aan andere ziekten. De meeste patiënten krijgen een chirurgische ingreep waarbij de arts de tumor of (een deel van) de blaas verwijdert. Radiotherapie en chemotherapie zijn ook inzetbaar, en dit vaak als een operatie aan de blaas niet mogelijk is. De arts volgt de patiënt met blaaskanker nadien nauwlettend op omdat de kanker vaak terugkeert. De vooruitzichten zijn tot slot bij een groot deel van de patiënten goed maar veel hangt af van het soort tumor. Oorzaken en vormen blaaskanker Blaaskanker begint vaak in de epitheelcellen (bovenste cellen in dekweefsel) van de blaas. Dit type tumor is gekend als een urotheelceltumor, een overgangsepitheelcarcinoom of een overgangsepithelioom, allen synoniemen. Andere typen zijn een plaveiselcelcarcinoom en een adenocarcinoom. Blaastumoren zijn ingedeeld volgens de groeiwijze. Papillaire tumoren lijken op wratten en zijn bevestigd aan een steel. Niet-papillaire (zittende) tumoren zijn plat. Deze zijn veel minder frequent, maar zijn wel meer invasief en hebben een slechtere uitkomst. De precieze oorzaak van blaaskanker is niet bekend, al zijn verhogende risicofactoren wel gekend.Risicofactoren: Werken met chemische stoffen en roken Aandoeningen en medische behandelingen Volgende aandoeningen en medische behandelingen verhogen de kans op blaaskanker:blaaskanker in het verleden: Blaaskanker keert soms terug, vooral wanneer artsen de blaas niet weggenomen hebben. blaasontsteking: Een chronische blaasontsteking (cystitis) of irritatie aan de blaas leidt tot een bepaald type blaaskanker. chemotherapie: Sommige vormen van chemotherapie verhogen de kans op blaaskanker. chronische blaasstenen (harde ophopingen van mineralen in de blaas) de ziekte van Cowden: Deze ziekte is het gevolg van mutaties (wijzigingen) in het PTEN-gen wat vooral gepaard gaat met borstkanker en schildklierkanker, maar soms komt hierbij ook blaaskanker voor. diabetesmedicijn pioglitazon (Actos): Wanneer een patiënt met diabetes mellitus (suikerziekte) dit geneesmiddel langer dan één jaar gebruikt, ontstaat een verhoogd risico op blaaskanker. een eerdere operatie waarbij de arts een deel van de prostaatklier verwijderd heeft voor de behandeling van goedaardige prostaatvergroting een langdurige blaaskatheter wat leidt tot verlamming van de blaasspier het Costello-syndroom: Kort gestalte en ontwikkeling van tumoren het Lynch-syndroom: Verhoogd risico op dikkedarmkanker of andere kanker radiotherapie: Vrouwen die radiotherapie hebben gehad voor de behandeling van baarmoederhalskanker, hebben een verhoogd risico op het ontwikkelen van blaaskanker. retinoblastoom: Een mutatie van het retinoblastoom-gen veroorzaakt oogkanker bij zuigelingen en verhoogt bovendien het risico op blaaskanker. schistosomiasis: Een parasitaire infectieziekte door wormen met intestinale of urogenitale symptomen die langdurig onbehandeld is gebleven, draagt bij tot het ontstaan van blaaskanker.Omgevingsfactoren Ook omgevingsfactoren dragen bij aan de totstandkoming van kanker in de blaas zoals:arsenicum (arseen) in drinkwater: Dit komt vooral in ontwikkelingslanden voor. blootstelling aan chemische stoffen op het werk: Ongeveer 25% van de patiënten met blaaskanker resulteren uit de blootstelling aan kankerverwekkende stoffen op het werk zoals aromatische amines, polycyclische aromatische koolwaterstoffen, pesticiden, zware metalen, dieseluitlaatgassen, aardolieproducten, oplosmiddelen, haarkleurmiddelen, organische stoffen, kleurstoffen, ... In sommige industriële sectoren is daarom een hoger risico op kanker in de blaas aanwezig zoals bij werknemers die werken met rubber, leer, textiel, verf en chemische producten. Drukkers, schilders, machinisten, kappers enzovoort lopen eveneens een verhoogd risico door de materialen waarmee ze werken. geslacht: Mannen zijn drie keer vaker dan vrouwen aangetast; mannen krijgen in Nederland ongeveer 2.500 keer de diagnose van blaaskanker, terwijl dat bij vrouwen gemiddeld 850 keer is. hormonaal: vroege menopauze huidskleur: Mensen met een blanke huidskleur zijn dubbel zo vaak getroffen dan mensen met een donkere huidskleur. leeftijd: Het risico op blaaskanker stijgt met het verouderen; ongeveer 90% van de patiënten met blaaskanker is ouder dan 55 jaar. omgeving: Leven in een stedelijk gebied doet vaker blaaskanker tot stand komen. onvoldoende vocht drinken: De blaas weinig ledigen leidt tot “actievere” chemicaliën in de blaas. roken: Het risico op het ontwikkelen van een blaascarcinoom is 2-6 keer hoger bij rokers dan bij niet-rokers. Dit is de belangrijkste risicofactor voor blaaskanker. voedingssupplementen met aristolochiazuur: Voornamelijk kruiden van Aristolochia familie zijn verbonden met een verhoogd risico op blaaskanker.Symptomen: Bloed in urine Kenmerkende symptomen van blaaskanker omvatten:Daarnaast treden algemene symptomen op zoals buikpijn, gewichtsverlies, opgezette benen en vermoeidheid.Diagnose en onderzoeken Lichamelijk onderzoek Meestal diagnosticeert de arts blaaskanker in een vroeg stadium. Bij een oppervlakkige tumor voelt de arts geen afwijkingen in de blaas, maar wanneer de tumor uitgezaaid is, is hij vaak wel in staat om een gezwel in de blaas te voelen.Diagnostisch onderzoek De arts voert een digitaal rectaal onderzoek en een bekkenonderzoek uit. Daarnaast zijn tal van (beeldvormende) onderzoeken nodig voor het diagnosticeren van kanker alsook voor het bepalen van het tumorstadium en het uitsluiten van andere aandoeningen:een CT-scan van de buik en het bekkengebied (gedetailleerde beelden van weefsels en organen) een cystoscopie (inwendig onderzoek van de binnenkant van de blaas met een camera) met biopsie (stukje weefsel wegnemen en microscopisch laten onderzoeken) een echografie van blaas en buik (uitbreidingsgraad van tumor bepalen) een intraveneuze pyelografie (radiografisch onderzoek van de nieren, urineleiders en blaas) een MRI-scan van de buik een PET-scan (kankercellen zijn meer actief en daarom zichtbaar bij dit beeldvormend onderzoek) een urinecytologie (toont eventuele kankercellen en bevestigt bloed in de urine) een urineonderzoek (onthult bloed in de urine)Differentiële diagnose Elke patiënt met bloed in de urine heeft een urologisch onderzoek nodig, want dit wijst mogelijk op tal van aandoeningen, die niet altijd even ernstig zijn. De symptomen van blaaskanker doen soms denken aan volgende ziekten:een blaasontsteking bij vrouwen een ureteraal trauma een urineweginfectie bij mannen hemorragische infectieuze cystitis nephrolithiasis (nierstenen) nierkanker renaal transitionaal celcarcinoomBehandeling met chirurgie, radiotherapie en/of chemotherapie De behandeling van blaaskanker is afhankelijk van het stadium van de kanker, de ernst van de symptomen en de algehele gezondheid van de patiënt. De meeste patiënten zijn in een vroeg kankerstadium gediagnosticeerd, hetgeen een gunstigere prognose inhoudt.Tumor in bekleding van blaas Wanneer de tumor nog in de bekleding van de blaas aanwezig is en de blaasspier nog niet bereikt heeft, verwijdert de arts de tumor en blijft de blaas verder intact. Hij plaatst hierbij ook rechtstreeks chemotherapie of immunotherapie in de blaas.Tumor in of voorbij de blaasspier Bij de aanwezigheid van kankercellen in de blaasspier en het vetweefsel, zijn diverse behandelingen mogelijk. De arts verwijdert hierbij de volledige blaas en de nabijgelegen lymfeklieren (radicale cystectomie), of soms een gedeelte van de blaas, gevolgd door radiotherapie en chemotherapie. Chemotherapie is soms nuttig om de tumor voor de operatie te doen krimpen. Een combinatie van chemotherapie en radiotherapie is nuttig bij patiënten waarbij een operatie niet mogelijk is. De meeste mensen met stadium IV (uitzaaiingen naar nabijgelegen structuren) krijgen chemotherapie.OpvolgingNa de behandeling van blaaskanker krijgt de patiënt een nauwkeurige opvolging door een arts. Regelmatig krijgt de patiënt namelijk een CT-scan om eventuele uitzaaiingen of een terugkeer van de kanker op te sporen. Ook is het belangrijk dat de patiënt bij deze opvolgbezoeken de status van de symptomen meldt. Daarnaast voert de arts regelmatig een bloedonderzoek uit om te kijken of de patiënt niet lijdt aan bloedarmoede. Elke drie tot zes maanden na de behandeling krijt de patiënt een grondig blaasonderzoek. Een urineonderzoek is ook regelmatig vereist wanneer de arts de blaas niet verwijderd heeft.Prognose De vooruitzichten voor patiënten met blaaskanker zijn divers en afhankelijk van de respons op de behandeling. De vooruitzichten voor een laaggradige tumor die nog niet verspreid is tot de blaasspier, is vrij goed. Dit geldt voor ongeveer 70% van de gediagnosticeerde patiënten met blaaskanker. Hoewel het risico op een terugkeer van blaaskanker vrij hoog is, zijn de meeste vormen van terugkerende blaaskanker wel chirurgisch te behandelen. Voor patiënten bij wie de tumor zich al heeft verspreid buiten de blaasspier, zijn de overlevingskansen slechter; meer dan de helft van hen komt hieraan te overlijden. Bij patiënten bij wie die de blaastumor uitgezaaid is tot de nabijgelegen organen en structuren, is de prognose uiterst somber; in dit stadium overleeft bijna geen enkele patiënt de ziekte.Complicaties kanker in blaas Afhankelijk van het soort tumor, zaait deze geleidelijk of snel uit naar andere organen en weefsels via de lymfeklieren in het bekken. Blaaskanker verspreidt zich naar nabijgelegen gebieden zoals de botten (botmetastasen), lever (levermetastasen) en longen (longmetastasen).Andere complicaties van blaaskanker omvatten:anemie (bloedarmoede) een urethrale strictuur een zwelling van de urineleiders (hydronefrose) urine-incontinentiePreventie blaascarcinoom Stoppen met roken is belangrijk bij blaaskanker. Ook is het verstandig om de blootstelling aan chemische stoffen te vermijden. Uit een wetenschappelijk onderzoek dat in april 2017 verschijnt in het tijdschrift Journal of Korean Medicine Science, blijkt dat geen enkel soort vitamine of antioxidant nuttig is in de preventie voor blaaskanker. Ook het drinken van bepaalde soorten thee werkt niet preventief tegen blaaskanker. Dit werd namelijk gepubliceerd in het wetenschappelijk tijdschrift Front Physiol in januari 2017. Lees verder
maandag, 20, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Nierstenen: Vorming van kristallen met pijn in buik en rug
Eén op de twintig mensen ontwikkelt op een bepaald moment in het leven een niersteen in de nier of urineleider (ureter). Een niersteen is een soort vaste massa bestaande uit kleine kristallen. Vaak vormt deze steen zich door het drinken van onvoldoende vloeistoffen, al spelen erfelijke en omgevingsfactoren eveneens een rol. Pijn in de buik, rug of de lies zijn kenmerkend bij één of meer nierstenen. Het uitplassen van een niersteen is mogelijk door voldoende vocht te drinken, al is soms wel medicatie, een medische behandeling of een operatie vereist. Hoewel nierstenen veelal niet levensbedreigend zijn, zijn ze voor veel patiënten wel erg vervelend. Voldoende vocht drinken voorkomt vaak dat nierstenen tot stand komen of terugkeren. Medische termen voor nierstenen De medische term voor het vormen van nierstenen is 'nefrolithiasis' of 'nefrolithiase'. Een niersteen zelf is gekend als een 'nefroliet' of 'calculus renalis'.Oorzaken en vormen: Vorming van kristallen De nierstenen vormen zich wanneer de urine te veel bepaalde stoffen bevat die kristallen vormen. Deze kristallen ontwikkelen zich vervolgens in enkele weken tot maanden tot stenen. Calciumstenen komen het meest voor, veelal bij mannen tussen twintig- en dertigjarige leeftijd. Calcium combineert zich dan met andere stoffen (vooral oxalaat) voor de vorming van nierstenen. Oxalaat bevindt zich in bepaalde voedingsmiddelen zoals spinazie of in vitamine C-supplementen. Enkele aandoeningen aan de dunne darm verhogen het risico op deze calciumstenen. Ook combineren calciumstenen zich soms met fosfaat of carbonaat.Andere soorten nierstenen zijn ook mogelijk.Cystinestenen vormen zich bij patiënten met cystinurie. Deze erfelijke aandoening treft zowel mannen als vrouwen. Struvietstenen komen meestal voor bij vrouwen met een urineweginfectie. Deze stenen krijgen mogelijk een erg grote vorm, waardoor ze de nieren, de urineleider of de blaas blokkeren. Urinezuurstenen komen vaker voor bij mannen dan bij vrouwen. Ze verschijnen in combinatie met jicht (ziekte met pijn aan grote teen en andere gewrichten) of chemotherapie.Risicofactoren vorming van niersteen Andere stoffen zoals bepaalde geneesmiddelen zijn ook verantwoordelijk voor de vorming van stenen. De grootste risicofactor voor nierstenen is het onvoldoende drinken van vloeistoffen. Nierstenen treden vaker op wanneer mensen minder dan één liter urine per dag aanmaken. Sommige erfelijke ziekten veroorzaken tot slot sneller nierstenen zoals:Symptomen: Pijn in buik of rug of problemen met urine Sommige patiënten vertonen geen symptomen totdat de stenen terechtkomen in de urineleiders waar de urine uitmondt in de blaas. De stenen blokkeren vervolgens de urinestroom die uit de nieren komt.Het belangrijkste symptoom is ernstige pijn die opkomt en plots weer stopt. Deze pijn is voelbaar in de buikstreek of zijkant van de rug. De pijn verplaatst zich soms naar liesstreek (pijn in de lies) of testikels (testikelpijn). Plasproblemen zijn ook typisch voor nierstenen. De patiënt ervaart pijn bij het plassen (dysurie), blaasspasmen (plotse krampen door samentrekking van blaas), bloed in de urine (hematurie), slijm in de urine, pyurie (pus in de urine), oranje urine, nachtelijk plassen (nycturie), een abnormale urinekleur en schuimende urine. Bovendien moet hij frequent plassen (pollakisurie) en soms ook grote hoeveelheden plassen (polyurie) bij de aanwezigheid van nierstenen.Andere niet-specifieke symptomen zijn:Diagnose en onderzoeken Lichamelijk onderzoek De arts voert een lichamelijk uit en hij bemerkt dat het buikgebied of de rug pijnlijk is bij palpatie (betasten).Diagnostisch onderzoekDe arts voert nog een bloedonderzoek uit wat nodig is om de waarde te kennen van calcium (is verhoogd: hypercalciëmie), fosfor, urinezuur en elektrolyten. Hij test tevens de nierfunctie. Een urineonderzoek onthult de aanwezigheid van kristallen en is nodig om rode bloedcellen in de urine op te sporen. Verder is onderzoek nodig naar het type steen dat de symptomen veroorzaakt.Verdere onderzoeken voor het in beeld krijgen van de stenen of verstoppingen zijn een röntgenfoto, CT-scan of MRI-scan van de buik, een intraveneuze pyelografie, een echografie van de nieren en een retrograde pyelografie.Differentiële diagnose Bij het opsporen van nierstenen is het belangrijk om enkele andere aandoeningen met een gelijkaardig klinisch beeld uit te sluiten zoals:acute epididymitis (pijnlijke ontsteking van de bijbal) acute glomerulonefritis (ontsteking van de vaatkluwens in de nierschors) appendicitis (een ontsteking van het aanhangsel van de dikke darm) cholecystitis (een galblaasontsteking met buikpijn en koorts) diverticulitis een blaasontsteking bij vrouwen een buikabces een dikke darm obstructie een dunnedarmobstructie een leverabces een maagzweer een miltabces een niercelcarcinoom (nierkanker) een ontstekingsdarmziekte een testistorsie een urineweginfectie bij mannen een urinewegobstructie een vreemd voorwerp in het maagdarmkanaal een vreemd voorwerp in het rectum galkoliek galstenen (cholelithiase) ileus nierveneuze trombose pancreatitis (alvleesklierontsteking) papilnecrose pyonefrose renale arterioveneuze misvorming salpingitis (eileiderontsteking: ontsteking van het slijmvlies van de eileiders of salpinges) virale gastro-enteritis (buikgriep veroorzaakt door een virus)Behandeling De behandeling van de nierstenen is afhankelijk van het type steen en de ernst van de symptomen.Zelfzorg Voldoende vocht drinkenKleine nierstenen plast de patiënt vaak zelf uit. De patiënt zeeft dan wel best de urine. Op deze manier valt de steen te testen. Daarnaast is het nodig om dagelijks minstens zes tot acht glazen water te drinken, wat nodig is voor de productie van een grote hoeveelheid urine. Op deze manier is het uitplassen van de steen gemakkelijker. Het meer of minder eten van bepaalde voedingsmiddelen wil hierbij ook helpen, maar dit vraagt de patiënt best na bij de arts.AchtbaanEind september 2016 meldden wetenschappers van de Michigan State University in The Journal of the American ­Osteopathic Association dat het achteraan plaatsnemen in een achtbaan in 64% van de gevallen helpt bij het uitplassen van de niersteen. Dit werkt wel enkel bij kleinere nierstenen.Professionele medische zorg MedicatieWanneer de patiënt pijn heeft, mag hij vrij verkrijgbare pijnstillers zoals ibuprofen en naproxen nemen, ook in combinatie met narcotica (verdovende geneesmiddelen). Voor patiënten met ernstige pijn is een ziekenhuisverblijf nodig, eventueel in combinatie met intraveneuze (via een ader) vochttoediening.Soms zet de arts medicijnen in om steenvorming te voorkomen of deze af te breken, om het materiaal te verwijderen. Dit betreft dan:Allopurinol (voor urinezuurstenen) antibiotica (voor struvietstenen) anti-inflammatoire geneesmiddelen en alfablokkers diuretica en thiazidediuretica (plaspillen) fosfaatoplossingen natriumbicarbonaat of natriumcitraat Tamsulosine om de urineleider te ontspannen zodat het makkelijker is om de steen uit te plassenChirurgieChirurgie is vaak nodig als:de pijn niet onder controle te krijgen valt de steen de urinestroom blokkeert en een infectie of nierschade veroorzaakt de steen groeit de steen te groot is om spontaan uit te plassenKleine stenenLithotripsie is inzetbaar om stenen kleiner dan 1,25 cm te verwijderen die zich in de nier of ureter (urineleider) bevinden. Deze techniek maakt gebruik van geluid of schokgolven voor het breken van de stenen. Vervolgens verlaten de steenfragmenten het lichaam via de urine. Een andere benaming voor deze techniek waarbij de arts de nierstenen vergruist is “extracorporale schokgolf lithotripsie” of “ESWL”.Grote stenenBij grotere stenen in de nieren of urineleider of bij vervormde nieren gebruikt de arts een speciaal instrument dat hij inbrengt via een kleine chirurgische snede in de huid. Hij verwijdert de steen met behulp van een buisje (endoscoop).Lagere urinewegenBevindt de niersteen zich in de lagere urinewegen, dan zet de arts een ureteroscopie (inwendig kijkonderzoek van de urineleider) in. In zeldzame gevallen is open chirurgie (nefrolithotomie) nodig als andere methoden niet werken of niet mogelijk zijn.Prognose Nierstenen zijn pijnlijk maar meestal zijn deze uit het lichaam te verwijderen zonder blijvende schade. Nierstenen zijn vaak een terugkerend probleem. Meer dan 50% van de patiënten met een voorgeschiedenis van nierstenen heeft een recidief binnen de tien jaar. Het risico op herhaling neemt toe als de arts de oorzaak niet vindt en behandelt. Patiënten met een onbehandelde of te laat behandelde urineweginfectie, nierschade of littekens lopen het hoogste risico op een terugkeer van nierstenen.Complicaties Soms ontstaat een verstopping van de urineleider (acute unilaterale obstructieve uropathie) als gevolg van nierstenen. Dit brengt mogelijk urineretentie (blaas niet of onvolledig kunnen ledigen) met zich mee.Preventie van steenvorming in nieren Bij een voorgeschiedenis van stenen is het nodig om voldoende (acht tot tien glazen) water per dag te drinken zodat de patiënt voldoende urineert. Ook is het nodig om bepaalde medicijnen te nemen of wijzigingen in het voedingspatroon door te voeren voor het voorkomen van bepaalde stenen. De arts voert tot slot nog regelmatig een bloed- en urineonderzoek uit voor het bepalen van de juiste preventieve stappen. Lees verder
maandag, 20, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Donkere urine: Oorzaken, symptomen en preventie
Urine heeft een geelachtige, bleke kleur. Donker gekleurde urine (diepgeel, bruin of kastanjebruin) is abnormaal. Eén van de oorzaken van donkere urine is te weinig vocht drinken. Maar soms wijst dit ook op een (ernstige) onderliggende aandoening. Dit is zeker het geval wanneer de donkere urine gepaard gaat met andere symptomen. De behandeling van donkere urine is afhankelijk van de oorzaak. Enkele zelfzorgtips zorgen ervoor dat iemand niet snel donkere urine ontwikkelt. Medisch advies is echter steeds aanbevolen bij pijn, geelzucht, blijvende donkere urine en/of de aanwezigheid van bloed in de urine. De arts bevraagt de patiënt steevast over zijn medicatiegebruik, voedingspatroon en de hoeveelheid van de vochtinname. Na een lichamelijk onderzoek voert hij vaak nog meerdere beeldvormende onderzoeken en laboratoriumtesten uit om de exacte oorzaak van de donkere urine te identificeren. Op deze manier is hij in staat om een gepaste behandeling toe te passen. Alcoholische leverziekte Deze aandoening is het gevolg van een chronisch alcoholmisbruik. Hierbij ontstaat schade aan de lever waardoor deze niet meer goed werkt. Alcoholische leverziekte evolueert mogelijk tot levercirrose. Bij alcoholische leverziekte treedt mogelijk donkere urine op.Acute pancreatitis Bij acute pancreatitis is de alvleesklier ontstoken, wat leidt tot pijn en zwelling van de linkerzijde van de buik, in combinatie met misselijkheid, boeren en donkere urine.Blaasstenen In de blaas bevinden zich gekristalliseerde materialen wat leidt tot blaasstenen. Blaasstenen veroorzaken schade aan de blaas. Soms heeft dit zelfs een obstructie van de urinewegen tot gevolg. Bij de aanwezigheid van blaasstenen ontwikkelt de patiënt eveneens donkere urine.Chlamydia-infectie Chlamydia (bacteriële infectie met symptomen aan genitaliën) is een seksueel overdraagbare aandoening (SOA), veroorzaakt door bacteriën. Deze aandoening veroorzaakt mogelijk eveneens donkere urine.Galstenen Galstenen (harde afzettingen in de galblaas met typische buikpijn (galkoliek) als symptoom) vormen zich vaak door de aanwezigheid van cholesterol in de galblaas. De patiënt heeft hierbij niet alleen donkere urine, maar hij ervaart ook buikpijn, koorts, een jeukende huid en geelzucht (icterus).Galwegobstructie De galwegen dragen gal naar de darmen om te helpen bij de spijsvertering. Als deze kanalen geblokkeerd zijn, heeft de patiënt niet enkel donkere urine, maar eveneens spijsverteringsproblemen.Geelzucht Bij geelzucht (icterus) ontstaat een gele verkleuring van de huid of de ogen. Dit symptoom wijst veelal op een leverprobleem. Als de urine donker is en de huid of ogen verschijnen geel, dan is dit een indicatie van geelzucht.Glomerulonefritis Glomerulonefritis is een ontsteking van de vaatkluwens in de nierschors. Deze vorm van een nierontsteking is vaak het gevolg van streptokokken, een bacterievorm. Deze nierziekte die vooral voorkomt bij kinderen en jongvolwassenen brengt oedeemvorming (vochtophoping in de weefsels) met zich mee. De patiënt verliest immers eiwitten en die houden het vocht in de bloedbaan vast. De bloeddruk stijgt bij glumerolunefritis want het vocht in de bloedvaten blijft zitten en daardoor stijgt het circulerend bloedvolume. De aandoening veroorzaakt een slechtere nierfunctie waarbij een donkere urine gepaard gaat.Hemolytische anemie Bij hemolytische anemie ontwikkelt de patiënt bloedarmoede die het gevolg is van een abnormale, vroegtijdige afbraak van bloed. Ook hierbij gaat een donkere kleur van de urine gepaard. Een zeldzame vorm van hemolytische anemie met afwijkende vormen van de rode bloedcellen is thalassemie. Dit gaat gepaard met botstructuurveranderingen, leververgroting (hepatomegalie); miltvergroting (splenomegalie), beenmerghyperplasie (toename van beenmerg) en een mongoloïd uiterlijk van de lijder.Hepatitis Hepatitis is de medische term voor leverontsteking, die meestal door een virus of anders een bacterie veroorzaakt is. Donkere urine gaat gepaard met een ontsteking van de lever.Kanker Bij de aanwezigheid van bloed in de urine (hematurie), is een medisch onderzoek steeds aanbevolen. Dit is een indicatie van een mogelijke vorm van kanker zoals onder andere alvleesklierkanker (tumor in alvleesklier met symptomen van geelzucht en buikpijn), blaaskanker, leverkanker en nierkanker.Levercirrose Bij levercirrose ontstaat een schrompeling van de lever. Dit start met nieuwvorming van bindweefsel (fibrose) dat later gaat schrompelen, waardoor de cellen van het aangetaste orgaan vernietigd worden en dit verhardt. Door het littekenweefsel dat zich ontwikkelt op het gezonde weefsel, verliest de lever langzaam de functie. Cirrose gaat eveneens gepaard met donkere urine.Malaria Een besmette mug brengt mogelijk malaria over aan patiënten. Volgende symptomen zijn mogelijk: anemie, een bloederige ontlasting, braken, coma, diarree, hoge koorts, hoofdpijn, krampen, misselijkheid, overvloedig zweten, milde tot ernstige rillingen en spierpijn.Medicijnen Sommige chemische stoffen in geneesmiddelen dragen bij tot donkere urine. Deze omvatten jodium, antimalariamiddelen, bepaalde bloedverdunners, laxeermiddelen (geneesmiddelen bij obstipatie) met senna/cascara, antibiotica, spierverslappers, fenolvergiftiging, en methocarbamol.Oververhitting Door langdurige blootstelling aan de zon of warmere temperaturen ontstaat sneller uitdroging bij een patiënt, wat resulteert in donkere urine of flauwvallen.Porfyrie Porfyrie is een zeldzame erfelijke autosomaal dominante bloedaandoening waarbij een gestoorde productie is van hemoglobine, de ijzerhoudende kleurstof van de rode bloedcellen. Blaarvorming en huidafwijkingen komen vaak voor bij porfyria cutanea tarda, de meest voorkomende vorm van porfyrie. Porfyrie kenmerkt zich door porfyrinurie (de urine wordt donker bij het staan in het licht).Rhabdomyolyse Bij rhabdomyolyse gebeurt een afbraak van spierweefsel, wat tot gevolg heeft dat de inhoud van spiervezels in het bloed terechtkomt. Deze schadelijke stoffen veroorzaken nierschade. Daarnaast heeft de patiënt problemen met de spieren, de gewrichten en de urinewegen. Bij rhabdomyolyse treedt eveneens donker gekleurde urine op.Sikkelcelanemie Rode bloedcellen hebben normaal gezien een schijfachtige vorm wat makkelijk is om door de bloedvaten te gaan. Bij sikkelcelanemie ontstaan sikkelvormige cellen. Dit gaat naast donkere urine gepaard met bedplassen (door geassocieerde nierproblemen), frequente infecties, geelzucht (gele verkleuring van de ogen en de huid), overmatige vermoeidheid of prikkelbaarheid, anemie (bloedarmoede), pijn op de borst, zenuwachtigheid (bij baby's) en zwelling en pijn in de handen en de voeten.Uitdroging (dehydratie) Uitdroging is de meest voorkomende reden voor donkere urine. Voldoende vocht zorgt voor een lichtgele of zelfs heldere urine. Des te meer een patiënt is uitgedroogd (gedehydrateerd), des te donkerder de urine is. Wanneer het lichaam niet voldoende water ontvangt, verhoogt de concentratie urobiline in de urine. Urobiline is een afvalproduct, dat voortvloeit uit de afbraak van hemoglobine, wat nodig is voor de vernieuwing van de bloedcellen. Verwardheid, duizeligheid of zwakte zijn symptomen van ernstige uitdroging. Het is bijgevolg belangrijk om steeds vocht in te nemen.Voeding Sommige voedingsproducten maken de kleur van de urine donkerder. Deze omvatten aloë, (tuin)bonen, rabarber, sorbitol, bieten, bramen, caroteen en B-vitamines. Daarnaast zorgen bepaalde kleurstoffen van voedingsmiddelen voor donkere urine.Preventie donkere urine Voldoende vocht innemen is belangrijk om uitdroging te voorkomen. Daarnaast zorgt de patiënt voor een gezonde levensstijl. Dit omvat een goede, gezonde voeding, regelmatige beweging en een beperkt alcoholgebruik. Lees verder
maandag, 20, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Hoekige cheilitis: Irritatie aan mondhoeken van lippen
Hoekige cheilitis is een vorm van een lipontsteking waarbij in de mondhoeken (waar de lippen elkaar tegenkomen) pijn en irritatie ontstaan. Dit komt door een infectie van schimmels, bacteriën of virussen die zich sneller vermenigvuldigen bij een vochtige en warme voedingsbodem aan de mondhoeken. Diverse aandoeningen en omgevingsfactoren leiden sneller tot hoekige cheilitis, zoals bijvoorbeeld diabetes mellitus (suikerziekte) en overmatig kwijlen. Naast het bestrijden van de infectie met medicatie, is het nuttig om de lippen zo vochtig mogelijk te houden met diverse crèmes en lippenbalsems. De prognose is variabel maar meestal is de aandoening wel chronisch. Tot slot verspreidt de infectie zich soms naar andere huiddelen. Synoniemen hoekige cheilitis Andere namen voor dit soort lipontsteking zijn:angular cheilosis angulus infectiosus cheilitis angularis cheilosis hoekstomatitis mondhoek eczeem mondhoekfissuren mondhoekkloofjes mondhoekragaden perlèche scheurmond stomatitis angularisOorzaken: Virussen, bacteriën of virussen Door versterkte speekselvloed (sialorree) verzamelt speeksel zich in de mondhoeken. De huid van de mondhoeken barst bij langdurig contact open. Om dit letsel te kalmeren, gaan mensen vaak op de gebarsten huid likken. De warmte en het vocht in de mondhoeken zorgen voor de perfecte omstandigheden om schimmels, bacteriën of virussen te laten groeien en vermenigvuldigen, waardoor een infectie tot stand komt.Schimmel Een schimmelinfectie is de meest voorkomende oorzaak van hoekige cheilitis. Meestal is dit het gevolg van de schimmel Candida albicans. Deze schimmel veroorzaakt naast cheilitis ook luieruitslag bij baby's en klachten aan andere lichaamsstructuren zoals de genitaliën.Bacterie Af en toe veroorzaakt een bacterie eveneens deze aandoening, en dan vooral Staphylococcus aureus.Virus Het herpes simplex virus, dat koortsblaasjes veroorzaakt, leidt eveneens tot hoekige cheilitis.Onbekend Soms is een arts niet in staat om de oorzaak te vinden van hoekige cheilitis; dit is dan gekend als ‘idiopathisch hoekige cheilitis'.Risicofactoren Hoekige cheilitis ontstaat vaker wanneer de mondhoeken erg vochtig zijn. Dit gebeurt bij een aantal aandoeningen en omgevingsfactoren.Aandoeningen Enkele aandoeningen leiden sneller tot de lipontsteking.anemie (bloedarmoede) bloedkanker zoals leukemie congenitale hypothyreoïdie (aangeboren te traag werkende schildklier) diabetes mellitus (suikerziekte) droge, gebarsten lippen een gevoelige huid, vooral bij atopische dermatitis een overhangende bovenlip een inflammatoire darmziekte zoals: een vergrote tong (macroglossie) het syndroom van Down HIV kanker aan de nieren (nierkanker), de lever (leverkanker), de longen (longkanker) of de alvleesklier (pancreaskanker) overmatig kwijlen (bij het eten, slapen, …) ondervoeding: opname van onvoldoende voedingsstoffen door: een slecht dieet vasten een gebrek aan vitaminen/mineralen zoals:Hoekige cheilitis en diabetes Wanneer patiënten lijden aan diabetes mellitus, krijgen ze sneller te maken met een schimmelinfectie, zoals hoekige cheilitis. Glucose is de bloedsuiker die het lichaam gebruikt als bron van energie. Schimmels zoals Candida albicans hebben een voorliefde voor veel suiker. Bij slecht gecontroleerde diabetes is het bloedsuikergehalte te hoog (hyperglykemie) wat een voedingsbron is voor de schimmels. Omdat het immuunsysteem bij patiënten met diabetes verzwakt is, is het lastiger om deze infectie te bestrijden. Een normale bloedsuikerspiegel is bijgevolg nodig om aandoeningen zoals hoekige cheilitis te vooromen. Een gezonde en gevarieerde voeding, voldoende lichaamsbeweging en een correcte inname van insuline is nodig. Daarnaast mag de patiënt niet roken.OmgevingsfactorenVolgende omgevingsfactoren verhogen eveneens het risico op het ontwikkelen van hoekige cheilitis:de lippen met vuile handen en vingers aanraken diepe mondhoekplooien een beugel een slecht passend kunstgebit foute uitlijning van de tanden het gebruik van lippenstift, lipgloss en andere cosmeticaproducten aan de mond kauwen op willekeurige items (pennen, nagels, enz.) op de duim zuigen (duimzuigen) roken systemisch gebruik van antibiotica en corticosteroïden (krachtige ontstekingsremmers) te veel speeksel produceren (speekselvloed) zoals bij kinderen of bejaarden veel aan de lippen likken veroudering van de huid: de huid verliest aan elasticiteit met kwijlen als gevolgSymptomen; Pijn en irritatie in mondhoeken De symptomen verschijnen aan één kant van de mond of aan beide kanten tegelijkertijd. Pijn en irritatie in de mondhoek(en) zijn kenmerkend. Daarnaast treden mogelijk volgende problemen op aan de mondhoek of mondhoeken:blaren / blaasjes bloedingen droge lippen een brandend gevoel van mond en lippen een slechte smaak in de mond een zwelling (gezwollen lippen) eetproblemen bij een sterke irritatie aan de mondhoek(en), en daardoor onvoldoende inname van voedingsstoffen en gewichtsverlies gebarsten huid jeuk kloofjes bij de mondhoeken korstvorming (geel = vaak bacteriële infectie, wit = vaak schimmelinfectie) pijn roodheid schilfering verweking bij de mondhoekenMeestal is de aandoening chronisch (langdurig) maar sommige patiënten lijden aan een acute (tijdelijke) ontsteking.Diagnose en onderzoeken De arts onderzoekt de mond nauwkeurig en kijkt naar wondjes, roodheid, zwelling of blaren. Daarnaast bevraagt hij de patiënt over zijn gewoonten. Dankzij de informatie die hij met het lichamelijk onderzoek en het vraaggesprek krijgt, is hij vaak al in staat om de diagnose van hoekige cheilitis te stellen. Niettemin wil de arts vaak zeker zijn van de oorzaak en neemt hij een uitstrijkje van de letsels in de mondhoeken en laat hij dit microscopisch onderzoeken. Zo is hij zeker dat de symptomen niet toe te wijzen zijn aan herpes labialis of erosieve lichen planus (symptomen aan mond, huid en geslachtsorganen). Tevens weet hij hierdoor welke schimmels, bacteriën of virussen verantwoordelijk zijn wat nuttig is voor het opstellen van een correct behandelplan.Behandeling van lippen en huid De arts bestrijdt de irritatie aan de mondhoeken met antifungale crème (schimmeldodende crème) zoals:Clotrimazol (Lotrimin) Ketoconazol (Extina) miconazol (Lotrimin AF, Micatin, Monistat Derm) Nystatine (mycostatine)Indien een bacteriële infectie aanwezig is, zet de arts antibacteriële medicatie in zoals:Fusidinezuur (Fucidin, Fucithalmic) Mupirocine (Bactroban)Is hoekige cheilitis niet het gevolg van en schimmel- of bacteriële infectie, dan mag de patiënt vaseline op de ontstoken gebieden toepassen. Dit beschermt de mond tegen vocht zodat de lippen weer genezen.Een lippenbalsem of andere verzachtende zalf is ook inzetbaar. Af en toe is topische (op de huid aangebrachte) steroïde zalf of orale antimycotica (antischimmelmedicijnen via de mond ingenomen) nodig.De arts schrijft voorts voedingssupplementen voor wanneer hoekige cheilitis het gevolg is van een vorm van ondervoeding.Tot slot is het nodig om de eventueel uitlokkende factoren te vermijden.Prognose van vorm van lipontsteking Afhankelijk van de onderliggende oorzaken, houdt de irritatie aan de mondhoeken enkele dagen tot onbepaalde tijd aan. In een aantal situaties lijdt de patiënt namelijk aan een chronische ziekte, heeft hij veel stress, moet hij frequent braken, … waardoor de symptomen langer aanhouden.Complicaties van infectie Soms breidt de vorm van cheilitis zich uit naar wijdverspreide impetigo of een candida-huidinfectie op de aangrenzende huid en elders. Lees verder
maandag, 20, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Adenomen: Soorten en symptomen van klierweefselgezwellen
Adenomen zijn goedaardige klierweefselgezwellen die in de meeste gevallen niet in kanker ontaarden. Adenomen bevinden zich in endocriene klieren, in organen of in slijmvliezen. Diverse soorten adenomen zijn mogelijk, elk met andere eigenschappen. Sommige adenomen zijn tevens in staat om hormonen af te scheiden, wat zorgt voor diverse mogelijke hormonale stoornissen. Adenomen zijn vaak minder dan één centimeter groot. Kleine, goedaardige adenomen behoeven geen medische behandeling, maar soms groeien ze of drukken ze op nabijgelegen weefsels, waarvoor het verwijderen van een deel van het orgaan noodzakelijk is. De vooruitzichten zijn in de meeste gevallen uitstekend. Synoniem van adenoom Adenomen worden soms ook ‘adenomateuze poliepen' genoemd. De Griekse vertaling voor een adenoom is ‘adenoma'.Oorzaken Adenomen zijn het gevolg van een overmatige groei van normale epitheelcellen. Ze ontstaan op vrijwel dezelfde manier als kwaadaardige tumoren, maar verspreiden zich niet (metastaseren) naar nabijgelegen weefsel of andere lichaamsdelen. Nieuwe cellen worden normaal gezien alleen aangemaakt wanneer ze nodig zijn voor het lichaam. Wanneer het lichaam geen nieuwe cellen nodig heeft en de celdeling doorgaat, vormt zich een gezwel of tumor.Indeling Adenomen zijn onder te verdelen in vier categorieën:buisvormig adenoom villeus adenoom tubulovilleus adenoom vlak adenoomBuisvormig adenoomDit is in 75% van de gevallen aanwezig. Heeft een klein, paddestoelvormig uiterlijk. De arts is gemakkelijk in staat om dit te verwijderen tijdens een colonoscopie (inwendig kijkonderzoek van de dikke darm).Villeus adenoomEen villeus adenoom is verantwoordelijk voor 5% van de gevallen. Dit goedaardig klierweefselgezwel is plat en behaard, en lijkt op een wrat of bloemkool. Het adenoom bevindt zich aan het slijmvlies van de dikke darm. Wanneer dit type adenoom groeit, moet de arts een deel van het orgaan verwijderen.Tubulovilleus adenoomDit type adenoom vertegenwoordigt 20% van de gevallen.Vlak adenoomEen vlak adenoom is een zeldzaam maar gevaarlijk type adenoom dat mogelijk ontaardt in kanker.Mogelijk hormonen afscheidenAdenomen kunnen de structuur van het orgaan reproduceren waarin ze zich ontwikkelen. Omdat adenomen zich op een klier vormen, zijn ze mogelijk in staat om hormonen af te scheiden, al is dat niet altijd het geval.Locatie en symptomen van adenomen Adenomen ontwikkelen zich vooral op de klieren, in de organen of het slijmvlies van de klieren. De symptomen zijn zeer divers en daarnaast voor iedereen anders, ook in ernst.Endocriene klieren Adenomen zijn mogelijk in volgende endocriene klieren:bijnieren: Sommige hormoonuitscheidende adenomen veroorzaken een overmatige uitscheiding van cortisol, waardoor het syndroom van Cushing ontstaat. Bij een overmatige uitscheiding van aldosteron, ontstaat het syndroom van Conn. Een overmatige afscheiding van mannelijke geslachtshormonen, veroorzaakt hyperandrogenisme. Een adrenocorticaal adenoom vertoont vaak dezelfde symptomen als een adrenocortaal carcinoom (kanker op huid, in slijmvliezen en in organen), waaronder buikpijn en gewichtsverlies. bijschildklier: Hormoon uitscheidende adenomen in de bijschildklier produceren hypercalciëmie (verhoogd calciumgehalte in het bloed). Zwakte, vermoeidheid, obstipatie, nierstenen, een verlies van eetlust en botpijn zijn tekenen van hyperparathyreoïdie (overactieve bijschildklier) die optreedt bij patiënten met bijschildklieradenomen of bijschildklierkanker. eierstokken hypofyse: acidofiel adenoom: Een acidofiel adenoom (eosinofiel adenoom) is een hypofyse-adenoom bestaande uit acidofiele cellen; dit type adenoom leidt mogelijk tot acromegalie (overproductie van groeihormonen) basofiel adenoom: Een basofiel adenoom is een hypofyse-adenoom bestaande uit basofiele cellen die mogelijk de ziekte van Cushing veroorzaakt.schildklier: Een toxisch adenoom (toxisch struma, struma nodosa toxica) is een adenoom van de schildklier dat bij het uitscheiden van hormonen een hyperthyroïdie (overactieve schildklier) veroorzaakt. Een knobbel in het nekgebied gaat gepaard met hoesten, slikproblemen of ademhalingsproblemen. testikelsOrganen In volgende organen komt mogelijk een adenoom tot stand:borst: Meestal zijn hierin fibroadenomen (goedaardige bindweefselgezwellen) aanwezig. Een goedaardige fibroadenoom veroorzaakt geen symptomen en is ofwel te klein om te detecteren door aanraking of is enkele centimeters breed en gemakkelijk te detecteren. galblaas lever: Vrouwen zijn vaker getroffen dan mannen door een leveradenoom, omdat orale (via de mond ingenomen) anticonceptiva het uiterlijk en de ontwikkeling van leveradenomen bevordert. Een leveradenoom veroorzaakt pijn en een massa die voelbaar is door aanraking. nieren: De nierbuisjes zijn aangetast, en soms ontaarden deze adenomen zich in nierkanker. pancreas (alvleesklier): Enkele pancreasafscheidende adenomen zijn bekend voor een pancreasadenoom. Pijn in de buik, diarree, maagpijn, aanhoudende vermoeidheid, flauwvallen en gewichtstoename zijn klachten die toe te schrijven zijn aan één van de vele soorten pancreasadenomen, maar soms ook aan pancreaskanker (geelzucht is hiervan een typisch kenmerk). prostaatSlijmvliezen Tot slot zijn adenomen mogelijk in de slijmvliezen.baarmoeder bronchiën (fijnste luchtpijpvertakkingen): Een bronchusadenoom is een adenoom uitgaande van de bronchiale wand met (meestal) maligne eigenschappen (leidt vaak tot longkanker), ook bekend met paraneoplastische eigenschappen. Symptomen van een bronchiusadenoom zijn een chronische of bloederige hoest, koorts, koude rillingen en kortademigheid. colon (dikke darm) en rectum (endeldarm): 8% van de vijftigplussers heeft villeuze adenomen in het colon en het rectum. Deze hebben een harig uiterlijk en vele uitstulpingen. Daarnaast zijn buisvormige adenomen mogelijk. Dit zijn kleinste soort adenomen die het vaakst optreden en lijken op darmpoliepen. Aanhoudende diarree wijst mogelijk op rectumadenomen. Bloed in ontlasting wijst mogelijk op colon- of rectumadenomen. dunne darm galkanaal maag: Een gastrinoom veroorzaakt een maagzweer in de darmen of maag. Het optreden van veel zweren in de maag, darmen en pancreas die niet goed reageren op de behandeling, is mogelijk een teken van het Zollinger-Ellison-syndroom (te veel zuurafgifte door de maag). schildklier speekselklier: Adenomen in de speekselklier zijn klein en meestal pijnloos, maar veroorzaken mogelijk een zwelling rond de kin of het kaakbot. Gevoelloosheid van het gezicht en pijn in het gezicht, de kin of de nek zijn andere mogelijke tekenen. zweetklier: Adenomen bevinden zich mogelijk op de onderste oogleden en bovenste delen van de wang (syringomen) of op het hoofd- en nekgebied (hidrocystoom). Solitaire adenomen (poromen) komen voor op de voetzool of de handpalm.Diagnose en onderzoeken Diverse technieken zijn inzetbaar voor het diagnosticeren van adenomen. De arts controleert naar aanleiding van een bloed- en urineonderzoek de hormoongehaltes, of hij spoort hierin andere stoffen op die geassocieerd zijn met een specifiek adenoom. Verder is het mogelijk om de tumoren te visualiseren met behulp van beeldvormende onderzoeken zoals een echoscopie, een CT-scan, een MRI-scan en soms is radionuclidenbeeldvorming nodig. Een biopsie bepaalt of een tumor goedaardig of kwaadaardig is.Prognose van veelal goedaardige klierweefselgezwellen De meeste adenomen blijven goedaardig en veroorzaken weinig symptomen. Niettemin zijn ze door een mogelijke groei wel in staat om uiteindelijk ongemak in het orgaan te veroorzaken of op naburige weefsels te drukken. Hormoonafscheidende adenomen zijn tevens in staat om diverse hormonale stoornissen te veroorzaken. Bovendien ontaardt een adenoom soms in een kwaadaardige tumor, wat dan gekend is als een ‘adenocarcinoom'. Hoe groter het adenoom, hoe groter het risico op het ontwikkelen van kanker in dat orgaan. Naarmate het aantal adenomen toeneemt, is het risico op kanker hoog. Sommige adenomen ontwikkelen zich eerder tot kanker, zoals het villeus adenoom van het colon en rectum (dikkedarmkanker), en hypofyse-adenomen die verantwoordelijk zijn voor hypofysetumoren (hersentumor). Lees verder
