Boeken

 

   Bol.com      123Tijdschrift        NationaleTijdschriftenBon        BoekenCentrum      Bekijk nu
Van alle manieren om te sterven, en die zijn talrijk, zo hebben de afgelopen twee dagen geleerd, is vertrappeld worden door een koe met een oriëntatiestoornis in de kop en de schrik in het lijf veruit de lulligste. Nog voor de hersens van Ruth Gautry de kans hebben gehad om haar leven met een rotvaart te recapituleren, is het witte gevaarte met de zwarte vlekken haar al voorbijgesneld, een puffende politieagent in zijn kielzog. De zware uier van het dier banjert hevig van links naar rechts terwijl het al loeiend en kwistig met donkerbruine vlaaien strooiend zijn belager van zich probeert af te schudden.Bella's vlucht is van korte duur. Een dertigtal meter verderop, ter hoogte van het stadhuis, richt de puffende agent zijn dienstwapen en schiet haar met één schot in de achterkant van de kop tegen de vlakte. Ruth staat als aan de grond genageld. Een haar of zelfs minder heeft het gescheeld, beseft ze, of ze had er het hachje bij ingeschoten. 'Dood door koe.' Een prikkelende krantenkop zou het wel zijn, een epitaaf waarmee je als dode zou kunnen leven veel minder.'Dat was op het nippertje,' roept de agent, die staat uit te hijgen van zijn sprint.'Dat kun je wel zeggen,' repliceert Ruth laconiek, zonder haar redder te bedanken.'Als ik het uitschot te pakken krijg dat dit heeft gedaan, dan...' foetert die, maar Ruth heeft zich al omgedraaid en ze zet haar weg voort.Ze laat de zieltogende koe, de uitgeputte agent en het stadhuis achter zich en daalt de straat af, in de richting van de rivier. Steekt over en loopt naar de ingang van de bibliotheek, een van de gebouwen die aan de hulpdiensten zijn toegewezen om de slapers te herbergen. Wat ooit een oord was waar iedereen kennis en verwondering kon vergaren, is verworden tot een rusthuis in de letterlijke betekenis van het woord. Hetzelfde geldt voor de schouwburg, de twee stadsbioscopen en zowat elk hotel, elke sporthal en elke feestzaal in Pest en deelgemeenten die aan meer dan honderd slapenden onderdak kunnen bieden.*Terwijl Ruth in de kilte wacht op de man die haar zal laten zien hoe het er in de bibliotheek aan toe gaat, probeert ze in haar hoofd klaarheid te scheppen over het voorval dat sinds zaterdag de Slaap wordt genoemd. Wat er precies is gebeurd en wie er de verantwoordelijkheid voor draagt, is onduidelijk. De Belgische regering, toch wat daarvan overblijft, hult zich in een oorverdovend stilzwijgen. De waarnemend premier, die het hoogste politieke ambt van het land bekleedt omdat iedereen die boven hem op de ladder stond in slaap gesukkeld is, hield het bij een gortdroge mededeling.DelenTijdens het zappen stelde ze vast dat wereldwijd een consensus was bereikt om zo weinig mogelijk informatie te lossen. In een speciale uitzending van de openbare omroep verklaarde de voormalige staatssecretaris tegen Asiel en Migratie dat hij ervan overtuigd was dat de interimregering er alles aan zou doen om de situatie voor iedereen 'zo draaglijk mogelijk' te maken. Dat 'plunderaars en oproerkraaiers meedogenloos zouden worden opgekuist', voegde hij-die-voordien-gewoon-bij-de-voornaam-werd-genoemd er fijntjes aan toe. 'Dit is een ongeziene situatie. Wie er misbruik van maakt voor eigen gewin zal daarvan de gevolgen moeten dragen.' Hij zei het zoals zo vaak met een aan arrogantie grenzende vastberadenheid, maar gaf geen enkele aanwijzing over hoe en met welke middelen hij de klus zou klaren. Een donkere jongen met blauwige ogen van de sportredactie die noodgedwongen insprong, liet het na om de kersverse eerste minister kritische vragen te stellen.Een gemiste kans, dacht Ruth. Ze zou het anders aangepakt hebben, hem het vuur aan de schenen hebben gelegd. Tijdens het zappen stelde ze vast dat wereldwijd een consensus was bereikt om zo weinig mogelijk informatie te lossen. Aan de andere kant van de oceaan waarschuwde de Amerikaanse vicepresident met de spierwitte haren voor voorbarige conclusies, al vroeg hij zich wel hardop af waarom Rusland de week ervoor massaal troepen aan de grenzen met de Baltische staten had geposteerd. Voorts riep hij op tot gebed, doorgaans de laatste strohalm waaraan mensen die