maandag, 20, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Microcefalie: Te klein hoofd door aandoeningen of infecties
Microcefalie is de medische term voor "te klein hoofd". Bij deze zeldzame aangeboren neurologische afwijking heeft de patiënt een kleiner hoofd dan andere patiënten met dezelfde leeftijd en hetzelfde geslacht. De arts baseert zich hiervoor op de hoofdomvang van de patiënt. Deze meet hij op door de afstand rond de bovenkant van het hoofd op te meten. De pasgeboren patiënt heeft veelal kleinere hersenen die slecht ontwikkeld zijn en dit is dan het gevolg van een infectie, een genetische aandoening of een andere oorzaak. Voor microcefalie zelf is geen behandeling beschikbaar, maar tal van ondersteunende en symptomatische behandelingen zijn voorhanden voor het behandelen van eventueel bijkomende symptomen. Epidemiologie aandoening Microcefalie komt niet zo heel vaak voor. Ongeveer 2-12 op 10.000 levend geboren patiënten lijdt aan microcefalie.Oorzaken microcefalie: Abnormale groei van hersenen door genetische aandoeningen en infecties Bij microcefalie, het tegenovergestelde van macrocefalie (te groot hoofd), groeien de hersenen niet in een normaal tempo. De hersenen bepalen de groei van de schedel, en de ontwikkeling van de hersenen gebeurt wanneer een baby zich nog in de baarmoeder van de moeder bevindt en tijdens de kinderjaren. Een aantal aandoeningen tasten de ontwikkeling van de hersenen aan waardoor ze kleiner zijn dan de normale grootte van het hoofd. Deze omvatten genetische aandoeningen, infecties, en andere oorzaken. Soms komt microcefalie ook geïsoleerd voor. Dit wil zeggen dat de patiënt geen andere aangeboren afwijking heeft.Genetische aandoeningen Genetische aandoeningen die microcefalie veroorzaken omvatten:Infecties Enkele infecties bij de moeder veroorzaken eveneens microcefalie.Andere oorzaken Enkele andere factoren resulteren tot slot mogelijk in de ontwikkeling van een te klein hoofd bij de baby:ernstige ondervoeding (gebrek aan voedingsstoffen of onvoldoende eten) craniosynostose (vroegtijdige sluiting van schedelnaden) blootstelling van bepaalde (genees)middelen tijdens de zwangerschap, vooral alcohol, fenytoïne of toxische (giftige) chemicaliën focale huidhypoplasie het foetaal alcoholsyndroom (afwijkingen bij baby's door alcoholmisbruik) hyperlysinemie incontinentia pigmenti: Afwijkingen aan ogen en huid methylkwik vergiftiging ongecontroleerde fenylketonurie (afwijkingen aan hersenen en lichaam) bij de moeder: Dit is een aangeboren afwijking waarbij het lichaam niet in staat is om het aminozuur fenylalanine af te breken. zuurstoftekort in de hersenenSymptomen van een te klein hoofd Soms komt een patiënt ter wereld met enkel maar het symptoom van microcefalie. Maar ook andere medische problemen gaan gepaard met een te klein hoofd. Deze symptomen variëren van mild tot ernstig.een verstandelijke handicap (een verminderd vermogen om te leren en functioneren in het dagelijks leven) epileptische aanvallen gehoorverlies problemen met beweging en evenwicht problemen met het gezichtsvermogen vertraging in de ontwikkeling, zoals problemen met spraak of andere ontwikkelingsstoornissen (zoals zitten, staan en lopen) voedingsproblemen, zoals moeite met slikkenNaast het te klein hoofd helt het voorhoofd soms wat naar achter bij ernstige microcefalie.Diagnose en onderzoeken Voor de geboorte Voor de geboorte is microcefalie al op te sporen met een echografie. Dit echografisch onderzoek gebeurt in het tweede trimester of vroeg in het derde trimester.Na de geboorte De diagnose van microcefalie gebeurt meestal bij de geboorte of tijdens een standaard onderzoek van de baby. Soms gebeurt de diagnose pas enkele weken of maanden na de geboorte. Artsen beschikken over een standaard grafiek van "normale" hoofdafmetingen naargelang de leeftijd van de patiënt en dit voor de eerste achttien (18) levensmaanden van de baby. Dit onderzoek kent een duurtijd van slechts enkele seconden, waarbij de arts enkel maar een meetlint plaatst rond het hoofd van de baby. Op basis van het resultaat van de hoofdmeting baseert de arts de diagnose van microcefalie. De arts bekijkt overigens de eventueel andere symptomen van de patiënt omdat meestal sprake is van een andere aandoening, infectie of een ander medisch probleem.Diagnostisch onderzoek Na de geboorte is soms nog een CT-scan of MRI-scan nodig om de diagnose te bevestigen. Deze testen geven daarnaast belangrijke informatie over de structuur van de hersenen en identificeren een eventuele infectie van de baby tijdens de zwangerschap. De arts spoort hiermee tevens andere aanwezige symptomen op. Een bloedonderzoek is tot slot handig om een genetische aandoening te detecteren.Behandeling microcefalie Microcefalie is een levenslange aandoening die niet te verhelpen valt. Patiënten met milde microcefalie die geen andere symptomen vertonen, komen regelmatig terug voor een controlebezoek maar hebben verder geen behandeling nodig. Bij patiënten met ernstige microcefalie bekijkt de arts de andere symptomen en behandelt hij deze. Logopedie, fysiotherapie en/of ergotherapie zijn in veel gevallen nodig bij bijkomende symptomen. Daarnaast is medicatie voorhanden om epileptische aanvallen (anti-epileptica) en andere symptomen te behandelen.Prognose aandoening De prognose is sterk afhankelijk van de ernst van de symptomen. Niet elke patiënt heeft neurologische symptomen en dan is de intelligentie en ontwikkeling ook normaal. In andere omstandigheden zijn meer behandelingen nodig.Complicaties van een te klein hoofd: Problemen met de ontwikkeling Vooral bij milde microcefalie waarbij geen andere aandoening betrokken is, heeft de patiënt een normale intelligentie en ontwikkeling, hoewel het hoofd wel steeds klein blijft. Enkele complicaties zijn echter mogelijk bij ernstige microcefalie zoals epileptische aanvallen, dwerggroei of een klein gestalte, hyperactiviteit, een verstandelijke beperking, een vertraagde ontwikkeling zoals bij spraak en beweging, coördinatie- en evenwichtsproblemen (ataxie) en gezichtsmisvormingen. Lees verder
maandag, 20, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Levermetastasen: Uitzaaiingen van kanker in de lever
Van levermetastasen is sprake wanneer kanker die oorspronkelijk ergens anders in het lichaam is ontstaan, zich verspreidt heeft naar de lever. Levermetastasen zijn daarom eveneens gekend als "secundaire leverkanker". Primaire leverkanker vindt namelijk zijn oorsprong in de lever zelf en komt veel minder vaak voor dan secundaire leverkanker. Meestal zijn ouderen getroffen door de verspreiding van kankercellen in de lever. De diagnose gebeurt vaak pas in een later stadium waardoor de kanker reeds is uitgezaaid naar de lever. Een vroege opsporing van sommige vormen van kanker is daarom belangrijk om levermetastasen te voorkomen. De behandeling gebeurt veelal palliatief want de vooruitzichten van levermetastasen zijn somber. Synoniemen Levermetastasen zijn eveneens gekend als:leveruitzaaiingen uitgezaaide leverkanker uitzaaiingen naar de leverFuncties van de lever De lever, dat het grootste orgaan in het lichaam is, is verdeeld in twee lobben. De lever is van levensbelang en heeft volgende functies:Bewaart glycogeen (suiker) die het lichaam vervolgens gebruikt voor energie Maakt enzymen aan die belangrijk zijn voor vele stofwisselingsfuncties van het lichaam Maakt gal aan wat vet helpt verteren Maakt vele soorten eiwitten aan die het hele lichaam gebruikt als brandstof en voor de celregeneratie Verwijdert toxines (giftige stoffen) uit het bloed De meeste patiënten ontwikkelen levermetastasen in beide leverlobben. Levermetastasen komen voorts 18-40 keer vaker voor dan de primaire levertumoren. Bijna elke kanker zaait mogelijk uit naar de lever. Kankers die zich verspreiden naar de lever omvatten:Het risico van levermetastasen is afhankelijk van de locatie (plaats) van de oorspronkelijke kanker. Soms zijn uitzaaiingen naar de lever reeds aanwezig als de oorspronkelijke (primaire) kanker gediagnosticeerd is. Maar mogelijk treden levermetastasen pas maanden of jaren later op wanneer de primaire tumor is verwijderd. Daarom zijn regelmatige controles belangrijk.Symptomen vaak pas in een later stadium Vooral in vroege stadia vertonen patiënten vaak geen symptomen. In iets latere stadia zwelt de lever en ook dan zijn de symptomen vaak aspecifiek omdat de lever toch nog blijft werken. Pas in een heel laat stadium ontwikkelt de patiënt andere symptomen. De symptomen van levermetastasen zijn afhankelijk van het aantal tumoren en de locatie daarvan in de lever. één of meer van volgende symptomen zijn hierbij mogelijk:anorexia donkergekleurde urine een jeukende huid een verlies van eetlust geelzucht (icterus: gele verkleuring van de huid en het wit van de ogen) gewichtsverlies koorts misselijkheid pijn in de rechterbovenhoek van de buik pijn in de rechterschouder vermoeidheid verwardheid zwelling van de buik door een opeenhoping van vocht (medische term: ascites) of een opgeblazen gevoel in de buik zwelling van de enkels zwetenDiagnose en onderzoeken Lichamelijk onderzoek Tijdens een anamnese (= vraaggesprek) noteert de arts de symptomen en de medische geschiedenis van de patiënt. Hij bemerkt bij een lichamelijk onderzoek de mogelijk knobbeltjes in de lever wanneer hij deze betast. Ook is de lever mogelijk vergroot (hepatomegalie) en gevoelig bij aanraking. Deze symptomen wijzen reeds in de richting van levermetastasen maar verschillende soorten onderzoeken zijn nodig om de diagnose te bevestigen.Diagnostisch onderzoek Volgende beeldvormende onderzoeken zijn nodig:Daarnaast is een leverbiopsie aangewezen, hetgeen gebeurt via een laparoscopie. Een laparoscopie is de meest betrouwbare minimaal invasieve werkwijze voor het diagnosticeren van kanker. Een leverfunctieonderzoek (bloedonderzoek) is ook nuttig. Bij een angiografie, die ook nuttig is, injecteert de arts kleurstof in een slagader. Dankzij dit onderzoek krijgt de arts hoge contrastbeelden van de inwendige structuren.Differentiële diagnose Het is voor de arts vaak een uitdaging om levermetastasen te diagnosticeren. Dit vloeit voort uit de hoge prevalentie van goedaardige leverletsels die de arts mogelijk interpreteert als een bewijs van levermetastasen. Zo verwart de arts een verspreiding van kankercellen naar de lever soms als hemangiomen, en in mindere mate met focale nodulaire hyperplasie (FNH). Andere differentiële diagnoses omvatten meerdere levercysten, een hepatocellulair carcinoom (kanker op huid, in slijmvliezen en in organen) (vorm van leverkanker), een leveradenoom, voorbijgaande leververschillen (door levercirrose), meerdere galhamartomen, een cholangiocarcinoom, meerdere leverabcessen en leverpeliosis (ziekte die met bloedingen gepaard gaat).Behandeling van uitzaaiingen van kanker in de lever De behandeling is afhankelijk van meerdere factoren:de algehele gezondheid en leeftijd van de patiënt de algemene werking van de lever de eventueel reeds aanwezige uitzaaiingen naar andere organen de grootte, de locatie en het aantal uitgezaaide tumoren de locatie van de primaire kanker de persoonlijke voorkeuren van de patiënt de reeds gekregen behandelingsvormen voor kanker in het verledenWanneer de tumor zich slechts in één of enkele delen van de lever bevindt, is de chirurg in staat dit chirurgisch te verwijderen. Wanneer de kanker is uitgezaaid naar de lever of naar de lever en andere organen, zet de arts veelal systemische chemotherapie (chemotherapie van het hele lichaam) in. Het type chemotherapie hangt af van de oorspronkelijke vorm van de kanker. Ook is chemo-embolisatie mogelijk. Hierbij brengt de arts een katheter (dunne buis) in in een slagader in de lies. Deze katheter verplaatst de arts naar de slagader in de lever. Daarna gaan kanker dodende geneesmiddelen en ook nog andere geneesmiddelen door de katheter waardoor de kankercellen sterven. Op dezelfde manier is radio-embolisatie mogelijk, waarbij de arts geen gebruik maakt van chemotherapie maar wel van straling om de kankercellen te doden. Mogelijk injecteert de arts alcohol (ethanol) in de levertumor. De alcohol doodt kankercellen. Ook is het mogelijk om de levertumor via warmte-energie te verwijderen door het inbrengen van een sonde in het midden van de levertumor. Deze behandelingsmethode, ook gekend als "radiofrequente ablatie", gebeurt via elektroden die zijn bevestigd aan de sonde. Ook bij deze behandeling sterven de kankercellen. Naast warmte-energie zet de arts mogelijk ook cryotherapie in, waarbij hij via bevriezing de tumor verwijdert.Prognose De vooruitzichten zijn sterk afhankelijk van de locatie van de oorspronkelijke kanker en de hoeveelheid van de uitzaaiingen naar de lever of ergens anders. Meestal is genezing door een operatie enkel mogelijk wanneer zich maar een beperkt aantal tumoren in de lever bevinden. In de meeste gevallen zijn uitzaaiingen naar de lever niet te genezen. Patiënten bij wie de kanker is uitgezaaid naar de lever, komen veelal te overlijden door hun ziekte. De behandelingsmethoden doen echter de tumoren krimpen waardoor de levensverwachting verbetert en de symptomen verlichten. De relatieve vijfjaarsoverleving voor levermetastasen is ongeveer vijftien procent.Complicaties Complicaties zijn vaak het gevolg van tumoren die zich verspreiden naar andere organen en gebieden rond de lever. Complicaties omvatten:een blokkering van de stroom van gal een verminderde eetlust gewichtsverlies koorts leverfalen (meestal alleen in de late stadia van de ziekte) pijn Lees verder
maandag, 20, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Chondrosarcoom: Botkanker die ontstaat in kraakbeenweefsel
De ontwikkeling van de meeste botten gebeurt vanuit het kraakbeen. Kraakbeen speelt bijgevolg een belangrijke rol in het groeiproces. Een chondrosarcoom is een vorm van botkanker die ontstaat in kraakbeencellen. Deze kwaadaardige tumor tast vooral de kraakbeencellen van het dijbeen, de arm, het bekken of de knie aan, al zijn soms ook andere lichaamsdelen getroffen. Een chondrosarcoom ontstaat spontaan maar ontwikkelt zich soms secundair na een goedaardige tumor. De meeste chondrosarcomen groeien traag en zaaien niet uit naar andere lichaamsdelen, al is dit wel mogelijk. De tumor valt operatief te verwijderen, en eventueel zet de arts ook chemotherapie en/of radiotherapie in om deze vorm van botkanker te bestrijden. Epidemiologie chondrosarcoom Een chondrosarcoom is de tweede meest voorkomende vorm van primaire botkanker. Primaire botkanker houdt in dat de kanker zich ontwikkelt in het bot. Deze vorm van kanker treft zelden patiënten jonger dan twintig jaar. Naarmate de patiënt veroudert, neemt het risico toe dat de patiënt deze tumor ontwikkelt (tot de leeftijd van 75 jaar). De arts diagnosticeert de ziekte het vaakst tussen het vierde en vijfde decennium. De incidentie tussen mannen en vrouwen is gelijk volgens Hopkins Medicine terwijl Sarcoma Help en Radiopaedia melden dat meer mannen getroffen zijn.Oorzaken aandoening onbekend Het is niet goed geweten wat een chondrosarcoom veroorzaakt. Mogelijk speelt een genetische factor een rol, maar hierover is anno september 2016 nog geen informatie bekend.Risicofactoren botkanker die ontstaat in kraakbeenweefsel Secundair aan goedaardige bot- of kraakbeentumor Meestal ontstaan chondrosarcomen van normale kraakbeencellen, maar soms zijn ze eveneens het gevolg van een reeds bestaande goedaardige bot- of kraakbeentumor:EnchondromenEen enchondroom is een goedaardige bottumor die begint vanaf het kraakbeen en meestal aanwezig is op de handen (of op andere lichaamsgebieden).Het Maffucci-syndroomBij het Maffuci-syndroom heeft de patiënt een combinatie van meerdere enchondromen en angiomen (goedaardige tumoren samengesteld uit bloedvaten).Meerdere exostoses (osteochondromen)De aanwezigheid van meerdere osteochondromen (een overmatige groei van kraakbeen en bot aan het einde van de groeiplaat) leidt soms ook tot chondrosarcomen.Ziekte van OllierHierbij heeft een patiënt meestal op de handen een cluster van enchondromen (goedaardige kraakbeentumoren).Aandoeningen Volgende aandoeningen verhogen het risico op het ontwikkelen van een chondrosarcoom:Symptomen tumor De ziekte begint meestal in de botten van de armen, de benen of het bekken, maar de kanker is in elk lichaamsdeel mogelijk. De symptomen van een chondrosarcoom zijn erg variabel en afhankelijk van de locatie van de tumor. Volgende symptomen komen het vaakst voor bij een chondrosarcoom:Een drukkend gevoel rond de massa Een grote tumor op het aangetaste bot Een lokale zwelling Pijn die geleidelijk toeneemt (meestal 's nachts erger) en te verlichten is met anti-inflammatoire geneesmiddelen, zoals ibuprofen; de pijn verdwijnt meestal niet bij rust. Functieverlies van het aangetaste botDe tumor gedraagt zich op verschillende manieren maar meestal is de tumor laaggradig waardoor de groei traag verloopt en het uitzaaien ook niet snel gebeurt. In minder dan 10% van de chondrosarcomen is de tumor agressief waardoor de behandeling moeilijker verloopt.Diagnose en onderzoeken Diagnostisch onderzoek Naast een volledige medische anamnese (vraaggesprek) en een lichamelijk onderzoek, zijn diverse diagnostische onderzoeken nodig om een chondrosarcoom te diagnosticeren.Een röntgenfoto gebruikt onzichtbare elektromagnetische energiestralen om beelden van de interne weefsels, botten en organen te maken op film. Meestal is dit het eerste diagnostisch instrument en is het voor de arts moeilijk om het verschil tussen een goedaardige en kwaadaardige bottumor te bepalen via de foto. Een biopsie brengt dan ook de definitieve diagnose. Een biopsie: Hierbij verwijdert de arts met een naald of tijdens een operatie wat verdacht weefsel en laat hij dit microscopisch onderzoeken. In het laboratorium identificeert de arts de kanker. Een CT-scan is een beeldvormend onderzoek dat gebruik maakt van röntgenstraling en een computer. Dit onderzoek maakt van het verdachte gebied gedetailleerde beelden in dwarsdoorsneden. Een CT-scan toont zeer gedetailleerd informatie over de botten, de spieren, vet en organen. Een MRI-scan (magnetische resonantie imaging) is een ander diagnostisch onderzoek dat de arts inzet. Dit toestel maakt gebruik van grote magneten, radiofrequenties en een computer om gedetailleerde beelden van organen en lichaamsstructuren te maken. Een PET-scan (positron emissie tomografie) is tot slot een ander beeldvormend onderzoek waarbij de arts radioactief gemaakte glucose (suiker) injecteert in de bloedstroom. Tumoren gebruiken meer dan gewone weefsels glucose en zijn zichtbaar dankzij de scanner.Differentiële diagnose De symptomenreeks van een chondrosarcoom bootsen mogelijk de symptomen na van volgende aandoeningen:een chondroblastoom (goedaardige bottumor in lange botten) een chondromyxoid fibroom een chondroom een chordoom (kwaadaardige primaire bottumor) een fibrosarcoom een osteosarcoom (botkanker, vooral bij tieners) een Paget-sarcoom een vezelig histiocytoom osteofibreuze dysplasie synoviale chondromatoseBehandeling via operatie, chemotherapie en/of radiotherapie De arts bekijkt bij de aanwezigheid van een chondrosarcoom zeer individueel welke behandeling nodig is. Dit hangt af van diverse factoren zoals:de leeftijd, de algemene gezondheid en medische voorgeschiedenis van de patiënt de mening of voorkeuren van de patiënt de tolerantie van de patiënt voor specifieke medicijnen, behandelingen en therapieën het type, de omvang en de locatie van de kanker het verwachte verloop van de ziekteIndien mogelijk voert de arts een operatie uit om de tumor te verwijderen. De arts tracht steeds een arm of been te sparen, maar soms is een amputatie wel noodzakelijk. Daarnaast is fysiotherapie voorhanden, zodat de patiënt het getroffen gebied na de operatie weer leert gebruiken en kracht opbouwt. Bestralingstherapie in hoge doseringen zijn mogelijk voor, tijdens of na de operatie. Tot slot is chemotherapie een mogelijke behandelingsvorm, al is dit niet de eerste behandelvorm die de arts inzet. Chemotherapie is vooral nuttig bij uitzaaiingen naar andere lichaamsdelen.Prognose ziekte is variabel De vooruitzichten voor patiënten met een chondrosarcoom zijn afhankelijk van de graad van de tumor en de omvang van de operatie. In het algemeen hebben laaggradige tumoren een goede prognose, met een kleine kans op herhaling en vrijwel geen kans op verspreiding van de ziekte. De vijfjaarsoverleving bedraagt volgens Emedicine 90% bij een laaggradige tumor. De risico's nemen echter toe naarmate de graad van de tumor toeneemt waarbij ook de overlevingskans afneemt. Zo heeft een hooggradige tumor een vijfjaarsoverleving van 29%. Voorts meldt OrthoInfo dat patiënten met een tumor in het bekken een slechtere prognose hebben dan patiënten met een tumor in de armen of benen. Ook keren bekkentumoren sneller terug. Wellicht heeft dit te maken met de complexe operatie die hiermee gepaard gaat, omdat de chirurg de neurovasculaire en abdominale structuren niet wil schaden. Wanneer de tumor tot slot uitzaait, gebeurt dit vaak in de longen (longmetastasen). Lees verder
maandag, 20, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Wereldwijd, in alle culturen en door de eeuwen heen, is de mens steeds weer op zoek geweest naar het ultieme gezondheidsmiddel. Het panacée. Het adaptogeen. In vele culturen heeft men ook steeds weer planten gevonden met een grote gezondheidswaarde en een bijna mythische betekenis. Deze planten dragen namen als Ginseng, Taigawortel, Ashwaganda, Maca en in Europa ook Rozenwortel. Rhodiola rosea botanisch Onze Europese ginseng, Rhodiola rosea, groeit vooral in de koudere Noordelijke landen, Scandinavië en Rusland en in berggebieden boven 2000m, ook in de Italiaanse Alpen, Gran Paradiso en de Franse Vanoise..Hij is zeker niet inheems in België maar is hier wel te kweken.Zijn geliefde groeiplaatsen zijn rotsranden, morenen en gestabiliseerde puinhellingen zowel op zure als op kalkrijke vrij vochtige, zanderige grond tot 3000m hoogte.Het is een pollenvormende vaste plant 10 tot 35 cm hoog, vette bladeren licht getand met dikwijls rose-purperen randen, de bloemen zijn donkergeel 4-tallig in dichte kluwens met lichte rozengeur, de zaden zitten in kokervormige doosjes die vanaf september fel roodoranje kleuren. Wortelstokken zijn opvallend van vorm en reuken naar rozen.Etymologie Zijn naam heeft hij dan ook te danken aan de geur van de wortels, die dus vreemd genoeg naar rozen ruiken. Ook de Latijnse naam Rhodiola van rhodiolus, naar rozen riekend, rooskleurig verwijst naar de geur en de kleur. Als je de wortels laat trekken in alcohol krijgt de tinctuur in het begin ook een roze kleur en de geur van rozenwater.Geschiedenis In Siberie word een boeket rozenwortels aan bruidsparen gegeven als symbool van de vruchtbaarheid.Volgens een legende uit de 13de eeuw zou een Ukrainische prins Danila Galitsky de Rozenwortel als afrodisiacum gebruikt hebben bij zijn Casanoviaanse avonturen. Mongoolse doctors schreven het voor bij TBC en kanker. Vikings hadden er hun lichamelijke kracht en weerstand aan te danken.Hopelijk niet hun bloeddorstigheid.Curieus is ook dat zelfs Linnaeus de medicinale kwaliteiten van de Rozenwortel als adstringentium en voor de behandeling van hernia en witte vloed, hysterie en hoofdpijn in zijn Materia medica.Liber I. De Plantis (1749), beschreef.In 1961 identificeerde de botanist Krylov in de Altai mountains de 'golden root' als Rhodiola rosea.Rozenwortel rationeel: onderzoek Asthenie of algemene zwakte, gaat gepaard met krachteloosheid van de spieren, concentratiestoornissen en kortademigheid, soms ook met hartkloppingen, stress en angsten. In een onderzoek met mensen tussen 20 en 55 jaar met asthenie, meldde 64% van de deelnemers een gedeeltelijke of gehele verdwijning van de klinische symptomen, en een toename van de arbeidsproductiviteit na het gebruik van Rhodiola. Testpersonen herstelden sneller na een zware lichamelijke inspanning, dat was ook fysiologisch aantoonbaar door controle van de polsslag, bloeddruk en spiersterkte. Een ander onderzoek liet een sneller normaliseren van het urinezuur en melkzuurgehalte in de spieren zien na lichamelijke inspanning.Onderzoeken over de hele wereld met allerlei sportmensen hebben de waarde van Rhodiola als adaptogeen aangetoond, het verbetert het uithoudingsvermogen en versnelt het lichamelijk herstel. Een toename van het lichaamsgewicht, een verbetering van de spier/vet verhouding, een stijging van het hemoglobinegehalte en een verhoging van het eiwitgehalte zijn ook aangetoond.Hypoxie is een toestand waarbij er sprake is van een verlaagde hoeveelheid zuurstof in het bloed. Deze toestand komt voor bij sporters, maar ook bij mensen die op grote hoogte wonen of werken. Onderzoek door Zhang et al (1989) heeft aangetoond dat Rhodiola schade door gebrek aan zuurstof voorkomt en de hart- en longfuncties, bij mensen die op grote hoogte leven kan verbeteren.Rozenwortel emotioneel: een persoonlijke impressie Om 7.00 word ik wakker met rondom mij bergen tot 3000 meter. Droom ik of is dit werkelijkheid? Het moet vandaag voor mij een mythische dag worden. Het zoeken van de Rozenwortel, het bergpad, de inspanning. het ritueel. Om 7.25 ben ik al op pad, alleen in de bergen, temperatuur nauwelijks 14 graden, ik wandel door de wolken naar de zon, temperatuur 23 graden. Na 4 uur wandelen ontdek ik de eerste Rhodiola's op 2560 meter hoogte tussen een chaos van rotsblokken (éboulis), zijn geliefde groeiplaats.Alleen op de wereld met mijn Rozenwortels, vraag ik of ik iets van hen mag meenemen. Ik kniel tussen de rotsen, scheur een stuk wortel van de plant, en voel dan zowel de sponzige, sappige als tanige delen. Ik herken het etherische rozenaroma maar ook de aardse wortelgeur. Ik ben weer thuis in de bergen bij mijn Rozenwortels.De rest van de dag wandel ik op het ritme van de Rhodiola, over cols, langs gletsjers op eenzame, heilige hoogte om pas 's avonds weer af te dalen naar de vallei van de mensen.Daar is een andere oogst aan de gang, het hooien van de kruidige graslanden. De kruidenthee voor de koe, het schaap en de geit met Zwartmoeskervel, Bergvenkel,Vrouwenmantel, Veldsalie en Wilde tijm.Ik wandel de boeren voorbij met mijn eigen oogst en op het ritme van Rho-di-o-la, Ro-zen-wor-tel bereik ik de vreemde wereld van de grote mensen. Mijn opdracht is volbracht! Ik kan weer even bijna helemaal gelukkig zijn.
maandag, 20, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Tramadol: bijwerkingen, dosering, alcohol en met paracetamol
Tramadol behoort tot de groep geneesmiddelen die morfineachtige pijnstillers of opioïden wordt genoemd en het heeft een sterke pijnstillende werking. Tramadol wordt voorgeschreven bij ernstige pijn en bij zenuwpijn en soms ook bij artrose. Na langdurig gebruik van tramadol moet de dosering langzaam afgebouwd worden om ontwenningsverschijnselen te voorkomen. Tramadol 50 mg is de kleinste verpakking tramadol dat beschikbaar is op de Nederlandse medicijnenmarkt. TramadolWat is tramadol? Tramadol bevat als werkzame stof tramadol en is een pijnstiller die tot de zogenaamde morfineachtige pijnstillers behoort of opioïd. Tramadol heeft een sterke pijnstillende werking. Pijnbestrijding gaat normaal gesproken via een stappenplan. Eerst worden pijnstillers uit de eerste stap voorgeschreven, zoals paracetamol en ibuprofen. Bij vele soorten pijn zijn deze geneesmiddelen effectief en ze hebben relatief weinig bijwerkingen. Wanneer deze niet (meer) voldoende werken, schrijft de arts sterkere pijnstillers voor, zogeheten tweede-stapmiddelen zoals codeïne en tramadol. Daarna volgen de derde-stapmiddelen: de morfineachtige pijnstillers, zoals morfine. Tramadol kan worden voorgeschreven in combinatie met paracetamol of een ontstekingsremmende pijnstiller. Tramadol is te verkrijgen in tabletten, bruistabletten, tabletten met vertraagde afgifte, capsules, capsules met vertraagde afgifte, druppels, zetpillen en injecties.Hoe werkt tramadol? Tramadol zorgt ervoor dat het pijnsignaal in de hersenen niet of minder sterk aankomt, waardoor je de pijn minder voelt en je er rustiger op reageert. Bij de gewone (bruis)tabletten en druppels zal de pijn binnen één uur verminderen. De zetpillen werken normaliter binnen twee tot drie uur. De werking van de gewone capsules en de zetpillen houdt zes tot acht uur aan. Er zijn ook tabletten en capsules met gereguleerde afgifte. Deze werken ongeveer 12 uur en de 'Once Daily' tabletten werken ongeveer 24 uur.Wanneer mag je tramadol niet gebruiken? Gerbuik tramadol niet in de volgende situaties:wanneer je overgevoelig bent voor tramadol of voor andere morfineachtige stoffen; bij plotselinge vergiftiging met alcohol, slaapmiddelen, pijnstillers of andere middelen met een versuffende werking; waneer je MAO-remmers gebruikt of wanneer je deze minder dan twee weken geleden nog hebt gebruikt.Wees extra voorzichtig met tramadol wanneer je:een hoofdletsel hebt of een verhoogde druk binnen de schedel; lijdt aan een ernstig verminderde lever- of nierwerking; last hebt van overmatig slijm in de luchtwegen; een verhoogde kans heeft op stuipen of shock; een ernstig verminderde ademhaling hebt; bij gelijktijdig gebruik van middelen met een versuffende werking.Kun je tramadol gebruiken tijdens de zwangerschap en bij het geven van borstvoeding? Over gebruik van Tramadol in de zwangerschap bestaan onvoldoende gegevens om de mogelijke schadelijkheid te beoordelen. Het gebruik van Tramadol tijdens de periode van borstvoeding wordt afgeraden. Vraag je (huis)arts of apotheker om advies voordat je een geneesmiddel inneemt.Heeft het gebruik van tramadol invloed op de rijvaardigheid en het gebruik van machines? Tramadol kan bepaalde bijwerkingen geven, zoals duizeligheid en sufheid, welke kunnen worden versterkt door het gebruik van alcohol en bepaalde andere geneesmiddelen. In dat geval kun je beter geen voertuig besturen, want dit kan tot gevolg hebben dat je niet meer in staat bent veilig te rijden. Gebruik bij duizeligheid en/of sufheid ook geen gereedschap en/of bedien geen machines.Kun je alcohol drinken en tramadol gebruiken? Beperk het gebruik van alcohol en drink bij voorkeur helemaal geen alcohol. Door het gebruik van tramadol reageer je veel sterker op alcohol dan je gewend bent. Bovendien versterkt alcohol de bijwerkingen van dit medicijn, zoals sufheid en slaperigheid, wat van invloed kan zijn op je rijvaardigheid en je vermogen om machines te bedienen.Welke bijwerkingen kunnen optreden? De belangrijkste bijwerkingen zijn de volgende:Sufheid, slaperigheid, een draaierig gevoel en een verminderd reactievermogen. Misselijkheid, soms met braken. Maag-darmklachten. Verstopping (obstipatie). Droge mond. Duizeligheid, vooral bij opstaan uit bed of uit een stoel. Jeuk en galbulten. Effecten op de bloedsomloop op (bijvoorbeeld hartkloppingen, verhoogde hartslag); Zweten en hoofdpijn. Moeilijk kunnen plassen. Bemoeilijkte ademhaling (alleen bij hoge doseringen tramadol, of als je lijdt aan een luchtwegaandoening, zoals astma of COPD); Psychische klachten, zoals verwardheid, moeite met slapen, nachtmerries en depressiviteit. Overgevoeligheid voor dit medicijn: opgezwollen lippen, tong of gezicht, benauwdheid of flauwvallen. Epileptische aanvallen (patiënten met epilepsie hebben kans op een toename van het aantal epileptische aanvallen. Slaap-apneu.Risico op hypoglykemie bij gebruik tramadolUit onderzoek blijkt dat tramadol (in vergelijking met het opiaat codeïne) een verhoogd risico op ziekenhuisopname wegens hypoglykemie. Dit risico is vooral gedurende de eerste 30 dagen van de behandeling verhoogd. Patiënten die nog niet zo lang tramadol gebruiken en klachten hebben die passen bij hypoglykemie, moeten hier daarom op worden onderzocht, ook indien zij niet bekend zijn met diabetes.¹ Wat is de dosering van tramadol? De dosis tramadol wordt aangepast aan de ernst van de pijnklachten en aan je persoonlijke gevoeligheid voor pijn. Normaliter zal de laagste dosis die de pijn verlicht worden gebruikt. Volg te allen tijde de aanwijzingen van de arts nauwgezet op. Een richtlijn voor de algemene dosering bij volwassenen en kinderen vanaf 14 jaar is als volgt:Wie?DoseringVolwassenen en kinderen vanaf 14 jaar 50 tot 100 mg tramadol, drie tot viermaal per dag.De maximale dosering bedraagt 400 mg (8 capsules) per dag. Kinderen jonger dan 14 jaar Tramadol 50 mg is niet geschikt voor kinderen onder de 14 jaar. Oudere patiënten Bij patiënten ouder dan 75 jaar kan de uitscheiding van tramadol vertraagd zijn. In dat geval zal de arts adviseren om het tijdsinterval tussen de doseringen te vergroten. Treedt er tolerantie op? Na langdurig gebruik van elk opioïd, dus ook tramadol, treedt tolerantie op, Dat wil zeggen dat je na verloop van tijd een hogere dosis nodig om het gewenste effect te bereiken dan in het begin. Bij het staken van het gebruik van elk opioïd, dus ook tramadol, treden ontwenningsverschijnselen op (zie onder). Nadat je bent 'afgekickt', is de tolerantie weer verdwenen. Bij eventueel hernieuwd gebruik, kun je weer aanvangen met de normale startdosis. Tramadol is trager en minder sterk werkzaam dan morfine, wat tot gevolg heeft dat tramadol voor drugsgebruikers minder aantrekkelijk is. Het blijkt dat psychische verslaving aan een opioïd bij pijnpatiënten slechts zeer zelden voor. Toch wordt ex-drugsverslaafden (vanwege hun verslavingsgevoeligheid), afgeraden tramadol te gebruiken.Kun je last krijgen van onthoudingsverschijnselen als je stopt met tramadol? Ervaringen van patiënten en onderzoek wijst uit dat onthoudingsverschijnselen ook bij lage of normale doseringen kunnen optreden en ook bij kortdurend gebruik.² Bij ontwenning kunnen de volgende verschijnselen optreden:prikkelbaarheid; angst; zenuwachtigheid; slapeloosheid; beven; en maag-darmklachten.Om de onthoudingsverschijnselen te beperken, kan men ervoor kiezen tramadol langzaam afbouwen in een periode van 4-6 weken.Lees voor gebruik altijd de bijsluiter!Noten:Fournier JP, et al. Tramadol use and the risk of hospitalization for hypoglycemia in patients with noncancer pain. JAMA Intern Med. 8 december 2014 (epub). Persson M, et al. Tramadol withdrawal reactions: the size of the problem in Sweden. Reactions Weekly, 16 december 2006, pagina 2. Lees verderSoorten pijnstillers: Lichte en zware pijnstillers: dosering en bijwerkingen (special) Paracetamol: bijwerkingen, dosering, alcohol en coffeïne Diclofenac: bijwerkingen, dosering, alcohol & maagbeschermer Naproxen: bijwerkingen, dosering, alcohol en zwangerschap Ibuprofen: bijwerkingen, dosering, alcohol en borstvoeding Oxycodon: bijwerkingen, dosering, alcohol en autorijdenReacties Agnes, 20-05-2016 17:11 #2Besteik slik al 7 weken aan een stuk tramadol 100ml, eerste week had ik 50 ml, nu de laatste 2 weken probeer ik maar 1 capsule te gebruiken, omdat ik hier mee wil stoppen, maar als ik probeer 1 dag geen te slikken omdat ik ermee wil stoppen dan draai ik in bed, wordt gek van binnen, me lichaam doet raar, ik wordt hier erg bang voor en zou graag echt van dit gevoel af willen, wil dit niet meer. hoe of wat moet ik nu doen, pfmvg Agnes Reactie infoteur, 03-06-2016Het is verstandig om bijwerkingen te bespreken met uw huisarts en het afbouwen of minderen alleen in overleg te doen. Marcel, 06-04-2015 14:47 #1Tramedol is dat het zelfde als heroine of de opiaten die in heroine zitten. Zitten die ook in Tramedol.Oxycodin is dat het zelfde als heroine of de opiaten die in heroine zitten. Zitten die ook in OxycodinZou dit graag inv met mijn rijbewijs invvb.Met vriendelijke groetMarcel uit Nijmegen Reactie infoteur, 25-05-2015Tramadol is een pijnstiller die tot de zgn. morfine-achtige pijnstillers behoort. Bijwerkingen, zoals duizeligheid en sufheid kunnen optreden. Deze bijwerkingen kunnen worden versterkt door alcohol en bepaalde andere geneesmiddelen. Bestuur in dat geval geen voertuig, want gebruik van Tramadol kan tot gevolg hebben dat u niet meer in staat bent veilig te rijden. Gebruik in dat geval ook geen gereedschap en/of bedien geen machines.Oxycodon is een centraal werkende, sterke pijnstiller uit de groep van opioïden. Dit middel heeft een zodanig grote invloed op de alertheid en het reactievermogen, dat de rijvaardigheid en het vermogen om machines te bedienen nadelig wordt beïnvloed of zelfs niet meer mogelijk kan zijn. Bij een stabiele behandeling hoeft een algemeen verbod op het besturen van voertuigen niet nodig te zijn. De behandelend arts moet de individuele situatie beoordelen.
maandag, 20, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Keelpijn, hoesten, moe en lusteloos: wat kun je eraan doen?
Keelpijn en hoesten zijn veel voorkomende klachten, waar iedereen wel eens last van heeft en waar je snel weer vanaf wilt zijn. Keelpijn, hoofdpijn, moe, nekpijn, oorpijn koorts, lusteloos, opgezette klieren, zijn stuk voor stuk symptomen die kunnen optreden bij zowel een (flinke) verkoudheid als een griep. Soms gaat een verkoudheid gepaard met een keelontsteking en dan doet je keel flink pijn en bij een bacteriële keelontsteking kun je ook nog eens last krijgen van rode amandelen met witte vlekken of stippen. Wat kun je doen als je last hebt van de klachten keelpijn, hoesten en moeheid? Verkoudheid en griep met keelpijn en hoesten Hoesten komt vaak voor bij een ontsteking van de luchtwegen, bijvoorbeeld door een verkoudheid. Een griep kan ook gepaard gaan met hoesten. Keelpijn kan ook voorkomen bij zowel een griep als een verkoudheid. Een verkoudheid kan een keelontsteking veroorzaken, maar een keelontsteking kan ook veroorzaakt worden door een infectie met streptokokkenbacteriën. Een keelontsteking is een ontsteking van het slijmvlies van de keelholte. De ziekteverwekkers (virussen of bacteriën) worden via de lucht in zeer kleine druppeltjes, door hoesten of niezen op een ander overgebracht. Een keelontsteking komt vaker voor bij kinderen van 5 tot 15 jaar, maar het komt ook voor bij volwassenen. Een (bacteriële) keelontsteking kan gepaard gaan met andere klachten, zoals witte vlekken in de keel, koorts en gezwollen lymfeklieren in de hals.Wat zijn de verschijnselen bij griep en verkoudheid? Griep Griep wordt veroorzaakt door het influenzavirus en verkoudheid loop je op door besmetting met een verkoudheidsvirus. Het verloop van griep is ernstiger dan een verkoudheid. Griep dient zich bij volwassenen en oudere kinderen vaak aan met koorts, transpireren, spierpijn, een droge hoest, keelpijn, niezen en hoofdpijn (en soms ook nekpijn). Je voelt je verder moe en lusteloos; deze algehele malaise is kenmerkend aan griep. De griep zal ervoor zorgen dat je in je bed zult blijven. Kleine kinderen en baby's met griep hebben last van hoge temperatuur (soms met koortsstuipen), zweten, hoesten, een zere keel, niezen en vaak ook ademhalingsproblemen en ze zijn vaak versuft. Bij griep zijn de klachten veelal na twee dagen op het hoogtepunt en da dagen erna wordt het steeds beter. Na één tot twee weken ben je meestal wel weer opgeknapt, alhoewel je nog een tijdje last kunt blijven houden van een droge hoest.Verkoudheid Verkoudheid is een infectieziekte van de bovenste luchtwegen, waarbij het slijmvlies in neus, bijholten en keel is ontstoken. Een verkoudheid geeft vaak klachten als snotteren, hoesten, niezen, pijn in de keel, een hese stem (als de stembanden ontstoken zijn) en oorpijn. Verkoudheid gaat vanzelf over, vaak binnen een week, soms iets langer. Ook bij verkoudheid kan het hoesten wel een paar weken aanhouden.Keelontsteking door een bacterie Keelontsteking kan ontstaan door een verkoudheidsvirus, maar een streptokokbacterie kan ook de boosdoener zijn. Een keelontsteking als gevolg van bacteriën verloopt meestal ernstiger dan een keelontsteking die is veroorzaakt door een verkoudheidsvirus (rhino- en adenovirussen). Een bacteriële keelontsteking geeft vaak de volgende klachten:Plotselinge zere keel; Verlies van eetlust Pijnlijk slikken; Rode amandelen met witte vlekken; en Koorts.Wat te doen bij verkoudheid? Rust en stomen Het is belangrijk om voldoende rust te nemen als je verkouden bent. Vermijd dat de slijmvliezen extra geïrriteerd raken, bijvoorbeeld door sigarettenrook. Roken of meeroken zorgt ervoor dart je verkoudheidsklachten langer blijven bestaan. Soms helpt stomen tegen de klachten. Doe dit niet boven een kommetje met heet water, want dat is gevaarlijk en kan brandwonden veroorzaken als het omvalt. Stomen kun je in de badkamer of douche doen door de warmwaterkraan open te draaien. Vervolgens inhaleer je de stoom die in de gesloten ruimte ontstaat.Neusverstopping tegengaan Een verstopte neus is heel vervelend, vooral als je wilt slapen. Neusdruppels met zout water kunnen de klachten verminderen. Je kunt de zoutoplossing zelf maken of kant en klaar kopen bij de drogist of apotheek. Je hebt neusspray en neusdruppels. Zo nodig kunnen neusdruppels of spray met xylometazoline helpen. Dit middel gaat de zwelling van het slijmvlies tegen. Hierdoor kun je gemakkelijker door je neus ademen. Je moet dit middel niet te lang of te vaak gebruiken, aangezien dit de slijmvliezen kan beschadigen. Een bekende spray is Otrivin.Voedingssupplement Sambucol vlierbessenextract is één van de meest effectieve middelen om je immuunsysteem een boost te geven, waardoor het virus sneller uit je lichaam is.Wat te doen tegen keelpijn? Gorgelen Gorgelen kan een zere keel te bevochtigen en brengt tijdelijke verlichting. Probeer het met een theelepel zout, opgelost in warm water, vier keer per dag. Of gebruik een dikke, stroperige substantie, gemaakt met honing of een mengsel van honing en appelazijn.Drink hete vloeistoffenHete vloeistoffen, zoals thee, verlichten verstopte neus, helpen uitdroging te voorkomen, en kalmeert de onaangenaam ontstoken slijmvliezen die je neus en keel irriteren. Thee met honing en plakjes verse gember is ook heel erg heilzaam tegen keelpijn. Je kunt bijvoorbeeld een aantal keren per dag wat verse plakjes gember door de groene thee doen en deze opeten bij het theedrinken.Koude dranken Veel koud (water) drinken en waterijsjes eten, helpt ook tegen keelpijn.Zuigen Zuigen op een snoepje of dropje kan de klachten ook tijdelijk verminderen. Speciale zuigtabletten helpen op zich tegen de klachten, maar het is niet duidelijk of dit komt doordat je ergens op zuigt of doordat er werkzame bestanddelen in zitten. Op een dropje zuigen is goedkoper.MedicijnenParacetamol kun je desgewenst nemen tegen de pijn. Zorg dat je een spiegel opbouwt door de paracetamol op vaste tijden te nemen. Als paracetamol onvoldoende soelaas biedt, neemt dan een NSAID (naproxen, ibuprofen of diclofenac). Bij een ontsteking waarbij de boosdoener een virus is, zijn antibiotica zinloos. Een virale keelontsteking gaat bijna altijd vanzelf over. Dit geldt ook voor een ongecompliceerde keelontsteking door een bacterie. Ook dan is veelal een antibioticum overbodig. Dit geeft vaak meer bijwerkingen, dan dat het je helpt.Wat te doen tegen hoesten? Stomen Ook bij hoesten kan stomen helpen. Doe dit in de badkamer of douche door de warmwaterkraan open te draaien. Vervolgens inhaleer je de stoom die in de gesloten ruimte ontstaat.Hoestmiddelen Er zijn middelen tegen een vastzittende hoest en tegen een droge hoest. Er is ook Bronchostop hoestdrank, een traditioneel kruidengeneesmiddel die elke hoest verlicht. Het is dus zowel effectief bij vastzittende hoest door taai slijm en prikkelhoest of kriebelhoest en/of keelpijn.Thee met honing Bij kriebelhoest kan thee met een lepel honing (en verse gember) of op een dropje zuigen helpen.Wat te doen tegen griep? Rust en voldoende drinken Ook bij griep is het zaak om voldoende rust te nemen. Bewaak je grenzen en vermijd lichamelijke inspanning. Voorts is het belangrijk om voldoende te drinken om uitdroging te voorkomen. Door koorts zweet je veel en droog je sneller uit.Medicijnen Tegen de koorts en pijn (hoofdpijn, nekpijn en spierpijn) kun je paracetamol nemen. Griep wordt veroorzaakt door een virus. Antibiotica helpen daarom niet tegen de griep. Virusremmers worden soms voorgeschreven aan kwetsbare groepen. Bij mensen die verder gezond zijn, hebben ze nauwelijks meerwaarde.Voedingssupplement Sambucol vlierbessenextract is een voedingssupplement dat het immuunsysteem en de weerstand ondersteunt. Lees verder
maandag, 20, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Kortademigheid bij inspanning of rust: vormen en oorzaken
Kortademigheid of dyspnoe is een onaangenaam en vooral angstig gevoel dat de ademhaling tekortschiet. Men spreekt in dat geval ook wel van 'benauwdheid'. De belangrijkste oorzaken van kortademigheid zijn aandoeningen van de luchtwegen en longen, problemen aan het hart, ziekten van het strottenhoofd of de stembanden en andere oorzaken zoals een slechte lichamelijke conditie en/of zwaarlijvigheid. Een groot aantal mogelijk oorzaken van kortademigheid. De lijst van oorzaken is niet uitputtend. Aanhoudende klachten van kortademigheid is een reden de huisarts te bezoeken. Wanneer kortademigheid en vermoeidheid samen voorkomen, is het zeker aangeraden zo snel mogelijk een bezoek te brengen aan de huisarts. Dit kan bijvoorbeeld duiden op problemen met het hart. KortademigheidKortademigheid bij inspanning of rust Kortademigheid wordt ook wel dyspneu genoemd, wat letterlijk 'bemoeilijkte ademhaling' betekent. Hierbij treedt een onaangenaam en vooral angstig gevoel op dat de ademhaling tekortschiet; dyspneu is een bewuste ervaring van een verstoring van de ademhaling. Kortademigheid kan wijzen op een mogelijk hart- of longprobleem of een ander probleem. Er wordt vaak een onderscheid gemaakt tussen dyspneu bij inspanning of in rust. Bij kortademigheid bij inspanning ben je ineens buiten adem na een fietstocht of het beklimmen van een trap. Bij kortademigheid in rust, ben ja al kortademig terwijl je niets doet, dus niet na inspanning.Vormen van kortademigheid Kortademigheid kan geleidelijk of plotseling optreden, wat acute dyspneu wordt genoemd. De klachten kunnen kortere tijd duren of continue aanwezig zijn. Dit onderscheid kan helpen om de precieze oorzaak van kortademigheid op te sporen. Een gemiddelde volwassene haalt in rust per minuut 12 tot 15 keer adem. Bij kortademig, gaat iemand sneller ademen.De acute vorm karakteriseert zich door het opeens (of binnen een aantal uren) opkomen van de klachten. Bij langzaam toenemende of chronische benauwdheid ontwikkelen de klachten van kortademigheid zich over langere tijd en je lichaam kan hier gewend aan raken, waardoor directe behandeling niet nodig is. Het is belangrijk om onderscheid te maken tussen deze twee vormen van kortademigheid, omdat acute kortademigheid bedreigender is dan de langzaam toenemende kortademigheid.Dyspnoe Er is geen duidelijk verband tussen kortademigheid, het zuurstofgehalte in het bloed of het prestatievermogen. Een ieder beleeft dit anders en wat voor de een als ernstig wordt ervaren, hoeft voor de ander niet zo te zijn. De patiënt is zo dyspnoïsch, als hij zelf zegt te zijn. Ditzelfde geldt voor pijnklachten. De mate waarin men dyspnoe ervaart, is ook niet afhankelijk van de ernst van de onderliggende oorzaak.Belangrijkste oorzaken van kortademigheid De belangrijkste oorzaken van kortademigheid zijn:aandoeningen van de luchtwegen en longen; problemen aan het hart; ziekten van het strottenhoofd of de stembanden; en andere oorzaken zoals een slechte lichamelijke conditie en/of zwaarlijvigheid.Oorzaken van kortademigheid in vogelvlucht Mogelijke oorzaken van kortademigheid -in willekeurige volgorde- zijn onder meer:Slechte lichamelijke conditie Een gebrekkige conditie kan leiden tot kortademigheid bij inspanning.Inspanningsastma Het kan zijn dat je benauwd raakt door inspanning, bijvoorbeeld bij het sporten of als je een sprintje trekt naar de bus. Inspanningsastma treedt vooral op als je te snel in beweging komt. Bij inspanningsastma is het dan ook belangrijk om rustig aan te beginnen met een activiteit, zodat de longen kunnen wennen aan de overgang van rust naar inspanning. Ook stress en hevige emoties kunnen, vooral bij inspanningsastma, de klachten verergeren. De temperatuur en de vochtigheid van de lucht kunnen ook invloed hebben bij inspanningsastma. Koude en vochtige lucht zijn vaak vervelend voor mensen met inspanningsastma.Pneumothorax of klaplong Dit is een aanwezigheid van lucht tussen de vliezen van de long en borstwand. Een deel van de long of de hele long is ingeklapt, wat tot pijn of een beklemd gevoel op de borst, benauwdheid en kortademigheid leidt.Pleuravocht Hierbij is er te veel vocht tussen de vliezen die om de longen heen zitten. Het opgehoopte vocht drukt de long eronder in, wat geleidelijk kortademigheid veroorzaakt.Longfibrose Voortschrijdende verdikking en ontsteking van de wanden van de longblaasjes, wat tot kortademigheid, hardnekkige, droge hoest en gewrichtspijn leidt.Hartfalen Hartfalen leidt tot een geleidelijk ontstaan van kortademigheid. Eén van de oorzaken van hartfalen is een lekkende hartklep. Als gevolg van een lekkende hartklep stroomt het bloed terug en moet het hart meer kracht zetten om dezelfde hoeveelheid bloed rond te pompen. Dit leidt tot klachten als vermoeidheid en kortademigheid bij inspanning. De patiënt is zich bewust van het krachtig kloppen van het hart.COPD COPD staat 'chronic obstructive pulmonary disease', wat voorheen chronische bronchitis en longemfyseem heette. Bij chronisch obstructief longlijden raken luchtwegen en longen geleidelijk beschadigd, wat toenemende kortademigheid veroorzaakt. Deze aandoening wordt vooral veroorzaakt door langdurige blootstelling van de longen aan schadelijke stoffen zoals tabaksrook.Extrinsieke allergische alveolitis Dit is een allergische reactie op geïnhaleerd stof of chemicaliën, waarbij meestal binnen vier tot acht uur na de eerste blootstelling symptomen ontstaan. Deze klachten omvatten koorts en rillingen, hoesten en piepende ademhaling en een beklemd gevoel op de borst en mogelijk kortademigheid.Overgewicht Doordat er bij overgewicht sprak is van een stapeling van vetten onder het middenrif en de borstwand, wordt de ademhaling gehinderd waardoor kortademigheid ontstaat. Kortademigheid kan na inspanning ontstaan, zoals na een stuk wandelen of fietsen, maar men kan ook al kortademig worden bij dagelijkse activiteiten zoals aankleden of traplopen.Leukemie Leukemie is de verzamelnaam voor verschillende soorten beenmergkanker. Er kunnen vele klachten optreden bij leukemie, waaronder vermoeidheid, bleke huid en kortademigheid bij inspanning vanwege bloedarmoede.Longkanker Longkanker is een verzamelnaam voor een aantal kwaadaardige tumoren die uitgaan van de longen. Kortademigheid is één van de klachten van longkanker.Longontsteking Longontsteking is een ontsteking van de longblaasjes, dat vaak door een infectie wordt veroorzaakt. De boosdoener is niet zelden aan bacterie. Eén van de kenmerken van een longontsteking is kortademigheid, een snelle oppervlakkige ademhaling, in rusttoestand.Bronchiëctasieën Dit is een abnormale verwijding van de bronchiën als gevolg van beschadiging van de bronchuswand. Een veel voorkomende oorzaak is een telkens terugkerende bacteriële luchtweginfectie bij patiënten met taaislijmziekte (cystische fibrose). Ook recidiverende infecties bij COPD kunnen leiden tot bronchiëctasieën.Pulmonale hypertensie Bij deze aandoening treedt er abnormaal hoge druk in de bloedvaten naar de longen op. Allerlei hart- en longziekten kunnen dit veroorzaken. Symptomen zijn kortademigheid die erger wordt bij inspanning en vermoeidheid.Bloedarmoede of anemieBloedarmoede of anemie is een medische aandoening waarbij er te weinig rode bloedcellen in het bloed aanwezig zijn en/of de rode bloedcellen werken niet naar behoren. Bij wat meer ernstige bloedarmoede kunnen de volgende symptomen optreden: vermoeidheid, gevoel van slapte, bleke huid, kortademigheid bij lichte inspanning of soms zelfs al in rust, hartkloppingen, oorsuizen, duizeligheid, licht in het hoofd, hoofdpijn en koude handen en voeten.Bijwerking van sommige medicijnen Sommige medicijnen kunnen als bijwerking kortademigheid geven.Sarcoïdose Sarcoïdose is een aandoening waarbij ontstekingen ontstaan in verschillende delen van het lichaam. Het wordt ook wel ziekte van Besnier-Boeck of ziekte van Besnier-Boeck-Schaumann genoemd, naar de ontdekkers ervan. Sarcoïdose in de larynx (strottenhoofd) bestaan uit kortademigheid, slikstoornissen en hoesten. Sarcoïdose in de longen kan ook klachten geven zoals kortademigheid of droge hoest.Keelkanker (strottenhoofdkanker of hoofdhalskanker) Bij keelkanker zit er een kwaadaardige tumor in of bij het strottenhoofd. Keelkanker veroorzaakt in een later satdium chronische hoest en veel slijm in de keel. Bij een grote tumor kan men ook last krijgen van kortademig en kunnen er slikklachten optreden.Hyperventilatie Kortademigheid kan ook veroorzaakt worden door hyperventilatie, wat vaak het gevolg is van angst of stress, waardoor je snel gaat ademhalen of diep gaat zuchten. Angst, hyperventilatie en paniekaanvallen verhogen de kans op dyspneu.Veteranenziekte Legionella Pneumophila is een bacterie die de veteranenziekte kan veroorzaken, waarbij er een longontsteking of een lichtere vorm van infectie -de legionellagriep- optreedt. Je kan geïnfecteerd raken door het inademen van besmet waternevel afkomstig uit een besmette waterbron.Hartaanval of hartinfarct Kortademigheid is een belangrijk symptoom van een hartaanval.Hartritmestoornis Bij een hartritmestoornis is een steeds terugkerende verstoring van het hartritme, waarbij het hart te snel, te langzaam of te onregelmatig klopt. Eén van de symptomen die kunnen optreden is kortademigheid.Bronchitis Bronchitis is een acute ontsteking van de bronchiën en kan onder meer aanleiding geven tot kortademigheid.Lage bloeddruk en hoge bloeddruk Zowel hoge bloeddruk als lage bloeddruk kunnen leiden tot kortademigheid.Vitamine B12 tekortHet lichaam in staat is grote reservehoeveelheden vitamine B12 op te slaan. Daarom ontstaat een tekort geleidelijk. Het kan een waaier aan klachten geven, waaronder kortademigheid.Hyperthyreoïdie Een te snel werkende schildklier kan aanleiding geven tot een scala aan klachten, waaronder kortademigheid.Tuberculose (tbc) Tuberculose is een bacteriële infectieziekte die onder meer kan leiden to kortademigheid. Andere klachten zijn aanhoudende hoest (soms met bloed), koorts, pijn op de borst, zweten tijdens de slaap (nachtzweten), vermoeidheid, verminderde eetlust en gewichtsverlies.Arts inschakelen Als je kortademig bent in rust of bij elke vorm van inspanning, dan is het verstandig je huisarts te raadplegen. Ook wanneer de kortademigheid verergert of optreedt in combinatie met één of meer van volgende symptomen, is het raadzaam om een arts te zien:Alarmsymptomen Bij kortademigheid in combinatie met de volgende symptomen, is het verstandig om meteen noodhulp in te schakelen en om de persoon in kwestie niet zelf in een auto te laten rijden omdat het risico bestaat op bewusteloosheid:Duizeligheid; Flauwvallen; Kortademigheid die plotseling begint of ernstig is; Misselijkheid of braken; Pijn op de borst.Behandeling Behandeling van kortademigheid richt zich primair op de onderliggende oorzaak ervan.Medicatie De arts kan medicatie voorschrijven om het overmatige slijm uit de luchtwegen te verwijderen en de ademhaling te verbeteren. De arts schrijft corticosteroïden of luchtwegverwijdende geneesmiddelen in om de luchtwegen te openen zodat de ademhaling beter verloopt. Astma reageert normaal gezien goed op medicijnen. Bij een bacteriële infectie, zoals een bacteriële longontsteking, kan antibiotica zinvol zijn. De arts kan zo nodig ook opiaten, anti-inflammatoire medicijnen (ontstekingsremmers) en medicijnen tegen angst voorschrijven.Dieet en lichaamsbeweging Als overgewicht of obesitas en een slechte conditie de oorzaak zijn van de kortademigheid die je ervaart, dan is het belangrijk om onder leiding van een diëtist veranderingen in leefstijl door te voeren, zoals dieetveranderingen en meer bewegen. Als er een medische aandoening waardoor je een bewegingsbeperking hebt, bespreek dan met de huisarts wat voor jou een geschikt bewegingsprogramma is. Mogelijk biedt fysiotherapie uitkomst.Extra zuurstof COPD en andere longproblemen vereisen de zorg van een longarts, een arts die gespecialiseerd is in de gezondheid van je longen en ademhalingsstelsel. Je hebt wellicht extra zuurstof nodig. Er zijn verschillende zuurstofsystemen voor thuis met verschillende eigenschappen. Daarnaast zijn er allerlei mobiele systemen op de markt. Alle soorten hebben met elkaar gemeen dat de zuurstof via een slangetje je neus ingaat, waar het zich vermengt met de lucht die je inademt. Extra zuurstof kan de kwaliteit van je leven sterkverbeteren. Dit kun je zelf doen om de therapie te bevorderen:Rook niet. Beweeg voldoende. Volg de voorschriften van je arts goed op.Longrevalidatie Longrevalidatie kan ook zinvol zijn. Dit is een programma met ademhalingsoefeningen, waarbij goede verbeteringen van de symptomen bereikt kunnen worden. Het programma richt zich op:Meer kennis over je ziekte. Het verkrijgen van een betere conditie, door bijvoorbeeld fietsen, wandelen en krachttraining. Het leren omgaan met je longziekte en je beperkingen binnen je gezin, werk of in je vrije tijd. Het goed verdelen van energie over de dag.Cardiale revalidatie Kortademigheid is een van de symptomen van hartfalen. Cardiale revalidatie kan je helpen om te herstellen en je klachten te verbeteren. Het programma bestaat uit fysieke trainingen voor patiënten die werden opgenomen voor hartproblemen.LeefstijlaanpassingenHet doorvoeren van aanpassingen in de leefstijl is belangrijk om de ernst van de symptomen te verminderen zoals:Gewicht verliezen indien nodig; Stoppen met roken; Vermijden van blootstelling aan verontreinigende stoffen en een rokerige omgeving; Meer bewegen.Preventie en voorkomen Stoppen met roken Het voorkomen van kortademigheid betekent het vermijden of onder controle krijgen van de vele mogelijke oorzaken. De meest voor de hand liggende risicofactor voor kortademigheid is roken. Als je rookt, vraag je huisarts dan om hulp bij het stoppen met roken. Er zijn anno 2017 veel effectieve producten en therapieën beschikbaar die je kunnen helpen om te stoppen. Het is nooit te laat. De gezondheid van je hart en longen verbetert binnen enkele uren nadat je je laatste sigaret hebt uitgedrukt.Luchtvervuiling Luchtvervuiling en blootstelling aan chemicaliën, kunnen ook leiden tot ademhalingsproblemen. Dus als je in een omgeving met slechte luchtkwaliteit werkt, overweeg dan het gebruik van een masker en zorg ervoor dat je werkplek goed geventileerd is. Woon je vlak naast een snelweg, overweeg dan om te verhuizen.Gezond gewicht Het behoud van een gezond gewicht kan je helpen bij het voorkomen van een aantal gezondheidsproblemen. Als je hulp nodig hebt om gewicht te verliezen, schakel dan een voedingsdeskundige of diëtist in. Lees verder
maandag, 20, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Ans Krah, 31-07-2017 18:47 #20Ik heb zondag mijn 3 daagse antibiotica af gemaakt. As donderdag arriveert mijn dochter uit Aruba voor een vakantie van 3 weken in Nederland. Voordat ik antibiotica gebruikte hoestte ik ongeveer twee weken. In hoeverre loop ik het risico mijn dochter aan te steken? Vanaf wanneer is het veilig om haar te ontmoeten zonder risico? Wil haar niet ziek maken. Alvast bedankt. Mw. Krah. Loes Verhoeckx, 29-06-2017 12:45 #19Ik ben nu al maanden onder behandeling bij de longarts, voorheen bij een andere longarts voor copd. Nu dacht hij aan zware astma, ik hoest me kapot, heb het ontzettend benauwd, loop rood aan, en heb een blaffende hoest. Nu ik dit gelezen heb denk ik aan kinkhoest. Er is wel bloed afgenomen, maar ik denk dat er specifiek op kinkhoest gezocht moet worden.Graag uw ervaring. Reactie infoteur, 10-07-2017Dit kunt u het beste met uw huisarts bespreken. Anne, 16-05-2017 13:15 #18Sinds nov 2015 heb ik na een verkoudheid, kinkhoest opgelopen. Ik ben door een hel gegaan en nog ben ik er niet vanaf na 1 jaar en 6 maanden.De longarts wist niet na maanden onderzoek dat ik eventueel kinkhoest zou hebben opgelopen. Pas nadat ik hem de vraag had gesteld, is er actie ondernomen. Véél te laat om goed te zijn. Ik heb antibiotica, pijnstillers, puffers, hoestsiroop, muntjes, slaappillen enz… allemaal moeten nemen om te kunnen functioneren overdag. Na 1 jaar ben ik overgestapt naar een andere longarts en die heeft gezien dat ik een lichte beschadiging heb opgelopen waarschijnlijk ten gevolge van kinkhoest. Daarna heb ik daarop een ontsteking gekregen en nu recent nog eens een bronchitis bovenop. Verder blijf ik maar allerlei antibiotica krijgen om dit alles te genezen. Deze antibiotica werkt dan weer eventjes goed voor 2 à 3 weken en daarna herval ik weer in het hoesten. Ondertussen blijf ik VT werken, wat niet evident is. Mij hadden ze gezegd dat kinkhoest 1 jaar kon duren vooraleer dit voorbij is maar het kan ook nog erger. Marie, 23-11-2016 21:38 #173 weken geleden ging ik bij een vriendin slapen en veel mensen van haar klas waren ziek en verkouden, zij had keelpijn. Toen kreeg ik zelf een verkoudheid en deze was na een paar dagen minder erg. Nu heb ik al langer dan een week last van hevige hoestbuien(slijm en moeite met ademhalen), ik heb pijn in de borst, heb gebraakt, zweet voortdurend en kan 's nachts moeilijk slapen. Aangezien ik naar school ga, kan ik me moeilijk concentreren en stoor ik de lessen en toetsen. Ik weet niet wat voor hoest ik heb, thee, honing, warm water en muntjes werkten eerst wel maar nu niet meer. Snachts hoest ik altijd tot na middernacht en moet veel moeite doen om te kunnen slapen. Reactie infoteur, 03-12-2016Als je moet hoesten én benauwd bent bij het ademhalen, is het verstandig een afspraak te maken met de huisarts. John, 04-05-2016 16:53 #16Het is nu 4 mei 2016. Ik hoest en proest al vanaf 20 december 2015. We waren toen aan het overwinteren. Eind maart 2016 teruggekomen en de longarts wilde een röntgenfoto van mijn longen laten maken. Week later weer bij haar. Longen zijn schoon, vertelde ze. Ik vroeg of dat betekende dat ik al die tijd eigenlijk niets mankeerde terwijl er de 3 laatste weken vaak een roze schuim meekwam met het hoesten.Ze zei dat het alleen betekende dat ik geen longkanker heb. Wel zij ze terloops dat ik een te groot hart heb en dat mijn hart-aorta plaatselijk 12 mm. te dik is (aneurysma). Maar het hoesten: daar had ze geen verklaring voor. Ze schreef een antibioticakuur van 7 dagen voor, en een inhallator met 2 verschillende vloeistoffen die ik in een electrisch apparaat moest druppelen. Ik moest met dat apparaat 6x/dag inhaleren. Heb ik trouw gedaan. Daarnaast kreeg ik ook 2 verschillende merken puffers en tabletten die het ademen 's nachts iets meer mogelijk zou maken. Alles volgens haar aanwijzingen gedaan.Aangezien ik in Polen woon, moest ik de longarts en alle medicijnen uit eigen zak betalen. Na 2 weken moest ik weer terugkomen voor controle. Ze zag dat het helemaal niet had gewerkt. Niets had gewerkt en ik bulderde nog veel meer. Geen 5 sekonden zonder lange hoestaanval waarbij ik minstens 20 sekonden uitademde. Na elke hoestaanval was ik daardoor erg duizelig en bleek ik een rood hoofd te hebben.Vandaag met huisarts contact gehad. Hij vertelde dat er een verkeerde diagnose was gesteld omdat ik volgens hem kinkhoest heb. Ik ben 64 jaar, hartpatiënt met 2 herseninfarcten (2011 en 2012) waardoor ik links de bekende problemen kreeg. Dat is inmiddels gelukkig voor 90% weer over. Ik krijg nu andere antibiotica voorgeschreven, speciaal tegen kinkhoest. Maar ik lees op de website hier dat het de kinkhoest niet sneller diet genezen en dat het hoesten ook niet minder heftig maakt. Waarom dan toch antibiotica?Bij elke hevige hoestuitbarsting vrees ik voor mijn aorta aneurysma en een aneurysma in mijn hersenen die in 2011 op een MRI werd gezien. Weet niet of in de bloedvaten tijdens die heftige hoestbuien de druk meer oploopt.Natuurlijk zijn buikspieren, borstbeen en rug door de plotselinge samentrekkingen al maandenlang overbelast. Van het een komt letterlijk het ander.In Polen (ik moet naar de privé-praktijken van medische specialisten gaan want met deze klachten kan ik niet 1,5 jaar wachten voordat ik bij een, meestal erg overwerkte, geen tijd hebbende, longarts van de publieke zorg terecht kan. Daar staan de meeste patiënten alweer na enkele minuten op de gang na een 3-4 tal uren hebben gewacht.In Nederland zal het best allemaal een stuk minder zijn dan "vroeger", maar wees blij dat je niet in Polen woont tenzij de de extra kosten voor snellere hulp voor lief neemt en de medicijnkosten die je altijd zelf moet betalen.Slechts sommige medicijnen worden voor 30% vergoed door de publieke gezondheidszorg (NFZ), een uiterst traag, bureaucratisch systeem die een fatsoenlijke, zorg aan patiënten tegenwerken. Dat is de achterlijke maar machtige organisatie NFZ, een schande voor het land Polen. Vele mensen overlijden hier door extreem lange wachttijden.Voorbeeld: op TV ging het over een man na een hersenbloeding die therapie nodig heeft om weer te kunnen lopen en praten. Wachtlijst voor hem, op papier en ook nog eens "verdedigd" door een NFZ-manager: 20 jaar! Geen 2 jaar maar 20 jaar wachttijd.Nederland is gewoon een fantastisch land, vooral als het om gezondheidszorg gaat, ook al is die een stuk minder toegankelijk geworden. Ria, 13-10-2015 10:38 #15Dus als ik het goed begrijp was er in 1956 nog geen middel tegen kinkhoest en kwam dat pas in 1957? Reactie infoteur, 13-10-2015Het vaccin tegen kinkhoest maakt sinds 1957 onderdeel uit van het Rijksvaccinatieprogramma. Een vaccin is een middel met een ziekteverwekker, waartegen het lichaam antistoffen aanmaakt, zonder ziek te worden. Ijda van Tol, 26-07-2015 10:10 #14Denk zelf dat ik besmet ben door mijn kleinzoon, ik gun het niemand, slaap s, nachts al met het hoofdeind van het bed omhoog, dat helpt, om 5 uur vanmorgen wilde ik even normaal slapen gelijk weer zo, n benauwde hoest waarin je bijna stikt, zal blij zijn als het achter de rug is, wens iedereen sterkte die dit heeft.het is een ellende. Harrieria4 (infoteur), 23-06-2015 10:31 #13In september heb ik kinkhoest gehad. Ook mijn man en zoon kregen het. Veel hoesten, stem weg, ribben gekneusd. Nu na maanden hebben mijn man en ik nog steeds pijntjes in gewrichten en spieren zoals: Nekklachten, schouderklachten en pijn in zijflank. Dokter en therapie denken dat dit nog steeds van de gekneusden ribben komt. Ik zit in de zorg en kan door de pijntjes steeds in mijn gewrichten niet optimaal functioneren. Herkent dit iemand en heeft iemand tips of suggesties want alles is welkom. Wil graag weer mijn hobby/werk uitvoeren. Madyvanoostende, 15-06-2015 07:46 #12Mijn zoon en ik hebben al meer of 2 maanden een hoest die leidt tot wurgen en braken. 's Nachts lijkt het of we gaan stikken en ook overdag hebben we vrij veel van die hoestbuien! De dokter is al verschillende keren langs geweest maar praat niet over kinkhoest, maar heeft al van alles voorgeschreven die geen bal helpt! Door te kijken op het internet denk ik toch dat wij de kinkhoest hebben, maar ik lees overal dat daar niets aan te doen is, is dat zo? Ik vind het erg dat ik zelf doktertje moet spelen, misschien moet ik verder kijken en ons eens laten onderzoeken door een specialist ipv een gewone huisdokter! Reactie infoteur, 19-06-2015U zou met uw huisarts uw vermoeden dat het kinkhoest is kunnen bespreken. Bij twijfel aan zijn diagnose of ingezette behandeling, kunt u desgewenst een second opinion aanvragen.Bij kinkhoest kan het wel 3 tot 4 maanden duren voordat het hoesten helemaal gestopt is. Kinkhoest wordt om die reden ook wel de '100-dagenhoest' genoemd. Gerda Kalkman, 13-12-2014 11:32 #11Mijn man heeft kanker en moet voor een stamceltransplantatie. Nu heerst er op de school van onze kleinkinderen kinkhoest. Moeten onze kinderen bij ons wegblijven met de kerst? Mijn man is vroeger wel gevaccineerd. Dktp. Reactie infoteur, 13-12-2014Na de laatste vaccinatie op het negende jaar houdt de bescherming tegen kinkhoest tien jaar aan. Bovendien beschermt het kinkhoestvaccin niet volledig, maar wel voor een groot deel.Ik raad u aan om uw vraag voor te leggen aan uw huisarts. Hij kent de medische situatie van uw man. Angelien, 13-06-2014 16:22 #10Mijn dochter heeft Kinkhoest gehad toen ze 4 jaar was. Nu is ze 8 en elk keer komt die zware hoestaanvallen weer terug. Mijn huisarts zegt dat wanneer je eenmaal kinkhoest hebt gehad, die niet weer terug komt. Maar toch komt elk jaar deze hoest weer opzetten. Hoe kan dit? en wat kunnen we eraan doen? Heeft iemand tips? Reactie infoteur, 15-06-2014Het doormaken van kinkhoest geeft een vrij goede maar geen volledige immuniteit tegen volgende besmettingen, gedurende zo'n 7 tot 20 jaar. (Crowcroft NS, Pebody RG. Recent developments in pertussis. Lancet. 2006;367:1926-36.)Dergelijke terugkerende zware hoestaanvallen die uw dochter heeft, vormen naar mijn mening een aanleiding om naar de huisarts te gaan om te laten onderzoeken wat er aan de hand is. Wilma Brunings, 12-01-2014 10:20 #9Mijn moeder van 90 jaar heeft nu al4weken aanvallen van heftige benauwdheid en loopt dan helemaal rood tot paars aan, ze krijgt dan absoluut geen lucht, na diverse andere constateringen denkt de huisdokter nu dat het kinkhoest is.Het vreemde is dat ze tussen de aanvallen door helemaal niet hoest alleen wat slijm opgeeft( bijna water)en voelt zich dan prima en opgelucht Er is nu bloed afgenomen en we moeten de test afwachten. Ik vraag me af of iemand dit herkent? Wim En Tiny Mol, 13-08-2013 15:51 #8De huisarts denkt dat de kans groot is dat we allebei kinkhoest hebben, er moet nog een tweede bloedonderzoek plaats vinden drie weken na het eerste onderzoek. Nu is mijn vraag klopt het dat je niet heel veel hoest maar wel heel veel last van je stem hebt? Ik heb al zeven weken heel veel last ervan, er zijn dagen dat ik bijna niet kan praten en het is nog niet minder aan het worden. Corrie van Rijswijk, 29-03-2013 10:23 #7Ik heb vorig jaar april kinkhoest gekregen, heeft wel een hal jaar geduurd, ik dacht dat het over was nu, maar ik begin nu weer te hoesten, hoe lang duurt het voordat het helemaal weg is? Reactie infoteur, 01-04-2013De infectie duurt meestal ongeveer 6 weken. Een eerste aanval van kinkhoest leidt niet altijd tot volledige immuniteit, maar een tweede aanval is meestal veel lichter en wordt vaak niet als kinkhoest onderkend. Niki M., 08-02-2013 18:55 #6Na 3 weken achter elkaar bezoek van de huisarts, daarna heeft hij me naar een specialist voor neus keel en oren gestuurd, heb niets voor mijn hoest gekregen, wel voor mijn maag en dampen met gewoon water, koorts 38.8° dan weer 35 °Ben zelf naar een longspecialist gegaan verleden week, bloed getrokken en het was kinkhoest, heb Avelox 400 mg Inuvair en Gaviscon gekregen, woensdag 6/2 onder de scan en nu maar uitzieken, mijn vraag, de hoestbuien zijn minder, doch aan rechter zijde door de kracht van de hoest doet dat pijn als ik mijn buik vast hou is dat wat minder, is dat normaal? dit is nu 7 weken bezig, denk dat ik het heb opgelopen tijdens mijn reis naar Egypte? Ben terug gekomen 21/12 en 2 dagen later is het begonnen. Jelle G., 11-01-2013 13:37 #5Ik ben vorig jaar bij 3 verschillende dokters geweest die allen zeiden dat de kans zeer klein is tot onbestaand dat ik kinkhoest had. Op mijn eigen aandringen heeft een dokter een bloedtest laten doen. Die bleek positief voor kinkhoest. Het duurde (in AZ Vilvoorde) 3 maanden voor ze het resultaat binnen hadden dus ik was al aan de betere hand. In totaal heeft de ziekte 5 maanden geduurd en ging heel langzaamaan weg. Ik ben 5kg afgevallen. Had ook pijn aan de ribben/middenrif door het hoesten. Rita Goossens, 30-06-2012 11:31 #4Bij de geboorte van onze kleindochter, een maand geleden, lieten wij ons veiligheidshalve inspuiten tegen kinkhoest. Zelf kregen we de ziekte als kind. Onze eigen kinderen zijn ingeënt. Ondertussen heeft één van onze schoondochter al twee maanden een hardnekkige hoest waardoor zelfs haar ribben gekneusd raakten. Na verschillende dokters geraadpleegd te hebben, longen en bloed nagekeken… is er gisteren pas vastgesteld dat het om kinkhoest gaat!Er is geen remedie tegen die "100-dagen-ziekte". Uitzieken! Wilhelmina, 20-06-2012 14:13 #3Enige jaren is er bij mij kinkhoest geconstateerd. Na een bloedonderzoek in het ziekenhuis.Heb als kind ook kinkhoest gehad en ben nu 80 jaar en heb dezelfde symptomen weer.Volgens de huisarts kun je maar 1 keer in je leven kinkhoest krijgen. Daarna ben je er imuum voor?Is dat zo? Reactie infoteur, 24-06-2012Het doormaken van kinkhoest geeft een vrij goede maar geen volledige immuniteit tegen volgende besmettingen, gedurende zo'n 7 tot 20 jaar. (Crowcroft NS, Pebody RG. Recent developments in pertussis. Lancet. 2006;367:1926-36.) Yvonne Verdoes, 15-06-2012 10:55 #2Onze dochter is bijna 7 maanden zwanger en nu is er kinkhoest op de zaak waar zij werkt, zelf heeft ze de injecties gehad van dkpt 1/2/3/4, maar hoe zit het met het ongeboren kind. Kan dat kwaad? Moet ze soms antibiotica slikken? Reactie infoteur, 16-06-2012In de folder 'voorkom infecties' op de website verloskundigenwestfriesland.nl staat hierover het volgende te lezen:"Wat is het risico? Kinkhoest is gevaarlijk voor jonge zuigelingen die nog niet gevaccineerd zijn. Kinkhoest is niet gevaarlijk voor het ongeboren kind.Wat kunt u doen? Raadpleeg uw huisarts als u meer dan 34 weken zwanger bent of als u een pasgeboren baby hebt en iemand in uw gezin heeft kinkhoest. Dit kan reden zijn om uit voorzorg alle gezinsleden te behandelen en daardoor infectie van de baby te voorkomen." (http://goo.gl/r0VBK) B. Laan, 20-07-2011 22:28 #1Het klopt niet dat gevaccineerde kinderen de kinkhoest in mindere mate krijgen. Mijn kinderen waren gevaccineerd en hebben de kinkhoest in volle hevigheid gehad.Ik vind het gewoon schandalig dat er nog steeds beweerd wordt dat kinderen hiertegen gevaccineerd moeten worden. Juist dankzij de vaccinatie is de (oude)kinkhoestbacterie gaan muteren en zijn er diverse stammen ontstaan.Om de mensen gerust te stellen is het kinkhoestvaccin aangepast, volgens het RIVM, maar dat is een dooddoener.
maandag, 20, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Behandeling tegen griep: antigrippine gebruiken tegen griep
Behandeling tegen griep met antigrippine tabletten. Helpt het? Antigrippine tabletten bevatten de werkzame stoffen paracetamol, coffeïne en vitamine C. Antigrippine is zonder recept verkrijgbaar in tabletten en wordt gebruikt ter verlichting van pijn en koorts. Antigrippine wordt onder meer geadviseerd bij griep en verkoudheid. De ervaringen met antigrippine zijn wisselend, maar feitelijk werkt het niet tégen de griep. Het bevat namelijk gewoon paracetamol. Antigrippine werkt dus tegen de hoofdpijn en koorts die je bij griep hebt. Sambucol is daarentegen wel een bewezen effectieve behandeling bij griep. Behandeling tegen griep met antigrippineWat is griep? Griep of influenza wordt veroorzaakt door het griep- of influenzavirus. Griep is zeer besmettelijk. Het virus is aanwezig in druppeltjes snot, slijm en speeksel en verspreidt zich via de lucht of via de handen van de ene naar de andere persoon. Bijvoorbeeld door hoesten, niezen of praten, of door besmette voorwerpen vast te pakken zoals een deurklink of door iemand (met griep) een hand te geven. Besmetting vindt plaats door het virus in te ademen of als het via je handen in je neus of mond komt. Elke winter krijgt grofweg 1 op de 10 mensen griep. Griep gaat vanzelf over en verloopt meestal zonder complicatie zoals een longontsteking. Sommige mensen kunnen ernstig ziek worden als gevolg van de griep en komen in het ziekenhuis terecht. Mensen die tot een risicogroep behoren, kunnen jaarlijks gratis de griepprik krijgen.Wat is antigrippine? Antigrippine tabletten bevatten de werkzame stoffen paracetamol, coffeïne en vitamine C. Antigrippine is zonder recept verkrijgbaar in tabletten en wordt gebruikt ter verlichting van pijn en koorts.Paracetamol werkt pijnstillend en koortsverlagend. Coffeïne versterkt het effect van paracetamol. Vitamine C verhoogt indirect het weerstandsvermogen van het lichaam. Antigrippine wordt gebruikt bij koorts en pijn bij verkoudheid en griep, koorts, spierpijn, hoofdpijn, kiespijn, zenuwpijn, spit, menstruatiepijn, en pijn na een vaccinatie.Wanneer mag je antigrippine niet gebruiken? Wanneer je zwanger bent of als je allergisch bent voor één van de stoffen in dit geneesmiddel, dan mag je geen antigrippine gebruiken. Excessief coffeïne-gebruik tijdens de zwangerschap kan tot een laag geboortegewicht of een miskraam leiden.Antigrippine en borstvoeding De werkzame stoffen van dit geneesmiddel komen via de moedermelk in een baby die de borst krijgt terecht. Ofschoon er geenongewenste effecten zijn gerapporteerd, zou coffeïne mogelijk een stimulerende werking hebben op kinderen die borstvoeding krijgen. Daarom wordt het gebruik van antigrippine niet aanbevolen gedurende de periode dat een vrouw borstvoeding geeft.Antigrippine en kinderen Voor kinderen beneden 6 jaar wordt dit middel niet aanbevolen. Gebruik voor deze leeftijdsgroep specifieke paracetamolproducten voor kinderen.Beïnvloedt antigrippine de rijvaardigheid? Voor zover bekend heeft antigrippine geen invloed op de rijvaardigheid en de bekwaamheid om machines te gebruiken.Mogelijk bijwerkingen van antigrippine Antigrippine kan bijwerkingen hebben, net zoals elk geneesmiddel. Lang niet iedereen krijgt daarmee te maken. De volgende bijwerkingen zijn bekend:Zelden (bij minder dan 1 op de 1000 gebruikers): Zeer zelden (bij minder dan 1 op de 10.000 gebruikers), onder meer:vermindering van het aantal bloedcellen; angio-oedeem (plotselinge overgevoeligheidsreactie); leververgiftiging; te lage bloedsuikerspiegel; donkere urine en nierreacties. Daarnaast zijn er bijwerkingen waarvan niet bekend is hoe vaak deze voorkomen, zoals nervositeit en duizeligheid. Wanneer je last krijgt van mogelijke bijwerkingen (ook wanneer ze niet staan vermeld in de bijsluiter), neem dan contact op met arts of apotheker.Vlierbessen tegen griep Vlierbessen hebben bewezen antivirale eigenschappen; het bestrijdt het griepvirus en het heeft bovendien een immuunversterkend effect. Dr. Madeleine Mumcuoglu heeft jarenlang wetenschappelijk onderzoek verricht naar de werking van vlierbessen. Zij bracht Sambucol op de markt. Een natuurlijk middel met o.a. vlierbessenextract om de griep te bestrijden van het type A of B. Het vermindert de klachten en heeft een gunstig effect op de duur van de griep. De werking van vlierbessenextract is nog niet via de officiële Europese registratieprocedures vastgesteld. Totdat dit het geval is mag Sambucol alleen als 'voedingssupplement' worden verkocht. Lees verder
maandag, 20, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Griep of verkoudheid: verschillen en overeenkomsten
Griep of verkouden? Ken de overeenkomsten en verschillen tussen griep en een (forse) verkoudheid. Als je wakker wordt en je moet niezen, hoesten, en je voelt je slap en koortsig, hoe weet je dan of je symptomen van verkoudheid of griep hebt? Het is belangrijk om het verschil tussen griep en verkoudheid te leren kennen. Zowel griep als verkoudheid zijn virale luchtweginfecties. Een verkoudheid is een mildere luchtweginfectie dan de griep. Met een verkoudheid kun je vaak nog wel functioneren, maar met griep voel je je behoorlijk ziek gedurende een paar dagen tot weken. De griep kan ook leiden tot ernstige gezondheidsproblemen zoals longontsteking en ziekenhuisopnames, vooral onder risicogroepen. Bijvoorbeeld mensen met een langdurige ziekte van hart of longen. Griep of verkoudheid?Wat zijn de symptomen van verkoudheid? Verkoudheid begint meestal met een zere keel, die na een dag of twee weer verdwijnt. Een loopneus en een verstopte neus volgen, inclusief hoesten op de vierde en vijfde dag. Koorts is ongebruikelijk bij volwassenen, maar een lichte verhoging is mogelijk. Kinderen hebben meer kans op koorts als ze verkouden zijn. Aanvankelijk heb je last van waterige neusafscheiding, maar na enkele dagen wordt deze vaak dikker en donkerder. Enkele honderden verschillende virussen kunnen verkoudheid veroorzaken. Verkoudheid wordt veroorzaakt door rinovirussen en soms is een coronavirus de verwekker.Verspreiding verkoudheidsvirus Via vochtdruppeltjes in de uitgeademde lucht verspreiden verkoudheidsvirussen zich gemakkelijk. Deze worden ingeademd en je kunt verkouden worden als je afweer het laat afweten. Het verkoudheidsvirus kan ook via de handen worden overgedragen. Een verkouden persoon zit aan zijn neus of hoest in zijn hand en geeft daarna een ander de hand of raakt iets aan dat daarna door anderen wordt aangeraakt, bijvoorbeeld een deurklink of een toetsenbord.Hoelang duurt een verkoudheid gemiddeld? Verkoudheid symptomen duren meestal ongeveer een week. Een verkouden persoon is vaak het meest besmettelijk als de verkoudheid op zijn hoogtepunt is. Daarna neemt de besmettelijkheid af. Een gewone verkoudheid gaat vanzelf over. Wel kan het hoesten, niezen of snotteren soms eens een paar weken duren.Wat zijn de symptomen van griep? Griep ontstaat door het influenzavirus, waar er meerdere varianten van zijn. De symptomen van griep of influenza zijn meestal ernstiger dan de symptomen van verkoudheid en komen snel opzetten. De symptomen van griep zijn onder meer keelpijn, hoge koorts, koude rillingen, hoofdpijn, spierpijn in het hele lichaam en hoesten (een droge hoest). Je kunt je flink ziek voelen door griep.Hoelang duurt griep? Griep gaat meestal vanzelf over. De koorts en pijn verdwijnen vaak na 2 tot 5 dagen, maar het kan wel een paar weken duren voordat je je weer helemaal de oude voelt. Een veel voorkomende complicatie van de griep is longontsteking, vooral bij kinderen, ouderen of mensen met long- of hartproblemen. Als je kortademigheid opmerkt, schakel dan de huisarts in. Een andere veel voorkomend symptoom van longontsteking is koorts die terugkomt nadat het één of twee dagen is weggeweest.Verspreiding griepvirus Net als het verkoudheidsvirus, kan het griepvirussen je lichaam binnenkomen via de slijmvliezen van de neus, ogen of mond. Je raakt besmet als je het virus inademt of wanneer het virus via je handen in je neus of mond terechtkomt. Het griepvirus is aanwezig in druppeltjes snot, slijm en speeksel en via de lucht of via de handen verspreidt deze lastpak zich van de een naar de ander. Dit kan door hoesten, niezen of praten, door een besmet voorwerp beet te pakken, of door iemand de hand te geven.Is het griep of verkoudheid? Hoe weet je of je griep hebt of 'slechts' verkouden bent? Neem je temperatuur op, zo luidt vaak het advies. Griepsymptomen lijken vaak heel erg op de symptomen van een (forse) verkoudheid met een verstopte neus, hoesten, pijn en malaise. Maar een verkoudheid gaat bij volwassenen zelden gepaard met koorts, terwijl griep vaak plotseling begint met hoge koorts en koude rillingen. Deze tabel kan helpen bepalen of er sprake is van verkoudheid of griep.SymptomenGriepVerkoudheidKoortsGriep vangt vaak plotseling aan met hoge koorts en koude rillingenSoms koorts, vaak mildHoofdpijnVaakSomsSpierpijnSpierpijn kan optreden in bijvoorbeeld armen, benen en de rugGeringVermoeidheid, algeheel gevoel van malaiseGebruikelijk, kan 2-3 weken durenSomsGevoel van uitputtingVaak in het begin van de griepNooitVerstopte neusSomsVaakNiezenSomsVaakKeelpijn, zere keelSomsVaakPijn op de borst, hoestenKomt vaak voor, kan ernstig zijnMild tot matig; droge hoestWanneer kan men verkouden worden of griep krijgen? Ook al kan men verkouden worden in ieder seizoen, toch komen verkoudheden veel meer voor in de herfst en in de winter. Griep komt in Nederland elk jaar voor, meestal in de wintermaanden. Lees verder
maandag, 20, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Zere keel en moeite met slikken: wat te doen, tips zere keel
Een zere keel kan gepaard gaan met klachten als algehele malaise, moeheid, hoesten, moeite met slikken en soms zelfs koorts. Een zere keel of keelpijn is vaak het eerste signaal voor een verkoudheid of griep. Keelpijn kan ook onafhankelijk voorkomen als gevolg van een virale of bacteriële infectie. Een zere keel kan echter ook het gevolg zijn van irritatie door teveel roken, een te lage luchtvochtigheid in de winter of wat geschreeuw tijdens een sportwedstrijd een dag eerder. Onderstaande tips kunnen helpen om een zere keel tegen te gaan. Wat kun je doen aan een zere keel?Tip 1: Waterijsjes en koude dranken Koud drinken of een waterijsje kan verzachtend werken, doordat ze kortstondig een licht verdovend effect hebben. Simpele waterijsjes, zoals een raket, werken vaak het beste, waarbij je moet zuigen en niet kauwen. Gekoeld water of (suikervrije) limonade kan tevens keelpijn verzachten. Afgeraden wordt om frisdrank en andere koolzuurhoudende dranken te drinken, evenals alcoholhoudende dranken. Deze kunnen bij keelpijn de ontstoken en geïrriteerde slijmvliezen nog eens extra belasten. Zure dranken kunnen ook de keel irriteren.Tip 2: Zuigen op een dropje bij een zere keel Zuigen op een dropje kan de keelpijn verlichten. Speciale zuigtabletten zijn helemaal niet nodig, want een dropje werkt net zo goed. Zuigen op een dropje werkt vooral zo goed, omdat het de keel vochtig houdt.Tip 3: Zuigtabletten met chloorhexidine Tegen beginnende keelpijn kunnen zuigtabletten met chloorhexidine-dihydrochloride helpen. Chloorhexidine heeft een ontsmettende werking.Tip 4: Warme dranken Warme dranken zoals thee met honing en een beetje citroen werken verzachtend voor de keel en kunnen helpen om slijmen op te hoesten. Het is daarbij belangrijk om te hete dranken die irriterend kunnen werken en zelfs een ontsteking kunnen verergeren, te vermijden.Tip 5: Gorgelen bij een zere keel Gorgelen met kamillethee of zout water helpt om keelpijn tegen te gaan. Voor gorgelen met zout water: meng 1 theelepel zout in een halve liter warm water. Gorgel om het uur, maar slik de vloeistof niet door, anders krijg je te veel natrium binnen. Bedenk dat gorgeldranken uit de winkel niet beter werken, ofschoon sommige mensen ze minder vies vinden smaken. Je kunt geld uitsparen door zelf je gorgeldrankje te bereiden. Gorgelen met kamillethee bij geïrriteerde slijmvliezen of verdund citroensap kan ook helpen. Je kunt ook een alternatief gorgeldrankje maken: 2 theelepels ciderazijn op een half kopje water.Tip 6: Neem voldoende rust en houd je keel warm Gun jezelf rust als je voelt dat je lichaam dat nodig heeft, zeker in geval van koorts en als je je niet lekker voelt. Daarnaast is het belangrijk dat je je keel warm houdt door zowel binnen als buiten een sjaal te dragen.Tip 7: Maak de lucht vochtig Een zere keel bij het ontwaken kan het gevolg zijn van het slapen met een open mond, waardoor de keel droog en geïrriteerd raakt. Om dit tegen te gaan, kun je een luchtbevochtiger op de kamer zetten. Deze houdt de lucht aangenaam vochtig.Tip 8: Drink thee met verse gember bij een zere keel Thee met verse plakjes gember werkt vaak ook goed tegen keelpijn. Wat te doen? Schil een stukje verse gember en snijd deze vervolgens in dunne plakjes. Doe ze in een steelpannetje met water en breng het geheel al roerende aan de kook. Schenk het brouwsel daarna in een beker en voeg wat honing toe. Drink daarna de thee langzaam op, waarbij je iedere slok even achter in de mond laat rusten. De gemberplakjes zijn hartstikke gezond en kun je gerust opeten.Tip 9: Neem een pijnstiller Als de keelpijn erg hinderlijk is, kun je desgewenst een pijnstiller nemen. Voorbeelden van pijnstillers zijn: paracetamol, ibuprofen, diclofenac of naproxen.Tip 10: Ga op tijd naar de huisarts Raadpleeg in de volgende situaties je huisarts:bij aanhoudende koorts (langer dan 3 dagen); als je niet meer kunt drinken of slikken; als de keelpijn samengaat met huiduitslag in gezicht en romp; aanhoudende of steeds terugkerende keelpijn;; als je steeds zieker wordt; als bloed in speeksel of slijm hebt; bij heesheid die langer dan twee weken duurt; bij gewrichtspijnen, oorpijn of een zwelling in de hals; als je moeite hebt met ademen, slikken of openen van de mond. Lees verder
maandag, 20, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Pasteurella multocida (pasteurellose): Bacteriële infectie
Een beet van een hond of kat veroorzaakt mogelijk een infectie met de bacterie Pasteurella multocida. Deze bacteriële infectie, gekend als pasteurellose, brengt voornamelijk huidgerelateerde symptomen met zich mee bij patiënten met een verzwakt afweersysteem. De agressieve bacterie veroorzaakt echter mogelijk ook nog infecties aan tal van andere lichaamsstructuren. Een antibioticakuur, een professionele wondverzorging en ondersteunende therapieën zijn beschikbaar voor het behandelen van de ziekte. Onbehandeld treden mogelijk tal van complicaties op. Dankzij enkele adviezen is het tot slot mogelijk om pasteurellose te voorkomen. Pasteurella multocida werd voor het eerst beschreven door Louis Pasteur die het organisme bestempelde als een verwekker van vogelcholera in 1881. Epidemiologie pasteurellose Wereldwijd komt de infectie met Pasteurella multocida tot stand. Alle leeftijdsgroepen zijn mogelijk getroffen door de bacteriële infectie. Jonge kinderen zijn het vaakst betrokken en dit dan door hondenbeten. Exacte prevalentie- en incidentiegegevens zijn niet gevonden in de geraadpleegde literatuur.Oorzaken: Door bacterie pasteurella multocida Pasteurella multocida (P. multocida) is een kleine gramnegatieve onbeweeglijke, niet-sporenvormende kokkenbacil die deel uitmaakt van de normale slijmvliesflora (bek en uitwerpselen) van veel vee, pluimvee en huisdieren zoals honden en katten. De overdracht van de bacterie gebeurt door een beet, een kras of een lik van een besmette hond of kat. Soms is de oorzaak onbekend.Symptomen: Wondinfectie en andere infecties Slechts bij 7% van de geïnfecteerde dierenbeten komen bij mensen symptomen tot stand. Meestal komen dan klachten voor bij patiënten met een verzwakt immuunsysteem. De incubatieperiode (tijd tussen de besmetting en het verschijnen van de klachten) is vierentwintig uur. De agressieve infectie veroorzaakt mogelijk diverse symptomen aan onder andere de huid (meestal), de luchtwegen, het zenuwstelsel, de buik, de ogen en het hart. De klachten zijn afhankelijk van het getroffen gebied. Daardoor zijn de symptomen sterk variabel en komen ze ook niet bij elke patiënt tot stand.Huid De meeste infecties veroorzaken een wondinfectie. Cellulitis (huidinfectie met rode en gezwollen huid) en abcesvorming gaan hiermee gepaard. De patiënt presenteert zich dan met pijn en gevoeligheid, roodheid (erytheem), zwelling, warmte op de getroffen plaats. Een etterende afscheiding behoort ook tot de mogelijkheden. Ook een verminderd bewegingsbereik is een symptoom van een wondinfectie. De lymfeklieren zijn tevens vaak gezwollen. Bij ongeveer één op de vijf symptomatische patiënten komt verder koorts voor.Luchtwegen De sinussen zijn gevoelig bij de patiënt. Heesheid en een rode keel komen voor. Daarnaast zijn vreemde, ratelende en reutelende geluiden (reutels) te horen wanneer de arts met zijn stethoscoop luistert (auscultatie) naar de ademgeluiden. Klopt hij op de borst, dan hoort hij een saai geluid. Infecties aan de luchtwegen, mond en keel zijn frequent aanwezig.Centraal zenuwstelselMeningitis (hersenvliesontsteking met hoofdpijn en een stijve nek) en encefalitis (hersenontsteking) zijn neurologische symptomen die geassocieerd zijn met pasteurellose.Buik De buik is voorts gevoelig. Bovendien is een gezwollen milt (splenomegalie) en een gezwollen lever (hepatomegalie) merkbaar.Ogen Een hoornvlieszweer (cornea ulcus), afwijkingen aan het oogbindvlies en een verminderde gezichtsscherpte zijn typische oogproblemen.Hart en bloedvaten Verder komen cardiovasculaire problemen voor, zoals onder andere een lage bloeddruk (hypotensie), een versnelde hartslag (tachycardie) en nieuw hartgeruis.Diagnose en onderzoeken Diagnostisch onderzoekDe arts bevraagt de patiënt over de mogelijke huisdieren waarmee hij in contact geweest is. Verder laat hij vloeistoffen van getroffen lichaamsdelen testen zoals bloed, sputum (slijm) en hersenvocht, wat de aanwezigheid van de bacterie onthult. Bij neurologische klachten is een lumbale punctie (ruggenprik: onderzoek van hersenvocht) aangewezen. Bij een vermoeden van septische artritis (ontsteking van een gewricht door een infectie) voert de arts een artrocentese (aanprikken van een gewricht) uit. Ascites, een symptoom waarbij vocht zich ophoopt in de buik, wijst vaak op peritonitis (ontsteking van het buikvlies door een infectie in de buikholte). Daarom moet de arts bij dit symptoom een abdominale paracentese uitvoeren. Indien nodig zijn een CT-scan of MRI-scan nodig om de betrokkenheid van de gewrichten, botten en hersenen aan te tonen. Bij ooggerelateerde problemen is een grondig oogonderzoek nodig. Een echocardiografie (onderzoek van het hart door middel van geluidsgolven) is tot slot inzetbaar om tekenen van een hartprobleem zoals endocarditis (een ontsteking van de binnenkant van het hart) op te sporen.Differentiële diagnose Een grondig diagnostisch onderzoek is vereist omdat de uitgebreide en variabele symptomenreeks bij een aantal andere aandoeningen zou kunnen passen zoals:acute pyelonefritis (ontsteking van de nier(en) en het nierbekken) amoebe leverabcessen (pus in lever door parasiet met buikpijn) cellulitis de kattenkrabziekte (huidletsels en gezwollen lymfeklieren) een bacteriële longontsteking (pneumonie) een hersenabces (verzameling van pus in de hersenen) een hersenvliesontsteking (meningitis) een leverabces een longabces (bacteriële infectie met een abces in de longen) een perinefrotisch abces gewone dierenbeten HACEK groep infecties haemophilus influenzae infecties peritonitis en abdominale sepsis (bloedvergiftiging)Behandeling via antibiotica en wondverzorging AntibioticaDe infectie reageert goed op diverse antibiotica zoals penicilline G en tetracyclines. De bacteriële infectie reageert doorgaans slecht op de eerste generatie cefalosporinen. Hierdoor ontwikkelt de patiënt zelfs sneller complicaties zoals een aneurysma of septikemie.Wondverzorging Een professionele verzorging van de wondinfectie is zeer belangrijk. Een arts verzorgt bijgevolg de bijtwonden en verwijdert niet-levensvatbaar weefsel. Hij gebruikt hiervoor een antiseptische oplossing waarmee hij zachtjes het gebied rond de getroffen huid reinigt. Om verdere weefselschade te voorkomen, komt de arts hiermee niet in de wonde. Overvloedige irrigatie met een kleine gauge katheter met een injectiespuit helpt bij het verwijderen van vuil en vermindert de concentratie van bacteriën in vuile wonden. Vaak is chirurgische zorg nodig waarbij de arts het dode weefsel verwijdert (wondtoilet: debridement) en daarna de wonde sluit. Tot slot is het verhogen en immobiliseren van de getroffen ledematen belangrijk om complicaties te voorkomen.Ondersteunend Verdere behandelingen verlopen ondersteunend, afhankelijk van welke lichaamsstructuur getroffen is.Prognose bij enkel symptomen aan huid is uitstekend Het merendeel van de patiënten reageert uitstekend op de therapie wanneer uitsluitend de huid betrokken is en geen verspreiding van de infectie is opgetreden. De mortaliteit bedraagt echter 7-31% bij patiënten waarbij meerdere onderliggende problemen aanwezig zijn en waarbij de infectie zich verspreid heeft.Complicaties van agressieve bacteriële infectie De agressieve bacterie verspreidt zich snel. Hierdoor ontstaan ook infecties aan diverse mogelijke lichaamsstructuren zoals de luchtwegen, het hart, het centrale zenuwstelsel, de maag en darmen, de ogen, de oren, de geslachtsorganen en de urinewegen. Zeer sporadisch ontwikkelt de patiënt septikemie of een aneurysma (uitstulping van een deel van een slagader) als gevolg van de bacteriële infectie. Deze ernstige systemische infecties komen vaak voor bij patiënten met chronische aandoeningen zoals levercirrose, chronische nierinsufficiëntie, diabetes mellitus (suikerziekte), bloedkanker (zoals leukemie of een multiple myeloom (ziekte van Kahler: kanker van plasmacellen met botpijn), of patiënten die een orgaantransplantatie hebben ondergaan. Een gebrek aan verhoging bij letsels aan de ledematen leidt tot slot sneller tot het compartimentsyndroom, wat mogelijk uitmondt in het afsterven van weefsel.Preventie infectieziekte Pasteurellose valt te voorkomen door geïnfecteerde dieren te vermijden. Een goede handhygiëne (grondig wassen en ontsmetten) na contact met mogelijk besmette dieren is voorts onontbeerlijk. Heeft de patiënt toch eventuele wonden, dan is het raadzaam om zo snel mogelijk medische hulp in te schakelen om de wonde professioneel te laten reinigen.