beseffen dat iets hun petje te boven gaat zich vastklampen.DelenElke politieke of spirituele leider die niet door de Slaap was overmand, had een dag na de feiten wel iets te zeggen, maar wijzer was Ruth er niet van geworden. Een gesjeesde dictator beschuldigde vanuit een Noord-Koreaanse studio met een jarenzeventigdecor in saaie kleuren de Verenigde Staten van een regelrechte provocatie, die op gepaste wijze zou worden beantwoord. Intussen predikte de secretaris-generaal van de Verenigde Naties geduld, vreedzaamheid en medeburgerschap. Hij deelde ook mee dat volgens een heel ruwe schatting slechts tien procent van de wereldbevolking aan het fenomeen was ontsnapt. Onder hen vreemd genoeg vrijwel geen kinderen, las hij met een knak in de stem af van een blad papier dat hij door zijn trillende handen nauwelijks onder controle kreeg. Nagenoeg iedereen van nul tot veertien was door het fenomeen getroffen, wist hij, en in de schoot van zwangere vrouwen roerden mensen-in-wording zich niet meer. Hij noemde het een beproeving, een tragedie die tegelijk een scharniermoment in de geschiedenis van de mensheid kon worden. Zijn blik verried dat hij de grootste moeite had om zijn eigen woorden te geloven.De man in het lange gewaad die de paus verving, zag er moe, wat bedremmeld en vooral heel oud uit, en had het in vier talen waarvan hij alleen het Italiaans echt beheerste over een moment van lijden maar ook van zegening, over een kans op verzoening tussen mensen in het algemeen en geloofsgemeenschappen in het bijzonder.Elke politieke of spirituele leider die niet door de Slaap was overmand, had een dag na de feiten wel iets te zeggen, maar wijzer was Ruth er niet van geworden. Het waren stuk voor stuk routineuze verklaringen. Verplichte nummertjes, broedsels van bedreven, inderhaast opgetrommelde speechschrijvers die de gemoederen moesten bedaren, maar ook niet meer dan dat.*Het was uit noodzaak dat ze zich tot het internet wendde, een medium waarmee ze een haat-liefdeverhouding had. Handig, dat wel, maar vol bedrieglijke nonsens. Al snel merkte ze dat het uiterst dunbevolkte web was ingenomen door beroepsfantasten die de potsierlijkste theorieën hadden bedacht en die staafden met argumenten die kant noch wal raakten.'De grootste aanslag door IS tot nu toe,' schreef een Britse blogger, 'tegelijk hun laatste stuiptrekking en hun magnum opus.'DelenWat er dan wel aan de hand was, daarover tastte ze in het duister. Een virus dat wel heel willekeurig te werk ging? De natuur die wraak had genomen voor de wijze waarop ze decennialang stiefmoederlijk was behandeld?'Een actie van ecoterroristen met als bedoeling de overbevolking tegen te gaan,' meende een bejaarde moraalfilosoof uit Gent die al jarenlang een lans breekt voor een wereldwijd kinderquotum. 'En net daarom een noodzaak voor onze uitgeputte planeet, jammer genoeg,' besloot hij zijn ellenlange maar goed beargumenteerde betoog.'De Illimunato,' kribbelde een dyslectische Amerikaan van wie Ruth zich herinnerde dat hij destijds 9/11 eerst in de schoenen van de familie Rotkind en daarna in die van George Sjoros had proberen te schuiven.'Een straf van God, slechts de eerste van vele plagen die de wereld in de komende weken zullen treffen,' daar was een diepgelovige vrouw uit de Amerikaanse Bijbelgordel van overtuigd.Nergens las Ruth iets wat enigszins plausibel leek, en al na een halfuurtje op het web trok ze zich terug in haar zithoek met een boek van J.G. Ballard dat ze niet zou openslaan en een fles wijn die ze tot op de bodem zou ledigen. Daar, klinkend op het einde van de dingen zoals ze die tot dan toe had gekend en starend naar niets in het bijzonder, kwam ze tot haar eigen conclusies. Dat wat een dag geleden was gebeurd te groot en te wijdverspreid was om het werk van mensen te zijn. Dat een fictieve godheid niet degene was die ze met de vinger kon of wilde wijzen. Wat er dan wel aan de hand was, daarover tastte ze in het duister. Een virus dat wel heel willekeurig te werk ging? De natuur die wraak had genomen voor de wijze waarop ze decennialang stiefmoederlijk was behandeld? Ze nam de vragen mee naar bed, en ook toen ze haar hoofd diep in haar hoofdkussen had begraven, moest ze de antwoorden erop schuldig blijven.