maandag, 20, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Veteranenziekte (legionellose): Ernstige longontsteking
De veteranenziekte is een vorm van een ernstige longontsteking die optreedt wanneer een persoon de legionellabacterie inademt. Neurologische complicaties en algemene symptomen komen ook tot stand bij deze aandoening. Een behandeling met antibiotica en ondersteunende therapieën zijn nodig voor de veelal ernstig zieke patiënten. De veteranenziekte is ernstig en potentieel levensbedreigend. De meeste patiënten herstellen echter met een antibioticabehandeling. In veel gevallen is de ziekte te voorkomen als watersystemen en airconditioning correct onderhouden zijn, want de bacteriën gedijen zich het liefst in deze omgevingen. De naam van de aandoening is tot slot ontleend aan het feit dat de eerste waarneming werd gedaan bij Amerikaanse oud-strijders (na een reünie) in 1976. Synoniemen van legionella De veteranenziekte is gekend onder een waaier van andere termenAustin-pneumonie legionairsziekte legionella legionella-pneumonie legionellose legionellosis Pontiac fever / Ponticackoorts / ziekte van Pontiac: Meestal gebruiken artsen deze termen om het ziektebeeld te beschrijven waarbij de patiënt enkel maar milde symptomen ervaartEpidemiologie van ernstige longontsteking De incidentie van de ziekte is van 2000 tot 2014 bijna verviervoudigd. In België zijn in 2016 circa 100 patiënten getroffen door de ziekte; in Nederland waren dat er rond de 300. Vermoedelijk is de werkelijke incidentie echter hoger. Mannen zijn twee keer vaker getroffen door de veteranenziekte dan vrouwen. De infectieziekte heeft verder een voorliefde voor vijftigplussers.Oorzaken: Bacteriën in water Legionella pneumophila Legionella pneumophila is een gramnegatieve, staafvormige bacterie die in meer dan 90% van de gevallen verantwoordelijk is voor de legionairsziekte. Soms veroorzaken ook nog andere Legionellabacteriën de ziekte. Legionellabacteriën komen vaak voor in zoet water. Ze zijn te vinden in rivieren en meren, en sommige andere waterbronnen, meestal in kleine aantallen. De watertemperatuur is op deze plaatsen te laag om de bacteriën snel te laten vermenigvuldigen. Af en toe komen ze echter terecht in kunstmatige watertoevoersystemen omdat daar de temperaturen hoger zijn.Locatie De bacteriën komen vooral voor in:airconditioning baden bubbelbaden douches fonteinen koelinstallaties luchtbevochtigers plantenspuiten sauna's spa's tuinslangen / waterslangen / tuinsproeiers warmwaterleidingen waterkranen …Een ideale voedingsomgeving voor de bacteriën zijn onzuiverheden, zoals algen, slib, roest en kalkaanslag. Legionella gedijt zich goed (groeien en verspreiden) in water tussen 20 tot 45 °C.Verspreiding De verspreiding van de infectie gebeurt door het inademen van waterdruppeltjes die de bacterie met zich meedragen. De aandoening treedt bijgevolg niet op door het drinken van besmet water. Legionellose is in de meeste gevallen evenmin besmettelijk.Risicofactoren van veteranenziekte Drie verschillende risicogroepen zijn bekend voor de veteranenziekte:sporadische gevallen waarbij de oorzaak van de infectie onbekend is; in de meeste gevallen gaat het om mannen van middelbare leeftijd en oudere mannen die roken, zwaar alcohol gebruiken of drugs misbruiken (zoals cannabis) maar dit komt ook voor bij kinderen uitbraken die optreden bij patiënten met een zwak immuunsysteem, bijvoorbeeld patiënten die: uitbraken van personen die voorheen fit waren en in hotels, instellingen of ziekenhuizen verbleven waar de douches of koelsystemen met het organisme besmet warenSymptomen Variabel klinisch beeld De incubatietijd van de veteranenziekte bedraagt twee tot negentien dagen (meestal vijf tot zes dagen). De infectie is mogelijk mild en dan krijgt de patiënt binnen de 36-48u reeds milde griepachtige symptomen (Pontiacfever). Maar veelal komen ernstigere symptomen voor en dit na gemiddeld vijf tot zes dagen. De presentatie is erg variabel. Zo ervaren sommige patiënten een acute start van de symptomen, terwijl anderen enkel lichte klachten hebben (zoals spierpijn en milde hoofdpijn) om dan één à twee dagen later ernstigere klachten te krijgen.Longontsteking De longontsteking kenmerkt zich door een aanvankelijk aanhoudende droge hoest die later productief (met slijm en/of bloed) en etterig kan worden. Kortademigheid en pijn op de borst zijn andere tekenen van de longontsteking. Meestal is één long aangetast maar soms zijn ook beide longen getroffen.Diverse, ernstige klachten In de meeste gevallen is sprake van malaise (een algemeen ziek gevoel), ernstige spierpijn, hoofdpijn, (hoge) koorts van (meer dan) 40°C en koude rillingen. Bijna de helft van de patiënten heeft gastro-intestinale symptomen (maag- en darmklachten), zoals misselijkheid, braken, diarree, buikpijn en een extreem verminderde eetlust. Verder zijn de patiënten mogelijk ook acuut ziek, met verwardheid, agitatie (rusteloosheid) en andere neurologische symptomen. In de urine is bloed aanwezig (hematurie) en soms treedt nierfalen op. De patiënt heeft voorts een snelle ademhaling (tachypneu).Diagnose en onderzoeken Legionella is in het begin moeilijk te diagnosticeren, omdat de symptomen mogelijk erg lijken op andere vormen van een pneumonie (longontsteking) of zelfs op een griepje (influenza). Hypoalbuminemie, lymfopenie zonder duidelijke leukocytose, hyponatriëmie (laag natriumgehalte in het bloed) en hoge serumniveaus van leveraminotransferasen komen veel voor bij deze ziekte, wat op te sporen is via een bloedonderzoek. De arts bevestigt de diagnose door een directe immunofluorescerende kleuring van het organisme in de pleurale (borstvlies) vloeistof, het sputum (slijm) of de bronchiale (luchtpijpvertakkingen) spoelingen. Een urinetest detecteert de antigenen tegen de bacteriën; dit zijn eiwitten die door het immuunsysteem worden geactiveerd om de Legionellabacterie te bestrijden. Bij het inzetten van beeldvormende onderzoeken, zoals een röntgenfoto van de borstkas, is de ernst van de schade aan de longen te visualiseren. Een beeldvormende scan zet de arts eveneens in bij het evalueren van de schade aan de nieren. Een lumbale punctie (ruggenprik) onthult tot slot of de ziekte reeds de hersenen heeft aangetast.Behandeling via antibiotica De behandeling van legionella gebeurt meestal met orale (via de mond ingenomen) of intraveneuze (via een ader toegediende) antibiotica. Bijwerkingen van het antibioticagebruik zijn onder andere misselijkheid, duizeligheid, hoofdpijn, een verminderde eetlust en pijn op de borst. Sommige patiënten krijgen daarnaast intraveneuze vochttoediening om uitdroging (dehydratie) te voorkomen. Oudere patiënten en patiënten met een zwak immuunsysteem of een andere chronische aandoening, zoals diabetes, krijgen een behandeling in het ziekenhuis. Zuurstoftherapie is tot slot vereist wanneer de longen ernstig getroffen zijn.Prognose van legionellose Circa 10% van de patiënten met de veteranenziekte komt hieraan te overlijden. De mortaliteit loopt op tot 30% bij oudere patiënten, maar de meeste patiënten herstellen volledig.Complicaties van bacteriële infectie Mogelijk treedt ademhalingsfalen op, waarbij het lichaam niet voldoende zuurstof uit de longen krijgt, en daardoor niet goed werkt. Nierfalen is mogelijk door een opeenhoping van vocht en afval in het bloed. Verder ontwikkelen een aantal patiënten een septische shock (sepsis: bloedvergiftiging) als de infectie het bloed bereikt. Een plotselinge daling van de bloeddruk betekent dat onvoldoende bloed terechtkomt bij de vitale organen zoals de hersenen en de nieren.Preventie van legionella De watersystemen moeten goed onderhouden zijn om de ziekte van te voorkomen. Een adequate chlorering en temperatuurregeling van de watertoevoer zijn bijgevolg nodig. Het water moet permanent onder de 20°C blijven of anders boven de 60°C zijn. Verder mag zich geen vuiligheid ophopen in het water. Beheerders van commerciële gebouwen moeten dan ook richtlijnen opvolgen met betrekking tot de waterveiligheid. Vooral de grote uitbraken zijn te voorkomen door deze richtlijnen correct op te volgen. Thuis is het vooral verstandig om na enkele dagen uithuizigheid de waterleidingen goed te spoelen zodat het water echt koud of echt heet is. De Stichting Veteranenziekte heeft nog vele andere tips opgelijst. Lees verder
maandag, 20, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Echinokokkose: Cysten door infectie met lintworm
Echinokokkose is een infectie veroorzaakt door de Echinokokkose granulosus (hondenlintworm) of Echinokokkose multilocularis lintworm (vossenlintworm). De eitjes van deze wormen bevinden zich op de bodem, in verontreinigd water of op honden of andere besmetten dieren. Hierdoor loopt de mens mogelijk een besmetting op. De symptomen presenteren zich vaak pas na lange tijd. Vele cysten ontstaan in mogelijk diverse organen waaronder de lever, hetgeen onder andere resulteert in geelzucht, vermoeidheid, buikpijn en huidproblemen. De aandoening valt vrij goed te behandelen met worm dodende medicatie. Wanneer de patiënt echter geen behandeling ontvangt, is de aandoening veelal fataal. Synoniem echinokokkose Echinokokkose is eveneens gekend onder deze synoniemen:Blaasworminfestatie Blaaswormziekte Echinococcose Echinococcosis Hondenlintworminfestatie Hydatide cysten Hydatidose Hydatidosus VossenlintworminfestatieEpidemiologie infectie met lintworm De jaarlijkse incidentie bedraagt 1-20 per 100.000 personen. Echinokokkose komt voor in gebieden waar honden worden gebruikt bij de controle op vee, vooral schapen. Het is gebruikelijk in Australië, Argentinië, het Midden-Oosten en delen van Oost-Afrika; kleine infocatiepunten zijn nog steeds aanwezig in Noord-Wales en plattelands Schotland. Voorts kent echinokokkose geen seksuele of raciale voorliefde. De ziekte komt bij zowel kinderen en volwassenen voor. Bij kinderen treedt de ziekte vaker op doordat ze minder hygiënisch zijn met honden bijvoorbeeld. Bij volwassenen kent de ziekte een piek bij patiënten boven de 55 jaar.Oorzaken infectieziekte Overdracht en besmetting Echinokokkose is een infectie veroorzaakt door lintwormen van het geslacht Echinococcus. Deze worm bevindt zich bij varkens, schapen, vee, herten, honden, wolven of coyotes. De overdracht bij de mens gebeurt door direct contact met de ontlasting van besmette dieren. Wanneer de eieren van wormen zich in besmet voedsel, water of de bodem (bessen, bramen, groenten, ...) bevinden, slikt de patiënt deze mogelijk in waardoor eveneens een besmetting optreedt. De infectie komt eerst in de darmwand terecht en verspreidt zich vervolgens naar de lever en longen waar zich cysten (abnormaal gevormde holten in lichaam) vormen. De hydatiden (blaaswormen) komen echter verspreid voor in een aantal organen. De vorming van cysten gebeurt namelijk eveneens mogelijk in de botten, hersenen, milt, nieren en skeletspieren. Een patiënt is hierbij niet besmettelijk voor ander personen.Soorten Echinokokkose gebeurt in vier vormen, waarvan de cystische en alveolaire echinokokkose de belangrijkste zijn.Alveolaire echinokokkose, veroorzaakt door infectie met Echinococcus multilocularis. Deze lintwormen bevinden zich in vossen, wasbeerhonden, knaagdieren, huishonden en katten. Deze vorm is dan ook gekend als vossenlintworm. Cystische echinokokkose, ook bekend als hydatidose, veroorzaakt door infectie met Echinococcus granulosus. De besmetting van cystische echinokokkose gebeurt voornamelijk door contact met honden, geiten, varkens, paarden, koeien, kamelen en jaks waar de lintwormen wonen. Deze vorm is dan ook gekend als een hondenlintworm. Polycystische echinokokkose, veroorzaakt door infectie met Echinococcus Vogeli Unicystische echinokokkose, veroorzaakt door infectie met Echinococcus oligarthrusSymptomen door cysten in lever en andere organen De symptomen zijn vooral afhankelijk van de plaats van de cyste en zijn variabel in ernst van mild tot ernstig. De symptomen treden op na vijf tot twintig jaar na de besmetting. De lever is het meest voorkomende getroffen orgaan (60%), gevolgd door de long (20%), de nieren (3%), de hersenen (1%) en het bot (1%). De symptomen lijken op deze van een langzaam groeiende goedaardige tumor. Door de druk op de galwegen ontstaat geelzucht (icterus). Verder is een ruptuur (scheuring) in de buikholte, pleuraholte of de galwegen mogelijk. Bij een ruptuur in de galwegen ontstaat intermitterende geelzucht, buikpijn en koorts geassocieerd met eosinofilie. Zwakte, anorexia, gewichtsverlies, bloederig sputum (slijm), ernstige huidjeuk, misselijkheid, braken, pijn op de borst, hoesten en vette urine (door verstopping van lymfevaten in de nieren) zijn andere mogelijke klachten. Een cyste die in een bronchus openbreekt, hoest de patiënt mogelijk weg waardoor dit spontaan geneest, maar wanneer een secundaire infectie optreedt, vormt zich een chronisch longabces (bacteriële infectie met pus in de longen). Focale aanvallen zijn mogelijk wanneer de cysten aanwezig zijn in de hersenen. Wanneer de nieren zijn getroffen, ontstaat lendenpijn en hematurie (bloed in de urine). Een verkalking van de cyste komt voor in ongeveer 40% van de gevallen. Een gerelateerde parasiet van vossen, E. multilocularis, veroorzaakt een soortgelijke maar ernstigere infectie, namelijk de alveolaire hydatidenziekte. Deze cysten zijn invasiever waardoor sneller uitzaaiingen in andere organen optreden.Diagnose en onderzoeken Lichamelijk onderzoek De arts voert merkt bij een grondig lichamelijk onderzoek op dat de patiënt buikpijn, huidproblemen, problemen met andere organen en eventueel een shock heeft. De vergrote lever (hepatomegalie) identificeert de arts eveneens.Diagnostisch onderzoek Enkele onderzoeken zijn nodig om de diagnose van echinokokkose te bevestigen waaronder een CT-scan, een MRI-scan, een echografie, een (radiografisch onderzoek) van de buik en borstkas, een leverfunctieonderzoek en een volledig bloedonderzoek.Differentiële diagnose De arts verwart echinokokkose vaak met tal van mogelijke aandoeningen of syndromen:abces in de hersenen, lever, longen (longabces) of milt acuut leverfalen amoebiasis ascites (medische term voor "vochtophoping in de buik") atriaal myxoom (goedaardig hartgezwel) auto-immune hepatitis (leverontsteking veroorzaakt door eigen lichaam) bijnier incidentaloom bijniercarcinoom Budd-Chiari Syndroom candidiasis (schimmelinfectie door gist Candida die mogelijk het bloed, de geslachtsorganen, de huid, de mond, de keel en/of de nagels aantast) carcinoom van de ampulla van Vater cholangiocarcinoom (galwegkanker) cholangitis (ontsteking van galwegen met koorts, buikpijn en geelzucht) cholecystitis (ontsteking van galblaas met buikpijn, koorts en misselijkheid) cirrose cysticercose diafragma-aandoeningen enterokokkeninfecties eosinofilie Escherichia coli infecties galaandoening galblaaskanker galblaastumoren galkoliek galstenen (harde afzettingen in de galblaas met typische buikpijn (galkoliek) als symptoom) galwegobstructie galwegtumoren geconjugeerde hyperbilirubinemie harttumoren (goedaardig) hydatidecysten inferior vena caval trombose levercysten leverhemangiomen longembolie (afsluiting van slagader in longen) longtumoren mediastinale cysten pericardeffusie peritonitis (ontsteking van buikvlies door infectie in de buikholte) en abdominale sepsis poortaderobstructie portale hypertensie primaire biliaire cirrose (galwegaandoening met verschrompeling van de lever door littekenvorming) primaire hepatisch carcinoom (kanker op huid, in slijmvliezen en in organen) schistosomiasis septische shock slokdarmvarices splenomegalie streptococcus groep D infecties superior vena cava syndroom trematode infectieBehandeling van ziekte De arts zet bij de meeste patiënten standaard anthelmintica, worm dodende medicijnen in. De medicatie neemt de patiënt oraal (via de mond) in. Chirurgie is nodig om cysten te verwijderen, al is dit soms een gecompliceerde operatie.Prognose aandoening Patiënten met echinokokkose reageren uitstekend op de medicatie, zeker wanneer de arts de behandeling snel inzet. Veelal herstelt een patiënt volledig. Wanneer een patiënt echter geen behandeling ontvangt, is alveolaire echinokokkose progressief en fataal.Complicaties Soms breken de cysten (ruptuur) wat resulteert in ernstige medische problemen waaronder koorts, een lage bloeddruk (hypotensie) en shock. Daarnaast verspreiden de cysten zich mogelijk door het lichaam. Lees verder
maandag, 20, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
COPD: Chronisch obstructief longlijden
COPD of chronic obstructive pulmonary disease is een chronische longziekte gekenmerkt door luchtwegontsteking, luchtwegvernauwing en afbraak van longweefsel. Een belangrijke oorzaak van COPD is roken. Maar ook luchtverontreiniging, beroepsgebonden blootstelling aan stof en chemische prikkels, scheikundige en fysische prikkelende stoffen spelen een belangrijke rol. Verzamelnaam Chronisch obstructief longlijden is een verzamelnaam. Het omvat chronische bronchitis (ontsteking van de luchtpijpvertakkingen) en emfyseem.Chronische bronchitis Chronische bronchitis is een chronische ontsteking van de luchtpijptakken. De patiënt hoest de hierdoor vermeerderde slijmproductie op. Bijgevolg treedt een niet-reversibele (medische term voor "onomkeerbare") beschadiging van de wand van de luchtwegen op. Dit leidt bovendien tot vernauwing van de kleinere luchtwegen zodat ademhalingsproblemen ontstaan.Emfyseem Hierbij vindt een ombouw van het longparenchym plaats door beschadiging van de wanden van de alveoli (longblaasjes). Het gevolg hiervan is het verlies van elasticiteit van de alveolaire wanden, het samensmelten van alveoli tot grotere bullae (met lucht gevulde ruimtes) en het verlies van longdiffusiecapaciteit. De uitwisseling van koolstofdioxide in zuurstof vermindert. Dit veroorzaakt kortademigheid, die geleidelijk verslechtert en waardoor de longen en het hart uiteindelijke schade oplopen.De oorzaak van het verlies van elasticiteit is beschadiging van elastische vezels van de alveolen door ‘elastase-enzymen' (Chemische stof die in staat is om eiwitten af te breken door peptidenbindingen door te knippen):Alfa-1 antitrypsine, aangemaakt in de lever, verhindert normaal elastase; Sigarettenrook verhindert alfa-1 antitrypsine zodat elastase meer inwerkt; Sigarettenrook stimuleert bovendien de aanmaak van elastase in de longen; Emfyseem treedt mogelijk vroegtijdig op bij een erfelijke metabole aandoening.Naast schade aan de alveolaire wand treedt beschadiging op van de wand van de bloedvaten in de longcirculatie: dat leidt tot toename van de druk in de kleine circulatie.Epidemiologie COPD De prevalentie van COPD is het hoogst in landen waar mensen veel roken. De morbiditeit (ziektecijfer) van COPD neemt toe met de leeftijd en is hoger bij mannen dan bij vrouwen. Het geslachtsverschil voor COPD neemt af als gevolg van het toegenomen rookgedrag bij vrouwen. Vrouwen zijn meer gevoelig voor sigarettenrook dan mannen. COPD is een belangrijk probleem voor de gezondheidzorg, met een groot aantal raadplegingen en ziekenhuisopnamen. COPD vormt de vierde belangrijkste doodsoorzaak in de wereld.Symptomen chronisch obstructief longlijden Algemene symptomen omvatten hoesten, kortademigheid en slijmproductie. Daarnaast zijn bijkomende symptomen mogelijk, eveneens afhankelijk van de leeftijd.Hoesten Bij COPD produceren de luchtwegen veel slijm (sputum). Hoesten is een natuurlijke reactie van het lichaam om het slijm weg te krijgen. De typische hoest bij beginnende COPD is door veel mensen gekend als “rokershoest”.Kortademigheid In het begin van de ziekte is dit enkel bij zware lichamelijke inspanningen maar later is de patiënt kortademig van de minste inspanning.Slijmproductie Patiënten met COPD produceren veel slijm in hun luchtwegen. Een gezonde luchtweg zorgt voor een spontane verwijdering van de slijmen. Bij COPD lukt dit niet meer zo goed en moet de patiënt vooral hoesten om de slijmen te verwijderen. Meestal zijn de slijmen helder wit of gelig. Gekleurde fluimen of bloed in de fluimen wijst mogelijk op een infectie of andere aandoeningen. Postnasale drip (overmatig veel slijm in achterkant van keel) is een ander mogelijk teken van COPD.Bijkomende symptomen Andere symptomen omvatten angst en ongerustheid, een piepende ademhaling en vermoeidheid. Vanaf veertigjarige leeftijd hoest de patiënt chronisch en geeft hij kleurloos tot grijzig sputum (slijm) op. Vanaf vijftig tot zestigjarige leeftijd krijgt de patiënt regelmatige opstoten van acute bronchitis tijdens de wintermaanden, gepaard met etterige fluimen, wheezing (piepen geluid bij de uitademing) en toegenomen dyspnoe (kortademigheid). Zestigplussers ontwikkelen emfyseem met klachten van dyspnoe waardoor ze niet meer in staat zijn inspanningen te leveren.Complicaties Mogelijk krijgt de patiënt opstoten van bronchopneumonie bij chronische bronchitis. Een andere complicatie is pneumothorax door ruptuur van een bulla naar de pleura. Andere complicaties omvatten alveolaire hypoventilatie en respiratoire insufficiëntie bij emfyseem en cor pulmonale (de rechter harthelft is overbelast ten gevolge van longaandoening; de patiënt heeft hierbij symptomen van hartfalen.Diagnose van emfyseem De diagnose gebeurt aan de hand van een grondig klinisch onderzoek op basis van enkele typische kenmerken. De thorax is vatvormig opgezet, er is weinig thoraxexpansie, en de patiënt heeft een vertraagde piepende expiratie (uitademing) en reutels. Verdere diagnostische onderzoeken omvatte een RX-thorax (radiografisch onderzoek)- en CT-Thorax (CT-scan) en een longfunctieonderzoek (spirometrie).Bron: Classificatie van de ernst van chronisch obstructief longlijden. (Handboek medische ziekteleer, blz. 297)Indeling in verschillende stadia van ernst van COPD COPD is in te delen in een aantal stadia:Stadium 0: Verhoogd risico: Hoesten, fluimen 1 Mild: Gewoonlijk, doch niet noodzakelijk, hoesten en fluimen 1 – 2 Matig: Dyspnoe bij inspanning 1 – 2 – 3 Ernstig: Toename van dyspnoe; herhaald acute opstoten; verminderde quality of life 1 – 2 – 3 – 4 Zeer ernstig: Sterk gelimiteerde levenskwaliteit; levensbedreigende acute opstoten 1 – 2 – 3 – 4 – 5Therapie De behandelingsmethoden zijn afhankelijk van het stadium van COPD.Bron: Classificatie van de ernst van chronisch obstructief longlijden. (Handboek medische ziekteleer, blz. 297)Vermijden van risicofactoren; jaarlijks griepvaccinatie Kortwerkende bronchodilatatoren (luchtwegverwijders), indien nodig Eén of meerdere langwerkende bronchodilatatoren, op continue basis Inhalatiecorticoïden Chronische O2-toediening; eventueel heelkundige maatregelen zoals een longtransplantatieBij een plotse verergering van de symptomen is een medicamenteuze behandeling mogelijk. De patiënt neemt antibiotica bij acute infectieuze opstoten. Corticosteroïden krijgt hij oraal (via de mond) of intraveneus (in een ader). Bij acute respiratoire insufficiëntie krijgt de patiënt voorzichtig O2 toegediend onder geleide van bloedgaswaarden. Eventueel is kunstmatige beademing nodig bij uitgesproken dyspnoe, tachypnoe (snelle ademhaling), somnolentie (slaperigheid), cardiovasculaire verwikkelingen,... Cor pulmonale behandelt de arts door geneesmiddelen en diuretica (plasmiddelen) toe te dienen. Een zoutarm dieet helpt eveneens.Prognose aandoening In tegenstelling tot astma, waarbij eveneens sprake is van luchtwegenvernauwing en ontsteking, is COPD een ziekte die steeds verder evolueert. Het is groot en deels onomkeerbaar en daarom ongeneeslijk. Lees verder
maandag, 20, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Strottenhoofdkanker: Symptomen van keelpijn en oorpijn
Jaarlijks krijgen enkele honderden Nederlanders de diagnose van strottenhoofdkanker. Strottenhoofdkanker (larynxkanker, larynxcarcinoom) is een ziekte waarbij om onbekende reden kankercellen ontstaan in de weefsels van het strottenhoofd. Keelpijn en oorpijn zijn kenmerkende symptomen van deze ziekte. De patiënt ondergaat diverse onderzoeken om strottenhoofdkanker op te sporen alsook om het kankerstadium te bepalen. De arts zet bij dit type kanker een combinatie in van radiotherapie, chirurgie en chemotherapie. Voor de meeste patiënten zijn de vooruitzichten goed omdat de diagnose vroeg gebeurt, maar onbehandeld ontstaan soms levensbedreigende complicaties. Oorzaken strottenhoofdkanker Strottenhoofdkanker is het gevolg van veranderingen in de cellen van het strottenhoofd, hoewel niet precies duidelijk is waarom dit gebeurt. Abnormale cellen groeien en gaan zich ongecontroleerd delen en verspreiden waardoor een weefselgroei (tumor) tot stand komt in het strottenhoofd. Strottenhoofdkanker is een vorm van hoofd- en nekkanker. Meestal vormt strottenhoofdkanker zich in plaveiselcellen; dit zijn de dunne, platte epitheelcellen van de binnenkant van het strottenhoofd.Risicofactoren kanker aan strottenhoofd Roken en overmatig alcoholgebruik zijn risicofactoren voor het ontwikkelen van strottenhoofdkanker. Daarnaast zijn zestigplussers vaker getroffen, en mannen zijn ook vier keer vaker dan vrouwen aangetast door kanker aan het strottenhoofd. Wanneer vrouwen getroffen zijn, vertonen ze gemiddeld vijf tot tien jaar eerder symptomen dan mannen. Een positieve familiegeschiedenis van dit type kanker verhoogt eveneens de kans om strottenhoofdkanker te ontwikkelen. Radioactieve straling aan het hoofd- en halsgebied verhoogt de kans op een kwaadaardige tumor in het strottenhoofd. Een ongezonde voeding met veel rood vlees, verwerkte levensmiddelen en gefrituurd voedsel is een andere verhogende risicofactor. Een infectie met het humaan papillomavirus leidt soms ook tot het een larynxcarcinoom. De blootstelling aan bepaalde chemische stoffen en materialen draagt tot slot bij aan de totstandkoming van deze vorm van kanker. Voorbeelden van deze stoffen en materialen zijn:asbest formaldehyde (een chemische stof die aanwezig is in een groot aantal industriële processen, zoals de verfproductie en cosmetica) isopropylalcohol (vaak gebruikt als reinigingsmiddel) nikkel steenkool of houtstof verf of dieseldampen zwavelzuurdampenSymptomen: Keelpijn en oorpijn Kenmerkende symptomen Strottenhoofdkanker kenmerkt zich door volgende symptomen:aanhoudend hoesten aanhoudende keelpijn ademhalingsproblemen (in ernstige gevallen) een knobbel in of zwelling van de nek of keel een verandering of heesheid of schorheid in de stem oorpijn problemen of pijn bij het slikkenAndere symptomen Andere symptomen die af en toe optreden zijn:bloederig sputum (slijm) een gevoel dat iets vastzit in de keel een piepende ademhaling (stridor) een slechte adem (halitose) kortademigheid onverklaarbaar gewichtsverlies ophoesten van bloed of vast materiaal vermoeidheidDiagnose en onderzoeken Lichamelijk onderzoek Bij een lichamelijk onderzoek bemerkt de arts mogelijk abnormale gebieden aan en opgezwollen lymfeklieren van de keel en nek. De arts doet een handschoen aan en betast vervolgens de binnenkant van de mond en keel, en bekijkt dit gebied met een kleine spiegel en licht (keelspiegelen).Diagnostisch onderzoek De patiënt krijgt vele mogelijke onderzoeken om strottenhoofdkanker op te sporen, andere aandoeningen uit te sluiten en het kankerstadium te bepalen.Een bariumsliktestDankzij een bariumsliktest krijgt de arts een idee van eventuele slokdarm- en maagproblemen want met dit onderzoek maakt de arts röntgenbeelden van deze lichaamsstructuren.Een biopsieDe arts verwijdert bij een biopsie verdachte cellen of weefsels om deze onder een microscoop te laten bekijken door een patholoog. Een patholoog is in staat om kanker op te sporen dankzij het biopt dat de arts verkrijgt via een nasoscopie (inwendig kijkonderzoek van de neus), een laryngoscopie (inwendig kijkonderzoek van de keel, het strottenhoofd en de stembanden), een bronchoscopie (inwendig kijkonderzoek van de luchtwegen) en/of een gastroscopie (inwendig kijkonderzoek van de slokdarm en maag).Een botscanEen botscan is nodig om te kijken of snel delende cellen, zoals kankercellen, aanwezig zijn in het bot. Hiervoor injecteert de arts een erg kleine hoeveelheid radioactief materiaal in een ader wat dan door de bloedbaan reist en zich verzamelt in de botten.Een CT-scanDe arts gebruikt mogelijk ook een CT-scan die een reeks gedetailleerde foto's van lichaamsgebieden, genomen vanuit verschillende hoeken. Een CT-scan is vooral nodig om het kankerstadium te bepalen.Een MRI-scanEen MRI-scan maakt gebruik van een magneet, radiogolven en een computer om een reeks gedetailleerde foto's van bepaalde lichaamsgebieden te maken.Een PET-scanEen PET-scan is nuttig om kwaadaardige tumorcellen in het lichaam te identificeren. Hiervoor injecteert de arts een kleine hoeveelheid radioactief glucose (suiker) in een ader. De PET-scanner draait rond het lichaam en maakt een foto de plaatsen waar het lichaam glucose gebruikt. Kwaadaardige tumorcellen komen duidelijker in beeld omdat ze meer actief zijn en meer glucose gebruiken dan normale cellen.Behandeling: Chemotherapie, radiotherapie en/of chirurgie De behandeling van strottenhoofdkanker bestaat uit een combinatie van radiotherapie, chirurgie en chemotherapie. Gebeurt de diagnose in een vroeg stadium, dan zet de arts radiotherapie of een operatie in om de kankercellen uit het strottenhoofd te verwijderen. Wanneer de patiënt reeds in een gevorderd kankerstadium zit, dan is een combinatie van chirurgie, radiotherapie en chemotherapie nodig. De arts verwijdert bij een ingreep een deel van of het volledige strottenhoofd (laryngectomie), waardoor spreken of ademen op de gebruikelijke manier niet meer lukt. De patiënt krijgt daarom een permanent gat in de nek (stoma) met bijkomende logopedie om weer te leren spreken via een implantaat in de keel of een elektrisch apparaat dat de patiënt tegen de keel houdt en dan een geluid produceert. Na de behandeling voor strottenhoofdkanker is een frequente en zorgvuldige opvolging door de arts belangrijk.Prognose De prognose van strottenhoofdkanker is afhankelijk van diverse factoren zoals onder andere de algemene gezondheid van de patiënt, de leeftijd van de patiënt, de plaats en grootte van de tumor, het geslacht van de patiënt, het stadium van de ziekte, … Een snelle diagnose en behandeling van strottenhoofdkanker verkleint de kansen op complicaties. Meestal gebeurt de diagnose vroeg waardoor de vooruitzichten goed zijn.Preventie Het is belangrijk om te stoppen met roken en alcoholgebruik te verminderen, want anders komt strottenhoofdkanker sneller terug. Daarnaast is een mediterrane voeding met veel groenten en fruit aangewezen om het risico op strottenhoofdkanker te verlagen.Complicaties De tumor verspreidt zich mogelijk naar de lymfeklieren in de hals en later ook naar de longen (longmetastasen) of andere lichaamsstructuren. Lees verder
maandag, 20, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Bloedonderzoek: Alfafoetoproteïne (AFP) test
Alfafoetoproteïne is een foetaal eiwit dat geproduceerd is door de lever en dooierzak van een ontwikkelende baby tijdens de zwangerschap. Bij gezonde mannen en gezonde, niet-zwangere vrouwen is het AFP afwezig of zeer laag. De AFP-waarde stijgt tijdens de zwangerschap maar daalt geleidelijk weer voor de geboorte van de baby. Het meten van de AFP-waarde is nuttig om problemen bij de zwangerschap te identificeren want hierbij zijn de waarden abnormaal hoog. Via een AFP-bloedtest is het tevens mogelijk om allerlei leveraandoeningen en kankers op te sporen en op te volgen want hierbij zijn de waarden eveneens verhoogd. Synoniemen bloedonderzoek Het AFP-bloedonderzoek is eveneens gekend onder deze synoniemen:AFP Foetale alfa globulineIndicatie: Aandoening, kanker of problemen met de zwangerschap opsporen en opvolgen Gezondheid van de foetus Bij zwangere vrouwen stijgt de hoeveelheid AFP geleidelijk in de veertiende week van de zwangerschap. Dit blijft stijgen tot ongeveer twee maanden voor de bevalling, want dan neemt dit weer geleidelijk af. De waarden zijn over het algemeen iets hoger voor vrouwen met een zwarte huidskleur dan voor vrouwen met een blanke huidskleur. Aziatische vrouwen hebben een nog lagere AFP-waarde dan vrouwen met een blanke huidskleur. De arts beveelt dit onderzoek aan om problemen bij de baby tijdens de zwangerschap aan het licht te brengen. Een AFP-bloedtest is dan een onderdeel van een uitgebreider bloedonderzoek, gekend als quadruple screening (serum maternale viervoudige screeningtest) die de arts uitvoert bij een patiënte die tussen de vijftien en twintig weken zwanger is.Leveraandoeningen Het opsporen en opvolgen van leveraandoeningen is dankzij het bloedonderzoek bovendien mogelijk.Kanker Het is tot slot met deze bloedtest mogelijk om bepaalde vormen van kanker op te sporen en op te volgen zoals o.a. kanker aan de lever, eierstokken of teelballen. Dit gebeurt wanneer de arts knobbeltjes in de buikstreek voelt tijdens een lichamelijk onderzoek of wanneer beeldvormend onderzoek de aanwezigheid van mogelijke tumoren onthullen.Voor het meten van het alfafoetoproteïne De patiënt hoeft geen specifieke voorbereidingen te treffen voor het bloedonderzoek dat nodig is voor het meten van de AFP-waarde. Hij mag zelfs gewoon eten en drinken.Tijdens het bloedonderzoek De arts heeft een bloedmonster nodig dat hij trekt uit een ader aan de binnenkant van de elleboog of de achterzijde van de hand. Wanneer de arts met een naald in de ader prikt, voelt de patiënt een stekend, prikkend gevoel, dat vaak snel verdwijnt.Bijwerkingen en risico's Een bloedonderzoek brengt heel weinig risico's met zich mee. Bloedingen (vooral bij patiënten die bloedverdunners gebruiken), een blauwe plek en een aderontsteking (flebitis) zijn mogelijke bijwerkingen en risico's.Resultaten AFP-bloedtest Normale resultaten De normale waarden bij mannen of niet-zwangere vrouwen zijn over het algemeen minder dan 40 microgram/liter.Beïnvloedende factorenDe onderzoeksresultaten zijn beïnvloedbaar door volgende zaken:De patiënt heeft de afgelopen twee weken een medisch onderzoek ondergaan waarbij de arts radioactieve tracers heeft ingezet. Een meerlingenzwangerschap verhoogt de AFP-waarde in het bloed. Een rokende patiënt heeft een hogere AFP-waarde in het bloed. Een zwangere vrouw met zwangerschapsdiabetes (verhoogde bloedsuikerspiegel).Afwijkende resultaten Wanneer de waarden van alfafoetoproteïne hoger zijn dan normaal, dan is dit te wijten aan mogelijk een aandoening, een soort kanker of een probleem tijdens de zwangerschap.AandoeningenBij volgende aandoeningen is alfaproteïne verhoogd:herstellend zijn van hepatitis (leverontsteking) levercirrose (leverschrompeling: leveraandoening waarbij leverweefsel schrompelt en bindweefsel in lever toeneemt)KankerDeze vormen van kanker zijn op te sporen en op te volgen:Problemen tijdens de zwangerschapNeurale buisdefectHet foetaal eiwit is bij een open defect van de embryonale neurale buis in het vruchtwater en in het serum van de zwangere vrouw verhoogd. Bij een neurale buisdefect ontstaat een probleem aan de buisvormige structuur aan de rugzijde van het embryo waaruit zich het centrale zenuwstelsel ontwikkelt. Spina bifida (een open rug) en anencefalie ((gedeeltelijke) afwezigheid van hersenen) zijn enkele afwijkingen die arts hiermee opspoort.Chromosomale afwijkingEen AFP-test is soms ook inzetbaar als onderdeel van een screeningstest om chromosomale problemen te vinden, zoals het syndroom van Down (trisomie 21) of trisomie 18 (het Edwards-syndroom: ernstige lichamelijke en mentale afwijkingen)). Prenataal onthult dit onderzoek tevens een omfalokèle (een met huid bedekte uitpuiling van de navel). Dit is een aangeboren afwijking waarbij een deel van de darmen van de baby door de buikwand uitsteekt.Beperkingen bloedonderzoek Het is wel zo dat niet elke kankersoort grotere hoeveelheid alfafoetoproteïne produceert dus niet elke vorm van kanker is identificeerbaar met dit bloedonderzoek. Bovendien heeft niet elke patiënt met verhoogde AFP-waarden plots kanker of een andere aandoening. Het onderzoek is louter een indicatie voor deze ziekte. De arts gebruikt de onderzoeksresultaten met andere woorden in combinatie met een grondig lichamelijk onderzoek, een anamnese en beeldvormende en andere onderzoeken.Na de bloedtest Wanneer de patiënt voor de behandeling van kanker of een andere aandoening een behandeling inzet en na enige tijd opnieuw een AFP-bloedtest uitvoert, dan is het mogelijk dat de waarden gedaald zijn. Dit duidt dan op de effectieve werking van de behandeling. Zijn de waarden nog altijd ongeveer even hoog, dan is nog steeds tumorweefsel aanwezig of dan werkt de behandeling niet. Lees verder
maandag, 20, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Gezwollen enkels en voeten: Oorzaken en behandelingen