maandag, 20, november, 2017
Source: Knack.be
'De klassieke verhouding is: de auteur schrijft, de uitgever doet de rest. Maar we zijn op het punt gekomen dat de auteur alles moet doen. Dat is niet goed. Boeken gaan om 'mensen', maar steeds meer zitten auteurs binnen uitgeverijen aan tafel met boekhouders. Ik vind dat niet goed. Het is een raar vak geworden. Je moet al bijna eerst een bekende Vlaming zijn, dan kan je een tuinboek of een kookboek schrijven. Voor beginnende auteurs is het heel moeilijk. Vaak komen die zelfs niet meer toe aan een tweede of derde boek. Of ze geven het uit in eigen beheer, maar dat is zo eenvoudig allemaal niet. Dat gaat dikwijls mis', aldus Aspe, die het zijn plicht vindt om daar iets aan te veranderen. Aspe praat met investeerders. Deze week rondt hij die gesprekken af. 'Ik heb het hier al met heel wat mensen over gehad. Ook grote auteurs. Ik heb een heel goed team verzameld. Het concept is helemaal klaar, we moeten het alleen nog uitrollen. Dat het finaal allemaal niet doorgaat, dat risico zit er nog altijd in. Maar ik denk het niet. We zitten goed op koers.'
maandag, 20, november, 2017
Source: Knack.be
Dat Karin Heremans er haar missie van heeft gemaakt om scholieren te behoeden voor radicalisering, weten we zo onderhand wel. De titel van haar nieuwe boek, Mijn kleine jihad, ligt dan ook volledig in de lijn der verwachtingen. Veel interessanter is de ondertitel: Gedeelde waarden voor de samenleving. Voor de directrice van het Koninklijk Atheneum Antwerpen is een sokkel van gemeenschappelijke waarden namelijk de sleutel om jonge mensen te wapenen tegen de lokroep van extremisten allerhande. ...
zaterdag, 18, november, 2017
Source: Knack.be
Natuurlijk vlieg ik nooit met Ryanair', roept hij verontwaardigd uit, terwijl hij zijn jas over een stoel hangt. 'Ik ken geen enkele Ier die met Ryanair vliegt! Geen énkele Ier vliegt met Ryanair! Wij weten wel beter.' Ondanks een absolute rotdag en een scheurende honger heeft Colm Tóibín (spreek uit: Too-bien, nadruk op de tweede lettergreep) er schik in. Zijn vermaledijde vlucht heeft een hopeloze vertraging opgelopen en Tóibín arriveert dus uren te laat in literatuurhuis Passa Porta, waar hij later op de avond een lezing geeft. ...
zaterdag, 18, november, 2017
Source: Knack.be
[unable to retrieve full-text content]De klassieker 'Alleen in Berlijn' van Hans Fallada toont het verzet van de kleine man tegen de grote repressie. Ludo Bekkers herlas het boek en ziet parallellen met een recent nieuwsfeit.
woensdag, 15, november, 2017
Source: Knack.be
Onno Bloms Het litteken van de dood, de pas verschenen biografie van Jan Wolkers (1925-2007), is mede door de uitgebreide belangstelling in de media razendsnel een verkoopsucces geworden. Dat een in Nederland ongekend populair auteur als Jan Wolkers een biografie heeft gekregen die op een groot publiek is gericht, is begrijpelijk. Het knappe aan zijn beste werk is immers dat het toegankelijk is, maar niet eenvoudig. Wolkers' taal is helder en levendig, en zit tegelijkertijd geraffineerd in elkaar. Hij is een geboren verteller, maar stopt zijn romans en verhalen vol beelden en motieven, die er diepgang aan verlenen....
dinsdag, 14, november, 2017
Source: Knack.be
De Vlaamse auteur ontvangt een bedrag van 50.000 euro en een sculptuur. Op de erelijst van de ECI Literatuurprijs volgt hij Martin Michael Driessen op, die vorig jaar het pleit won met Rivieren. 'De jury kiest voor een helder geschreven boek dat het anekdotische overstijgt, een boek dat raakt aan het onzegbare en ons leert dat we niet moeten zoeken naar de waarheid, maar naar de bron', zegt Thom de Graaf in het persbericht dat volgde na de bekendmaking op de Nederlandse televisie. De overige vijf genomineerden krijgen elk 5.000 euro. Aan Vlaamse zijde waren ook Annelies Verbeke, met Halleluja, en Peter Terrin, met Yuca, genomineerd. De drie Nederlanders die het niet haalden zijn Huub Beurskens (Eindeloos Eiland), Daniël Rovers (De waren) en Marijke Schermer (Noodweer). De ECI Literatuurprijs is de bekroning voor het beste Nederlandstalige literaire boek in de categorieën fictie en non-fictie van het afgelopen jaar. De ECI Literatuurprijs wordt jaarlijks uitgereikt door een jury van beroepsrecensenten uit Nederland en Vlaanderen. De prijs was vroeger bekend als de AKO Literatuurprijs. Eerder op de avond ontving Koen Peeters ook de Lezersprijs, die dit jaar voor de tweede maal werd uitgereikt. Hiervoor krijgt hij een geldprijs van 10.000 euro. Ook vorig jaar gingen beide prijzen naar dezelfde schrijver.
donderdag, 9, november, 2017
Source: Knack.be
De kans is groot dat wij tijdens ons leven nog geconfronteerd worden met de verwoestende gevolgen van de opwarming van de aarde - iets waar de mens deels zelf verantwoordelijk voor is. Maar wist u ook dat het zou kunnen dat robots onze job afpakken en een eigen bewustzijn krijgen, waardoor ze ons helemaal niet meer nodig hebben? En is het u ook al opgevallen dat de gelijkenissen tussen het interbellum en deze tijd wel héél duidelijk zijn? Om van het consumentisme, dat van ons zielloze wezens in plaats van actieve burgers maakt, nog maar te zwijgen. ...
donderdag, 9, november, 2017
Source: Knack.be
Dat deelde de jury mee. Het verhaal gaat over de moord op een gezin en de enige overlevende van het drama. Het boek is geïnspireerd op een waar gebeurd verhaal, dat Jaenada als een onderzoeksjournalist tot op de bodem tracht uit te spitten.Met "La Serpe" (niet in het Nederlands vertaald) zet Jaenada zijn reeks romans voort, waarin hij zich bezighoudt met echte verhalen over moorden en misdaden. De prijs, waaraan geen geld is verbonden, behoort tot de belangrijkste literatuurprijzen van Frankrijk en wordt sinds 1904 door een vrouwelijke jury toegekend.
woensdag, 8, november, 2017
Source: Knack.be
Gechargeerde boeken, ik hou daarvan. Natuurlijk heft de satirische ondertoon de onvermijdelijke ongeloofwaardigheid op, maar de kern van het betoog blijft bewaard: zoals het gebrek aan toepassingsmogelijkheden van de wetenschappen de parodie van Jonathan Swifts Laputa in Gulliver's Travels overleeft, zo blijft ook de driedubbele waarschuwing in Het Brussel Syndroom overeind ondanks de bijna lachwekkend gelijktijdige ontvoering van zes Europese commissarissen....
woensdag, 8, november, 2017
Source: Knack.be
[unable to retrieve full-text content]Valeria Luiselli schreef met Vertel me het einde een van de urgentste boeken van dit jaar. Een gesprek met de Mexicaanse auteur over 'fucking' puriteins Amerika, trage Italianen, en - jammer genoeg onvermijdelijk - Donald Trump.
dinsdag, 7, november, 2017
Source: Knack.be
In het VPRO-radioprogramma 'Nooit meer slapen' maakte juryvoorzitter Maaike Meijer de bundels bekend. De beste Nederlandstalige dichtbundels van het afgelopen jaar zijn 'Binnenplaats' van Joost Baars, 'Nachtroer' van onze landgenote Charlotte Van den Broeck, 'Vonkt' van Marije Langelaar, 'Ja Nee' van Tonnus Oosterhoff en de bundel 'Leger' van Mieke van Zonneveld. De winnaar wordt op 25 januari bekendgemaakt in Diligentia in Den Haag en ontvangt een bedrag van 25.000 euro. Het is de start van de Poëzieweek 2018 die als thema 'Theater' heeft.
dinsdag, 7, november, 2017
Source: Knack.be
[unable to retrieve full-text content]Er is eigenlijk één dwangmatig thema in het hele oeuvre van Gerritsen en haar 25 miljoen verkochte boeken. De mens is een (zelf)bedrieglijk wezen, gestuurd door oncontroleerbare (kwade) krachten die van de werkelijkheid een schijntoneel maken. Elke dieperliggende waarheid kan alleen vertekend tot ons komen.
maandag, 6, november, 2017
Source: Knack.be
Hij krijgt de prijs voor zijn bij Actes Sud verschenen boek "L'Ordre du jour". Dit heeft juryvoorzitter Bernard Pivot bekendgemaakt."L'ordre du jour" is een aangrijpend verslag van Hitlers weg naar de macht, de Anschluss en de steun van de Duitse industriëlen aan de oorlogsmachine van de nazi's. "Ik ben nog altijd verrast. Dit doet me heel veel plezier", aldus Vuillard in een eerste reactie. Volgens de jury slaagt Vuillard er in zijn lezers bekende historische feiten op een andere manier te leren kennen. "In slechts 160 pagina's schrijft hij met een nauwgezette blik -niets is uitgevonden, alles is echt- meesterlijk over deze 20e-eeuwse Europese tragedie. Hij bewijst dat geschiedenis altijd een andere manier is om naar het heden te kijken", zo klinkt het. De al even prestigieuze Renaudot-prijs is toegekend aan Olivier Guez voor "La disparition de Joseph Mengele", een roman die een hallucinant maar waarheidsgetrouw beeld schetst van de laatste jaren van de "Engel des doods".
maandag, 6, november, 2017
Source: Knack.be
Zijn imago kan hem duidelijk geen snars schelen. Met dat haar tot op zijn schouders, zijn marginale oorbelletje, zijn eenvoudige witte T-shirt en al tien jaar datzelfde zwarte brilmontuur ziet de drieëndertigjarige Bastien Vivès eruit als een overjaarse informaticastudent. Een slungel. Maar schijn bedriegt: in de Brusselse kantoren van zijn uitgever Casterman nemen we plaats tegenover misschien wel de hardest working man in de Europese stripbusiness. ...