In een aantal omstandigheden treedt een zwelling van de enkels en voeten op. Veelal gebeurt dit door omgevingsfactoren, zoals een gewichtstoename of het dragen van de verkeerde schoenen, maar soms is ook sprake van een (ernstige) aandoening of infectie. Gezwollen voeten en enkels zijn soms (erg) pijnlijk en ze geven een zwaar gevoel. Vooral tijdens warme dagen en 's avonds zijn de symptomen vaak erger. In de meeste gevallen zijn de dikkere voeten en enkels geen teken van een ernstig gezondheidsprobleem. Niettemin is het belangrijk om de oorzaak te achterhalen van de gezwollen voeten om dit in de toekomst te voorkomen. Treedt een ernstige of langdurige zwelling op of is ook sprake van andere symptomen, dan is het raadzaam om een arts te raadplegen. Alfa1-antitrypsine-deficiëntie Een aantal patiënten kampt met een erfelijke lever- en longaandoening, gekend als ‘alfa1-antitrypsine-deficiëntie'. Door de genetische mutatie (verandering) bij deze ziekte, is een bepaald eiwit niet aanwezig dat zorgt voor de bescherming van de lever en longen. Geelzucht, leverschade (cirrose), leverfalen en leverkanker zijn mogelijke levergerelateerde klachten. Symptomen aan de longen komen eveneens voor, zoals een piepende ademhaling, een versnelde hartslag (tachycardie), emfyseem (longaandoening met kortademigheid en hoesten) en longkanker. De arts zet medicijnen in voor het verlichten van de klachten, maar vaak is een longtransplantatie en/of levertransplantatie toch vereist. De vooruitzichten zijn variabel maar zijn wel slechter bij rokers. Ook andere longaandoeningen en leverziekten veroorzaken een voetenzwelling.Cor pulmonale: Rechtszijdig hartfalen Bij cor pulmonale, een hartaandoening, werkt de rechterharthelft niet meer goed. Dit is het gevolg van een chronische hoge bloeddruk in de slagaderen van de longen (pulmonale hypertensie). Bij een langdurige laag zuurstofgehalte in het bloed, wat meestal resulteert uit longaandoeningen, komt cor pulmonale ook tot stand. Diverse symptomen gaan hiermee gepaard zoals blauwzucht (cyanose), een piepende ademhaling (stridor), kortademigheid en ook gezwollen voeten of gezwollen enkels. De arts behandelt de onderliggende oorzaak van cor pulmonale. De vooruitzichten van deze hartziekte zijn variabel. Bij andere hartaandoeningen komt een zwelling van de voeten en enkels mogelijk ook tot stand.Dactylitis (worstvingers en/of worsttenen) Bij dactylitis, ook gekend als worstvingers en/of worsttenen, treden pijnlijke en gezwollen tenen op. Deze aandoening treedt op bij diverse infecties, huidziekten, en bloedaandoeningen en reumatische aandoeningen. Meer vocht drinken of een intraveneuze (via een ader) vochttoediening is nodig om de symptomen te verlichten. Soms is ook een behandeling met medicijnen nodig. Veelal verdwijnen de klachten van dactylitis wanneer de arts de onderliggende ziekte of infectie behandeld heeft.Gewichtstoename Bij een gewichtstoename moeten de voeten meer gewicht ondersteunen, waardoor ze gaan opzwellen. Gewichtsverlies doet deze zwelling weer verminderen. Een andere tip is om de juiste schoenen te dragen en de voeten indien mogelijk te verhogen. Gewichtsverlies is echter bij obesitas zeer belangrijk om andere gezondheidscomplicaties te voorkomen.Infectie In een aantal omstandigheden veroorzaakt een bacteriële infectie of schimmelinfectie van de voet of tenen een zwelling van de voet(en). Enkele voorbeelden hiervan zijn tropische spruw (darmaandoening in tropische gebieden) en coccidioïdomycose (milde schimmelinfectie). Patiënten met diabetische neuropathie (zenuwschade door diabetes mellitus met pijn aan veel lichaamsdelen) of andere zenuwproblemen aan de voeten lopen een groter risico op voetinfecties. Patiënten met diabetes moeten de voeten dagelijks controleren op de aanwezigheid van blaren en zweren, omdat dit door de zenuwschade niet altijd voelbaar is. Een geïnfecteerde voet die gezwollen is, vereist vaak onmiddellijk medisch advies. Soms ontstaat hierbij een abces (pus door infectie met bacteriën) of cellulitis (huidinfectie met rode en gezwollen huid). Medicijnen zoals antimycotica (tegen schimmelinfecties) en antibiotica (tegen bacteriële infecties) bestrijden deze infecties. Bij de aanwezigheid van een abces is het nodig om dit te draineren (vocht afvoeren).Letsel Het is normaal dat een trauma aan de voet of enkel, zoals een verstuikte enkel, leidt tot een zwelling. Om de zwelling van een voet of enkel door een verwonding te verminderen, is rust belangrijk. Het is bijgevolg noodzakelijk om niet te lopen op de gekwetste voet, coldpacks (of ijs gewikkeld in een handdoek) aan te brengen aan de voet of enkel, de voet eventueel in te wikkelen in een verband en de voet omhoog te brengen. Is het toch nodig om te wandelen, dan krijgt de patiënt het advies om krukken te gebruiken. Bij ernstige pijn of bij een grote zwelling is het nodig om een arts te raadplegen omdat dan mogelijk sprake is van een fractuur of een ander medisch probleem.Leverziekte Bij een leveraandoening is de leverproductie van albumine (een soort eiwit) aangetast. Hierdoor lekt bloed uit de bloedvaten en komt dit in de omliggende weefsels terecht. Onvoldoende albumineproductie leidt tot een vloeistoflek. Door de zwaartekracht komt meer vocht in in de voeten en enkels terecht. Soms hoopt het vocht zich op in de buik en borst, hetgeen gekend als ‘ascites'. Gaat de zwelling gepaard gaat met andere symptomen, zoals vermoeidheid, een verlies van eetlust en een gewichtstoename, dan is medisch advies noodzakelijk. Wanneer kortademigheid of pijn op de borst optreedt, is sprake van een medische noodsituatie.Lymfoedeem Lymfe is een eiwitrijke vloeistof die langs een uitgebreid netwerk van vaten en capillairen (kleinste vaten van de bloedsomloop) beweegt. Lymfeklieren ontdoen het lymfevocht van bacteriën en andere indringers. Wanneer een probleem ontstaat met de bloedvaten of lymfeklieren, is de beweging van de vloeistof echter afgeremd. Oedeem is de medische term voor ‘zwelling'. Bij lymfoedeem hoopt lymfevloeistof zich op in de weefsels. Dit komt voor wanneer de lymfevaten ontbreken of beschadigd zijn of wanneer de arts de lymfeklieren verwijderd heeft. Opgezette lymfeklieren ontstaan vaak door een onschuldige infectie. Soms zijn ze ook het teken van lymfeklierkanker zoals een non-Hodgkin-lymfoom of een Hodgkin-lymfoom. Bovendien is lymfoedeem een complicatie van radiotherapie. Onbehandeld leidt lymfe-oedeem tot een slechtere wondgenezing, een infectie en een vervorming van het aangetaste lichaamsdeel.Medicatiegebruik Heel wat medicijnen veroorzaken als bijwerking mogelijk een zwelling van de enkels en voeten. Dit is mogelijk bij:antidepressiva calciumkanaalblokkers (medicatie voor hart- en vaataandoeningen) hormonen zoals oestrogeen (contraceptiva en hormoonvervangende therapie) en testosteron medicijnen voor de behandeling van diabetes niet-steroïdale anti-inflammatoire geneesmiddelen (NSAID's) steroïden, waaronder androgene en anabole steroïden en corticosteroïdenDe patiënt bespreekt deze bijwerking met de arts zodat hij mogelijk andere medicijnen inzet. Soms biedt het geneesmiddel echter dermate veel voordelen voor de behandeling van de ziekte of een ander medisch probleem, dat het niet nodig is om te wijzigen van geneesmiddel.Menstruatieperiode Rond de menstruatieperiode ontstaat soms idiopathisch oedeem. Dit staat voor een zwelling van de enkels en voeten en de rest van het lichaam zonder aanwijsbare medische oorzaak. De klachten verdwijnen vanzelf nadat de menstruatieperiode verdwenen is.Nierziekte Wanneer de nieren niet goed functioneren, bouwt vocht zich op in het lichaam. Een nieraandoening leidt bijgevolg sneller tot gezwollen enkels en voeten. Zo verschijnen bijvoorbeeld gezwollen voeten en enkels bij een autosomaal dominante polycystische nierziekte (ADPKD).Slechte bloedsomloop Bloedstolsels, spataderen en veneuze insufficiëntie doen de extremiteiten (handen en voeten) zwellen. Een medische behandeling is nodig voor het verhelpen van deze problemen. Zelf de bloedcirculatie verbeteren met compressiekousen, gels, crèmes en andere huishoudmiddeltjes is eveneens mogelijk maar medisch advies blijft in veel gevallen noodzakelijk.Bloedstolsels Wanneer een trombus (bloedprop) zich in de aderen van de benen vormt, stopt de terugstroom van het bloed van de benen tot aan het hart en zwellen de enkels en voeten. Soms zijn enkel oppervlakkige tekenen zichtbaar van bloedstolsels, maar bij een diep veneuze trombose zijn één of meer grote aderen van de benen geblokkeerd. Een zwelling van een been, pijn, milde koorts en een kleurverandering van het been zijn enkele tekenen van een diep veneuze trombose. Deze levensbedreigende aandoening vereist een medische behandeling. De arts zet dan vaak bloedverdunners (antistollingsmedicijnen) in.Spadaders Een veel voorkomende oorzaak van een zwelling van de enkels en voeten zijn spataders. Hierbij werken de kleppen in de aders slecht, waardoor het bloed in de benen (onder invloed van de zwaartekracht) weer terug naar de benen terugvloeit. In sommige omstandigheden verergert deze zwelling namelijk bij lang stilzitten (zoals tijdens een vliegtuigreis), een zwangerschap of warmte. Het wegnemen van de oorzaak doet de klachten veelal verbeteren maar soms is een medische behandeling nodig.Veneuze insufficiëntie Veneuze insufficiëntie is een medische term die duidt op onvoldoende bloedtoevoer van de anderen van de benen en voeten naar het hart. Een zwelling van de enkels en voeten is vaak een vroeg symptoom van veneuze insufficiëntie. Normaal gesproken houden de aderen bloed naar boven toe met eenrichtingsventielen, een soort klepjes. Schade aan of verzwakte kleppen doet het bloed terugvloeien in de vaten. Het vocht blijft dan in het zachte weefsel van de onderbenen hangen (enkels en voeten). Sommige patiënten lijden aan chronische veneuze insufficiëntie. De patiënt heeft dan huidveranderingen, huidzweren en soms ook een huidinfectie. Medisch advies is noodzakelijk bij klachten door een onvoldoende bloedcirculatie veroorzaakt door veneuze insufficiëntie.Te lang rechtstaan Kappers staan vaak een hele dag recht. Zij en andere mensen die vaak te lang rechtstaan, hebben gemakkelijk last van gezwollen voeten en enkels. Het is belangrijk om voldoende passende pauzes te nemen en de voeten zo vaak mogelijk te verhogen om het bloed opnieuw te laten circuleren. De zwelling veroorzaakt door te lang rechtstaan verdwijnt 's nachts bij het slapen.Verkeerde schoenen Foute, niet passende schoenen, zorgen voor een voetenzwelling. Wanneer de schoenen niet goed passen, is de bloedstroom beperkt. Goede ondersteunende schoen doen de zwelling verminderen.Zoutinname Mensen die te veel zout nuttigen, houden meer water vast in het lichaam. Hierdoor ontstaat eveneens een zwelling van de enkels en voeten.Zwangerschapscomplicatie Vaak zijn gezwollen enkels en voeten normaal tijdens de zwangerschap. Wanneer dit echter plots gebeurt of wanneer sprake is van een overmatige zwelling, dan wijst dit mogelijk op pre-eclampsie, een ernstige zwangerschapscomplicatie waarbij hoge een bloeddruk (hypertensie) en een verlies van eiwit in de urine (proteïnurie) ontstaan na de twintigste zwangerschapsweek. Braken, buikpijn, hoofdpijn, frequent urineren (pollakisurie), misselijkheid en veranderingen in het gezichtsvermogen zijn enkele klachten die mogelijk tot uiting komen bij pre-eclampsie. De behandeling bestaat uit bedrust, minder zout eten en veel water drinken, maar soms is het nodig om medicijnen te nemen en de baby snel ter wereld te halen. In de meeste gevallen is de prognose van pre-eclampsie goed, maar soms treden ernstige complicaties op zoals onder andere het HELLP-syndroom (ernstige complicatie van zwangerschap met afbraak van rode bloedcellen, verhoogde leverenzymen en een verlaagd aantal bloedplaatjes), hypermagnesiëmie (verhoogd magnesiumgehalte in het bloed) en een beroerte (onvoldoende bloedtoevoer naar de hersenen met mentale en lichamelijke symptomen).Tips voor het verhelpen van gezwollen enkels en voeten Enkele tips verbeteren de symptomen van gezwollen enkels en voeten.De benen verhogen tijdens het slapen bevordert de terugvloei van het vocht. Hetzelfde systeem valt toe te passen bij kantoorwerk (voetenbankje verhoogt de voeten). Een goede, vezelrijke voeding (met weinig zoutinname) voorkomt obstipatie; door constipatie gaan mensen namelijk meer persen waardoor druk ontstaat op de aders in de buik en de terugvloei van vocht vermindert. Extreme warmte zoals een sauna, zon en zonnebank, hete baden enzovoort zijn ook niet aanbevolen. Goed en passend schoeisel met een lage, brede hak zijn aanbevolen. De Bond Moyson in België adviseert om geen platte schoenen te dragen maar een hak van maximaal drie tot vier centimeter te kiezen. Massage aan de benen (van de voeten naar de dijen) verlicht eveneens veel klachten. Overgewicht is uit den boze; hierdoor moeten de voeten extra gewicht dragen. Sporten waarbij de benen veel bewegen (wandelen, fietsen, lopen, zwemmen) verbeteren de bloedcirculatie waardoor de klachten verminderen. Steunkousen zijn verder nuttig voor heel wat mensen. Te strakke kledij doet de aders plaatselijk dichtdrukken; daarom moeten mensen dit vermijden. Voldoende de benen bewegen activeert de spierpomp in de benen. Rondlopen en oefeningen met de benen doen zijn opties voor mensen die beroepshalve veel zitten en staan. Voldoende vochtinname zorgt ervoor dat mensen meer gaan plassen. Door te weinig drinken ontstaat niet enkel uitdroging maar stapelen eiwitten zich op in het lichaam, waardoor gezwollen enkels en voeten tot stand komen. Warmte (geen hitte) en koude toepassen aan de benen en voeten tijdens het douchen verbetert eveneens de bloedsomloop. Lees verder
maandag, 20, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Bloedaandoening trombocytose: Verhoogd aantal bloedplaatjes
Trombocytose, dat ook gekend is als "trombocytemie" is een toestand waarbij de patiënt een verhoogd aantal bloedplaatjes in het bloed heeft. Hierdoor ontstaat zeer snel stolling in een intact bloedvat, wat sneller resulteert in de vorming van een klonter (= trombus, trombose). Een bloedklonter die losraakt en terechtkomt in de bloedbaan, leidt tot een embolie (bloedvatverstopping). Afhankelijk van het type trombocytose, heeft de patiënt meer kans op bloedstolsels. Veelal behandelt een arts enkel de eventueel onderliggende aandoening en zijn andere behandelingsmogelijkheden niet nodig bij een patiënt met trombocytose. De bloedaandoening treedt op wanneer de patiënt meer dan 450.000 bloedplaatjes per microliter bloed heeft. Oorzaken en indeling van de bloedaandoening trombocytose Trombocytose valt in te delen in secundaire (of reactieve) trombocytose en primaire (of essentiële) trombocytose.Secundaire of reactieve trombocytose Een onderliggende aandoening veroorzaakt deze vorm van trombocytose. Voorbeelden hiervan zijn:Hoewel het aantal bloedplaatjes hoog is bij secundaire trombocytose, zijn de bloedplaatjes wel normaal (in tegenstelling tot bij primaire trombocytemie). Patiënten met secundaire trombocytose hebben bijgevolg een lager risico op bloedstolsels en bloedingen.Primaire of essentiële trombocytose Minder vaak veroorzaakt een beenmergaandoening om onbekende redenen trombocytose. Dit is dan gekend als autonome, primaire of essentiële trombocytose of essentiële trombocytemie. Bij deze vorm van trombocytose heeft de patiënt een veel hoger risico op stolling of complicaties van bloedingen. Bloedstolsels gaan wel gepaard met andere factoren. Zo lopen patiënten met een oudere leeftijd (zestigplussers) en een verhoogde bloeddruk (hypertensie) een hoger risico. Ook bij patiënten mest diabetes mellitus en patiënten die reeds bloedstolsels gehad hebben, komen bloedstolsels meer voor. Rokers hebben tot slot een verhoogde kans op bloedstolsels.Symptomen bloedstoornis: Afhankelijk van secundaire of primaire trombocytose De ernst en uitgebreidheid van de symptomen zijn afhankelijk van de vorm van de bloedstoornis en tevens varieert dit ook bij elke patiënt.Secundaire of reactieve trombocytoseSecundaire trombocytose veroorzaakt zelden symptomen. De patiënt heeft veelal wel symptomen die voortvloeien uit de onderliggende aandoening. Deze mogelijke symptomen omvatten hoofdpijn, pijn op de borst, gevoelloosheid of tintelingen in de handen en voeten, tijdelijke visusveranderingen, duizeligheid of een licht gevoel in het hoofd, flauwvallen en zwakte.Primaire of essentiële trombocytose Patiënten met primaire trombocytose vertonen dezelfde symptomen maar ontwikkelen makkelijk bloedstolsels in de hersenen, handen en voeten, maar mogelijk eveneens in het hart en de darmen. Chronische vermoeidheid, (aanhoudende) hoofdpijn, duizeligheid en een beroerte zijn mogelijke symptomen waarmee een patiënt zich vertoont bij een bloedstelsel aan de hersenen. De handen en voeten zijn rood, kloppend en eveneens pijnlijk wanneer zich daar een bloedstolsel bevindt. Verder heeft de patiënt een veranderend spraakvermogen, epileptische aanvallen, zwakte in één van de armen of beide armen, de rug, de nek, de kaak of kaken of de buik. Kortademigheid en misselijkheid komen ook vaak voor.Diagnose en onderzoeken Lichamelijk onderzoek In de meeste gevallen stelt de arts de diagnose aan de hand van een grondig klinisch onderzoek bij de patiënt. Een uitgebreide anamnese is daarbij onontbeerlijk waarbij hij alle zichtbare symptomen documenteert.Diagnostisch onderzoek Verdere onderzoeken zijn nodig om trombocytose te diagnosticeren. Zo voert de arts een volledig bloedonderzoek uit. Hierbij is het belangrijk dat de arts bekijkt of de patiënt lijdt aan reactieve trombocytose of aan essentiële trombocytemie. Deze laatste veroorzaakt namelijk makkelijker bloedstolsels.Differentiële diagnose De arts verwart trombocytose vaak met volgende aandoeningen: chronische lymfatische leukemie, chronische myeloïde leukemie (CML), myelodysplastisch syndroom, polycythemia vera, primaire myelofibrose en trombotische trombocytopenische purpura.Behandeling van trombocytemie Secundaire of reactieve trombocytose Bij de behandeling bekijkt de arts naar de oorzaak van de reactieve trombocytose. De aandoening geneest snel na een recente operatie of een blessure die significant bloedverlies veroorzaakt. Het aantal bloedplaatjes blijft veelal hoog bij een chronische infectie of ontstekingsziekte totdat de onderliggende aandoening weer onder controle is. In de meeste gevallen is het niveau van de bloedplaatjes weer gestabiliseerd wanneer de onderliggende oorzaak is opgelost. De patiënt heeft hierbij zelden medicatie of een medische behandeling nodig daar de patiënt geen bloedstollingsproblemen of bloedingen ervaart. Bij een chirurgische verwijdering van de milt (de medische term hiervoor is "splenectomie") heeft de patiënt levenslang trombocytose, maar ook dan is een behandeling veelal niet vereist. De arts behandelt wel de eventueel onderliggende aandoening.Primaire of essentiële trombocytose Normaalgezien is een behandeling onnodig. Maar soms helpt aspirine, en dit met name ook bij zwangere vrouwen. Dit bespreekt de patiënt wel uitvoerig met de arts. Bepaalde medicatie verlaagt indien nodig ook het aantal bloedplaatjes.Prognose bloedziekte Secundaire of reactieve trombocytose In het algemeen is secundaire trombocytose een tijdelijke afwijking die spontaan oplost wanneer de primaire oorzakelijke aandoening is genezen. De prognose is daarom afhankelijk van de onderliggende geassocieerde aandoening.Primaire of essentiële trombocytose Patiënten met primaire trombocytose hebben een uitstekende kans op een lang leven.Complicaties verhoogd aantal bloedplaatjes; Bloedstolsels Vrouwen die aan primaire trombocytemie of secundaire trombocytose lijden en de pil nemen, hebben een verhoogd risico op bloedstolsels. Bloedstolsels bij zwangere vrouwen leiden tot een miskraam of problemen met foetale groei en ontwikkeling van het kind. Lees verder
maandag, 20, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Nagels: Veranderingen in kleur, sterkte en textuur
Het uiterlijk van de nagels wijst soms op een bepaald mild tot ernstig probleem in het lichaam. Normaal gesproken is een nagel lichtroze van kleur en glad van textuur. Soms treden echter wijzigingen op aan de kleur, textuur en sterkte van de nagel of nagels. Nagelveranderingen zijn niet altijd een symptoom van een onderliggende ziekte, en daarnaast zijn veel nagelafwijkingen onschuldig. Af en toe ontstaan echter toch afwijkingen aan de nagel of nagels die duiden op een ernstigere aandoening. Het is dan ook raadzaam om bij plotse veranderingen een arts te raadplegen. Het is tot slot nuttig om te zorgen voor gezonde nagels. Dit doen mensen door voldoende calcium, zink en vitaminen in te nemen (vooral vitamine B, biotine). Kleurveranderingen bij nagels Blauwe nagels Blauwe nagels duiden mogelijk op een tekort aan zuurstof in het lichaam. Bij een zuurstoftekort ontstaat cyanose (blauwzucht), waardoor de nagels, lippen en huid blauw verkleuren. De blauwe nagels duiden bijgevolg op een longprobleem. Enkele bekende long- en hartproblemen die leiden tot blauwzucht en dus ook blauwe nagels omvatten chronisch obstructief longlijden (COPD), een longontsteking (pneumonie) of hartfalen.Bleke nagels Wanneer vingernagels een zeer bleek uiterlijk hebben of een witte tint hebben, is het mogelijk dat dit wijst op de veroudering. Anderzijds zijn witte nagels soms ook een teken van een ernstigere aandoening, zoals bloedarmoede (anemie), congestief hartfalen, een leverziekte of ondervoeding. Zeer witte nagels zijn vaak toe te wijzen aan leverproblemen zoals hepatitis (leverontsteking). Sommige mensen hebben witte nagels maar aan de rand bovenaan is een smalle, roze band aanwezig. Deze nagelkleurafwijking is gekend als ‘Terry's nagels. Vaak is dit het gevolg van de veroudering, maar een leverziekte, congestief hartfalen, nierfalen of diabetes mellitus (suikerziekte) zijn andere mogelijke ziekten die vergezeld gaan met deze nagelkleurafwijking.Gele nagels Rokers zijn vast bekend met een gewijzigde nagelkleur. Zij krijgen namelijk sneller te maken met gele nagels. Ook schimmelinfecties zijn in staat om een gele nagelkleur te veroorzaken. Bij het gele nagel-syndroom komen – zoals de naam reeds doet vermoeden – eveneens nagels tot stand, en dit in combinatie met ademhalingsproblemen en een zwelling van de benen en armen. Andere oorzaken van een gele tint van één of meer vingernagels vormen een schildklieraandoening, een longaandoening, diabetes mellitus (suikerziekte) of psoriasis (chronische huidziekte met droge en schilferende huid).Sterkte en wijzigingen aan nagels Een patiënt met lepeltjesnagels (koilonychia) heeft zachte nagels die lijken op lepeltjes (om te kunnen scheppen). Het kuiltje in de zachte nagel is meestal groot genoeg om een druppel vloeistof in vast te houden. Lepeltjesnagels zijn vaak een teken van een tekort aan ijzer in het bloed (ferriprieve anemie) of anders wijst dit op een hemochromatose (ijzeropstapelingsziekte met orgaanschade). Hart- en vaatziekten en hypothyreoïdie (te traag werkende schildklier) brengen mogelijk ook zachte nagels met een lepelachtige verschijning met zich mee.Textuur en nagelafwijkingen Afgebeten nagels Nagelbijten en pulken aan de nagels en het nagelbed zijn soms moeilijk af te leren gewoonten, die veroorzaakt zijn door een onderliggend psychisch probleem. Angst en een obsessieve-compulsieve stoornis zijn beiden gekoppeld aan nagelbijten.Clubbing Clubbing is een symptoom waarbij de vingernagels vergroten en de nagels rond de vingertoppen buigen, wat meestal een proces van meerdere jaren is. Nagelclubbing is soms het resultaat te weinig zuurstof in het bloed en wijst op verschillende longaandoeningen. Voorts is clubbing geassocieerd met een ontstekingsdarmziekte, hart- en vaatziekten, een leverziekte en aids.Donkere lijnen onder de nagels Het verschijnen van donkere lijnen of strepen onder de nagel wijst soms op een melanoom, een vorm van huidkanker. De arts moet dit zo snel mogelijk onderzoeken want een snelle behandeling verhoogt de genezingskansen en voorkomt of vermindert de kans op complicaties.Gebarsten nagels Droge nagels en broze nagels die vaak scheuren of splijten, komen soms tot stand bij patiënten met een schildklierziekte. Wanneer gebarsten nagels optreden in combinatie met een geelachtige tint van de nagel, is wellicht sprake van een schimmelnagelinfectie.Gerimpelde nagels of putjesnagels Psoriasis, en meer bepaald de vorm psoriatrische artritis (symptomen aan huid en gewrichten), is de meest bekende oorzaak van gerimpelde nagels of putjes in de nagels. Ook volgende aandoeningen leiden soms tot groefjes in de nagels: alopecia areata (auto-immuunaandoening met tijdelijke ronde, kale plekken op de hoofdhuid), eczeem (een chronische huidaandoening met een rode, jeukende en gebarsten huid), reactieve artritis (een ontsteking veroorzaakt door een infectie elders met symptomen aan de huid, maag, darmen en ogen) en het syndroom van Reiter. Verticaal geribbelde nagels ontstaan mogelijk ook, maar dit kent dan geen ernstige oorzaken. De veroudering veroorzaakt dergelijke onschuldige nagelafwijking.Lijnen van Beau Af en toe zijn kleine deukjes (inkervingen) in de nagels merkbaar. De groei n het gebied onder de nagelhuid is dan onderbroken door een letsel of ernstige ziekte. De lijnen van Beau treden voornamelijk op bij:bof (virale infectie met gezwollen oorspeekselklieren) een longontsteking een tekort aan zink (zinktekort) een vaatziekte mazelen (virale infectieziekte met symptomen aan ogen en huid) onbehandelde diabetes roodvonk (bacteriële infectie met keelpijn en een huiduitslag) Lees verder
maandag, 20, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Atypische pneumonie (longontsteking)
Bij een atypische pneumonie is de bacteriële oorzaak van de longontsteking anders dan de gebruikelijke streptokokkenbacteriën die een gewone longontsteking veroorzaken. De atypische vorm heeft veelal mildere symptomen dan een gewone longontsteking. Ook zijn kinderen en jongvolwassenen meer getroffen dan bij een gewone longontsteking. Typisch aan een atypische longontsteking is dat de symptomen progressief zijn en de patiënt geen onderliggende aandoening heeft. De prognose is afhankelijk van het type longontsteking. Synoniemen ongewone longontsteking Atypische longontsteking is eveneens gekend onder deze synoniemen:verworven longontsteking - atypisch wandelende longontstekingOorzaken atypische pneumonie Chlamydophila pneumoniae, Legionella pneumophila en Mycoplasma-pneumonie veroorzaken mogelijk een atypische longontsteking.Chlamydophila pneumoniaeDe longontsteking (= pneumonie: ontsteking onderste luchtwegen) als gevolg van chlamydiabacteriën gebeurt het hele jaar door en is meestal mild. Deze aandoening komt vooral voor bij schoolgaande kinderen. Ongeveer 50 % van de volwassenen heeft deze longaandoening reeds voor de leeftijd van twintig jaar gehad.Legionella pneumophilaPneumonie veroorzaakt door Legionella komt vaker voor bij patiënten van middelbare leeftijd en oudere volwassenen, rokers en patiënten met een chronische ziekte of een zwak immuunsysteem. Dit type longontsteking, dat gekend is de veteranenziekte (ernstige longaandoening door bacteriën in water), is mogelijk ernstiger. Deze bacterie is meestal te vinden in de watertoevoer van een gebouw of koeltorens.Mycoplasma pneumoniaeDe oorzaak van de atypische longontsteking “Mycoplasma pneumoniae” is de bacterie M. pneumoniae. De bacterie treft vaak patiënten jonger dan veertig jaar. Meestal zijn de symptomen van dit type longontsteking vrij mild. Deze aandoening komt het meest voor bij mensen die werken of wonen in dichtbevolkte gebieden zoals scholen, gevangenissen, daklozenopvang, en groepswoningen. Niettemin zijn veel patiënten hiermee gediagnosticeerd zonder enige specifieke risicofactoren.Symptomen ongewone ontsteking van de longen Een longontsteking als gevolg van Mycoplasma en Chlamydophila bacterie is meestal mild.Pneumonie veroorzaakt door Legionella pneumophila verergert tijdens de eerste vier tot zes dagen, en verbetert daarna in vier tot vijf dagen. Hoewel de symptomen verbeteren, duurt het mogelijk een tijdje voordat alle symptomen verdwenen zijn. De meest voorkomende symptomen van longontsteking zijn een droge hoest (bij Legionella pneumonie hoest de patiënt mogelijk bloederig slijm op), milde tot hoge koorts, kortademigheid, rillingen, pijn op de borst die verergert als de patiënt diep ademhaalt of hoest, verwardheid (vooral bij oudere patiënten of bij patiënten met Legionella pneumonie), hoofdpijn, verlies van eetlust, weinig energie, vermoeidheid, spierpijn en stijfheid in de gewrichten, zweten en een klamme huid. Sommige patiënten presenteren zich met diarree (vooral bij Legionella pneumonie).Bij Mycoplasma pneumoniae zijn ook nog andere symptomen mogelijk zoals huiduitslag, keelpijn, een bult in de nek, oorpijn en een pijnlijk oog (oogpijn).Diagnose en onderzoeken Patiënten met een vermoedelijke longontsteking krijgen bij de arts een volledig lichamelijk onderzoek. Soms is het moeilijk om een atypische longontsteking te onderscheiden van bronchitis (ontsteking van de luchtpijpvertakkingen), dus soms is een röntgenfoto (radiografisch onderzoek) van de borstkas nodig. Afhankelijk van hoe ernstig de ziekte is, zijn andere diagnostische onderzoeken vereist zoals een volledig bloedonderzoek (bevestiging van het lage aantal witte bloedcellen), een bronchoscopie (zelden nodig), een CT-scan van de borstkas, een longbiopsie, een sputumkweek, een urineonderzoek en/of een keeluitstrijkje.Behandelingen De patiënt mag koorts behandelen met aspirine, niet-steroïde anti-inflammatoire geneesmiddelen (NSAID's) of paracetamol. Kinderen nemen best geen aspirine in. Hoestmedicijnen en andere geneesmiddelen neemt de patiënt best niet zonder overleg met de arts. Meestal krijgt de patiënt orale antibiotica als behandeling voor een atypische longontsteking. Om de juiste antibiotica te krijgen, is het wel belangrijk dat de arts weet welke vorm van atypische pneumonie de patiënt vertoont. Verder drinkt de patiënt veel vocht zodat het slijm loskomt. Ook voldoende rusten is belangrijk. Bij een ernstige longontsteking is een ziekenhuisverblijf nodig waarbij een arts of verpleegkundige hem intraveneus de antibiotica evenals zuurstof toedient. Ademhalingstherapie, aerosol en kunstmatige ventilatie zijn andere behandelingsmethoden.Prognose aandoening De meeste patiënten met een longontsteking als gevolg van Mycoplasma of Chlamydophila genezen dankzij de juiste antibiotica. Legionella pneumonie is mogelijk ernstig. Dit leidt mogelijk tot levensbedreigende problemen, vooral bij patiënten met nierfalen (verminderde of afwezige nierfunctie), diabetes mellitus, COPD (medische term voor "chronisch obstructief longlijden"), of een zwak immuunsysteem.Complicaties Mogelijke complicaties van atypische pneumonie omvatten hemolytische anemie (een aandoening waarbij zich onvoldoende rode bloedcellen in het bloed bevinden doordat het lichaam deze vernietigt), ernstige longschade en infecties aan de hersenen en het zenuwstelsel zoals meningitis (hersenvliesontsteking met hoofdpijn, koorts en een stijve nek), myelitis (ontsteking van ruggenmerg of beenmerg), en encefalitis (hersenontsteking). Lees verder
maandag, 20, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Tardieve dyskinesie: Bewegingsstoornis na gebruik medicatie
Tardieve dyskinesie is een aandoening waarbij een patiënt onwillekeurige bewegingen van de tong, lippen, het gezicht, de romp en de ledematen vertoont. Deze bewegingen zijn geassocieerd met bepaalde neuroleptica. Dit zijn medicijnen die een patiënt met schizofrenie en andere neuropsychiatrische stoornissen inneemt. Maar ook andere patiënten lopen een hoger risico op tardieve dyskinesie. De symptomen van de aandoening presenteren zich veelal vele maanden of jaren nadat de patiënt gestart is met de neuroleptica, waardoor tardieve dyskinesie moeilijk te diagnosticeren is voor de arts. Het minderen of aanpassen van de medicijnen is nodig om de abnormale bewegingen te stoppen of verminderen, maar soms zijn de bijwerkingen permanent. Afkortingen tardieve dyskinesie Tardieve dyskinesie is eveneens gekend onder deze afkortingen:Epidemiologie aandoening Ongeveer 15 tot 30% van de patiënten die langdurige neuroleptica inneemt, heeft tardieve dyskinesie. De prevalentie is verder hoger bij rokers. De bewegingsstoornis komt voor op alle leeftijden. Voorts zijn voornamelijk oudere vrouwen aangetast die reeds door de menopauze zijn gegaan. Ook lopen patiënten met alcoholmisbruik of drugsmisbruik eveneens een hoger risico op tardieve dyskinesie. Tot slot kent tardieve dyskinesie geen raciale voorliefde.Oorzaken: Onwillekeurige bewegingen door bijwerking van neuroleptica Tardieve dyskinesie is een ernstige bewegingsstoornis die optreedt wanneer de patiënt gedurende meerdere weken, maanden of jaren neuroleptica inneemt. Neuroleptica zijn geneesmiddelen voor de behandeling van psychologische angsten en psychosen. Bijgevolg zijn voornamelijk patiënten met schizofrenie (aandoening met o.a. waanideeën en hallucinaties), een schizo-affectieve stoornis, een bipolaire stoornis (psychische ziekte: stemmingsstoornis met (hypo)manische (hoge) en depressieve (lage) perioden) of patiënten die langdurig behandeld zijn met antipsychotica getroffen door tardieve dyskinesie. Patiënten met het foetaal alcoholsyndroom (het drinken van alcohol tijdens de zwangerschap leidt mogelijk tot ernstige aangeboren afwijkingen bij de baby), andere ontwikkelingsstoornissen en diverse hersenstoornissen lopen eveneens meer risico voor de ontwikkeling van tardieve dyskinesie, zelfs na slechts één medicatiedosis. Af en toe presenteert de bijwerking zich eveneens nadat de patiënt medicatie inneemt voor de behandeling van misselijkheid, gastro-oesofageale reflux (brandend maagzuur door maaginhoud die terugvloeit naar slokdarm) en andere maagproblemen.Symptomen: Bewegingsstoornis na gebruik medicatie De patiënt maakt stijve, schokkerige bewegingen die traag of langzaam zijn. Hij maakt ze vooral met het gezicht, de romp en de ledematen. Deze bewegingen gebeuren onvrijwillig; de patiënt is bijgevolg niet in staat om ze te beheersen. De patiënt knippert met de ogen, steekt de tong uit, smakt of kauwt herhaaldelijk, tuit de lippen, blaast de wangen op, fronst en knort. Ook is het mogelijk dat hij met de vingers beweegt of zwaait met de armen zonder duidelijke betekenis. Ook het tikken met de voeten, het bewegen met de heupen en het slingeren van links naar rechts treden mogelijk op. Door deze bewegingen vindt een patiënt het soms moeilijk om te werken of actief te blijven.Diagnose en onderzoeken Lichamelijk onderzoek In de meeste gevallen stelt de arts de diagnose aan de hand van een grondig klinisch onderzoek bij de patiënt. Een uitgebreide anamnese is daarbij onontbeerlijk waarbij de arts eveneens de medicatiegeschiedenis en alle bewegingsproblemen documenteert. Het stellen van de diagnose is wel erg moeilijk. De symptomen verschijnen veelal meerdere maanden tot jaren nadat de patiënt gestart is met het nemen van de medicatie. Daarom linkt een patiënt of arts de symptomen na zo'n lange tijd niet snel met het innemen van de medicatie.Diagnostisch onderzoek De arts moet wel een neurologische of een erfelijke aandoening uitsluiten bij de diagnosestelling. Hiervoor maakt hij een CT-scan of MRI-scan van de hersenen en voert hij een volledig bloedonderzoek uit bij de patiënt.Differentiële diagnose De arts verwart een tardieve dyskinesie vaak met volgende aandoeningen of syndromen:chorea cerebrale parese (hersenverlamming) complicaties van HIV corticale basale ganglion degeneratie de ziekte van Huntington (progressieve neurologische aandoening met symptomen rond gedrag, beweging en geheugen) de ziekte van Parkinson diverse vormen van epilepsie een beroerte (onvoldoende bloedtoevoer naar de hersenen met mentale en lichamelijke symptomen) dystonie (de medische term voor stoornis in de spierspanning) essentiële tremor het Tourette-syndroom migraine (aanvallen van een aura en/of eenzijdige hoofdpijn)Behandeling door stoppen of wijziging van medicijnen Wanneer de patiënt tijdig stopt met het geneesmiddel, stopt de bewegingsstoornis veelal. Hierbij overlegt de patiënt met de arts of de risico's en bijwerkingen van het medicijn opwegen tegen de voordelen die de medicatie biedt voor de patiënt. Soms is het nodig over te schakelen naar andere medicijnen, maar ook een lagere dosis verlicht vaak al de symptomen. Andere geneesmiddelen verminderen verder de ernst van de bewegingen. Botulinumtoxine (botoxinjecties) zijn bij sommige patiënten eveneens effectief.Prognose ziekte Een vroege diagnose en behandeling zijn nodig om de bewegingsstoornis af te remmen. Maar zelfs al stopt de patiënt met het geneesmiddel, dan nog hebben sommige patiënten permanente onwillekeurige bewegingen die bij sommigen zelfs steeds blijven verergeren. Lees verder
maandag, 20, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Waterpokken: Infectie met algemene symptomen en huiduitslag
Waterpokken is een zeer besmettelijke, maar meestal milde ziekte die vooral voorkomt bij kinderen. Het Varicella zoster-virus is de oorzaak van varicella, de medische term van waterpokken. De patiënt ontwikkelt hierbij algemene symptomen in combinatie met een typische huiduitslag die gepaard gaat met blaasjes over het gehele lichaam. Meestal herstelt de patiënt goed binnen één tot twee weken. Complicaties aan de huid en hersenen zijn in zeldzame gevallen mogelijk. Synoniem waterpokken Enkele bekende synoniemen van waterpokken zijn:pseudovariola varicella wijnpokken winterpokkenEpidemiologie virale infectie Waterpokken is de primaire infectie van het Varicella zoster-virus. Vooral kinderen onder de tien jaar zijn getroffen door waterpokken. In sommige landen (bijvoorbeeld het Indiase subcontinent) bestaat een ander epidemiologisch patroon en daar zijn de meeste patiënten met waterpokken volwassenen. Waterpokken komt zelden tweemaal bij dezelfde persoon voor.Oorzaken: Varicella zoster-virus Het Varicella zoster-virus produceert twee verschillende ziekten, met name varicella (waterpokken) en herpes zoster (gordelroos (virale infectie met huiduitslag en symptomen aan gezicht)). De verspreiding van het infectieus (zeer besmettelijk) virus gebeurt door direct contact met een huidletsel of door druppelinfectie (inademen van virusdeeltjes die afkomstig zijn van de blaren). Het virus dringt binnen in het slijmvlies van de bovenste luchtwegen. De periode van besmettelijkheid van waterpokken strekt zich uit vanaf twee dagen vóór het verschijnen van de huiduitslag totdat de huid in het stadium van korstvorming terechtkomt.Algemene symptomen in combinatie met huiduitslag Bij jonge kinderen zijn de symptomen van de virale infectie vaak zeer mild of zelfs afwezig. De ziekte is veelal ernstiger bij oudere kinderen en bij volwassenen kenmerkt de ziekte zich door een langdurig verloop van symptomen.Algemene symptomen Tien tot eenentwintig dagen na blootstelling aan het Varicella zoster-virus, verschijnen enkele algemene symptomen zoals koorts, hoofdpijn, keelpijn, een loopneus, vermoeidheid, gezwollen oksels, buikpijn, een verlies van eetlust en malaise (een algemeen ziek gevoel). Deze symptomen kondigen de uitbarsting van de typische huiduitslag van waterpokken aan.Huiduitslag De periode tussen de besmetting en het verschijnen van de huiduitslag bedraagt tien tot eenentwintig dagen. Ongeveer één à twee dagen nadat de algemene symptomen tot uiting zijn gekomen, ontstaan erg snel ongeveer 250 tot 500 kleine, zeer jeukende blaasjes en puisten op de huid. Bij kinderen die reeds een huidaandoening hebben, zoals eczeem (chronische huidziekte met droge en jeukende huid), ontstaan soms wel duizend of meer blaren. Ook baby's ontwikkelen soms een huiduitslag. De letsels treden op op het gezicht, de hoofdhuid en de romp, en in mindere mate aan de armen en benen. Af en toe is echter wel huidirritatie aan de handpalmen mogelijk. Mogelijk verspreidt de huiduitslag zich na ongeveer twee dagen naar de mond, de oogleden of het genitale gebied. De koorts verdwijnt zodra er geen nieuwe letsels meer verschijnen. Uiteindelijk ontstaat na ongeveer een week korstvorming op de puisten waardoor deze zonder littekens genezen.Diagnose en onderzoeken Lichamelijk en diagnostisch onderzoek De arts stelt meestal de diagnose van waterpokken door te kijken naar de huiduitslag en de patiënt te bevragen over de medische geschiedenis. Kleine blaren op de hoofdhuid bevestigen de diagnose van de virale infectie in de meeste gevallen. Indien nodig is een huidbiopsie of bloedonderzoek nuttig om de diagnose te bevestigen.Differentiële diagnose Voor de arts is de diagnose van waterpokken vaak duidelijk, maar af en toe verwart hij het klinisch beeld van deze ziekte met volgende aandoeningen of syndromen:Behandeling Jonge kinderen hebben bij waterpokken meestal geen behandeling nodig. De infectie leidt tevens tot levenslange immuniteit. De ziekte is echter mogelijk fataal bij patiënten met een zwak immuunsysteem en zij hebben dan wel een behandeling nodig met zoster immuun immunoglobuline (ZIG). Patiënten met waterpokken die ouder zijn dan de leeftijd van zestien jaar, krijgen een antivirale therapie (medicijnen die het virus bestrijden). Preventief krijgen zwangere vrouwen die zijn blootgesteld aan het Varicella zoster-virus ZIG. Indien waterpokken zich ontwikkelt bij deze doelgroep, is een medicinale behandeling ook vereist.Prognose De meeste patiënten herstellen binnen vijf tot zeven dagen van waterpokken. Nadat een patiënt hersteld is van waterpokken, blijft het virus latent aanwezig in het zenuwweefsel in de buurt van ruggenmerg en de hersenen. Een reactivering van de infectie resulteert dan in gordelroos, hetgeen vooral voorkomt bij zestigplussers.Complicaties Complicaties van waterpokken presenteren zich vooral aan de longen en hersenen, maar ook voor zwangere vrouwen brengt waterpokken risico's met zich mee.LongenEen longontsteking (pneumonie) begint over het algemeen één tot zes dagen nadat de huiduitslag zich ontwikkeld heeft. De ontsteking van de longen komt vaker voor bij volwassenen dan bij kinderen en rokers lopen een bijzonder groot risico op een ontsteking van de longen. Longgerelateerde symptomen zijn doorgaans opvallender dan de fysieke bevindingen, hoewel een thoraxfoto (radiografisch onderzoek van de borstkas) meestal diffuse veranderingen van beide longen toont.Hersenen Ook zijn soms de hersenen aangetast als gevolg van waterpokken. Dit gebeurt bij ongeveer 1 op de 1000 patiënten en presenteert zich als een acute vorm van ataxie (evenwichts- en coördinatieproblemen) door schade aan de romp. Patiënten met een verzwakt immuunsysteem zijn gevoelig voor een verspreide infectie waarbij meerdere organen aangetast zijn. Door schade aan de aangezichtszenuw is mogelijk eveneens sprake van lagoftalmie, een symptoom waarbij de patiënt de oogleden niet meer volledig kan sluiten.Zwangere vrouwen Zwangere vrouwen zijn gevoelig voor een ernstige vorm van waterpokken en bovendien bestaat het risico van een infectie van de baarmoeder met structurele schade aan de foetus.Andere complicaties Andere complicaties omvatten:Preventie Een vaccin voorkomt waterpokken, maar in België en Nederland is dit niet standaard opgenomen in het vaccinatieschema. Wel kunnen risicogroepen zich voor dit vaccin richten tot de behandelend huisarts, het vaccinatiecentrum of de gemeenschappelijke (gemeentelijke, gewestelijke) gezondheidsdienst (GGD). Het waterpokkenvaccin is zeer veilig en effectief in het voorkomen van de ziekte. De meeste mensen die het vaccin toegediend krijgen, ontwikkelen nooit waterpokken. Als een gevaccineerde patiënt toch waterpokken krijgt, heeft hij meestal milde symptomen waarbij minder rode vlekken of blaren optreden en hij ontwikkelt hierbij slechts milde of zelfs geen koorts. In de meeste gevallen voorkomt het vaccin een ernstige infectie van waterpokken. Lees verder
maandag, 20, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Presbyacusis: Leeftijdsgebonden gehoorverlies bij ouderen
Bij presbyacusis verliest de patiënt geleidelijk de gevoeligheid voor geluidsprikkels naarmate de leeftijd stijgt. De aandoening is langzaam progressief waardoor de patiënt steeds slechter hoort. Deze vorm van slechthorendheid is één van de meest voorkomende aandoeningen van ouderen wereldwijd. Bijna de helft van de 65-plussers ervaart een zekere vorm van gehoorverlies. De aandoening is niet levensbedreigend maar veroorzaakt wel snel een sociaal isolement voor de patiënt. Nochtans zijn enkele hulpmiddelen en aanpassingen beschikbaar zodat het leven met gehoorverlies weer een pak aangenamer is. Synoniemen presbyacusis Presbyacusis is ook gekend onder deze synoniemenleeftijdsgebonden gehoorverlies ouderdomshardhorendheid ouderdomsslechthorendheidRisicofactoren leeftijdsgebonden gehoorverlies Chemotherapie en andere geneesmiddelen voor kanker zijn een verhogende risicofactor voor het ontwikkelen van presbyacusis. Ook patiënten die lijden aan bepaalde medische aandoeningen, zoals diabetes mellitus (suikerziekte) en een slechte bloedsomloop zijn vaker getroffen. Daarnaast treedt leeftijdsgebonden gehoorverlies soms op in bepaalde families. Door herhaalde blootstelling aan harde geluiden (akoestisch trauma) krijgt de patiënt eveneens sneller presbyacusis. Het gebruik van bepaalde medicijnen leidt soms ook tot presbyacusis. Tot slot hebben rokers hebben meer kans op het ontwikkelen van leeftijdsgebonden gehoorverlies dan niet-rokers.Oorzaken: Onbekend De oorzaak van leeftijdsgebonden gehoorverlies is niet bekend, al zijn er dus wel risicofactoren. Schade aan de haarcellen leidt ook tot presbyacusis. Haarcellen in het binnenoor voeren een belangrijke functie uit bij het horen. Ze pikken geluidsgolven op en veranderen ze in zenuwsignalen die de hersenen interpreteren als geluid. Patiënten ervaren gehoorverlies wanneer de kleine haarcellen beschadigd zijn of afsterven. Aangezien de haarcellen niet opnieuw gaan groeien, is het gehoorverlies veroorzaakt door haarcelschade blijvend. Bij presbyacusis treden bij het ouder worden veranderingen op in de structuren van het binnenoor. Ook zijn er soms veranderingen in de bloedtoevoer naar het oor.Symptomen: Langzaam slechter horen De symptomen van presbyacusis ontstaan meestal langzaam. Beide oren zijn hierbij veelal in gelijke mate getroffen. In het begin merkt de patiënt niet dat zijn gehoor geleidelijk aan achteruitgaat. De patiënt hoort bepaalde geluiden overdreven luid. Hij moet daarnaast meer moeite doen om mensen met een hogere stem te begrijpen. Daarom begrijpt hij beter mannenstemmen dan vrouwenstemmen. De gehoorproblemen treden ook op wanneer iemand bepaalde geluiden uitspreekt, zoals “s” of “th”. De patiënt hoort bovendien moeilijk mensen om zich heen. Daarom vraagt hij regelmatig om iets te herhalen omdat hij enkel wat gemompel hoort. In lawaaierige ruimtes of rumoerige situaties is dit nog erger en hoort hij weinig. De patiënt heeft bovendien regelmatig last van tinnitus aurium. Dit is de medische term voor “oorsuizen”. De patiënt is tot slot gefrustreerd omdat hij niet goed kan horen. Enkele voorbeelden van het gehoorverlies veroorzaakt door presbyacusis omvatten de deurbel niet horen, het brandalarm niet horen, de telefoon niet goed horen en niet kunnen beantwoorden, …Diagnose en onderzoeken Lichamelijk onderzoek De patiënt bezoekt best een arts met bovengenoemde symptomen want soms zijn deze symptomen van een onderliggende medische aandoening. De patiënt krijgt een volledig lichamelijk onderzoek bij de arts, zodat hij eventuele andere ziektes uitsluit. Via otoscopie, een inwendig kijkonderzoek van het buitenoor, bekijkt hij de oren. Overtollig oorsmeer verstopt soms de gehoorgang wat dan leidt tot gehoorverlies. De arts moet dan de oorprop verwijderen.Diagnostisch onderzoek Soms verwijst de arts de patiënt naar een keel-, neus- en oorarts. Hij bepaalt dan via een gespecialiseerd gehooronderzoek de mate van het gehoorverlies.Differentiële diagnose Wikidoc heeft op haar website een lijst van differentiële diagnoses gemaakt. Deze zijn vertaald en hier overgenomen.BinnenoorMogelijke aandoeningen van het binnenoor die lijken op leeftijdsgebonden gehoorverlies omvatten: de ziekte van Ménière, een akoestisch neuroom (acusticusneurinoom), een auto-immuunaandoening, een barotrauma (ooraandoening door snelle drukverandering in oor), een meningeoom (tumor op hersen- en ruggenmergsvliezen), een perilymfatische of labyrintische fistel, gehoorverlies secundair aan ototoxische medicatie (medicatie die giftig is voor het gehoor), lawaaidoofheid, multiple sclerose (chronische neurologische auto-immuunaandoening) en virale cochleïtis.MiddenoorOok bij het middenoor zijn er aandoeningen die lijken op presbyacusis maar het niet zijn: een perforatie van het trommelvlies (gescheurd trommelvlies), glomus tumoren, granulomateuze aandoeningen, otitis media (een middenoorontsteking) en otosclerose (verharding van de gehoorbeentjes door abnormale botgroei).BuitenoorOtitis externa (zwemmersoor: ooraandoening met afscheiding uit oor en oorpijn), exostose, cerumen (oorsmeer), en een plaveiselcelcarcinoom zijn tot slot aandoeningen van het buitenoor die mogelijk lijken op leeftijdsgebonden gehoorverlies.Behandeling Leeftijdsgebonden gehoorverlies valt niet te genezen. Maar enkele behandelingsmethoden verbeteren de dagelijkse functie en communicatie. Enkele hulpmiddelen en aanpassingen zijn door de patiënt zelf mogelijk, en medische zorg is ook voorhanden.Zelfzorg Dankzij gehoorapparaten hoort de patiënt weer wat beter. Telefoonversterkers, verlichtingsmelders (deurbel, brandalarm, wekker enzovoort) en andere hulpmiddelen zijn bij hulpmiddelenleveranciers beschikbaar. Ook leert de patiënt mogelijk spraakafzien aan. Hij leert met andere woorden liplezen en visuele aanwijzingen gebruiken voor het verbeteren van de communicatie. Tot slot is gebarentaal mogelijk voor mensen die kampen met ernstig gehoorverlies. Deze hulpmiddelen verbeteren de communicatie van de patiënt aanzienlijk.Professionele medische zorg Via een chirurgische ingreep krijgt een patiënt met ernstig gehoorverlies een cochleair implantaat. Het implantaat herstelt het normale gehoor niet, maar de patiënt leert wel opnieuw geluiden te ontdekken en spraak begrijpen. Hij heeft hier wel meerdere trainingen voor nodig.Prognose slechter horen bij ouderen Meestal is presbyacusis langzaam progressief. Dit wil zeggen dat de symptomen in de loop van de tijd verergeren. Het gehoorverlies is permanent en leidt soms tot doofheid. De patiënt met gehoorverlies zoekt best tijdig hulp aan de arts en ook aan familie en vrienden om te blijven buitenkomen, want vereenzaming treedt snel op. De patiënt is in ieder geval dankzij de hulpmiddelen in staat om een kwaliteitsvol en actief leven te leiden.Complicaties door het slechter horen Door het gehoorverlies van presbyacusis ontstaan regelmatig psychologische problemen. De patiënt heeft het niet altijd makkelijk om buiten te blijven komen en komt daardoor sneller in een sociaal isolement terecht. Leeftijdsgebonden gehoorverlies leidt soms tot doofheid. Lees verder