maandag, 6, november, 2017
Source: Knack.be
De 81ste Boekenbeurs heeft tijdens de eerste acht dagen en de voorafgaande openingsavond al 91.000 bezoekers gelokt. Boek.be paste dit jaar de kalender aan door de beurs tot 11 november te laten duren maar tussendoor wel drie dagen te sluiten - van maandag 6 tot woensdag 8 november. Zo hoopt de organisator minder al te rustige dagen te hebben op werkdagen en in totaal op een hoger bezoekersaantal te eindigen.Volgens Boek.be zijn standhouders en organisatoren alvast tevreden over de opkomst en boekenverkoop tot dusver. 'De Boekenbeurs blijft hét evenement waar lezers hun auteurs in levenden lijve ontmoeten en boeken laten signeren', klinkt het. Onder meer het Ateljee waar auteurs en illustratoren present tekenden, deed het goed.De blikvangers van deze 81ste editie zijn buitenlandse publiekstrekkers als Paula Hawkins, Nicci French en Arun Gandhi en populaire Vlaamse auteurs als Sandra Bekkari, Marc De Bel en Pascale Naessens.
maandag, 6, november, 2017
Source: Knack.be
[unable to retrieve full-text content]'Het is de context die monsters kweekt', zo zegt Gideon Rottier aan het begin van de nieuwe roman van Tom Lanoye. Maar die context is een verzinsel, in de eerste plaats omdat er in dit boek op korte tijd meer aanslagen gepleegd worden, in Vlaanderen alleen al, dan het afgelopen decennium in geheel West-Europa.
vrijdag, 3, november, 2017
Source: Knack.be
Als jongeman stond de Britse poëziekenner William Sieghart aan een kruispunt in Londen. Plots stak de man naast hem over en werd gegrepen door een auto. Hij lag bewusteloos op straat en Sieghart probeerde hem, samen met een andere voorbijganger, te reanimeren. Met succes. Maar nadien bleef Sieghart verdwaasd en met bebloede handen achter. Goed voor een klein trauma, ware het niet dat het gedicht Ambulances van Philip Larkin door zijn hoofd schoot. Als hij een kenner van de Nederlandstalige poëzie was geweest, had hij misschien troost gevonden in het Verjaardagsvers dat Herman de Coninck schreef voor zijn overleden vrouw ('En toen je naast de weg lag in de wei, / wat had je allemaal niet gebroken, / je benen, je ribben, je ogen, mij.'). Maar het werd dus Larkin. En vanaf dat moment werd Sieghart een overtuigd verspre...
donderdag, 2, november, 2017
Source: Knack.be
'Waarom haten ze me toch zo?' vraagt de blanke Lucy zich af nadat ze bruut is verkracht door zwarte overvallers. 'Het is de geschiedenis die door hen spreekt', antwoordt haar vader. 'Een geschiedenis van fouten. Misschien helpt het om het zo te bekijken.'Het is dan ook niet zo vreemd dat nogal wat (blanke) Zuid-Afrikanen het moeilijk hadden met Disgrace (in het Nederlands vertaald als In ongenade), de bekroonde roman van hun landgenoot J.M. Coetzee. Volgens hen benadrukte de schrijver weer eens de historische schuld van de Afrikaners en zou hij zelfs suggereren dat ze beter en masse konden emigreren.DelenIn ongenade: 'Dat het boek de Zuid-Afrikaanse gemoederen zo verhitte, mag geen verrassing zijn'Maar ook in de ogen van zwarte Afrikanen, en dan vooral politici van het ANC (de leidende politieke beweging in Zuid-Afrika, nvdr.), vond de roman geen genade. Want was het verhaal van de latere Nobelprijswinnaar in wezen niet ouderwets racistisch en had hij niet elk bestaand cliché over de gewelddadige aard van zwarte machomannen vanonder het stof gehaald?Dat In ongenade de gemoederen eind jaren negentig zo verhitte, mag geen verrassing zijn. Zuid-Afrika kende toen daadwerkelijk een golf van overvallen op 'witte' boerderijen, waarbij boerenfamilies werden beroofd, verkracht en gefolterd. Volgens de boeren een poging van zwarte landgenoten om hen van hun land te verjagen, volgens zwarte politici een gevolg van de manier waarop ze hun zwarte knechten behandelden. Om maar te zeggen dat het boek voor interpretatie vatbaar is, en daardoor allesbehalve ongecontesteerd.In ongenade vertelt het verhaal van David Lurie, een cynische literatuurprofessor aan een hogeschool in Kaapstad, die in ongenade valt als hij een relatie aanknoopt met een jonge studente. In plaats van een publieke knieval te doen, neemt hij ontslag en trekt hij naar de Oost-Kaap, waar zijn lesbische dochter Lucy in haar eentje een bescheiden boerderij runt.Daar worden ze overvallen door drie zwarte mannen, die met een