maandag, 20, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Pollakisurie (vaak plassen): Oorzaken van frequent urineren
Sommige mensen plassen vaker dan normaal (minimaal om de twee uur). Dit fenomeen is gekend als ‘pollakisurie'. Dit heel vervelende probleem is meestal tijdelijk van aard, en het gevolg van bijvoorbeeld een infectie of medicatiegebruik. Bij een aantal aandoeningen is het veelvuldig urineren echter chronisch. De arts moet de oorzaak vaststellen van de frequente urinelozing om een gepaste behandeling in te zetten. Soms zijn enkele ondersteunende zelfzorgtips en huishoudmiddeltjes beschikbaar om een regelmatiger plaspatroon te verkrijgen. Terminologie pollakisurie versus polyurie Pollakisurie is de medische term voor een frequente urinelozing. Dit is niet hetzelfde als ‘polyurie', waarbij een patiënt grote hoeveelheden plast. In veel teksten worden deze termen door elkaar gehaald, maar pollakisurie betekent ‘vaak plassen', terwijl polyurie staat voor ‘veel urineren'.Epidemiologie pollakisurie Plasproblemen waaronder pollakisurie ontstaan bij patiënten van alle leeftijden. Dit probleem komt wereldwijd voor bij zowel mannen als vrouwen.Oorzaken: Aandoeningen & vaak plassen Darmstoornissen Enkele darmaandoeningen veroorzaken sneller pollakisurie:Nieren Vaker plassen komt eveneens tot stand bij nierproblemen:Tumoren Diverse goed- en kwaadaardige tumoren zijn geassocieerd met plasproblemen zoals:Daarnaast treedt het overmatig veel urineren op bij de uitwendige bestraling van baarmoederhalskanker.Problemen met blaas of urinewegen Enkele aandoeningen aan het urinewegstelsel resulteren sneller in frequenter plassen:Andere oorzaken Diverse andere oorzaken zijn bekend voor het veelvuldig plassen zoals:Oorzaken: Omgevingsfactoren & frequenter urineren MedicatieEen aantal medicijnen leidt tot vaker urineren:Stress Stress veroorzaakt mogelijk pollakisurie, vooral bij kinderen maar ook bij volwassenen en ouderen. Vaak verdwijnt pollakisurie wel zonder medische behandeling wanneer de stress verdwenen is.Tailleomtrek In juli 2012 bleek uit een wetenschappelijk onderzoek van onderzoekers van het Weill Medical College, Cornell University, New York, dat frequenter urineren vaker optreedt bij mannen met een grotere tailleomtrek. De onderzoekers constateerden dat mannen met een taille van meer dan 100 cm driemaal meer risico lopen op urineproblemen (waaronder pollakisurie) in vergelijking met mannen met een tailleomvang van 90 cm of minder.Voeding en drank Voeding en drank spelen een belangrijke rol in de urineproductie. Vaker plassen ontstaat sneller bij volgende omstandigheden:alcohol, cafeïne, koffie, citrusvruchten, chocolade, kruiden, zuivelproducten, koolzuurhoudende dranken, thee en tomaten zijn vochtafdrijvende middelen die leiden tot vaker plassen. Bij een cafeïneoverdosis (problemen met hart, maag, darm & hersenen) moet de patiënt bijgevolg vaker plassen. kunstmatige zoetstoffen: Deze irriteren de stof, waardoor een frequente urinering tot stand komt. te veel vochtinname: Drinken vlak voor bedtijd veroorzaakt nycturie (nachtelijk plassen).Symptomen geassocieerd met frequente urinelozing Vaker plassen doet de patiënt vaker naar het toilet gaan, maar daarnaast treden andere symptomen op.blaaspijn (pijn in de onderbuik) bloed in de urine (hematurie) branderig gevoel bij het plassen (dysurie) dribbel bij het urineren (nadruppelen) dringend plassen lekkage bij het hoesten moeite om de blaas te ledigen (urineretentie) onverklaarde lekkage (urinelekkage zonder duidelijke oorzaak) urine-incontinentieDiagnose en onderzoeken Contact met arts Veel patiënten vrezen het ergste wanneer ze overmatig veel urineren en ze durven hiermee niet altijd naar de arts te gaan. Nochtans is pollakisurie meestal een probleem van een niet-ernstige aandoening of zelfs het gevolg van overmatig veel drinken, en dan verhelpen enkele eenvoudige tips het probleem.In volgende omstandigheden is het verstandig om een arts te raadplegen:bloed in de urine (hematurie) een afscheiding uit de penis een afscheiding uit de vagina een ernstig verminderde kwaliteit van leven een plotselinge toename van de dorst (polydipsie) koorts koude rillingen pijn in de rug troebele urineDiagnostisch criterium Van pollakisurie is sprake wanneer een patiënt minimaal om de twee uur moet urineren.Vraaggesprek De arts stelt aan de patiënt een heleboel vragen rond het vaker plassen zoals:Heeft de patiënt slaapklachten door het nachtelijk plassen? Hoeveel vloeistof drinkt de patiënt overdag? Drinkt de patiënt alcohol of cafeïnehoudende dranken? Moet de patiënt enkel overdag of ook tijdens de nacht vaker urineren? Wat is de kleur van de urine (donkerder of lichter dan normaal)? Welke bijkomende symptomen heeft de patiënt? Welke medicijnen gebruikt de patiënt?Diagnostisch onderzoek De arts zet volgende onderzoeken in voor het bepalen van de oorzaak van pollakisurie en voor het bepalen van de behandeling van dit probleem:een cystometrie (meet de druk in de blaas wat nuttig is voor het controleren van de blaasfunctie) een cystoscopie (inwendig kijkonderzoek van de blaas) een echografie (visualiseert de blaas en het omliggend gebied van de blaas) een urineonderzoek neurologische onderzoeken: bevestigt een zenuwaandoeningZelfzorg en huishoudmiddeltjes bij vaker plassen Enkele tips helpen bij een frequente urinelozing.LevensstijlHet is verstandig om gewicht te verliezen bij overgewicht alsook om te stoppen met roken om verdere irritatie aan de blaas te voorkomen.Oefeningen Enkele oefeningen versterken de blaas. Zo is het mogelijk om een blaascontroleoefening uit te voeren door zo lang mogelijk de urine vast te houden. Wanneer echter een echte plasdrang aanwezig is, mag dit niet tegengehouden worden omdat anders het risico op urineweginfecties verhoogt. Het is dus niet de bedoeling om pijn te krijgen bij het ophouden van de urine. Verder zijn bekkenbodemoefeningen nuttig.Voeding & drank Aloë Vera-sapDit sap verbetert de nierfunctie, vermindert een ontsteking en vermindert een brandend gevoel bij het plassen.Baking sodaDagelijks één keer per dag een mengeling van een theelepel baking soda (zuiveringszout) met een glas water opdrinkenFenegriekzadenEen poeder van de zaden mengen met gember- en wietzaden evenals met honing of water en dit twee keer per dag opeten.Fruit & groentenMeer appels, zoete aardappelen, frambozen, bonen, bananen, bruine rijst en kersen eten voor het verminderen van obstipatie (obstipatie leidt namelijk tot vaak urineren).Gekookte spinazieGekookte spinazie consumeren zorgt voor een beter evenwicht in het plaspatroon.GranaatappelpastaDe vacht van een granaatappel raspen, hier een pasta van maken, een beetje water toevoegen en dit mengsel twee keer per dag opeten.Indisch KruisbessensapDit sap is een goede bron van vitamine C, het stimuleert het immuunsysteem en behandelt mogelijke problemen met urineweginfecties. Het bevat nuttige ontstekingsverminderende eigenschappen.KaneelpoederKaneelpoeder bevat natuurlijke ontstekingsremmende eigenschappen (verlicht een ontsteking en het brandend gevoel tijdens het plassen). Daarnaast is dit gezond voor de nieren, waardoor het frequenter plassen verminderd wordt.KomijnzaadKomijnzaad opgelost in warm water verbetert de spijsvertering en vermindert de plasdrang als gevolg van spijsverteringsproblemen.RietsuikerRietsuiker is een populair middel om de symptomen van vaker urineren te behandelen.SesamzadenSesamzaden gemengd met rietsuiker eten; dit zorgt voor een regelmatig urinepatroon.VeenbessensapVeenbessensap bevat bacterieremmende eigenschappen (voorkomt urineweginfecties); dit is eveneens goed voor het verminderen van een frequente urinering.Witte azijnHet opdrinken van twee eetlepels witte azijn dat gemengd is met een halve kop warm water vermindert veelvuldig urineren.YoghurtYoghurt is rijk aan probiotica (goede bacteriën). Dit zorgt voor een goede darmwerking en gezonde nieren.Medische behandeling voor frequente urinering Wanneer diabetes de oorzaak is van het frequente plassen, dan moet de patiënt de bloedsuikerspiegel onder controle krijgen. Bij een overactieve blaas helpen blaastraining, gedragstherapie, voedingsaanpassingen en bekkenbodemspieroefeningen. Medicijnen zijn eveneens voorhanden zodat een patiënt minder vaak moet plassen. Deze zijn beschikbaar in pleistervorm of in tabletvorm. Een aantal patiënten krijgt botox geïnjecteerd in de blaasspier voor de behandeling van frequent plassen. Hierdoor ontspant de spier en ontstaat een hogere opslagcapaciteit in de blaas, waardoor urinelekkages verminderen. Ook een chirurgische ingreep is mogelijk, waarbij de arts een zenuwstimulator onder de huid implanteert, wat helpt bij spiertrekkingen in het bekkengebied.Complicaties van vaak urineren Pollakisurie zorgt niet enkel voor veel ongemak en schaamte. De patiënt kampt vaak met slaapstoornissen aangezien hij 's nachts wakker wordt om te gaan plassen. Lees verder
maandag, 20, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Acute Respiratory Distress Syndrome (ARDS): Longaandoening
Acute respiratory distress syndrome (ARDS) is een levensbedreigende longaandoening waarbij onvoldoende zuurstof in de longen en in het bloed te vinden is. ARDS vloeit voort uit diverse ernstige aandoeningen. Kortademigheid en een blauwe huidskleur zijn enkele typische symptomen van ARDS. De behandeling bestaat uit medicatie en beademingsondersteuning. Daarnaast is het nodig de onderliggende oorzaak van Acute Respiratory Distress Syndrome te behandelen. De vooruitzichten zijn over het algemeen niet goed. Eén van de meest bekende personen die geleden zou hebben aan ARDS is de Britse popzanger George Michael die op 53-jarige leeftijd overleed op 25 december 2016. Synoniemen Acute Respiratory Distress Syndrome Acute Respiratory Distress Syndrome (ARDS) is eveneens gekend onder deze synoniemen:acute longbeschadiging longoedeem, verhoogde permeabiliteit (doorgankelijkheid) niet-cardiogeen longoedeem shocklongEpidemiologie ARDS De incidentie neemt toe met de leeftijd, variërend van 16 gevallen per 100.000 personen bij patiënten tussen de 15-19 jaar en 306 gevallen per 100.000 personen bij patiënten tussen van 75 en 84 jaar. De leeftijdsverdeling weerspiegelt de invloed van de onderliggende oorzaken. De geslachtsvoorliefde is afhankelijk van de oorzaak. Vrouwen zijn iets vaker dan mannen getroffen wanneer de oorzaak van ARDS te wijten is aan een trauma. Voor de meeste andere oorzaken is geen duidelijke seksuele voorliefde gemeld.Oorzaken: Schade aan de longen ARDS is te wijten aan een sterke directe of indirecte schade aan de longen. Hierbij treedt weefselschade op waardoor chemische stoffen vrijkomen die zich via het bloed verspreiden en de longen (en andere weefsels) beschadigen. Veelvoorkomende oorzaken zijn:acute pancreatitis (ontsteking van de alvleesklier met buikpijn en spijsverteringsproblemen) een bijna-verdrinking een longontsteking (pneumonie: ontsteking onderste luchtwegen) een longtransplantatie een negatieve reactie op een bloedtransfusie een septische shock (infectie in het lichaam) een trauma zoals bijvoorbeeld een zwaar hersenletsel of borstkasletsel het gebruik van bepaalde geneesmiddelen tegen kanker het inademen van braaksel dat in de longen terechtkomt (aspiratiepneumonie) het inademen van chemische stoffen / giftige dampenARDS leidt tot een ophoping van vocht in de longblaasjes (alveoli). Hierdoor komt onvoldoende zuurstof in de bloedbaan terecht. De vochtophoping maakt de longen ook zwaar en stijf, want de longblaasjes zijn minder elastisch. Hierdoor neemt het uitzettingsvermogen van de longen af. Het zuurstofgehalte in het bloed blijft vaak gevaarlijk laag, zelfs als de patiënt zuurstof ontvangt via een ademhalingsmachine (ventilator) door middel van een beademingsbuis (endotracheale tube). Kortademigheid en ademhalingsproblemen zijn bijgevolg de belangrijkste symptomen van deze ziekte. Ademhalingsondersteuning en medicijnen behandelen deze ziekte, die een wisselende prognose heeft.Risicofactoren onvoldoende zuurstof in longen en bloed ARDS gaat vaak gepaard met het falen van andere orgaansystemen, zoals de lever (leverfalen) of nieren (nierfalen (verminderde of afwezige nierfunctie)). Sepsis (bloedvergiftiging: overdreven reactie van het immuunsysteem op ziektekiemen) vormt een risicofactor. Sigaretten roken en overmatig alcoholgebruik zijn daarnaast andere risicofactoren.Symptomen: Kortademigheid De symptomen ontwikkelen zich bij de meeste patiënten binnen 12 tot 48 uur na het letsel of de ziekte. Vaak zijn patiënten met ARDS ernstig ziek. Ademhalingsproblemen, kortademigheid (dyspneu), een snelle ademhaling, een lage bloeddruk, hoesten en orgaanfalen zijn veel voorkomende symptomen van Acute Respiratory Distress Syndrome. De patiënt heeft eveneens een blauwkleuring van de huid en slijmvliezen (lippen en nagels) omwille van een zuurstoftekort in de weefsels. Deze blauwkleuring is in medische term gekend als "cyanose". Vermoeidheid, slaperigheid en verwardheid zijn tot slot andere kenmerken van de ziekte.Diagnose en onderzoeken Lichamelijk onderzoek De arts bevraagt de patiënt over de medische geschiedenis en de huidige symptomen. Daarna beluistert hij via een stethoscoop (auscultatie) de ademgeluiden die bij ARDS abnormaal zijn. Deze krakende geluiden (reutels) wijzen op de aanwezigheid van vocht in de longen. Vaak is ook de bloeddruk laag (hypotensie). Cyanose komt ook vaak voor.Diagnostisch onderzoekVolgende diagnostische onderzoeken zijn nodig om Acute Respiratory Distress Syndrome te diagnosticeren:een bloedonderzoek (een laag zuurstofgehalte in het bloed is aanwezig bij ARDS) een bronchoscopie (inwendig kijkonderzoek van de luchtwegen; gebeurt niet bij alle patiënten) een CT-scan van de borstkas / het hart en de longen; dit onthult longoedeem (vocht in de longen door linkerhartfalen) een echocardiografie om hartfeln uit te sluiten (de resultaten zijn via een thoraxfoto vergelijkbaar met deze van ARDS). een elektrocardiografie (ECG: meting van de elektrische activiteit van het hart) een pulsoximetrie voor de meting van het zuurstofgehalte in het bloed een sputumcultuur en sputumanalyse een thoraxfoto: Röntgenfoto van de borstkas waaruit blijkt dat aanzienlijke weefselbeschadiging is opgetreden aan de longen een urineonderzoekDifferentiële diagnose Andere aandoeningen waarmee de arts rekening houdt wanneer hij de symptomenreeks van de patiënt in beeld heeft gebracht, zijn volgende aandoeningen:acute eosinofielenpneumonie acute overgevoeligheidspneumonitis (longontsteking door inademen van stoffen) ademhalingsfalen aspiratiepneumonie bacteriële sepsis beademingsmachine geassocieerde pneumonie een bijna-verdrinking een bijwerking op medicatie een hemorragische shock een longbloeding een longontsteking een septische shock heroïne toxiciteit het Goodpasture-syndroom (auto-immuunaandoening met symptomen aan nieren en longen) het Hamman-Rich syndroom het retinoïnezuur-syndroom het toxisch shock syndroom (ernstige bacteriële infectie met koorts en schade aan organen) het tumorlysissyndroom het vette embolie syndroom leukemische infiltratie mechanische ventilatie niet-cardiogeen longoedeem niet-invasieve ventilatie pulmonaire eosinofilie reperfusie schade salicylaat toxiciteit sepsis transfusiegerelateerde acute longbeschadiging transfusiereacties ziekenhuis-verworven pneumonie (nosocomiale pneumonie: vorm van een ziekenhuisinfectie)Behandeling: Beademing en medicatie De behandeling van ARDS gebeurt meestal op de ziekenhuisafdeling intensieve zorgen. De arts wil de ademhaling ondersteunen en de oorzaak van ARDS behandelen. Hiervoor gebruikt hij bijvoorbeeld geneesmiddelen om infecties te bestrijden en verwijdert hij het vocht uit de longen. De patiënt krijgt veelal beademing via een beademingsmachine waardoor hij hoge doses zuurstof en positieve druk krijgt. De zuurstof komt in het lichaam terecht via een masker maar meestal via een buisje in de luchtpijp terwijl de patiënt verdoofd is. De arts behandelt ook de eventueel andere aangetaste organen. De schade hieraan is te wijten aan de ontstekingsopwekkende stoffen die in de longen zijn aangemaakt als gevolg van het letsel. De arts doet er verder alles aan om de longen te beschermen tegen verdere schade. De behandeling is vooral ondersteunend tot de longen zich herstellen.Complicaties Problemen die voortvloeien uit Acute Respiratory Distress Syndrome of de behandeling hirevan zijn onder meer:beademingsgerelateerde pneumonie een longemobilie door het ontstaan van bloedstolsels geheugenproblemen en cognitieve stoornissen het falen van vele orgaansystemen longfibrose (verlittekening van de long) longschade, zoals een ingeklapte long (pneumothorax) als gevolg van letsel van de benodigde beademing tijdens het behandelprocesSommige patiënten ontwikkelen ook psychische problemen, zoals posttraumatische stressstoornis (PTSS: soort angststoornis, waarbij een extreem emotionele reactie plaatsvindt op een enge gebeurtenis) en een depressie.Prognose longaandoening is slecht Ongeveer één derde van de patiënten met ARDS komt te overlijden aan de ziekte. Patiënten die overleven, krijgen het grootste deel van de normale longfunctie terug, maar veel patiënten hebben toch blijvende (milde) longschade, doordat littekenweefsel zich in de longen gevormd heeft. Overlevende patiënten lijden aan geheugenverlies of lijden aan andere beperkingen. Dit is het gevolg van hersenletsel dat de patiënt heeft opgelopen tijdens de niet goede werking van de longen en de hersenen omdat ze niet genoeg zuurstof kregen. Lees verder
maandag, 20, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Borstkanker (mammacarcinoom) bij vrouwen: Tumor in borst
Borstkanker (mammacarcinoom) is kanker die begint in de weefsels van de borst. Genetische factoren en omgevingsfactoren zoals een ongezonde levensstijl spelen een rol bij het ontstaan van dit soort kanker. Niet altijd heeft een patiënte al symptomen, maar symptomatische patiënten voelen een gezwel in de borst (en de oksel). Daarnaast zijn een scala van andere klachten mogelijk. Diverse behandelingen zijn mogelijk, maar het hangt van vele factoren af welke behandeling de patiënte krijgt. De vooruitzichten zijn eveneens zeer variabel; deze gaan van een volledig herstel tot de dood. Door de medische evolutie en de tijdige opsporing door screeningsprogramma's (bevolkingsonderzoeken), is de prognose voor borstkanker evenwel meestal goed. Epidemiologie mammacarcinoom Borstkanker is de meest voorkomende kanker bij vrouwen die niet roken. Na longkanker is het de belangrijkste oorzaak van kankersterfte. De jaarlijkse incidentie van borstkanker bedraagt 1,7 op 1.000 vrouwen. De kans dat een vrouw aan borstkanker sterft, bedraagt ongeveer 1 op 37 of 2,7 procent. Voor de leeftijd van 25 jaar krijgen vrouwen haast nooit te maken met een mammacarcinoom. Vrijwel uitsluitend vrouwen krijgen hiermee te maken, maar ook mannen presenteren zich soms met een mammacarcinoom.Oorzaken en risicofactoren borstkanker De meeste vormen van borstkanker komen ontstaan in de epitheelcellen van de melkgangen van de borst. De cellen vermenigvuldigen zich bij borstkanker (net als andere kankervormen) onbeheersbaar, en reproduceren hun histologische eigenschappen in diverse patronen.Zowel erfelijke factoren, aandoeningen als omgevingsfactoren zijn gerelateerd aan de ontwikkeling van een kwaadaardig gezwel in de borst. De kans op het krijgen van een mammacarcinoom is groter naarmate de patiënte meer risicofactoren heeft, maar dat betekent niet automatisch dat ze te maken krijgt met een maligne (kwaadaardige) tumor in de borst. Veel vrouwen die borstkanker ontwikkelen, hebben namelijk geen bekende risicofactoren of een familiegeschiedenis.Erfelijke factoren Borstkanker bij vrouwen is in 5-10% van de gevallen erfelijk. Ongeveer de helft van deze erfelijke borstkankergevallen is het gevolg van het BRCA1- of BRCA2-gen (veroorzaken eveneens eierstokkanker). Soms is het TP53-gen betrokken bij het ontstaan van een mammacarcinoom. Een familiegeschiedenis van borstkanker is eveneens gekoppeld aan een hogere kans op borstkanker.Aandoeningen en medische factoren Diverse aandoeningen en medische factoren zijn geassocieerd met een kwaadaardig gezwel in de borst:Acanthosis nigricans: Acanthosis nigricans is een aandoening waarbij een verdikte en verkleurde huid optreedt, maar de aandoening resulteert eveneens sneller in diverse soorten kanker, waaronder borstkanker. Geschiedenis van borstkanker: Een eerdere vorm van borstkanker vormt een andere risicofactor voor kanker in de borst. Goedaardige borsttumoren: Ook het hebben van sommige soorten goedaardige knobbeltjes in de borst (zoals een intraductaal papilloom, meestal goedaardig gezwel in melkafvoergangen van borst) verhoogt de kans op kanker op een later tijdstip. Andere voorbeelden zijn atypische ductale hyperplasie of een lobulair carcinoom (kanker op huid, in slijmvliezen en in organen) in situ. Hogere dichtheid van borstweefsel: Daarnaast heeft borstkanker meer kans om zich te ontwikkelen in borstweefsel met een hogere dichtheid. Hypogonadisme: Door een onvoldoende ontwikkeling van geslachtsklieren moeten patiënten langdurig hormoontherapie gebruiken, wat het risico op kanker in de borst verhoogt. Maagkanker: Verder krijgen vrouwen met maagkanker (kanker in het maagslijmvlies) ook sneller borstkanker. Neurofibromatose: Bij neurofibromatose, een erfelijke neurologische ziekte, ontstaan afwijkingen aan de huid en ogen, maar een kwaadaardige borsttumor komt ook voor. Polymyositis: Door polymyositis, een auto-immuunaandoening die gepaard gaat met spierzwakte, heeft een vrouw sneller borstkanker. Radiotherapie: Het krijgen van radiotherapie (voor eender welke vorm van kanker) verhoogt eveneens het risico op deze ziekte. Syndromen: Bij enkele syndromen komt de ziekte sneller voor: Bannayan-Riley-Ruvalcaba syndroom: Bij deze zeldzame aandoening heeft een patiënte een groot hoofd (macrocefalie), neurologische symptomen en in de darmen en op en onder de huid tumoren. Ook tumoren in de borst komen hierbij soms tot stand. Li-Freumeni-syndroom: Ook krijgen patiënten met de erfelijke ziekte Li-Fraumeni-syndroom, een aandoening met een verhoogd risico op kanker, vaak te maken met borstkanker. McCune-Albright syndroom: Het risico op een kwaadaardig gezwel in de borst komt tevens voor bij het McCune-Albright syndroom. Bij de aandoening komen symptomen aan het bot en de huid tot uiting, en dit in combinatie met hormonale afwijkingen. Peutz-Jeghers-syndroom: Vrouwen met het Peutz-Jeghers-syndroom hebben vaak meerdere poliepen in de dunne darm in combinatie met donkere huidvlekken (hyperpigemntatie). Vrouwen met deze ziekte presenteren zich vaker met kanker in de borst.OmgevingsfactorenDiverse omgevingsfactoren spelen een belangrijke rol bij de ontwikkeling van borstkanker bij vrouwen:'s Nachts werken: Uit resultaten van diverse studies blijkt dat vrouwen die 's nachts werken (onder andere arbeiders, artsen, verpleegkundigen en politieagenten) een hoger risico hebben op borstkanker dan vrouwen die tijdens de dag werken. Blootstelling aan chemicaliën in cosmetica: Sommige chemicaliën in cosmetica dragen bij aan de ontwikkeling van kanker bij mensen. Blootstelling aan chemicaliën in kunststof: Bepaalde blootstellingsniveaus van chemicaliën in plastic producten, zoals bisfenol A (BPA), resulteren in kanker bij mensen Blootstelling aan chemische stoffen in tuinen: Gras- en tuinproducten die behandeld zijn met chemische stoffen, doen het risico op borstkanker verhogen. Blootstelling aan chemische stoffen in voedsel: Gewassen en vee die behandeld zijn met pesticiden, antibiotica en hormonen veroorzaken gezondheidsproblemen bij mensen. Dit geldt eveneens voor kwik in zeevruchten en industriële chemicaliën in voedsel- en voedselverpakkingen. Door deze chemische stoffen komt borstkanker sneller tot stand. Blootstelling aan chemische stoffen in zonnebrandcrème: Zonnebrandcrème bevat soms chemicaliën die kaker veroorzaken bij mensen. Blootstelling aan extern licht: De aanwezigheid van veel extern licht 's nachts (bijvoorbeeld door straatlantaarns), is een risicofactor voor kanker in de borst. Blootstelling aan weinig vitamine D: Onderzoek suggereert dat vrouwen met weinig een tekort aan vitamine D een hoger risico op borstkanker hebben. Dit is volgens de Stichting tegen kanker echter tegenstrijdige informatie omdat sommige studies dit bevestigen en anderen dit tegenspreken. Een ongezonde levensstijl: Door een ongezonde voeding (met veel vet en veel calorieën alsook met weinig fruit en groenten, en veel gegrild, gerookt en gebarbecued vlees), overmatig alcoholgebruik, onvoldoende lichaamsbeweging, roken en overgewicht (obesitas, vooral na de menopauze) komt een borsttumor sneller voor. Hormonale factoren: Hormonale factoren spelen eveneens een rol in de totstandkoming van een mammacarcinoom. Het gebruik van orale (via de mond ingenomen) anticonceptie en postmenopauzale hormoonvervangende therapie doet het risico op borstkanker verhogen. Vroeg beginnen met de menstruatie of laat starten met de menopauze vormt ook een risicofactor. Verder zijn vrouwen die geen kinderen gebaard hebben of die pas op latere leeftijd een kind gebaard hebben, sneller getroffen door kanker in de borst. Kankerverwekkende stoffen: In 2012 concludeerden onderzoekers dat de blootstelling aan bepaalde kankerverwekkende stoffen en endocriene stoornissen, bijvoorbeeld op de werkplek, gekoppeld zijn aan borstkanker. Leeftijd: Het risico op borstkanker neemt toe met de leeftijd. Vanaf 55-jarige leeftijd komt borstkanker vaker voor. Ras/etniciteit: Vrouwen met een blanke huidskleur hebben een beetje meer kans om borstkanker te ontwikkelen dan Afro-Amerikaanse, Spaanse en Aziatische vrouwen. Wel hebben Afrikaanse Amerikaanse vrouwen meer kans om een agressievere, meer invasieve borstkanker te ontwikkelen die artsen reeds op jonge leeftijd diagnosticeren.Vormen van kanker in de borst Borstkanker kent twee hoofdvormen: ductaal en lobulair carcinoom. In zeldzame gevallen start borstkanker in andere gebieden van de borst.Ductaal carcinoom: De meeste vormen van borstkanker (ongeveer 80%) behoren tot dit type. Een ductaal carcinoom start in de melkgangen (die melk van de borst naar de tepel voeren). Meestal verschijnt één tumor bij dit type mmacarcinoom. Lobulair carcinoom: Een lobulair carcinoom begint in de lobben van de borst die melk produceren (melkklieren). Bij dit type borstkanker verspreidt de kanker zich door de borst. De diagnose gebeurt bij dit type borstkanker vaak in een later stadium.Bij invasieve borstkanker komen de kankercellen uit de lobben of melkgangen vrij en dringen ze binnen in het nabijgelegen weefsel, waardoor de kans op verspreiding naar andere lichaamsdelen verhoogt. Bij niet-invasieve borstkanker bevindt de kanker nog steeds op zijn oorspronkelijke plaats en zijn er geen metastasen (uitzaaiingen). Deze cellen ontwikkelen zich echter uiteindelijk tot invasieve borstkanker.Symptomen van kwaadaardige knobbel in borst Beginstadium Vroege stadia van borstkanker veroorzaken meestal vaak geen symptomen. Daarom zijn screeningsprogramma's voor borstkanker via een bevolkingsonderzoek belangrijk, zodat kanker waarbij nog geen symptomen aanwezig zijn, toch tijdig te diagnosticeren en behandelen is. De klachten komen tot stand naarmate de tumor groeit. De meeste vrouwen met symptomatische borstkanker hebben een pijnloos toenemend en hard gezwel (tumor) in de borst en mogelijk eveneens in de oksel (okselgezwel). Verder bemerkt de patiënte veranderingen in de grootte, de vorm of het gevoel van de borst of tepel. Sporadisch heeft een vrouw bijvoorbeeld één of meer extra tepels. Een eczeemachtig plekje op de tepel behoort tot de mogelijkheden. Deze klachten gaan mogelijk gepaard met een heldere, gele, groene of zelfs rode tepelafscheiding, een sinaasappelhuid (putjes in de huid), een niet genezend wondje en zweren. Bij inflammatoire borstkanker is ook sprake van oedeem (zwelling), schilfering, warmte en erytheem (roodheid) en mastitis (ontsteking van borstweefsel). Af en toe bemerkt de vrouw ook jeukende borsten of jeuk onder de oksels.Later stadium In een later stadium van kanker in de borst ontstaan deze symptomen:borstpijn en okselpijn of ongemak die niet verandert na de menstruatieperiode botpijn gewichtsverlies huidzweren zwelling van de lymfeklieren in de oksel (lymfoedeem, naast de aangetaste borst)Uitzaaiingen Een mammacarcinoom zaait mogelijk uit naar diverse lichaamsdelen zoals:Enkele veel voorkomende klachten bij uitzaaiingen zijn bijvoorbeeld wazig zien, botpijn, hoofdpijn in de ochtend, pijn in de borst, benauwdheid, kortademigheid en/of misselijkheid.Diagnose: Lichamelijk onderzoek Om borstkanker te onderscheiden van een goedaardige borsttumor (wat vijftien keer vaker voorkomt dan een mammacarcinoom), moet de arts enkele onderzoeken uitvoeren. Hij palpeert (betast) het knobbeltje in de borst (en de oksels), en bekijkt de borst- en het halsgebied grondig. De arts vraagt tevens aan de patiënte om met de armen in verschillende posities te zitten of te staan. Hij bekijkt zo of de vrouw lijdt aan opgezette lymfeklieren in de oksel (lymfoedeem) en bemerkt de veranderingen in en rond de borst.Diagnose: Beeldvormende onderzoeken Mammografie Bij veel borstkankervormen gebeurt een identificeerbaar voorstadium van kanker waarbij de cellen wel al de vorm hebben van kankercellen maar nog niet het vermogen hebben om te groeien en zich te verspreiden. Dit voorstadium van een mammacarcinoom is te identificeren via een mammografie, waarbij de arts een röntgenfoto maakt van de borsten. Af en toe ontstaat een vorm van borstkanker waarbij het voorloperstadium erg kort of zelfs afwezig is waardoor meteen een invasieve ziekte aanwezig is in de vroege ontwikkeling van de kanker, met als gevolg een slechtere prognose.Echografie Naast de mammografie is een echografie van de borst nodig. Dit geeft aan of het gezwel stevig of zacht van structuur is.CT-scan Een CT-scan geeft duidelijkheid over eventuele uitzaaiingen van de kanker.MRI-scan Een MRI-scan van de borst geeft de arts informatie over de eventuele abnormale veranderingen die de arts gezien heeft op de mammografie.Diagnose: Andere diagnostische onderzoeken Biopsie Daarnaast neemt de arts een stukje weefsel weg uit de lymfeklieren (sentinele lymfeklierbiopsie) en laat hij dit microscopisch onderzoeken om te kijken of reeds uitzaaiingen in de lymfeklieren aanwezig zijn.BloedonderzoekVia een alfafoetoproteïne (AFP) bloedtest is het mogelijk om diverse soorten kanker op te sporen en op te volgen, waaronder borstkanker.Punctie De arts voert vaak een punctie uit waarbij hij weefselcellen en/of weefselvocht opzuigt met een holle naald, hetgeen hij dan microscopisch laat onderzoeken op de aanwezigheid van kwaadaardige cellen.Kankerstadium bepalen (stadiëring) De arts bepaalt aan de hand van de onderzoeken het tumorstadium (stadiëring) op basis van de tumorgrootte, de eventuele uitzaaiingen van borstkanker in de lymfeknopen in de oksels en de eventuele uitzaaiingen naar andere lichaamsgebieden. Dit helpt de arts bij het inzetten van de behandeling en het opvolgen van de patiënt. De borstkankerstadia variëren van 0 tot IV (4) waarbij de 0 staat voor kanker die niet invasief is of uitsluitend in de melkkanalen voorkomt. Stadium IV is gekend als ‘metastatische borstkanker' omdat de kanker zich heeft verspreid over andere lichaamsdelen.Behandelingen van borstgezwel De behandeling van een mammacarcinoom hangt af van het kankerstadium en het soort borstkanker. Maar ook de gevoeligheid van de kanker voor bepaalde hormonen speelt een rol. De leeftijd van de patiënte, de algemene voorkeuren en de gezondheid van de patiënte spelen eveneens een rol. Met deze gegevens is de arts in staat om een geschikte behandeling in te zetten.De meest voorkomende behandelingsopties voor borstkanker omvatten:De meeste vrouwen krijgen een combinatie van behandelingen. Voor vrouwen met het borstkankerstadium I, II of III wil de arts de kanker behandelen en voorkomen dat een herhaling optreedt. Bij vrouwen met stadium IV wil de arts de symptomen verbeteren en de levensduur verlengen. Meestal is een genezing niet meer mogelijk in stadium IV.ChemotherapieChemotherapie doodt kankercellen met behulp van medicijnen. De juiste chemotherapie vergemakkelijkt en verlengt de kwaliteit van leven. Chemotherapie is inzetbaar voor patiënten met een grote tumor. Op deze manier krimpt de tumor waardoor de operatie makkelijker verloopt. Daarnaast is chemotherapie nuttig voor patiënten die slecht reageren op een hormonale behandeling, of bij patiënten die een snelle reactie nodig hebben indien het risico bestaat op bijvoorbeeld leverfalen of ademhalingsfalen (ernstige ziekte met langzame ademhaling). Tot slot is chemotherapie inzetbaar voor uitzaaiingen (vooral in de latere stadia) om zo de klachten te verminderen. Bijwerkingen omvatten misselijkheid, braken, een verlies van eetlust, vermoeidheid, een pijnlijke mond, haaruitval (alopecia) en een hogere gevoeligheid voor infecties. Medicijnen zijn beschikbaar om deze complicaties te behandelen.Chirurgie AlgemeenDe chirurgische ingreep varieert sterk. Soms is de arts in staat om de borst te behouden (mammasparende chirurgie) en de tumor te verwijderen (lumpectomie: vooral bij tumoren kleiner dan vier centimeter in diameter), maar het komt ook voor dat hij de gehele of gedeeltelijke borst en eventueel nabijgelegen structuren moet verwijderen (mastectomie). Bij uitzaaiingen naar de lymfeknopen in de oksels, moet hij ook deze verwijderen. Het operatief verwijderen van het vetweefsel en de lymfeklieren uit de oksel is gekend als een ‘okseltoilet'. Wanneer de arts de borst geheel of gedeeltelijk verwijderd heeft, is een borstreconstructie mogelijk tijdens of na de mastectomie. De keuze van de chirurgische ingreep is afhankelijk van de plaats en omvang van de borsttumor in verhouding tot de borstgrootte en de voorkeuren van de patiënt. Tijdens de operatie gebeurt soms ook intra-operatieve radiotherapie (IORT).Mammasparende chirurgieDoor het tijdig opsporen van borstkanker zijn artsen meer dan vroeger in staat om de borst te behouden bij een chirurgische ingreep (mammasparende operatie). In de praktijk blijkt toch 30% van de patiënten die een mammasparende operatie hebben ondergaan, ontevreden te zijn en dit vooral vanuit cosmetisch oogpunt. Het resultaat is onder andere afhankelijk van de tumorlocatie in de mamma, postoperatieve wondcomplicaties, het gebruik van een boost tijdens de radiotherapie en vooral de peroperatieve excisievolumina (de hoeveelheid borst die verwijderd is tijdens de operatie). Uit een artikel uit 2012 in het Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde blijkt dat veel artsen in Nederland vaak meer wegsnijden van de borst om zeker te zijn van dat de tumor volledig verwijderd is. Bij één derde van de patiënten was het excisievolume groter dan 85 cm3 wat leidt tot een slecht cosmetisch resultaat in combinatie met een groter doelvolume van de radiotherapeutische boost na de operatie.Gerichte therapie Gerichte therapie maakt gebruik van medicijnen om de genveranderingen in kankercellen aan te vallen. Hormoontherapie is een voorbeeld van gerichte therapie. Dit blokkeert bepaalde hormonen die de kanker doen groeien.Hormoontherapie Bij hormoontherapie gebruikt de arts medicijnen of behandelingen om de niveaus of de werking van vrouwelijke geslachtshormonen (oestrogeen en progesteron) in het lichaam van een vrouw te blokkeren. Hierdoor stopt de groei van vele vormen van borstkanker. Door hormoontherapie komt kanker minder snel terug na de operatie van borstkanker. Het vertraagt eveneens de groei van borstkanker die zich verspreid heeft naar andere lichaamsdelen. Hormoontherapie voorkomt in sommige gevallen de ontwikkeling van borstkanker wanneer de arts deze voorschrijft aan vrouwen die een hoog risico lopen op deze kankervorm. Hormonale therapie is niet altijd mogelijk, bijvoorbeeld bij triple negatieve borstkanker waarbij dit type borstkanker ongevoelig is voor hormonen.Radiotherapie Radiotherapie vernietigt kankerweefsel. Een toestel richt gecontroleerde doses straling op de tumor om de kankercellen te vernietigen. Sommige vrouwen krijgen tijdens een chirurgische ingreep om de tumor of (een deel van de) borst te verwijderen, reeds radiotherapie in de vorm van brachytherapie (inwendige bestraling). Deze kankerbehandeling is inzetbaar bij patiënten die de borst behouden hebben na de operatie om een lokale herhaling te verminderen, maar de patiënte krijgt eveneens radiotherapie wanneer na een mastectomie nog risicofactoren zijn voor de terugkeer van een mammacarcinoom. De arts zet ongeveer één maand na de operatie radiotherapie in in combinatie met chemotherapie om alle resterende kankercellen te doden. Elke sessie duurt een paar minuten en de patiënte komt drie tot vijf keer per week naar het ziekenhuis voor radiotherapie. Dit duurt gewoonlijk drie tot zes weken. De frequentie en duur van de radiotherapiesessies hangen echter af van het doel en de omvang van de kanker. Het type borstkanker bepaalt welk type radiotherapie het meest geschikt is. Bijwerkingen omvatten vermoeidheid, lymfoedeem (gezwollen lymfeklieren), een verdonkering van de borsthuid (hyperpigmentatie) en irritatie van de borsthuid.Medicatie: Bisfosfonaten Botmetastasen zijn een algemeen probleem bij de behandeling van een mammacarcinoom. De arts zet hiervoor bisfosfonaten in om de botafbraak en botpijn te verminderen alsook om fracturen te voorkomen. De medicijnen zijn ook inzetbaar bij de behandeling van pijn en hypercalciëmie (verhoogd calciumgehalte in het bloed) bij aanwezige metastasen (uitzaaiingen). De sterkere geneesmiddelen van de derde generatie, zoals zoledronaat en orale ibandronaat, zijn effectiever dan de tweede generatie medicatie, en moet de arts minder vaak toedienen (één keer in de zes maanden), maar de derde generatie-medicijnen zijn geassocieerd met een slechtere botgenezing en osteonecrose (botafbraak) van de kaak.Prognose van gezwel in borst Variabele vooruitzichten De medische wetenschap ontdekt steeds nieuwe of verbeterde behandelingen voor borstkanker, waardoor patiënten langer leven, zelfs bij uitzaaiingen naar andere lichaamsdelen. Soms komt kanker in de borst terug, zelfs nadat de gehele tumor is verwijderd en de lymfeklierregio kankervrij was. Sommige vrouwen die borstkanker hebben gehad, ontwikkelen een nieuwe vorm van borstkanker die geen verband houdt met de oorspronkelijke tumor. De vooruitzichten voor patiënten met borstkanker zijn afhankelijk van bijvoorbeeld het kankerstadium. Hoe meer gevorderd de kanker is, hoe slechter de vooruitzichten zijn. Andere factoren die verband houden met het geven van een prognose zijn:de celverdeling of de groei van de tumor de genexpressie de reactie van de tumor op hormoontherapie de tumorgrootte en de tumorvorm de tumorlocatie en de metastasen tumormarkersSlechte voorspellende factoren Slechte voorspellende factoren voor borstkanker omvatten:borstimplantaten: Vrouwen met cosmetische borstimplantaten met borstkanker, hebben een hoger risico op overlijden van de ziekte. De diagnose gebeurt vaak later in vergelijking met vrouwen zonder implantaten. een grote tumorgrootte een hoge tumorclassificatie een jonge leeftijd een kort of afwezig voorstadium van borstkanker geen inname van oestrogeen- en progesterontherapie positieve knooppunten premenopauzale vrouwen (vrouwen die nog niet in de menopauze zitten)Complicaties van kankervorm Bijwerkingen of complicaties zijn altijd mogelijk bij borstkanker en tijdens en na de behandeling hiervan.Adenocarcinoom van slokdarm: Door borstkanker krijgt een vrouw soms een adenocarcinoom van de slokdarm, een vorm van slokdarmkanker. Angiosarcoom: Een kwaadaardig bloedvatgezwel ontwikkelt zich uit de cellen van de bloedvatwanden. Lymfoedeem (gezwollen lymfeklieren), wat vaak optreedt bij borstkanker, is hiervan een risicofactor. Ascites: Een vochtophoping in de buik (ascites) verschijnt eveneens door een mammacarcinoom. Baarmoederkanker: Borstkanker verhoogt tevens de kans op baarmoederkanker (abnormale vaginale bloedingen). Baarmoederpoliepen: Voorts heeft een vrouw een hogere kans op het krijgen van baarmoederpoliepen (goedaardige gezwellen in baarmoederwand) wanneer ze het medicijn Tamoxifen neemt (wat de arts inzet bij de behandeling van borstkanker). Diabetes insipidus: Door uitzaaiingen van borstkanker ontstaat mogelijk centrale diabetes insipidus; een ziekte waarbij het regelmechanisme voor vochtopname en vochtuitscheiding van het lichaam niet meer goed werkt. Veel dorst (polydipsie), vaak plassen (pollakisurie) en grote hoeveelheden plassen (polyurie) zijn hiervan de bekendste symptomen. Dikkedarmkanker: Dikkedarmkanker (colorectale kanker) is sneller aanwezig wanneer een vrouw een persoonlijke geschiedenis heeft van borstkanker. Hormonale behandelingen: Hormonale behandelingen voor prostaatkanker of borstkanker zijn in verband gebracht met een verhoogd risico op osteoporose (verlies van botmassa met risico op botbreuken). Kankerbehandeling (algemeen): De patiënte heeft bijvoorbeeld tijdelijke pijn of een zwelling van de borst en het omliggende gebied. Meningeoom: Ook een meningeoom (meestal goedaardige tumor op hersen- en ruggenmergsvliezen) ontstaat mogelijk als gevolg van borstkanker. Pleura-effusie: Door een maligne gezwel in de borst krijgt een vrouw soms een vochtophoping tussen de borstvlies en het longvlies met symptomen van kortademigheid, hoesten en pijn op de borst. Radiotherapie: Radiotherapie voor borstkanker gaat gepaard met een hoger risico op pericarditis (ontsteking van vlies rond het hart). In zeldzame gevallen verschijnt aortastenose (vernauwing van de aortaklep in het hart) Syndroom van Sweet: Afwijkingen aan de huid, de slijmvliezen en de ogen in combinatie met koorts zijn kenmerkend bij het syndroom van Sweet, hetgeen soms verschijnt door een mammacarcinoom.Opnieuw borstkanker Borstkanker komt soms terug (recidiverend mammacarcinoom). Begin augustus 2017 hebben wetenschappers uit Londen een test ontwikkeld waardoor ze sneller te weten kunnen komen welke vrouwen wellicht weer borstkanker zullen krijgen. Een geautomatiseerd computerinstrument zoekt hierbij naar immuuncel ‘hotspots' rond tumoren wat een betrouwbare manier is om te vertellen of een patiënte waarschijnlijk een terugval op borstkanker krijgt. Des te meer immuuncellen in clusters ze vinden vlak bij de tumor, des te hoger de kans op een recidief. Wanneer de immuuncellen gelijkmatig verdeeld zijn, is de kans op een recidief kleiner. Deze bevindingen verschenen in het tijdschrift ‘Journal of the National Cancer Institute'.Preventie bij kwaadaardig knobbeltje in borst Mammografie Een preventieve mammografie (in een screeningsprogramma via een bevolkingsonderzoek) is heel belangrijk om tijdig borstkanker op te sporen. Een snelle diagnose leidt namelijk tot een goede genezingskans. Dit is niet of zelden gekend in ontwikkelingslanden, waar 80% van de patiënten met borstkanker zich met een geavanceerd stadium van borstkanker presenteert bij de arts.Medicatie Tamoxifen is verder goedgekeurd voor de preventie van borstkanker bij vrouwen van 35 jaar en ouder die een hoog risico lopen op borstkanker.Borst verwijderen Vrouwen met een zeer groot risico op borstkanker krijgen soms preventief een mastectomie (borstamputatie). Hierbij is dus nog geen sprake van borstkanker maar verwijdert de arts wel de borst. Dit gebeurt bijvoorbeeld bij:vrouwen met een sterke familiegeschiedenis van borstkanker vrouwen met genen of genetische mutaties die het risico op borstkanker verhogen (zoals BRCA1 of BRCA2) vrouwen waarbij al een borst verwijderd is door borstkankerGezonde levensstijlVerder is een gezonde levensstijl nodig om een mammacarcinoom te voorkomen. Hierbij behoudt de patiënte een gezond gewicht, stopt ze met roken en beperkt ze het alcoholgebruik tot één drankje per dag. Het World Cancer Research Fund publiceerde in mei 2017 een rapport waaruit bleek dat zelfs een half glas wijn per dag (76 ml) het risico op borstkanker reeds doet verhogen. Vrouwen met een hoog risico op borstkanker mogen evenwel geen alcohol nuttigen. De World Cancer Research Fund heeft in dezelfde publicatie eveneens melding gemaakt van voedingsproducten die het kankerrisico verkleinen zoals:niet-zetmeelhoudende groenten voedingsmiddelen die carotenoïden bevatten, zoals wortelen, spinazie en kolen voedingsmiddelen die veel calcium bevatten, zoals sardines en broccoli zuivelproducten (alleen om premenopauze borstkanker te voorkomen)Borstvoeding Borstvoeding geven vormt een andere preventieve maatregel om het risico op het krijgen van borstkanker voor en na de menopauze te verminderen. Dit staat in een wetenschappelijk rapport dat in juli 2017 is uitgegeven door de ‘American Institute for Cancer Research (AICR)' en het ‘World Cancer Research Fund (WCRF)'. Voor elke vijf maanden borstvoeding geven daalt het risico op borstkanker met 2%.Bekende vrouwen met tumor in borst Enkele bekende personen die borstkanker (gehad) hebben zijn:Anastacia (zangeres) Angelina Jolie (actrice) Anita Doth (zangeres) Brigitte Bardot (activiste, model, actrice, zangeres) Carly Simon (zangeres) Christina Applegate (actrice) Cynthia Nixon (actrice) Ellen ten Damme (zangeres) Fabienne de Vries (actrice, presentatrice en zangeres) Jennifer Saunders (actrice) Kathy Bates (actrice) Kylie Minogue (zangeres) Martina Navratilova (tennisster) Maura Tierney (actrice) Melissa Etheridge (zangeres) Olivia Newton-John (actrice) Shannen Doherty (actrice) Sheryl Crow (zangeres) Sylvie Meis (presentatrice) Lees verder