smoesje zijn binnengeraakt. Lucy wordt door de mannen verkracht, haar vader wordt met spiritus overgoten en in brand gestoken. Allebei reageren ze totaal anders op die gruwel. Lucy, die zwanger blijkt te zijn, besluit het kind van een van haar verkrachters te houden, weigert klacht tegen hen in te dienen en blijft op de boerderij wonen. Tot groot onbegrip van haar vader, die gaat werken in een dierenkliniek waar hij straathonden een dodelijk spuitje geeft.Tien jaar na de publicatie in 1999 werd In ongenade verfilmd als Disgrace door de Australische regisseur Steve Jacobs en zijn vrouw, scenarioschrijfster Anna-Maria Monticelli. De gelijknamige film, met een weergaloze John Malkovich als David Lurie en de verdienstelijke Zuid-Afrikaanse Jessica Haines in de rol van Lucy, is beklijvend, onthutsend en wrang. Net als het boek. Nogal logisch, want het script volgt de roman gedwee. De film voegt er zelfs iets aan toe wat Coetzee onmogelijk even overtuigend had kunnen beschrijven: de bedwelmende Zuid-Afrikaanse landschappen.Maar toch is het boek - u raadt het al - beter dan de film, en dat komt vooral door David Lurie. Hoewel de roman in de derde persoon is geschreven, zit je als lezer de hele tijd in het hoofd van de eigengereide vijftiger.We zien de gebeurtenissen door zijn ogen, elke scène wordt gelardeerd met zijn betweterige cynisme, onbehagen en (uiteindelijk) doodsangst. Die blik is net wat de roman zo virtuoos maakt en sommige scènes zelfs briljant. Vooral dan de passage waarin Lurie in de wc is opgesloten en hoort hoe de aanvallers zijn dochter molesteren.Omdat romanciers nu eenmaal over andere vertelperspectieven en stijlfiguren beschikken dan regisseurs ontbreekt die Lurie-filter in de film, en dat is toch wel een groot gemis. Net zoals ik het ontzettend jammer vind dat de scenariste het nodig heeft gevonden om sommige personages meer in te kleuren dan in het boek.DelenToch is het boek - u raadt het al - beter dan de film, en dat komt vooral door David Lurie.Vooral Lucy dan. De papieren Lucy is heel onbevattelijk. Hoe komt ze erbij om in haar eentje in the middle of nowhere plantjes te gaan kweken? Waarom wil ze haar aanranders niet gestraft zien? Hoe haalt ze het in haar hoofd om het kind van een van haar verkrachters te krijgen en haar leven gewoon verder te zetten? Voor de lezer blijft het gissen, graven en vermoeden. De filmkijker, daarentegen, krijgt een haast heroïsche Lucy voorgeschoteld, een koppige vrouw die onverzettelijk bij haar principes blijft. Wellicht was de grilligheid van dat personage - wat haar in de roman net zo boeiend maakt - te complex voor het witte doek.En dan is er ook nog de onweerstaanbare drang van veel filmmakers om altijd weer een toch ietwat geruststellend eind aan hun werk te breien. Maar laat ik daar maar niet op ingaan, want anders hebt u natuurlijk geen enkele zin meer om In ongenade te lezen of Disgrace te bekijken.En dat moet u heel dringend eens gaan doen. In die volgorde nog wel.
donderdag, 2, november, 2017
Source: Knack.be
Ik lees nooit de boeken van mijn films: die kunnen toch alleen maar tegenvallen. Het omgekeerde is ook waar. Ik begrijp niet dat Abeltje van Annie M.G. Schmidt ooit verfilmd is. Uitgeverij Querido heeft naar het schijnt lang tegengestribbeld. Van Schmidt, vonden ze, moest je afblijven....
donderdag, 2, november, 2017
Source: Knack.be
[unable to retrieve full-text content]Op de Boekenbeurs staat dit jaar de relatie tussen boek en beeld centraal. Knack-redacteur Dirk Draulans over het boek achter de film The Jungle Book: 'Auteur Rudyard Kipling verdient alle lof, omdat hij wolven als de goeden portretteert en daardoor knaagt aan de enorme imagoschade waar Roodkapje de wolf mee heeft opgezadeld.'
donderdag, 2, november, 2017
Source: Knack.be
De hoofdpersonages van Schemerzone zijn de verpleegkundige Kate, die werkt in een Londense privékliniek, en haar bovenbuur Nano, een officieuze nazaat van de Oempa Loempa's, het dwergenvolk van Roald Dahl. Dat vraagt om een verklaring, mevrouw Vandermeeren. ...
dinsdag, 31, oktober, 2017
Source: Knack.be
[unable to retrieve full-text content]Terwijl wij de loftrompet steken over de Lize Spits van deze wereld, staat de generatie ná hen al te trappelen. Enkele Vlaamse topauteurs prijzen hun favoriete ongeslepen diamantjes aan.
dinsdag, 31, oktober, 2017
Source: Knack.be
We leven in het decennium van de identiteit. Iedereen lijkt op zoek te zijn naar een conceptuele werkelijkheid waarin hij (m/v) in een veilig strak hokje past. Je bent zwart of wit, hetero of LHTB etcetera, Fries of Vlaming, hoogsensitief of broodnuchter, hoe dan ook is wat je bent benoembaar en stabiel, want van fluïditeit worden we zenuwachtig. Het is niet moeilijk te verklaren waar die hang naar een heldere identiteit vandaan komt. Niet alleen is de wereld in hoog tempo aan het veranderen, demografisch en economisch, klimatologisch en technologisch, ook lijden we aan de eenzaamheid die het gevolg is van een vermoedelijk onvermijdelijke individualisering. Het warme nest van volk, dorp en familie is uiteengevallen, voortaan staan we er alleen voor. We willen weer ergens bij horen, al is het maar virtueel....
maandag, 30, oktober, 2017
Source: Knack.be
Hilde Vandermeeren is een straffe madame. Ze roert niet alleen onvermoeid in de beerput van 's mensen akeligste drijfveren en complexen, ze is bovendien kwetsbaar en sportief. Het is dapper een succesvolle carrière als vaak bekroonde jeugdschrijfster - ze staat erop: jeugd, niet kind - in te ruilen voor die van thrillerauteur. Het is dapper je vaste benoeming in het onderwijs op te geven om vanaf 2006 voltijds auteur te kunnen worden. Het is dapper om negatieve kritieken door te slikken en voort te gaan.Toen ik uitgeverij Q vroeg of ik haar kon interviewen over het winnende boek Schemerzone, spoorde zij onverwijld naar Antwerpen. We hebben enkele genoeglijke uren beleefd met een Bangelijke en een colaatje in de zon op het binnenterras van huisbrouwerij 't Pakhuis. Ze is niet gaan lopen. Ik had haar nochtans niet al te vriendelijk aangepakt in Knack bij haar vorige boek Scorpio, dat ik 'oudbakken emotionele relaties' aanwreef. En ik besloot met de hooghartige, goedbedoelde raad: 'Enige zelfdiscipline om dat dominant gevoelsmatige uit te bannen is aangewezen. Het is de moeilijke keuze tussen de verkoop of het métier.'De goden hebben mij gestraft. Een maand na ons gesprek lag ik aan het infuus in het ziekenhuis. Ik erken: ik heb me vergist. Ik had beter moeten weten, want bij haar debuut in 2013 won Hilde al meteen de publieksprijs van de Hercule Poirot voor Als Alles Duister Wordt. Niet dat een groot publiek een waarborg is voor goede boeken. Wel omdat er toen al een glimmering duidelijk werd van wat haar obsedeert: een verschuiving in het beeld dat de mens heeft van de werkelijkheid; een vertroebeling van de waarneming, veroorzaakt door een allesbepalende aandoening: van een jeugdtrauma in Scorpio tot misbruik in De Toeschouwers, van gezichtsblindheid (waaraan blijkbaar twee procent van de bevolking lijdt die dus geen gezichten kan onthouden, zelfs binnen de eigen familie en omgeving - nogal vervelend als je met een andere man de koffer induikt zonder het te beseffen, of een gesprek voert met een totaal onbekende als je op een examen bij je docente zit), van gezichtsblindheid dus tot slaapverlamming in Schemerzone. Dat is net waaraan Kate lijdt in Schemerzone. In een soort katatonie of bewegingsstarheid verkeren, zoals in de verhalen van Edgar Allan Poe - één van Hildes geliefde jeugdschrijvers trouwens - volledig bij bewustzijn zijn maar niet kunnen bewegen, gepaard met slaapdrang en spraakstoornissen. Het maakt je als mens bijzonder kwetsbaar voor wie kwade bedoelingen heeft. Kates lief verwoordt eigenlijk het thema van Schemerzone als hij verzucht: 'Het moet vreselijk zijn om rond te dwalen in de schemerzone tussen waken en slapen, en niet te weten wat echt is en wat niet.' Ik zei het, de beerput van onvermoede geleerde afwijkingen, daarin ploetert Vandermeeren bedachtzaam rond. Ze put daarvoor uit haar opleiding psychologie. Voor Als Alles Duister Wordt ging ze te rade bij een neuroloog en sprak ze met twee mensen die aan gezichtsblindheid lijden. Voor Schemerzone heeft ze een hoop wetenschappelijke artikels doorworsteld zonder te vervallen in belering toen ze de roman schreef. Zelfkennis heeft haar daarbij geholpen. Ze erkent ruiterlijk dat ze niet opgewassen is tegen de bevreemdende en beangstigende geheime kamers van de menselijke geest. 