maandag, 20, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Antifosfolipidensyndroom: Bloedstolsels in (slag)aders
Het antifosfolipidensyndroom is een auto-immuunaandoening waarbij de patiënt een verhoogd risico heeft op bloedstolsels die zich in de aders of slagaders vormen. Deze medische toestand brengt heel wat mogelijke gevaarlijke complicaties met zich mee zoals onder andere een beroerte en hartfalen, of een zwangerschapsonderbreking bij vrouwen. De behandeling is vooral medicamenteus en preventief gericht waarbij de arts de vorming van bloedstolsels probeert te voorkomen. De vooruitzichten van patiënten met dit syndroom zijn goed, maar ernstige complicaties met de dood als gevolg zijn wel mogelijk. Het risico hierop is groter bij een laattijdige diagnose en behandeling. Synoniemen antifosfolipidensyndroom Het antifosfolipidensyndroom is eveneens bekend onder deze synoniemen:Hughes syndroom lupus anticoagulans (LA) syndroom (deze term is eerder verwarrend omdat de patiënt geen lupus vertoont)'APS' is de afkorting van het antifosfolipidensyndroom.Epidemiologie auto-immuunziekte Het antifosfolipidensyndroom treft patiënten van alle leeftijden, zelfs kinderen en baby's. De meeste patiënten met antifosfolipidensyndroom zijn tussen twintig en vijftig jaar oud. Vrouwen zijn drie tot vijf keer vaker getroffen dan mannen. De ziekte kent verder geen raciale voorliefde.Oorzaken auto-immuunaandoening Het antifosfolipidensyndroom is een auto-immuunziekte. Bij het antifosfolipidensyndroom produceert het lichaam per ongeluk antilichamen tegen eiwitten die fosfolipiden binden. Fosfolipiden zijn een type vet in het bloed dat een belangrijke rol speelt in de bloedstolling (coagulatie). Antilichamen zijn gespecialiseerde eiwitten die normaal indringers (virussen en bacteriën) in het lichaam aanvallen. Wanneer antilichamen echter de fosfolipide-bindende eiwitten aanvallen, stolt het bloed abnormaal. Het is niet bekend wat de precieze oorzaak is van deze auto-immuunaandoening. Vermoedelijk spelen genetische en hormonale factoren evenals omgevingsfactoren een rol.Risicofactoren antifosfolipidensyndroom Risicofactoren voor antifosfolipidensyndroom zijn onder andere:Locatie bloedstolsels in aders of slagaders Patiënten waarbij bloedstolsels ontstaan, lopen wel een hoger risico op een aantal aandoeningen met name diep veneuze trombose (pijn en zwelling aan been of bekken), een longembolie (afsluiting van slagader in longen) en cerebrale trombose. De schade is afhankelijk van de mate en de plaats van het stolsel.Diep veneuze trombose Bij een diep veneuze trombose (DVT), ook gekend als "flebotrombose", is een ader in het diepe adersysteem in de onderbenen verstopt doordat een deeltje gestold bloed in de bloedvaten terecht komt. De patiënt heeft hierbij pijn aan de kuiten alsook bij het bewegen van de tenen naar boven. De pijn is met andere woorden ver verspreid (diffuus).LongemobilieLongemboilie is een complicatie van een diep veneuze trombose waarbij een stuk van een bloedklonter loskomt en hierdoor de bloedvaten verstopt. Hemoptoe (bloed spuwen), pijn op de borst en kortademigheid zijn de meest voorkomende symptomen. Deze verwikkeling is zeer ernstig en vraagt onmiddellijke medische hulp. De benen omhoog leggen, pijnstilling en medicatie zijn voorhanden. Soms overlijdt een patiënt plots aan een beroerte (onvoldoende bloedtoevoer naar de hersenen met mentale en lichamelijke symptomen) of hartaanval door een longembolie.Cerebrale trombose Bij cerebrale trombose ontstaat stolselvorming in een bloedvat van de hersenen, wat leidt tot problemen met het evenwicht, de mobiliteit, het gezichtsvermogen, de spraak en het geheugen.Symptomen ziekte: Bloed, hart, huid, longen, ogen en zenuwstelsel Het antifosfolipidensyndroom veroorzaakt niet altijd merkbare problemen, maar sommige patiënten hebben algemene symptomen die lijken op die van multiple sclerose (chronische neurologische auto-immuunaandoening). De bloedstolsels veroorzaken in meerdere organen problemen.Bloed Enkele van de mogelijke symptomen omvatten trombocytopenie, waardoor de bloedplaatjes verlaagd zijn. Bloedingen uit de neus en het tandvlees treden hierdoor op. Ook verschijnen op de huid kleine puntvormige vlekjes, die gekend zijn als petechiën. Daarnaast presenteert de patiënt zich soms met hemolytische anemie, een tekort aan rode bloedcellen.Hart Libman-Sacks valvulopathie en diastolische dysfunctie zijn twee hartaandoeningen die mogelijk zijn als gevolg van de auto-immuunaandoening. Bij deze aandoeningen zijn de hartkleppen beschadigd.Huid Sommige patiënten ontwikkelen een huiduitslag die gekenmerkt is door een netachtig patroon. Deze huidaandoening staat bekend als "livedo reticularis". Onderhuids ontstaan ook nog iets grotere bloedingen, wat in medische termen gekend is als "purpura". Huidinfarcten en zweren zijn andere symptomen.Longen Longproblemen omvatten een longembolie en pulmonale hypertensie.Ogen Amaurose (tijdelijke blindheid) en een ooginfarct zijn tevens mogelijke ooggerelateerde symptomen die optreden bij het antifosfolipidensyndroom.Zenuwstelsel Perifere neuropathie (aantasting van het perifere zenuwstelsel), chronische hoofdpijn (migraine), dementie, geheugenproblemen en aanvallen zijn mogelijk wanneer een bloedstolsel de bloedtoevoer naar delen van de hersenen blokkeert.Andere symptomen Sommige patiënten vertonen chorea. Dit is gekenmerkt door het optreden van plotse, snelle, bruuske, onwillekeurige en ongecoördineerde bewegingen van het lichaam en de ledematen. Een ander kenmerk bestaat uit gehoorverlies.Diagnose en onderzoeken Lichamelijk en diagnostisch onderzoek De diagnose van het antifosfolipidensyndroom is soms een uitdaging, omdat sommige symptomen vergelijkbaar zijn met multiple sclerose. Daarom is een bloedonderzoek essentieel bij de diagnose van de aandoening.Differentiële diagnose De arts verwart soms het antifosfolipidensyndroom met volgende aandoeningen omdat ze gelijkaardige syndromen vertonen. De differentiële diagnoses omvatten:Diffuse intravasale stolling Infectieuze endocarditis (ontsteking van de binnenkant van het hart) Multiple sclerose Trombotische trombocytopenische purpura (TTP)Behandeling antifosfolipidensyndroom: Medicatie en trombose voorkomen Medicatie De medische wetenschap heeft geen effectief bewezen behandeling beschikbaar voor het antifosfolipidensyndroom. Wel valt het risico op het ontwikkelen van bloedstolsels sterk te verminderen door een correcte en tijdige diagnose. Antistollingsmiddelen, in medische termen gekend als "anticoagulentia" helpen, evenals lage dosis aspirine. Hierdoor vormen zich minder onnodige bloedstolsels, al is het steeds mogelijk dat stolsels zich vormen wanneer de patiënt zichzelf bijvoorbeeld snijdt. Dankzij deze medicamenteuze behandeling verbeteren voor vrouwen eveneens de kansen op een succesvolle zwangerschap.Aanpak risicofactoren trombose Voorts pakt de arts bij de behandeling van de patiënt ook de risicofactoren voor trombose aan. Deze omvatten diabetes mellitus (suikerziekte), een hoge bloeddruk, een hoog cholesterolgehalte, obesitas, roken, oestrogeentherapie voor de menopauze of anticonceptie en een onderliggende systemische auto-immuunziekte.Prognose en complicaties aandoening De meeste patiënten reageren goed op de behandeling en leiden een normaal en gezond leven. Een klein aantal patiënten met het antifosfolipidensyndroom blijft echter bloedstolsels ervaren, ondanks een uitgebreide behandeling. Bij vrouwen met de ziekte bestaat bijvoorbeeld een hoger risico op een miskraam. Nierfalen (verminderde of afwezige nierfunctie), een beroerte, hart- en vaataandoeningen en longproblemen zijn enkele andere mogelijke complicaties.Catastrofisch antifosfolipidensyndroom In zeer zeldzame gevallen vormen zich plots bloedstolsels door het hele lichaam, wat resulteert in multiple orgaanfalen. Deze medische toestand staat bekend als het catastrofisch antifosfolipidensyndroom (Cantifosfolipidensyndroom). Dit vereist een onmiddellijke spoedbehandeling in het ziekenhuis met een hoge dosis anticoagulantia. De helft van de patiënten met het catastrofisch antifosfolipidensyndroom komt te overlijden aan deze ernstige complicatie. Lees verder
maandag, 20, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Bisfosfonaten: Medicatie bij botaandoeningen
Bisfosfonaten zijn krachtige geneesmiddelen die de arts voorschrijft voor de behandeling van botaandoeningen. Ze voorkomen namelijk botbreuken (fracturen) bij patiënten met zwakke botten. Het duurt meestal diverse maanden alvorens bisfosfonaten werken. Het inname van deze medicijnen is mogelijk op verschillende manieren en hiervoor is meestal wel een stappenplan nodig. De arts schrijft voor sommige patiënten calcium en vitamine D voor in combinatie met een bisfosfonaat om de botproductie in gang te zetten. Meestal zijn de voordelen van het geneesmiddel belangrijker dan de geringe bijwerkingen die mogelijk optreden. De bijwerkingen verdwijnen veelal nadat de patiënt stopt met het medicijn. Wat zijn bisfosfonaten? Bisfosfonaten behandelen botaandoeningen zoals osteoporose (verlies van botmassa met risico op botbreuken), de ziekte van Paget (chronische ontsteking van het bot), en kanker die is uitgezaaid naar de botten (botmetastasen). Bisfosfonaten zijn ook handig wanneer een patiënt met kanker lijdt aan hypercalciëmie (verhoogd calciumgehalte van het bloed) en hierdoor erg ziek is.Voorbeelden De meest voorkomende bisfosfonaten die bestaan in diverse merknamen zijn:Alendronaat / Alendroninezuur (Fosamax) Etidronaat (Didronel) Ibandronaat / Ibandroninezuur (Boniva) Pamidronaat (Aredia) Risedronaat (Actonel) Zoledronaat / Zoledroninezuur (Zometa of Reclast)Werking van medicijnen: Botbreuken verminderen Bisfosfonaten vertragen de cellen door de botafbraak te verhinderen. Hierdoor vertraagt het botverlies, waardoor osteoblasten (= cellen die zorgen voor botvorming) effectiever werken. De geneesmiddelen versterken botten en verhinderen dat ze verzwakken. Patiënten die bijgevolg een bisfosfonaat gebruiken, krijgen hierdoor minder snel botbreuken (fracturen).Indicatie medicatie De arts schrijft een bisfosfonaat voor bij patiënten die:bepaalde vormen van een kankerbehandeling krijgen die de botten verzwakken zoals chemotherapie en hormonale therapieën lijden aan osteoporose en reeds een gebroken been (fractuur) hebben gehad. Bisfosfonaten voorkomen verdere botbreuken. een lage botdichtheid hebben (gemeten via een botdichtheidsmeting) en de arts vermoedt dat de patiënt risico loopt op het krijgen van een botbreuk. Vrouwen na de menopauze hebben een verhoogd risico. Dit geldt tevens wanneer de menopauze zeer vroeg gestart is. Vrouwen die erg mager zijn, lopen ook meer kans op een botfractuur. Het drinken van meer dan drie eenheden alcohol per dag of het roken zijn verhogende risicofactoren. Daarnaast zit osteoporose soms in de familie of heeft een ouder reeds een heupfractuur gehad. Patiënten met reumatoïde artritis, type 1 diabetes mellitus, hyperthyreoïdie (te snel werkende schildklier) of hyperparathyroïdie (overactieve bijschildklier), coeliakie (maag- en darmproblemen na het eten van gluten), de ziekte van Crohn (aandoening met buikpijn, diarree en gewichtsverlies) of colitis ulcerosa (chronische darmziekte met diarree, buikpijn en pijnlijke stoelgangsdrang) zijn ook vaker getroffen door botbreuken. reeds meer dan drie maanden steroïden (corticosteroïden) nemen. Een veel voorkomende bijwerking van het nemen van steroïden is de ontwikkeling van osteoporose.Tegenindicatie geneesmiddelen De geneesmiddelen zijn niet bruikbaar bij patiënten:die niet in staat zijn rechtop te zitten of staan gedurende 30 minuten nadat ze de tablet hebben genomen die structurele problemen hebben met de slokdarm, waardoor de tijd vertraagd is voordat het medicijn de maag bereikt. Voorbeelden hiervan zijn een vernauwing van de slokdarm of een Barrett-slokdarm (schade aan wand van slokdarm door reflux). die zwanger zijn, een zwangerschap plannen of borstvoeding geven met een laag calciumgehalte in het bloed (hypocalciëmie) met een ongecorrigeerde vitamine D-deficiëntie (tekort aan vitamine D) met slecht werkende nierenKeuze van het type bisfosfonaat Alle bisfosfonaten verlagen de kans op een botbreuk, maar elke patiënt reageert anders op een geneesmiddel. Bij de meeste patiënten werken Alendronaat en Risedronaat wel beter dan Etidronaat en zijn daarom ook vaker voorgeschreven. Dit zijn oudere bisfosfonaten en deze neemt de patiënt slechts één keer per week in in plaats van elke dag. Veel artsen verkiezen eerst Alendroninezuur. Wanneer dit niet geschikt is voor de patiënt of bijwerkingen veroorzaakt, schrijft hij vaak een ander bisfosfonaat voor zoals Risedronaat. Etidronaat is minder populair omdat het gebruik moeilijker is. Dit verloopt namelijk in een cyclus waarbij de patiënt eerst het medicijn moet nemen om daarna heel wat dagen calcium in te nemen. Ibandronaat, een ander (en nieuwer) soort bisfosfonaat, krijgt de patiënt één keer per maand. Zoledroninezuur krijgt de patiënt één keer per jaar intraveneus (= via een ader) toegediend. De arts maakt de keuze van het soort bisfosfonaat.Gebruik van het medicijn Normaal gezien neemt de patiënt 's morgens voor het eten of drinken het medicijn in. Dit mag de patiënt namelijk niet innemen met voedsel of drank omdat anders slechts een kleine hoeveelheid van het geneesmiddel geabsorbeerd wordt. Na het nemen van een bisfosfonaat, wacht de patiënt afhankelijk van het type medicijn 30 minuten à 2 uur alvorens hij iets gaat eten of drinken (geen water!). De patiënt neemt de medicatie in met een vol glas water en gaat dan gedurende 30 minuten rechtop zitten. De bisfosfonaten irriteren namelijk mogelijk het bovenste deel van de slokdarm. De meeste patiënten nemen deze medicatie langdurig, namelijk ten minste vijf jaar. Daarna herziet de arts of deze bisfosfonaten nog nodig zijn.Calcium en vitamine D Calcium en vitamine D zijn nodig om bot aan te maken. Veel artsen schrijven dan ook calcium en vitamine D aan wanneer de patiënt een bisfosfonaat neemt. Deze bestaan in een kauwtablet, een bruistablet of een zakje. Soms zijn ze in een combinatiepreparaat beschikbaar. Calcium is niet steeds nodig als de patiënt dit voldoende inneemt via de voeding. Daarom bevraagt de arts wel steeds de patiënt alvorens dit voor te schrijven. Een te grote hoeveelheid calcium in het lichaam is namelijk schadelijk. De inname hiervan gebeurt dagelijks, maar altijd op een ander moment dan het bisfosfonaat.Inname met andere geneesmiddelen Bisfosfonaten reageren soms met andere geneesmiddelen die de patiënt gebruikt. De arts moet daarom op de hoogte zijn van het geneesmiddelengebruik. Soms ontstaan bijvoorbeeld slokdarmproblemen wanneer de patiënt reeds pijnstillers zoals ibuprofen of aspirine gebruikt. Dit zijn niet-steroïde anti-inflammatoire geneesmiddelen (NSAID's). Ook antibiotica reageert mogelijk op bisfosfonaten.Bijwerkingen geneesmiddel Elk geneesmiddel, dus ook bisfosfonaten, kent bijwerkingen. Deze bijwerkingen vinden meestal plaats in de eerste maand van de behandeling, maar verdwijnen daarna meestal. De meest voorkomende bijwerkingen van bisfosfonaten zijnbuikpijn constipatie diarree een huiduitslag (zeldzaam) een oogontsteking (zeldzaam) een ziek gevoel (malaise) gewrichts- of spierpijn (meestal niet ernstig): Treedt veelal enkele dagen of maanden op nadat de patiënt deze medicatie inneemt en verdwijnt nadat de patiënt stopt met het geneesmiddel. hypocalciëmie (te weinig calcium in het bloed) koorts en griepachtige symptomen: Hierbij helpt paracetamol. misselijkheid ontsteking, zweren of vernauwing van de slokdarm of slokdarmkanker (slikproblemen en problemen met eten) (zeer zeldzaam) osteonecrose van de kaak: Bij het gebruik van een bisfosfonaat, krijgt de patiënt best een regelmatig tandheelkundige controle. Osteonecrose van de kaak is namelijk een zeldzame bijwerking van de medicatie. Deze meestal pijnlijke aandoening komt tot stand wanneer het kaakbot niet genoeg bloed krijgt, waardoor het bot verzwakt en uiteindelijk sterft. Bij de meeste patiënten verdwijnt deze aandoening nadat hij gestopt is met het geneesmiddel. pijn op de borst slikproblemen vermoeidheid voorbijgaande leukopenie (gebrek aan witte bloedcellen) zuurbranden (dyspepsie)Werkzaamheid medicatie bij botaandoeningen Het duurt enkele maanden voordat bisfosfonaten werken. Meestal start de toename van de botdichtheid 6-12 maanden nadat de patiënt gestart is met de medicatie. Dit voorkomt dan fracturen van de wervelkolom, de heup, en andere botten zoals de pols. Maar breuken zijn wel nog steeds mogelijk. Een langdurige inname is nodig voor een optimaal effect. Wanneer de patiënt stopt met deze medicijnen, verliezen de bisfosfonaten het bot versterkend effect binnen een paar maanden. Enkel bij Alendronaat blijft het effect zelfs nog 3-5 jaar hangen nadat de patiënt hiermee gestopt is. Lees verder
maandag, 20, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Hersenverlamming: Symptomen aan spieren en bewegingen
Hersenverlamming (cerebrale parese) is een groep van neurologische aandoeningen waarbij de spieren en bewegingen zijn aangetast. Cerebrale parese vindt plaats wanneer de bepaalde hersendelen die de beweging en houding bepalen, zich niet correct ontwikkelen of beschadigd zijn. De tekenen van de aandoening verschijnen in de eerste paar jaren van het leven, en zijn normaal gezien niet progressief. Kinderen met de ziekte hebben het lastig om onder andere te lopen, te spreken en fijne motorische vaardigheden uit te voeren. Een regelmatige opvolging van het kind is nodig omdat de ernst van de ziekte pas rond vijfjarige leeftijd bekend is. Na de diagnose volgt een multidisciplinaire behandeling om de levenskwaliteit te verbeteren. Cerebrale parese is tot slot geen progressieve ziekte, waardoor de meeste kinderen een normale levensduur hebben. Oorzaken van hersenverlamming Cerebrale parese is een groep van aandoeningen die bij de geboorte of in de kindertijd optreden als gevolg van hersenschade die aan de baby is opgetreden in de baarmoeder of rond de geboorte. De precieze oorzaak van hersenschade bij een kind is moeilijk te bepalen. De volgende oorzaken zijn grotendeels verantwoordelijk:een hersenbloeding (rond de geboorte) een herseninfarct (rond de geboorte) een trauma (neonataal of tijdens de bevalling) ernstige geelzucht herseninfecties zoals encefalitis (hersenontsteking), meningitis (hersenvliesontsteking met hoofdpijn en een stijve nek), herpes simplex-infecties) hypoglykemie (verlaagde bloedsuikerspiegel) hypoxie (tekort aan zuurstof in de weefsels) in de baarmoeder en/of tijdens de partus (bevalling) infecties bij de moeder tijdens de zwangerschap zoals rubella (rodehond), waterpokken, toxoplasmose, een cytomegalie-infectie, herpes, syfilis, zika langdurige epileptische aanvallen - status epilepticusBij een aantal kinderen is de oorzaak van de hersenverlamming nooit vast te stellen.Typen van neurologische aandoeningen Spastische cerebrale parese Spastische cerebrale parese bestaat in drie vormen:spastische hemiplegie spastische diplegie spastische quadriplegieSpastische hemiplegieEen kind met spastische hemiplegie heeft meestal spasticiteit of spierstijfheid aan één kant van het lichaam. Zo is dan één hand en een arm of één been aangetast. De getroffen zijde ontwikkelt zich mogelijk niet goed. Spraakproblemen komen ook voor. De intelligentie is veelal normaal. Epileptische aanvallen behoren wel tot de mogelijkheden.Spastische diplegieDe onderste ledematen zijn aangetast. Normaalgezien komt een verhoogde spierstijfheid niet voor aan het bovenlichaam. De been- en heupspieren zijn voorts verstijfd. De benen kruisen op de knieën, waardoor het lastig is voor het kind om te lopen. Wanneer kinderen rechtopstaand de benen kruisen en proberen te lopen, is dit gekend als ‘scharen'.Spastische quadriplegieDe benen, armen en het lichaam zijn aangetast bij spastische quadriplegie. Dit is de meest ernstige vorm van spastische cerebrale parese. Daarnaast is soms sprake van een cognitieve achterstand. Lopen en praten zijn moeilijk voor het kind, en daarnaast treden soms epileptische aanvallen op.Athetotische of dyskinetische cerebrale parese Deze vorm van hersenverlamming staat eveneens bekend als ‘athetotische dyskinetische cerebrale parese'. Het kind heeft normaal gezien een normale intelligentie, maar de spierproblemen tasten het hele lichaam aan. Een zwakke of stijve spierspanning veroorzaakt willekeurige en ongecontroleerde lichaamsbewegingen. Lopen, zitten, een goede houding aannemen en duidelijk spreken is lastig. De tong en stembanden zijn namelijk niet goed aan te sturen door de hersenschade. Kwijlen komt ook voor doordat de gezichtsspieren zijn getroffen.Ataxische hersenverlamming Het evenwicht en de coördinatie zijn bij dit type cerebrale parese het vaakst aangetast. De fijne motoriek is hierbij lastig, zoals veters dichtknopen, met de schaar knippen, … Door de balansproblemen loopt het kind mogelijk met de voeten ver uit elkaar. In de meeste gevallen zijn de intelligentie en de communicatievaardigheden van de kinderen niet aangetast, maar sommige kinderen ervaren wel toch spraakproblemen.Hypotonische hersenverlamming Hypotonische hersenverlamming is het gevolg van een letsel aan het cerebellum (kleine hersenen). De spierproblemen verschijnen hierbij eerst. Het hoofd en lichaam van de baby zijn namelijk slap (voddenpop). Slechts een matige weerstand is aanwezig wanneer een volwassene de ledematen van het kind beweegt. Het kind rust hierbij met de ellebogen en knieën losjes uitgestrekt (in plaats van in een gebogen positie). Af en toe komen ademhalingsproblemen voor.Symptomen: Problemen met spieren en bewegingen De milde tot ernstige tekenen van cerebrale parese ontstaan bij of kort na de geboorte.Vertraagde ontwikkelingHet niet bereiken van normale mijlpalen is meestal het vroegste symptoom van hersenverlamming. De symptomen hiervan zijn reeds duidelijk voor het derde levensjaar. Zo hebben de baby's problemen met rollen, zitten, kruipen, glimlachen, lopen en spreken. Cerebrale parese kenmerkt zich eveneens door specifieke motorische problemen die later in de kindertijd ontstaan (of zelden in het volwassen leven).Spier- en bewegingsstoornissenKinderen ervaren mogelijk een verhoogde spierstijfheid (spasticiteit) met ‘scharende' loopbewegingen als gevolg. Aangeboren evenwichts- en coördinatiestoornissen (ataxie) en zwakte (hypotonie) van de ledematen en romp, zijn andere mogelijke klachten. Verder is sprake van spastische verlamming, waarbij stijve spieren zich abnormaal gaan samentrekken. Een aantal kinderen ervaart tevens athetose, een bewegingsstoornis waarbij een kind onophoudelijke krampachtige onwillekeurige langzame buig- en strekbewegingen van de vingers en tenen maakt. Als gevolg hiervan treden soms problemen op met betrekking tot het schrijven of het gebruik van een schaar.Soms nog bijkomende symptomenVerder hebben een aantal kinderen nog diverse andere medische aandoeningen, waaronder epileptische stoornissen of psychische aandoeningen. Afhankelijk van het getroffen hersengedeelte zijn nog andere symptomen mogelijkgemakkelijk schrikken kwijlen problemen met het gehoorvermogen problemen met het gezichtsvermogen slikproblemen urine-incontinentie en/of fecale incontinentie (stoelgang niet kunnen ophouden) voedingsproblemenDiagnose en onderzoeken De arts bevraagt de ouders over de geschiedenis en ontwikkeling van het kind. Daarnaast wenst hij informatie over de medische geschiedenis van de moeder en haar zwangerschapsgeschiedenis. Daarna kijkt de arts naar de houding, de bewegingen, de spiertonus (spierspanning), de reflexen en de motorische vaardigheden van het kind. Een schoolgaand kind krijgt verder een intellectueel onderzoek. De arts wil verder aandoeningen met vergelijkbare symptomen uitsluiten, zoals een tumor of spierdystrofie. Hiervoor zet hij een bloedonderzoek, een echografie van het hoofd, een MRI-scan en/of een CT-scan in. De diagnose van de neurologische aandoening gebeurt veelal wanneer het kind twee à drie jaar is, maar de volledige ernst ervan is pas zichtbaar wanneer het kind vier tot vijf jaar is. Daarom moet de arts het kind regelmatig opnieuw onderzoeken en vergelijkingen maken. Deze onderzoeken nemen veel tijd in beslag, maar zijn nodig voor een zo correct mogelijke beoordeling en het opmaken van een individueel behandelplan.Behandeling van neurologische aandoening Voor hersenverlamming bestaat geen genezing, maar diverse behandelingen verbeteren de levenskwaliteit. Medicatie, orthopedische hulpmiddelen, fysiotherapie, ergotherapie en logopedie zijn mogelijke behandelingsvormen voor kinderen met cerebrale parese.Prognose van cerebrale paresen De neurologische tekorten van hersenverlamming zijn niet progressief. Milde tot ernstige ontwikkelingsstoornissen komen vaak voor maar zijn niet altijd aanwezig. Een eventuele fysieke beperking is onafhankelijk van cognitieve stoornissen. Bij veel kinderen blijft de ernst van de ziekte stabiel, maar bij sommige kinderen verbeteren de symptomen na verloop van tijd. Mensen met een hersenverlamming hebben meestal een normale levensduur en in veel gevallen is eveneens sprake van een goede kwaliteit van leven.Preventie Meestal is het niet mogelijk om cerebrale parese te voorkomen, maar sommige adviezen verminderen wel het risico. Zwangere vrouwen moeten zorgen dat ze steeds in orde zijn met hun vaccinaties. Verder zijn alcohol, tabak (roken) en illegale drugs uit den boze. Regelmatige lichaamsbeweging (met adviezen van de arts) en een gezonde voeding zijn nodig. Het is tot slot voor zwangere vrouwen nodig om alle gynaecologische afspraken na te leven. Lees verder
maandag, 20, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Hyposmie (verminderde reukzin) & anosmie (geen reukvermogen)
Kunnen ruiken is voor velen vanzelfsprekend, maar in sommige gevallen lukt dit niet (goed). Hyposmie duidt op een gedeeltelijk verlies van het reukvermogen. Van anosmie is sprake wanneer het vermogen om te ruiken volledig verdwenen is. Deze vervelende en mogelijk zelfs gevaarlijke aandoeningen zijn het resultaat van enkele milde tot ernstige ziekten of omgevingsfactoren. Meestal is de arts wel in staat om het (gedeeltelijk) afwezige geurvermogen te herstellen met medicijnen, chirurgie of door het vermijden van omgevingsfactoren, maar in sommige gevallen is de schade permanent. Oorzaken van verminderde of afwezige geur Hersenen De reukzin is voornamelijk onder controle van craniale zenuw I (hersenzenuw I), hoewel irriterende, onaangename neussensaties gedragen worden door craniale zenuwen V, IX en X. Bij anosmie ontstaat een volledig verlies van de reukzin terwijl bij hyposmie een verminderde geur aanwezig is. Als geurstofmoleculen de bovenste reukzinlaag van de huid en slijmvliezen hoog in de neus niet bereiken, treedt een geleidend tekort op aan geur. Als de neurale overdracht van geur aangetast is, treedt een sensorineuraal geurverlies op. Sommige aandoeningen veroorzaken een gemengd (geleidend en sensorinaal) geurverlies. Meestal ligt een neusverstopping (verstopte neus) door een luchtweginfectie (zoals een verkoudheid) hiervoor aan de basis, maar ook andere risicofactoren zijn bekend.Smaak De reukzin heeft eveneens een invloed op het vermogen om te proeven. Zonder geur van de geur zijn de smaakpapillen slechts in staat om enkele smaken te detecteren.Risicofactoren van hyposmie en anosmie In ongeveer één op de vijf gevallen is de arts niet in staat om de juiste oorzaak van het hyposmie of anosmie op te sporen, maar meestal liggen enkele aandoeningen of omgevingsfactoren wel aan de basis van het verminderd of afwezig reukvermogen.Aandoeningen Enkele aandoeningen en medische behandelingen gaan sneller gepaard met hyposmie:allergieën chronische sinusproblemen, waaronder chronische sinusitis: wanneer de sinussen meer dan twaalf weken doorlopend verstopt en gezwollen blijven, verhoogt dit het risico op een verlies van het reukvermogen de ziekte van Alzheimer (vorm van dementie: geheugenverlies) de ziekte van Parkinson: bij de meeste patiënten met deze ziekte is het centrale zenuwstelsel aangetast waardoor het reukvermogen verloren gaat diabetes mellitus (suikerziekte) type 1: diabetische neuropathie (zenuwschade door diabetes met pijn aan veel lichaamsdelen) tast de geurzin aan een afwijkend nasaal septum (neustussenschot) een hoge bloeddruk (hypertensie) het Kallmann-syndroom (afwezige puberteit en reukzin) het Kartagener-syndroom (ziekte met afwijkingen aan luchtwegen en organen) hoofdwonden zoals een hersenkneuzing, een hersenschudding (mild hersenletsel door stoot tegen de schedel) of een schedelbasisfractuur infecties, zoals de griep multiple sclerose (MS) (chronische auto-immuunaandoening) ondervoeding poliepen in de neus (neuspoliepen) of sinussen (sinuspoliepen, bevinden zich in de neusbijholten) radiotherapie aan het hoofd- en halsgebied schade aan de reukzenuwen door een operatieOmgevingsfactorenOok enkele omgevingsfactoren zorgen sneller voor een verlies van het geurvermogen.de blootstelling aan bepaalde chemicaliën (zoals pesticiden en oplosmiddelen) de blootstelling aan rook / tabaksroken het gebruik van recreatieve drugs zoals cocaïne leeftijd: Net zoals het gehoorvermogen en het gezichtsvermogen verouderen, veroudert ook het reukvermogen. Tussen dertig- en zestigjarige leeftijd gaat de reukzin langzaam achteruit. Ouderen boven de zestig jaar zijn bijgevolg vaker getroffen door een gedeeltelijk of volledig verlies van het geurvermogen. medicatie: antibiotica (medicijnen voor het bestrijden van een bacteriële infectie), antidepressiva, antihistaminica (geneesmiddelen tegen een allergische reactie), hartmedicatie zwaarlijvigheidSymptomen gepaard met geen of gedeeltelijk reukvermogen Soms gaan nog enkele andere symptomen gepaard bij anosmie of hyposmie. Bij luchtweginfecties komt een verstopte neus vaak voor, in combinatie met niezen, hoesten, vermoeidheid, hoofdpijn en keelpijn. Daarnaast heeft de patiënt een verlies van de smaak, hetgeen bij een aantal patiënten resulteert in (ernstig) gewichtsverlies.Diagnose en onderzoeken bij niet of slecht kunnen ruiken Contact opnemen met de arts Zeker bij een plotseling verlies van het reukvermogen of bij ernstige bijkomende problemen, is het nodig om een arts te raadplegen.Lichamelijk onderzoek De patiënt krijgt eerst vraaggesprek waarbij de arts de medische geschiedenis van de patiënt overlopen heeft. Hij is vooral geïnteresseerd in een eventueel onderliggende aandoening zoals luchtwegproblemen. De arts bekijkt tijdens het lichamelijk onderzoek de neusgangen, de sinussen en de omliggende structuur.Diagnostisch onderzoek De arts verwijst de patiënt soms door naar een keel-, neus- en oorspecialist (KNO-arts). Deze specialist voert een nasale endoscopie uit; een inwendig kijkonderzoek van de neus. Bij dit kort onderzoek plaatst hij een lange dunne buis met een camera in de neus van de patiënt om zo de neus- en sinusholtes gedetailleerd te bekijken. Hij zoekt tevens naar tekenen van zwelling, bloedingen, pus en mogelijke kwaadaardige tumoren (kanker). Ook kijkt hij naar andere fysieke verstoppingen die een (gedeeltelijk) verlies van de geur veroorzaken, zoals poliepen, vergrote neusstructuren of een afwijkend neustussenschot. Is dit onderzoek negatief, dan voert de arts een MRI-scan van de hersenen uit om neurologische problemen op te sporen die mogelijk verantwoordelijk zijn voor het (gedeeltelijk) verlies van de reukzin.Behandeling van (gedeeltelijk) verlies van geurvermogen Zelfzorg De patiënt vermijdt indien mogelijk uitlokkende factoren van de verminderde geur, zoals chemicaliën, rook en allergenen (stoffen waarop hij allergische reageert). Stoppen met roken is eveneens nuttig om het reukvermogen weer volledig terug te krijgen. Accupunctuur en vitamine B12-supplementen doen het reukvermogen bij een aantal patiënten voorts verbeteren. Verder moet de patiënt er voor zorgen dat hij het geurverlies niet gaat compenseren door meer of minder te gaan eten, want geur en smaak hangen erg samen. De patiënt met hyposmie of anosmie gebruikt best rook- en gasdetectoren in het huishouden. Het gebruik van elektrische apparaten in plaats van gastoestellen is nuttig. Bovendien is het verstandig om de levensduur van de levensmiddelen nauwlettend in de gaten te houden, en eventueel te werken met duidelijke etiketten. Het werken met giftige huishoudelijke chemicaliën vraagt tot slot voorzichtigheid voor de patiënt.Professionele medische zorg Wanneer bepaalde medicijnen het gedeeltelijk verlies van de reukzin veroorzaken, zet de arts mogelijk andere geneesmiddelen in. De arts behandelt verder de onderliggende ziekte. Sommige medicijnen zoals corticosteroïden (ontstekingsremmers) en antihistaminica behandelen allergieën of luchtweginfecties. Decongestiva zijn medicijnen die de arts ook inzet voor het openen van de neusgangen bij een luchtweginfectie. In een aantal gevallen is geurtrainingen eveneens nuttig. Af en toe is een operatie nodig om de reukzin te herwinnen. Dit gebeurt bijvoorbeeld bij neuspoliepen, een afwijkend neustussenschot of andere neusproblemen die geurverlies veroorzaken.Prognose verminderde reukzin Hyposmie verbetert vaak zonder behandeling, vooral als wanneer dit resulteert uit seizoensgebonden allergieën of een luchtweginfectie. Een patiënt met een verminderde reukzin door een verkoudheid, merkt dat het reukvermogen enkele dagen tot weken na genezing weer terugkeert. Is hyposmie het gevolg van een hoofdletsel of een ontstekingsreactie aan cellen die betrokken zijn bij de geur, dan is een herstel niet altijd mogelijk, zelfs niet met een operatie. Anosmie en hyposmie is tot slot geassocieerd met een significante daling in de kwaliteit van het leven.Complicaties van minder of niet meer reuken Ruiken speelt een belangrijke rol in het ondersteunen van de kwaliteit van het leven en de fysieke veiligheid van een persoon. Niet of niet goed in staat zijn om te ruiken, brengt soms gevaarlijke situaties met zich mee. Verleidende aroma's doen een patiënt eten, maar vieze geuren waarschuwen voor brand, giftige chemicaliën of slecht eten. Daarnaast zijn associaties weg met plaatsen; een bepaalde geur van parfum doet bijvoorbeeld terugdenken aan een bepaalde vakantie. Lees verder
maandag, 20, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Leeftijdsgebonden maculadegeneratie: Centraal zicht vervaagt