'In mijn laatste jaar besefte is dat ik niet sterk genoeg was om met al die miserie om te gaan. Ik was te empathisch. Bij elke zware aandoening die ik zag, nam ik hun probleem mee naar huis en bleef erop broeden. Het is zoals met een autopsie, daar moet je brutaal en nuchter voor zijn. Dat ben ik niet.'Het verklaart ook waarom innerlijke verkniptheid weerspiegeld wordt in haar settings. De omgeving, de sfeer komt voor de plot. In Stille Grond, dat genomineerd was voor de Gouden Strop en waarvan de filmrechten door Eyeworks zijn opgekocht, is het Schotse landschap allesbepalend. In de onafscheidelijke mist en een ruw rotslandschap verdwijnt een klein meisje tijdens een stormnacht. Een storm die dertig jaar later innerlijk zijn beslag moet krijgen. In Schemerzone komt het bijna Victoriaanse Londen tot leven, met zijn miezerig weer, zijn protserige oude gebouwen, zijn pubs, zijn afgetakelde havenzone, zijn geïsoleerd psychiatrisch ziekenhuis. Nooit West-Vlaanderen, daar gebeuren geen kasteelmoorden. 'Ik zoek het altijd verder', zegt Hilde, 'zonder ter plekke te gaan, het internet biedt genoeg verbeelding.'Voor Schemerzone heeft ze een uitzondering gemaakt en is ze inderdaad Londen gaan afdweilen, in de metro, langs de Thames, tot de treurige, lege loodsen in de Docklands, de vuile straten, de roestende relicten van de industriële revolutie. Zonder namen. Het is geen toeristische gids. Altijd heeft de plek van gebeuren onscherpe, benevelde contouren, ook in Scorpio waar een bos voor verwarring en onzekerheid zorgt. Je verliest de weg, je verliest je zelfvertrouwen, je verliest wat je dierbaar is: liefde, een kind, een partner, vertrouwen, of je tweelingzus, zoals in Stille Grond, dat meteen ook de vraag van persoonlijke identiteit opwerpt: ook Hilde is een deel van een eeneiige tweeling.Betekent dat nu dat alleen de mens wordt uitgebeend, niet de maatschappij? Vandermeeren ontkent dat heftig. 'Er zijn genoeg nevenplots en onrechtstreekse kritiek ingebouwd om mijn personages niet in het ijle te laten hangen.' In Schemerzone is er inderdaad heftige kritiek op de sensatiepers (Roy is een beroepsfotograaf), op de ziekenhuistoestanden in Engeland, op de wufte zelfkant van de moderne samenleving. 'Ik verzamel kleine feiten, die ik, waar gepast, verwerk', zegt ze. Een voorbeeld. Waar ze schrijft 'Een tweet kan je leven verwoesten', daarachter gaat een waar verhaal schuil. Een Amerikaanse zakenvrouw neemt het vliegtuig naar Zuid-Afrika en stuurt een tweet naar haar 67 volgers. 'Angst voor aids? Nee, ik ben blank.' Die tweet is viraal gegaan. Gevolg: het hotel dat ze geboekt had, weigert haar de toegang; ze wordt door haar bedrijf ontslagen; ze krijgt doodsbedreigingen en moet uiteindelijk uit New York verhuizen. Nog een voorbeeld. De dwerg Nano in Schemerzone dient in een nachtclub, de Blue Moon, waar hij aan het plafond hangt met een fles champagne. Bestaat echt, zegt Hilde. Ik weet alleen niet of ze ook de Blue Moon bezocht heeft. In elk geval, Nano heeft als voornaam Hercule, een vingerwijzing voor de jury van de 20e Knack Hercule Poirotprijs.Want dit is een feestviering, en de zeskoppige jury was maar wat blij dat Hilde Vandermeeren, uit de Koddaardstraat (varkensstaart) in een wijk van Torhout die De Goede Herder heet - alweer een vingerwijzing - deze prijs dit jaar wint. Een vrouw. Dat konden we van de vorige elf laureaten niet zeggen, en de twaalfde heeft het intussen tot jurylid geschopt, Joke Spaey. Hilde is nog maar de derde vrouw die de Poirotprijs wint, ook Mieke Deloof deed het haar voor. Dat wil niet zeggen dat vrouwen achtergesteld worden. De stichter van deze prijs, Fred Braeckman naar wie de debuutprijs sinds vorig jaar genoemd is na zijn overlijden in 2015, had maar wat graag vrouwen op het hoogste schavotje gezien. Maar anders dan in het Angelsaksisch en Scandinavisch gebied, heeft zich in Vlaanderen maar traag een vrouwelijke strekking ontwikkeld. Maar ze staan er, het is geen toeval dat ook Anne-Laure Van Neer bij de genomineerden was, of dat nieuwe namen hun opmars versterken, Els Depuydt, Sterre Carron, Lydia Verbeeck, Christine Bols, Sandra Paul, en neen, ik heb ze nog lang niet allemaal opgesomd.Het is altijd één van de bedoelingen van de Poirotjury geweest de misdaadroman te stimuleren in kringen waar dat onwaarschijnlijker is: bij geleerden, bij vrouwen, bij politici, bij kleine uitgeverijen - het is zoals zoeken naar truffels. Je moet een varken