Leeftijdsgebonden maculadegeneratie (LMD) is een oogafwijking die het centrale gezichtsvermogen van meestal zestigplussers aantast. De patiënt verliest hierbij langzaam zijn scherptezicht, waarbij kleuren vervagen en een donkere vlek in het centrale gezichtsvermogen ontstaat. Dit maakt het moeilijk om fijne details te zien en te lezen. Het opsporen en tijdig behandelen van deze oogziekte is belangrijk om een verdere achteruitgang van het gezichtsvermogen te voorkomen. Hiervoor bestaan diverse behandelingsmogelijkheden, afhankelijk van de soort leeftijdsgebonden maculadegeneratie. Veelal wordt een patiënt met LMD nooit volledig blind maar het gezichtsvermogen is soms wel ernstig aangetast. Door de vergrijzing van de maatschappij komen steeds meer patiënten met leeftijdsgebonden maculadegeneratie voor in de bevolking. Synoniemen leeftijdsgebonden maculadegeneratie Leeftijdsgebonden maculadegeneratie (AMD, LMD, OMD, SMD) is ook gekend onder deze synoniemen:Leeftijdsgebonden maculaire degeneratie Ouderdomsblindheid Ouderdomsmaculadegeneratie Seniele maculadegeneratieEpidemiologie oogaandoening Bij deze oogafwijking zijn zestigplussers getroffen. Bij patiënten onder de 55 jaar is de oogaandoening zeldzaam. Het komt het meest voor bij patiënten van 75 jaar of ouder. Vrouwen zijn vaker dan mannen aangetast. Blanken, rokers, patiënten met een familiegeschiedenis van LMD, mensen met een lichte oogkleur en patiënten die een vetrijke voeding innemen, lopen een hoger risico op het ontwikkelen van leeftijdsgebonden maculadegeneratie.Oorzaken en soorten: Schade aan bloedvaten in macula Aan de achterkant van het oog bevindt zich het netvlies, in medische termen gekend als de retina. Het netvlies verandert het licht en beelden die binnenkomen in het oog, in zenuwsignalen die naar de hersenen gaan. De macula is een deel van het netvlies dat zorgt voor het scherptezicht en het zien van details. Deze gele vlek is in het midden van het netvlies gelegen. Dit bestaat uit twee natuurlijke kleuren (pigmenten): luteïne en zeaxanthine. Leeftijdsgebonden maculadegeneratie ontstaat als gevolg van schade aan de bloedvaten die bloed leveren aan de macula. Hierdoor treedt schade op aan de macula. De oorzaak van deze netvliesaandoening is onbekend.Droge leeftijdsgebonden maculadegeneratie Droge LMD treedt op wanneer de bloedvaten onder de macula dun en broos worden. Hierdoor ontstaat een accumulatie (opeenhoping) van kleine gele drusen (afzettingen). Bij bijna alle patiënten met leeftijdsgebonden maculadegeneratie begint de oogziekte met de droge vorm.Natte leeftijdsgebonden maculadegeneratie De natte vorm van LMD komt voor bij ongeveer 10% van de patiënten met maculadegeneratie. Nieuwe abnormale en zeer fragiele bloedvaten groeien onder de macula. Uit deze bloedvaten lekt bloed en vocht. Bij dit type LMD ontstaat het grootste gezichtsverlies.Symptomen: Centraal zicht en kleuren vervagen Droge leeftijdsgebonden maculadegeneratie De patiënt ervaart aanvankelijk nog geen symptomen. Naarmate de oogziekte vordert, heeft de patiënt problemen met het centrale zicht. Hij gaat hierdoor wazig zien (wazig gezichtsvermogen). Wanneer zich objecten in het middelste gedeelte van het gezichtsvermogen bevinden, ziet de patiënt deze vaak vervormd (metamorfopsie) en vervagen de kleuren. Teksten lezen, televisie kijken en andere fijne taken verlopen steeds moeilijker voor de patiënt, al zijn de meeste dagelijkse activiteiten nog wel mogelijk. Naarmate droge LMD verergert, heeft de patiënt meer behoefte aan licht. De vage plek in het midden van het gezichtsvermogen vergroot geleidelijk en deze plek wordt steeds donkerder. In een latere fase van de oogafwijking is de patiënt niet meer in staat om gezichten te herkennen, tenzij de andere persoon vlak bij hem staat. De snelheid van de progressie is voor elke patiënt weer anders.Natte leeftijdsgebonden maculadegeneratie De patiënt vertoont ook bij deze vorm van LMD in het begin nog geen symptomen. Naarmate de oogziekte vordert, heeft de patiënt problemen met het centrale zicht. Wat vaak voorkomt als eerste symptoom, is dat rechte lijnen er plots vervormd en golvend uitzien. In het midden van het gezichtsvermogen ontstaat een kleine donkere vlek die vergroot na verloop van tijd. De snelheid van de progressie is ook hierbij voor elke patiënt anders.Diagnose en onderzoeken Oogheelkundig onderzoek Het is belangrijk om tijdig de oogarts te bezoeken om grote schade aan het oog te voorkomen. Het verlies van het centrale gezichtsvermogen gebeurt soms namelijk snel en is onomkeerbaar. De patiënt krijgt bij de oogarts een uitgebreid oogonderzoek via oftalmoscopie. De oogarts verwijdt de pupillen met oog verwijdende oogdruppels, in medische termen gekend als “mydriatica”. De oogarts bekijkt daarna het netvlies, de bloedvaten en de oogzenuw. Hij identificeert zo de specifieke veranderingen in de drusen en de macula en bloedvaten. De oogarts onderzoekt tevens de gezichtsvelddefecten via een Amsler-rooster. De patiënt kijkt hierbij naar rechte lijnen. Indien deze golvend zijn, wijst dit mogelijk op leeftijdsgebonden maculadegeneratie. Dit rooster krijgt de patiënt overigens op vraag mee naar huis van de oogarts zodat hij thuis ook in staat is om zo snel mogelijk veranderingen in het zicht op te sporen. De patiënt test hierbij elk oog afzonderlijk waarbij hij zijn leesbril draagt en één oog afdekt. Tot slot is het belangrijk om de gezichtsscherpte te onderzoeken.Diagnostisch onderzoek Een fluorescentieangiografie is een beeldvormend onderzoek waarbij de oogarts in staat is om de bloedstroom in de retina te bekijken. Hierbij maakt de oogarts gebruik van speciale kleurstof (fluoresceïne) en een camera. Ook neemt hij foto's van de binnenkant van het oog (fundusfotografie). Hij maakt ook nog een netvliesscan van het oog, gekend als een OCT-onderzoek. Tot slot meet de oogarts het pigment in de macula.Behandeling Droge LMD Bij gevorderde of ernstige droge LMD, heeft de oogarts geen behandeling voorhanden om het gezichtsvermogen te herstellen. Bij niet-rokers voorkomt een combinatie van bepaalde vitaminen, antioxidanten en zink dat de ziekte verergert, al herstelt het het verloren zicht niet. Wortelen, zwarte bessen en venkel zijn enkele voorbeelden van goede voeding die de ogen beschermt tegen (de progressie van) maculadegeneratie. Het nuttigen van groene bladgroenten waarin luteïne en zeaxanthine zit, verlaagt eveneens het risico op leeftijdsgebonden maculadegeneratie. Luteïneverrijkte eieren remmen de oogziekte. Stoppen met roken vertraagt eveneens de oogafwijking.Natte LMD Natte LMD behandelt de oogarts op diverse manieren. Laserchirurgie (laserfotocoagulatie) vernietigt via een klein lichtstraal de lekkende, abnormale bloedvaten. Bij fotodynamische therapie activeert een licht een medicijn dat de arts in het lichaam injecteert. Dit medicijn vernietigt vervolgens de lekkende bloedvaten. Ook een pijnloze intravitreale injectie tegen maculadegeneratie is mogelijk. Hierbij injecteert de oogarts speciale middelen in het oog die de nieuwe bloedvatvorming in het oog voorkomen.Controlebezoeken Het is verder belangrijk dat de patiënt geregeld een controlebezoek krijgt bij de oogarts. Op deze manier spoort de oogarts tijdig veranderingen in het gezichtsvermogen op, en volgt zo snel mogelijk een behandeling, waardoor het resultaat ook verbetert. Wellicht bezoekt de patiënt met natte LMD (de meest ernstige vorm) de oogarts vaker dan de patiënt met droge LMD.Andere behandelingen Andere behandelingen omvatten een bionisch oog, stamceltherapie en netvliesprothese. Deze behandelingen staan anno mei 2016 nog in de kinderschoenen.Revalidatie en hulpmiddelen Naast de medische behandeling is revalidatietraining of zijn hulpmiddelen vaak aangewezen. Door low-vision hulpmiddelen zoals speciale loepen, optische hulpmiddelen, beeldschermloepen, een Daisy-speler om weer te kunnen lezen enzovoort gebruikt de patiënt zijn gezichtsvermogen efficiënter en verbetert de kwaliteit van leven.Prognose van het gezichtsvermogen van de patiënt LMD heeft geen invloed op het perifere gezichtsvermogen. Het perifere gezichtsvermogen is het beeld aan de zijkant in het gezichtsveld. Veelal zijn hierdoor patiënten nooit helemaal blind. Bij milde, droge LMD verliest de patiënt meestal het centrale zicht nooit helemaal. Wel is een patiënt met natte LMD vaak aanzienlijk getroffen door een verlies van het centrale gezichtsvermogen. Lezen, gezichten herkennen op een afstand en met de auto rijden is moeilijker met de oogziekte, al zijn de meeste activiteiten van het dagelijks leven wel mogelijk. De patiënt krijgt wel te maken met een visuele handicap.Preventie van de oogaandoening LMD Een regelmatig oogonderzoek is nodig om zo snel mogelijk veranderingen in het gezichtsvermogen op te sporen. Daarnaast is een gezonde levensstijl belangrijk om het risico op het ontwikkelen van de oogziekte te verminderen. Dit houdt in dat de patiënt een gezond gewicht nastreeft, voldoende beweegt, een gezonde voeding nuttigt dat rijk is aan fruit en groenten en weinig dierlijk vet en niet rookt. Verder is een goede oogbescherming voor schadelijke UV-stralen aanbevolen. Lees verder
maandag, 20, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Rode neus: Oorzaken, symptomen en behandeling
Een rode neus is het meest bekend na een verkoudheid of griepje. Door het regelmatig afvegen van de neus, ontstaat namelijk een droge huid, wat roodheid met zich meebrengt. Daarnaast veroorzaken enkele andere, minder bekende aandoeningen en omgevingsfactoren een rode verkleuring van de neus. Afhankelijk van de oorzaak komt een rode neus één keer, periodiek of doorlopend voor. Dit symptoom is soms wel cosmetisch storend, maar zorgt in de meeste gevallen niet voor ernstige gezondheidsproblemen. Wanneer een persoon normaal gezien geen rode neus heeft en deze lang aanhoudt of optreedt in combinatie met andere tekenen, is het verstandig om een arts te raadplegen. Hij zet medicatie in of zorgt voor een medische procedure waardoor de klachten van de onderliggende ziekte verbeteren en de rode neus verdwijnt of vermindert. Rode neus door huid of bloedvaten De roodheid van de neus ontstaat door wijzigingen aan het oppervlak van de huid of aan de bloedvaten. Wanneer de huid geïrriteerd of ontstoken is, ontstaat een tijdelijke rode neus. Soms ontstaat een rode neus doordat de bloedvaten in de neus gezwollen of gebarsten zijn, hetgeen zorgt voor een rode of gezwollen neus. De behandeling van een rode neus hangt af van de oorzaak van de roodheid. Wanneer een probleem met de bloedvaten bijvoorbeeld aan de basis ligt van de rode neus, of wanneer een onderliggende chronische ziekte aanwezig is, helpen crèmes en medicijnen die op de huid aangebracht zijn niet. Andere medicamenteuze behandelingen en chirurgische procedures zijn dan vaak nodig.Allergieën en rode neus Allergieën zorgen vaak voor een rode neus. Door hooikoorts, stofallergieën en allergieën voor huisdieren moeten mensen meer niezen en krijgen ze een loopneus. Door het frequent afvegen van de neus, ontstaat irritatie aan de huid wat resulteert in een rood uiterlijk. Verder doen allergische reacties mogelijk de bloedvaten in en rond de neus zwellen of zelfs openbarsten onder de huid. Hierdoor ontstaat een gezwollen neus met een rood uiterlijk. Een andere mogelijkheid is dat de patiënt te maken krijgt met een allergische reactie op huidverzorgingsproducten en andere cosmetische producten. Door de huidirritatie ontstaat een rode, schilferige of jeukende huid. Indien de patiënt weet dat hij allergisch is voor bepaalde producten of omgevingsfactoren, is het verstandig om deze te vermijden. Verder zijn medicijnen in de vorm van antihistaminica beschikbaar voor het behandelen van allergische reactie. Sommige patiënten zijn gebaat bij het regelmatig reinigen van de neus met een zoutoplossing. Zachtjes met een zachte doek op de neus wrijven is een andere mogelijkheid ter preventie van irritatie en roodheid. Tot slot zijn vochtinbrengende crèmes voor sommige patiënten effectief, vooral bij een schilferige en droge huid.Droge huid en roodheid van neus Bij een zeer droge huid ervaren mensen sneller een rode en geïrriteerde neus. Dit gebeurt door het vaak afvegen van de neus, maar ook bij diverse huidaandoeningen zoals eczeem, een huidziekte met een droge en jeukende huid. Vaak is de roodheid slechts tijdelijk van aard maar opflakkeringen komen wel voor bij deze chronische huidziekte. Het is belangrijk om dikke vochtinbrengende crèmes te gebruiken bij een droge huid. Indien eczeem aan de basis ligt van een droge huid, dan zijn speciale eczeemcrèmes (E45) voorhanden. Verder zijn patiënten met eczeem soms gebaat met het uittesten van andere voedingsmiddelen, omdat sommige voedingsproducten mogelijk sneller opflakkeringen veroorzaken. Havermoutproducten zijn bijvoorbeeld voor vele patiënten met eczeem bijzonder heilzaam. Verder schrijft de arts soms bepaalde medicijnen voor om de ontsteking te verminderen of een overactief immuunsysteem te remmen. Steroïde crèmes zijn tevens inzetbaar, vooral bij een rode en jeukende neus. Voor een aantal patiënten gebruikt de arts fototherapie (behandeling via licht) zodat de klachten van eczeem verminderen. Het is tot slot belangrijk om andere allergenen (uitlokkende stoffen) en stress te vermijden. Zowel allergenen als stress veroorzaken of verergeren mogelijk eczeem.Erysipelas Erysipelas is een bacteriële infectie die meestal veroorzaakt wordt door groep A-streptokokken. Bij ongeveer één op de vijf patiënten verschijnt een vuurrode huiduitslag met een verhoogde rand op het gezicht waaronder de neus. De huidinfectie gaat vergezeld met een pijnlijke, verhoogde, brandende, gezwollen en rode huid. Blaarvorming is mogelijk bij de getroffen rode gebieden. Verder gaat de ziekte gepaard met koorts, koude rillingen en malaise (een algemeen ziek gevoel). De behandeling van erysipelas gebeurt door middel van antibiotica.Lupus en rode verkleuring van de neus Lupus (Systemische Lupus Erythmatosus) is een auto-immuunziekte waarbij het lichaam ten onrechte gezonde cellen aanvalt. Op de neus en wangen verschijnt bij ongeveer de helft van de patiënten een vlindervormige huiduitslag. De neus kent hierbij een rode en hobbelige verschijning. De systemische aandoening behandelt de arts met medicatie. Dit gebeurt met topische (op de huid aangebrachte) crèmes zoals bijvoorbeeld steroïden, retinoïden, antibiotica. Af en toe zijn ook systemische medicijnen nodig, die de patiënt via de mond (oraal) inneemt. Tot slot is het nodig om stress te verminderen of vermijden en ook uit de zon te blijven, daar deze omgevingsfactoren de klachten doen verergeren.Menopauze Vrouwen die in de menopauze zitten, ervaren vaak warme opwellingen. Wanneer deze 'hot flashes' zich voordoen, heeft het gezicht inclusief de neus een rode kleur.Rosacea en rode huidskleur aan neus Rosacea Rosacea is een huidziekte waarbij de huid rood en geïrriteerd is, en dan vooral in het gezicht. Patiënten gaan hierdoor sneller blozen op de wagen, maar dit verspreidt zich snel naar de neus, de ogen, de kin en andere gebieden van het gezicht en soms ook naar andere lichaamsgebieden. De bloedvaten van de patiënt vergroten hierbij sneller of zetten hierdoor meer uit, waardoor de klachten ontstaan. Waarom dit precies gebeurt, is niet goed geweten anno september 2017. Wel blijkt pittige voeding voor veel patiënten een risicofactor te zijn voor een verergering van de klachten. Deze huidaandoening is wel te behandelen, maar soms ontstaat een permanente roodheid op de huid. Het gebruik van zonnebrandcrèmes is sterk aanbevolen voor patiënten met deze huidaandoening. Verder telt dat ook bij rosacea patiënten stress of bepaalde voedingsmiddelen moeten vermijden. Daarnaast zijn bepaalde huidcrèmes een risicofactor voor de verergering van de symptomen. De arts zet meestal geneesmiddelen in die zwavel bevatten in combinatie met sommige antibiotica. Zijn bloedvaten zichtbaar door rosacea, dan schrijft de arts cardiovasculaire medicijnen in.Rhinophyma Rosacea is een huidaandoening waarbij roodheid en zwelling in het gezicht aanwezig is. Deze huidziekte presenteert zich vooral bij mannen, bijvoorbeeld als gevolg van de invloed van mannelijke hormonen (zoals testosteron). Onbehandeld leidt dit tot rhinophyma, ook gekend als een 'knolneus'. Bij patiënten met deze knobbelige en harde neus zijn zichtbare dunne en rode of dikke en paarse bloedvaten zijn. Deze chronische afwijking is niet te behandelen met traditionele behandelingen. De arts zet daarom een cosmetische behandeling in zoals cryotherapie (behandeling ia bevriezing), dermabrasie (dode huidcellen van het gezicht verwijderen), en laserchirurgie van de huid.Verwondingen Door een trauma aan de neus breken de bloedvaten onder de huid open, hetgeen zorgt voor een rood en gezwollen uiterlijk van de neus. Een recente neusoperatie, een stoot op de neus, cystische acne (huidaandoening met ontsteking van de talgklieren) en huidletsels veroorzaken allen een rode verschijning van de neus.Omgevingsfactoren en rode neus Medicatie Geneesmiddelen veroorzaken mogelijk een rode neus. Dit geldt bijvoorbeeld voor medicijnen voor de behandeling van diabetes mellitus (suikerziekte), en voor cholesterolverlagende geneesmiddelen (statines). Sildenafil (Viagra) veroorzaakt mogelijk ook een rood gezicht inclusief een rode neus. Verder staat het vitaminesupplement 'niacine' er om bekend om bij een aantal patiënten een rode verschijning van de neus te veroorzaken.Andere risicofactorenAndere risicofactoren voor de roodheid van de neus omvatten:Deze omgevingsfactoren zijn tijdelijk van aard en verdwijnen wanneer de omgevingsfactor verdwijnt. Patiënten met een dunne of bleke huid en zichtbare bloedvaten hebben vaker last van een rode neus als gevolg van de omgevingsfactoren. Het aanbrengen van afwisselend koude en warme verpakkingen vermindert de zwelling en roodheid. Lees verder
maandag, 20, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Polycysteus ovarium syndroom: Hormonale onevenwichtigheden
Het polycysteus ovarium syndroom is een hormonale endocriene aandoening die vrouwen in de vruchtbare leeftijd aantast. Door hormonale onevenwichtigheden krijgen vrouwen onder andere mogelijk een afwijkende menstruatieperiode alsook vruchtbaarheidsproblemen. Onbehandeld leidt de ziekte tot tal van complicaties, zoals hartziekten of diabetes mellitus (suikerziekte). Een snelle diagnose en behandeling is nodig om de symptomen te verhelpen en langdurige problemen te voorkomen. De behandeling bestaat uit een gewijzigde levensstijl, medicijnen en eventueel andere medische behandelingen, afhankelijk van de aanwezige symptomen. Synoniemen polycysteus ovarium syndroom Het polycysteus ovarium syndroom (PCOS) is ook bekend als ‘polycystisch ovarium syndroom'. Sommige artikelen melden tevens de termen ‘ovarium' en ‘syndroom' in één woord: ‘het polycysteus ovariumsyndroom' of het ‘polycystisch ovariumsyndroom'. De oude benaming van deze ziekte is ‘het syndroom van Stein-Leventha'.Functie eierstokken Een ovarium (oophoron, oöforon) is de medische term voor een eierstok. De eierstokken (vrouwelijke geslachtsklieren) zijn twee klierachtige lichamen van ongeveer vier tot vijf centimeter lang en één tot twee centimeter breed, die aan beide zijden van de baarmoeder in het bekken liggen. Ze zijn door een bindweefselachtige band met het bovenste deel van de baarmoeder verbonden. De vorming van de eicellen vindt plaats in de eierstokken (ovaria). De eierstokken produceren eveneens de vrouwelijke geslachtshormonen oestron (door de Graafse follikel) en progesteron (door het corpus luteum, geel lichaam).Epidemiologie endocriene aandoening Het polycysteus ovarium syndroom is de meest voorkomende hormonale afwijking bij vruchtbare vrouwen. Circa vijf tot tien procent van de vrouwen krijgt te maken met deze aandoening. De meeste vrouwen krijgen de diagnose wanneer ze twintig tot dertig jaar oud zijn, maar ook tienermeisjes zijn soms aangetast. Vrouwen met deze aandoening hebben tot slot vaak een moeder of zus die soortgelijke symptomen heeft.Oorzaken: Hormonale onevenwichtigheden en insulineresistentie Waarom de ziekte precies ontstaat, is anno september 2017 niet geweten. Mogelijk spelen genetische factoren een rol.Hormonale onevenwichtigheden De follikels in het ovarium zijn bij deze aandoening niet in staat om uit te groeien. Deze follikels veranderen bij de ziekte namelijk in cysten (abnormaal gevormde holten in lichaam). De cysten zijn niet schadelijk maar leiden tot hormonale onevenwichtigheden. Vrouwen met PCOS hebben namelijk een verhoogde concentratie androgeen (mannelijke geslachtshormonen) wat geproduceerd is door de eierstok of de bijnieren. Vrouwen krijgen met andere woorden geen eisprong (anovulatie) of een onregelmatige eisprong (onregelmatige ovulatie zoals een zware menstruatieperiode). Het verhoogde androgeengehalte zorgt tevens voor acne en een overmatige lichaamsbeharing.Insulineresistentie Insulineresistentie is een ander probleem bij deze ziekte. Wanneer het lichaam insuline niet goed gebruikt, stijgt de bloedsuikerspiegel (hyperglykemie). Na verloop van tijd verhoogt dit de kans op prediabetes en onbehandeld op diabetes mellitus (suikerziekte).Symptomen De aandoening treft vrouwen op een verschillende wijze. Vele mogelijke milde tot ernstige klachten komen tot stand bij het polycystisch ovarium syndroom. Daarnaast komt soms slechts één symptoom voor en soms zijn meerdere symptomen aanwezig. Ook wijzigen de tekenen soms. Dit zijn mogelijke symptomen:beharingsafwijkingen: mannelijk patroon van haarverdunning of kaalheid hirsutisme (overmatige haargroei op het gezicht en het lichaam: dikker en donkerder gezichtshaar en meer haar op de borst, de buik en de rug)een gewichtstoename en moeilijkheden met het verliezen van gewicht of overgewicht een hoge bloeddruk (hypertensie) een verminderd libido (zin in seks) huidafwijkingen zoals: insulineresistentie mentale problemen zoals: angst een depressie een laag zelfbeeldeen onregelmatige of afwezige menstruatieperiode (minder dan acht keer per jaar) onvruchtbaarheid pijn in het bekkengebied slaapapneuDiagnose en onderzoeken Lichamelijk onderzoek Nadat de arts de patiënte bevraagd heeft over haar klachten en een idee heeft over de frequentie en ernst van de menstruatieperiode, voert hij een grondig lichamelijk onderzoek uit. Hij bemerkt extra lichaamshaar en een hoge bloeddruk. De arts meet eveneens de lengte en controleert het gewicht om te zien of de patiënte een gezonde body mass index (BMI) heeft.Diagnostisch onderzoekHet polycysteus ovarium syndroom is door de aard van de symptomen erg moeilijk te identificeren, en een specifieke test is ook niet voorhanden. Een beeldvormend onderzoek in de vorm van een transvaginale echografie is wel essentieel. Hiermee is de arts in staat om een beeld te krijgen van onder andere de eierstokken wat de diagnose bevestigt. De vele cysten in de eierstokken zijn via een echografie namelijk zichtbaar als een kralensnoer. Daarnaast is een bloedonderzoek nodig wat informatie geeft over de hormoonwaarden in het bloed. Hij bemerkt een hoog androgeengehalte in het bloed, dat niet toe te wijzen is aan een andere aandoening.Differentiële diagnose De arts moet andere aandoeningen uitsluiten die onregelmatige of afwezige maandstonden met zich meebrengen zoals:Behandeling Vrouwen genezen niet spontaan van de ziekte. Wel is een behandeling mogelijk door middel van het aanpassen van de levensstijl, en het nemen van medicijnen en/of supplementen. Hierbij werken de huisarts, een endocrinoloog (hormoonspecialist), een fysiotherapeut, een gynaecoloog voor vruchtbaarheidsproblemen), een psycholoog en/of een voedingsdeskundige samen.LevensstijlWandelen en gewichtstraining vormen een goede basis voor het behandelen van de ziekte. Daarnaast is een goed slaappatroon nodig. Hierdoor is het lichaam beter in staat om insuline te verwerken. De gezondheid verbetert en de patiënte krijgt eveneens meer energie. Stress verminderen en stoppen met roken zijn andere adviezen; beide omgevingsfactoren leiden namelijk tot een verhoogd androgeengehalte wat bijdraagt aan de symptomen van PCOS). Verder is een hartgezonde voeding nodig: veel groenten, fruit, noten, bonen en volle granen. Een beperkte voedselinname van vlees, kaas en gebakken voedsel is verder aanbevolen.Medicijnen en supplementen Ook zet de arts mogelijk de anticonceptiepil in, want hierbij krijgt de vrouw wel een goede menstruatiecyclus. Hierdoor vermindert eveneens het risico op baarmoederkanker. Verder zijn medicijnen beschikbaar om hormonen zoals testosteron te blokkeren. Op deze manier vermindert de overmatige haargroei of het haarverlies. Mogelijk schrijft de arts vruchtbaarheidsmedicijnen voor voor vrouwen die juist zwanger wensen te worden. Helpen deze vruchtbaarheidsmedicijnen niet, dan is zijn andere behandelingsopties beschikbaar zoals in-vitrofertilisatie en chirurgie. Tot slot zijn sommige vrouwen gebaat bij psychotherapie.Complicaties polycystisch ovarium syndroom Als insuline niet goed gecontroleerd is, leidt dit mogelijk tot ernstige gezondheidsproblemen zoals:Prognose van aandoening bij vrouwen Meer dan de helft van de vrouwen met PCOS ontwikkelt diabetes mellitus type 2 voordat ze veertig jaar zijn.
maandag, 20, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Hartkloppingen: door stress, in rust, na eten en overgang
Hartkloppingen door stress komt vaak voor, evenals hartkloppingen tijdens de nacht. Bij hartkloppingen (palpitaties) voel je je eigen hart kloppen. Veel mensen schrikken ervan als ze hartkloppingen krijgen en denken dat het gevaarlijk is. Hartkloppingen kunnen worden veroorzaakt door bijvoorbeeld stress (het blijkt dat bij de meeste mensen die last hebben van hartkloppingen in rust dit uitgelokt wordt doordat ze een tijdlang veel stress hebben ervaren), angstgevoelens en psychische klachten, lichamelijke inspanning, medicatie, of -in zeldzame gevallen- een medische aandoening. Hartkloppingen kunnen evenwel ook optreden na het eten van een stevige maaltijd of veroorzaakt worden door hormonale veranderingen rond de overgang. Maar ook blowen of bovenmatig gebruik van nicotinekauwgom kunnen hartkloppingen uitlokken. Hartkloppingen zijn vaak onschuldig, maar kunnen soms ook duiden op een onderliggende aandoening die medische behandeling behoeft. HartkloppingenWat zijn hartkloppingen? Hartkloppingen verwijst naar een situatie waarin iemand zijn eigen hart voelt kloppen. Het hart bonst hevig, de hartslag is snel of juist onregelmatig. Je kan, bij wijze van spreken, je hart voelen kloppen in je keel, of het bonst in je borst of je hebt het gevoel dat er sprake is van een extra hartslag. De medische term voor hartkloppingen is 'palpitaties'. Veelal zijn hartkloppingen onschuldig, maar ze kunnen wel als hinderlijk worden beschouwd. Een enkele keer zijn hartkloppingen een uiting van een onderliggende aandoening of hartprobleem. Hartkloppingen komen voor bij mannen en vrouwen van alle leeftijden.Oorzaken: stress, alcohol, medicijngebruik Vaak kan er geen oorzaak van hartkloppingen worden gevonden. Veelvoorkomende oorzaken van hartkloppingen zijn:sterke emotionele reacties, zoals stress, boosheid of angst lichamelijke inspanning vermoeidheid cafeïne (deze stof komt van nature voor in koffie, en in kleinere hoeveelheden in thee, maar ook energiedrankjes, cola, ijsthee, chocolade en chocolademelk bevatten cafeïne) nicotine (het belangrijkste psychoactieve bestanddeel in tabak, maar deze stof zit ook in nicotinekauwgom, een hulpmiddel om te stoppen met roken) drugs (vooral cocaïne, maar als er veel THC -het actieve bestanddeel in cannabis- in de hasj of wiet zit kun je last krijgen van hartkloppingen, duizeligheid, flauwvallen, braken en hoofdpijn) alcohol (vooral in combinatie met roken en/of drugsgebruik) medicijngebruik (sommige schildklier- of astmamedicijnen of prednison) bepaalde voedingsstoffen, zoals sulfiet (komt van nature in bepaalde producten voor, maar kan ook aan levensmiddelen worden toegevoegd als conserveermiddel: E220 – E228)¹ en mononatriumglutamaat (smaakversterker E-621, Ve-tsin). koorts hormonale veranderingen tijdens de menstruatie, zwangerschap of overgang (opvliegers kunnen gepaard gaan met hartkloppingen) psychische klachten (hyperventilatie / paniekaanval) een stevige maaltijdHartkloppingen door stress Stress komt uit het Engels en betekent letterlijk 'druk' of 'spanning'. Met stress wordt spanning bedoeld die optreedt bij een (dreigende) verstoring van het evenwicht tussen draagkracht en draaglast. Stress treedt op wanneer een persoon zich moet aanpassen aan de eisen die de omgeving aan hem stelt of aan de eisen die we zelf stellen. Elke verandering maakt dat we ons moeten instellen op deze verandering. Stress wordt voor een belangrijk deel bepaald door onze interpretatie van de situatie en de inschatting van de eigen mogelijkheden. Stress treedt vooral op in situaties waarop we (menen) geen invloed te kunnen uitoefenen. Als we geen invloed kunnen uitoefenen op situaties of op onszelf, dan kunnen we ons hulpeloos en machteloos gaan voelen.StressreactieOp zich is een stressreactie goed en nuttig: het stelt ons in staat om in (bedreigende) situaties te 'vechten' of te 'vluchten'. De stressreactie wordt pas negatief als ze te langdurig, te frequent of te hevig optreedt. Door aanhoudende stress en onvoldoende herstelmogelijkheden, kunnen lichamelijke, psychische en gedragsmatige klachten optreden. Lichamelijke klachten zijn bijvoorbeeld verhoogde bloeddruk, slapeloosheid, droge mond, rugpijn, schouderpijn, trillende handen, stijve vingers en armen, en hartkloppingen. Bij psychische klachten kun je denken aan onder meer geestelijke vermoeidheid en neerslachtigheid en bij gedragsmatige klachten kan bijvoorbeeld overdadig eten of toenemend alcoholgebruik worden verstaan. Deze signalen zijn een teken van ongezonde stress. Het betekent dat de stress op een effectieve manier aangepakt moet worden om deze te verminderen. Hierdoor zullen de klachten ook afnemen. Hartkloppingen door een onderliggende aandoening Soms zijn hartkloppingen een teken zijn van een onderliggende medische aandoening, zoals een overactieve schildklier (hyperthyreoïdie) of een abnormaal hartritme. Hartritmestoornissen (aritmie) kunnen bestaan uit:een te langzame hartslag (bradycardie); een te snelle hartslag (tachycardie); en in overslagen (extrasystolen), een onregelmatig hartritme.Hartritmestoornissen kunnen niet alleen hartkloppingen veroorzaken, maar ook de volgende klachten:een licht gevoel in het hoofd, duizeligheid en soms kun je zelfs flauwvallen; moeheid en algehele malaise; pijn op de borst of benauwdheid.Hartkloppingen kunnen ook optreden bij aandoeningen zoals een longontsteking, bloedarmoede, allergische reacties, hoge bloeddruk en diabetes mellitus (suikerziekte), of bepaalde hartziekten (hartfalen of zuurstoftekort van de hartspier).Hartkloppingen in de nacht Sommige mensen hebben 's nachts last van hartkloppingen, wat soms gepaard gaat met zweten. Er zijn meerdere mogelijke oorzaken van hartkloppingen in de nacht.Nachtmerries of nachtelijke paniekaanvallen Een nachtmerrie kan een beangstigende ervaring zijn. Een enge droom kan je hartslag verhogen. Hoewel veel mensen hun droom of nachtmerrie niet kunnen herinneren als ze wakker worden, kunnen ze badend in het zweet wakker of zwaar ademend worden. Er zijn ook mensen die voornamelijk last hebben van paniekaanvallen in de nacht. Dit fenomeen staat bekend als een 'nocturnal paniekaanval'.Emotionele factoren Emotionele triggers als angst, stress of opwinding kan de hartslag verhogen doordat er meer adrenaline in het lichaam vrijkomt als gevolg van stimulatie van de vecht-of-vluchtreactie in het lichaam. Wanneer je angst of woede ervaart, vindt er een verandering plaats in je lichaam. Je hartslag, bloedsuiker en ademhaling gaan omhoog, zodat je lichaam meer zuurstof en energie tot zijn beschikking heeft.Hormonale veranderingen tijdens de menstruatie, zwangerschap en menopauze Tijdens de menstruatie, zwangerschap en menopauze, treden bij een vrouw veel hormonale veranderingen op. Deze hormonale schommelingen kunnen leiden tot een versnelde hartslag. Zo kunnen opvliegers gepaard gaan met hartkloppingen. Tijdens de zwangerschap stroomt er meer bloed door je lichaam, waardoor je hart harder moet werken. Als je rustig in bed of op de bank ligt, kun je soms je hart voelen kloppen.Hartkloppingen 's nachts door bepaalde geneesmiddelen of stoffen Hartkloppingen kunnen een bijwerking zijn van bepaalde geneesmiddelen. Veel bloeddruk en astma-medicijnen kunnen aanleiding geven tot een versnelde hartslag, vooral als ze worden ingenomen voor de nacht. Andere stoffen die de hartslag kunnen verhogen zijn sterk gekruid voedsel, alcohol, cafeïne, nicotine, en recreatieve drugs.Lage bloeddruk Je bloeddruk verlaagt meestal in rust en tijdens de nachtelijke uren, maar als het te laag is kan je hartslag versnellen om dit te compenseren. Mensen met een te lage bloeddruk (hypotensie) hebben dan ook vaak een snellere hartslag.Lage bloedsuikerspiegel Hartkloppingen als gevolg van een lage bloedsuikerspiegel kan gevaarlijk zijn. Een te laag bloedsuikergehalte wordt hypoglykemie of kortweg 'hypo' genoemd. Dit is een verschijnsel dat nagenoeg niet voorkomt bij gezonde mensen, maar vooral gezien wordt bij diabetici. Hypoglykemie uit zich in aanvallen van trillen, zweten, hartkloppingen, geeuwen en bewusteloosheid.Hart- en vaatziekten Hartkloppingen 's nachts kunnen een symptoom zijn van hart- en vaatziekten. Deze nachtelijke hartkloppingen kunnen wijzen op een kransslagaderziekte, een hartspieraandoening, een hartklepafwijking of een hartaanval.Andere factoren voor hartkloppingen in de nacht Hyperthyreoïdie (overactieve schildklier), diabetes, bloedarmoede, hoge koorts en uitdroging, kunnen ook leiden tot hartkloppingen 's nachts.Diagnose en behandeling hartkloppingen Vaak geen behandeling nodigHartkloppingen zijn meestal onschuldig en behoeven niet behandeld te worden. Vooral de eerste keer kun je erg schrikken van hartkloppingen en denken dat je een hartkwaal hebt.Wanneer contact opnemen met de huisarts bij hartkloppingen?Neem contact op met je huisarts om te overleggen, wanneer hartkloppingen niet overgaan terwijl je rustig zit, of als het gepaard gaat met andere klachten, zoals druk of pijn in de borst, benauwdheid, misselijkheid, flauwvallen en/of ongewoon hevig transpireren. Hij zal je lichamelijk onderzoeken en je vragen stellen over je klachten. Soms is verwijzing nodig naar het ziekenhuis voor verder onderzoek.Diagnostisch onderzoekDe cardioloog (hartspecialist) meet de bloeddruk en luistert met een stethoscoop naar het hart. In het ziekenhuis krijg je een elektrocardiografie 'ECG), in de volksmond een 'hartfilmpje' genoemd. Een holteronderzoek kan ook nodig zijn. Dat is een registratie van het hartritme door middel van een apparaat (Holterfoon), meestal gedurende 24 tot 48 uur. De cardioloog beoordeelt met dit onderzoek of je een hartritmestoornis hebt. Er kunnen ook andere onderzoeken worden uitgevoerd, zoals en coronaire CT angiografie (een methode om de kransslagaders rondom het hart te beoordelen), een echocardiografie (een onderzoek van het hart dat wordt uitgevoerd met behulp van ultra-geluidsgolven), elektrofysiologisch onderzoek (EFO, een onderzoek om hartritmestoornissen op te sporen en een ziekenhuisopname van 1 tot 2 dagen nodig is), en een röntgenfoto van de borstkas (een veelgebruikt onderzoek dat een hulpmiddel is bij het stellen van een diagnose bij hartproblemen).Behandeling van hartkloppingenAls er door de huisarts of cardioloog een onderliggende ziekte wordt vastgesteld, dan zal deze behandeld moeten worden. Wanneer er geen aandoening aan ten grondslag ligt, dan is het van belang om de triggers die (mogelijk) hartkloppingen bij jou veroorzaken uit je leven te bannen.Noot:Sulfiet wordt aan levensmiddelen toegevoegd om de groei van micro-organismen in levensmiddelen en oxidatieve verkleuring van levensmiddelen tegen te gaan. Sulfiet wordt onder meer toegevoegd aan salades, wijn, gedroogde vruchten, aardappels, theemengsels en tijdens de productie van bier. (Bron: Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit, NVWA) Lees verder
maandag, 20, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Zo voorkom je een verzwakkende verkoudheid
Verkoudheid houdt in dat de ademhalingswegen met een virus zijn besmet. Het is in principe een onschuldige ziekte, die meestal na een week vanzelf over gaat. Hoe kun je voorkomen dat je met het verkoudheidsvirus besmet raakt. En wat kun je doen, als het virus toch toe slaat, weer snel van die hinderlijke verzwakkende verkoudheid af te raken. Oorzaak van verkoudheid Een verkoudheid loop je sneller op als je extra vatbaar bent, door o.a. oververmoeidheid of slechtere voeding. Dus als je algehele conditie is verminderd. Vaak wordt beweerd dat als je onvoldoende goed tegen de kou gekleed bent of op de tocht staat, je een verkoudheid oploopt, maar dat is niet zo. Je kunt dus niet door het virus geïnfecteerd worden, uitsluitend door het koud te hebben. Wel is het zo dat je weerstand kan verminderen door constant last van de kou te hebben, waardoor het virus makkelijker gelegenheid krijgt om toe te slaan. Verkoudheid is wel een besmettelijke aandoening, het wordt bijvoorbeeld overgedragen door het schudden van een hand die net een hoest heeft tegengehouden. En niezen zonder de mond af te schermen kan ook tot infectie bij een ander leiden. Een verkoudheid verzwakt de weerstand van het lichaam. Daardoor krijgen andere virussen en bacteriën de kans om ook een aanval te doen. Er volgt dan een tweede (ernstiger) besmetting met bijvoorbeeld bronchitis, griep etc.Je kunt verkoudheid dus enigszins voorkomen door een goede weerstand op te bouwen via gezond te eten, regelmatig te leven en voldoende nachtrust te nemen. En door uit de buurt te blijven van mensen die reeds verkouden zijn en de besmetting kunnen overdragen.Symptomen en klachten Verkoudheid gaat dikwijls gepaard met een verstopte neus, hoesten en niezen. Daarnaast kan er ook sprake zijn van lichte verhoging, tranende ogen, koortsuitslag, oorpijn, keelpijn, pijnlijke lymfeklieren van de hals. Ook raakt vaak de voorhoofds- en kaakholte ontstoken, wat hoofdpijn en kiespijn kan geven. Als er reeds sprake is van een chronische benauwdheid of bij astma, kun je door de verkoudheid extra benauwd worden. Ook bij zuigelingen kan zich extra benauwdheid voordoen.Dokter en kinderen Bij kleine kinderen moet je natuurlijk extra voorzichtig zijn. Het is altijd verstandig de arts te raadplegen indien het kleintje:jonger is dan 4 maanden en het langer dan 1 dag, 38 graden of meer koorts heeft, jonger is dan 6 maanden en oorpijn heeft of moet hoesten, ouder is dan 6 maanden en langer dan 5 dagen hoest, 6 tot 24 maanden oud is en langer dan 24 uur oorpijn heeft, ouder dan 2 jaar is en langer dan 3 dagen oorpijn heeft.Kinderen geen pijnstillers geven die acetylsalicylzuur bevatten. Kinderen met waterpokken of griepverschijnselen mogen deze stof onder geen beding binnenkrijgen, i.v.m. verhoogde kans op het syndroom van Reye. Een paracetamol is wel o.k.Dokter en volwassenen De dokter in principe raadplegen bij:langer dan 5 dagen koorts, bij benauwdheid en veel slijm ophoesten, langer dan 5 dagen (eenzijdige) pijn in de bovenkaak, kiespijn, kauwpijn, of pijn bij voorover bukken, sprake is van een tweede temperatuurverhoging.Tips Te vaak en te intensief snuiten prikkelt het neusslijmvlies en leidt ertoe dat het besmette slijm in de oren en voorhoofdsholten kan komen. Eigenlijk is slijm ophalen verstandiger dan snuiten. Stomen onder een handdoek is misschien prettig en verlichtend, maar bewijs dat het helpt is er niet. In ieder geval is het stomen bij jonge kinderen af te raden. Verkoudheid is niet sneller te genezen met geneesmiddelen; het is gewoon een kwestie van uitzieken. Alleen de symptomen kunnen verlicht worden. Bij koorts en pijn eventueel een paracetamol innemen.Verstopte neus en hoesten Zowel voor volwassenen als kinderen heeft een apotheker geschikte middelen (vaak zoutoplossingen) die de neusverstopping kan bestrijden. Neusdruppels kunnen bij langdurig gebruik averechts werken en zelfs schade aan het neusslijmvlies veroorzaken. Niet langer dan 7 dagen achter elkaar gebruiken. Tegen een irritante hoest bestaan verzachtende hoestdempende middelen. Lees verder
zondag, 19, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid
Voorkom vieze lucht uit je mond en zweetgeur rond de oksels
Heel gênant als je iemand tegen komt die vies uit z'n mond ruikt of andere vervelende lichaamsgeuren produceert. Je vraagt je af of diegene zich bewust is van de stank die hij/zij via mond of zwetende oksels verspreidt. Wat kun je eigenlijk doen tegen een onfrisse adem en een vieze zweetlucht, terwijl je toch elke dag je tanden poetst en je oksels wast. Gênante kwalen Er zijn veel kwalen die een mens niet graag met anderen bespreekt, omdat je je daarvoor toch enigszins schaamt. Je gaat er zelfs niet graag voor naar de dokter als de klachten niet al te ernstig zijn. Typisch voorbeeld is een vieze adem, of een stinkende zweetlucht vanwege transpirerende oksels. Als je geluk hebt, ben je daar op gewezen door je partner of een andere vertrouwd persoon uit je directe omgeving. Want hoe kun je er in vredesnaam zelf achterkomen dat je een onfrisse adem produceert.Sterke lichaamsgeur Sommige personen hebben last van sterk ruikende oksels. Ondanks dat zij hun lichaam dagelijks goed met zeep wassen, deodorant gebruiken en hun kleding goed wassen, blijven zij die penetrante geur verspreiden. Logisch dat het je zelfvertrouwen aantast, en je contact met anderen gaat vermijden, als je die nare lucht niet kunt verdoezelen voor de omgeving.Oorzaak en oplossing Normaal gesproken is vers transpiratievocht op een schoon lichaam vrijwel reukloos. De enige (aangename) lucht die het frisse zweet normaal verspreid is bedoeld om de andere sekse mee aan te trekken. Een frisse zweetoksel werkt libido verhogend. Sommige personen dragen echter de Coryne-bacterie, en die produceert via die transpiratie een nare lucht. Een oplossing kan zijn om een deodorant te gebruiken die tevens een antitranspiratie werking heeft. Biedt dat geen goed resultaat dan blijft alleen nog een bezoek aan de huisarts over. Een dermatoloog kan botoxinjecties geven bij overactieve zweetklieren, om de zweetproductie te verlagen. De Coryne-bacterie is te bestrijden met een antibiotica-lotion.Slechte adem Een stinkende adem is voor een ander persoon vaak echt een grote afknapper. Het valt nu eenmaal niet mee een goed gesprek, of een intieme relatie aan te gaan met iemand die sterk uit z'n mond ruikt. Het vervelende is dat er bovendien een taboe heerst op dit verschijnsel, wat betekent dat je het aan die ander eigenlijk niet durft te noemen. Uiteraard mag je wel verwachten dat je partner je er op attent maakt, net zoals kinderen en ouders dat over en weer ook horen te doen. En misschien durf je het iemand wel te mailen als je het niet rechtstreeks wilt vertellen.Oorzaak en oplossing De medische benaming voor een slecht ruikende adem is halitose. Een teveel aan bacteriën in de mond is vaak de oorzaak van de klacht. Deze bacteriën bevinden zich grotendeels op de tong. Een witte aanslag op de tong kan daarvan een aanwijzing zijn. De bacteriën eten eiwitten uit etensresten, en produceren daarbij zwavelverbindingen die de stank afgeven. De oplossing is om je mond zo schoon mogelijk te houden, bijvoorbeeld met een speciale tongreiniger, een mondspoel product, een mondgel of een mondwater die de bacteriën doodt zoals Listerine. Als de klachten daarmee niet verdwijnen dan kan er ook iets mis zijn met maag of darmen. Maar ook keel- of tandontsteking kan voor een vieze lucht zorgen. Raadpleeg zonodig tandarts of huisarts. Maar begin sowieso om driemaal per dag je tanden te poetsen en dagelijks te flossen. Ook het poetsen van de tong is heel zinvol, omdat die laag met vieze bacteriën zich nu eenmaal vast hecht op de tong. Het scheelt al heel wat door de tong goed schoon te houden. Als je veel rookt ruikt je mond en adem dikwijls als een vieze asbak. Een extra reden om met die verslaving proberen te stoppen. Ook als je stevig aan de alcohol bent geweest, ruikt een nuchtere gespekspartner die typische dranklucht via je mond. Lees verder
zondag, 19, november, 2017
Source: InfoNu Mens en Gezondheid

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *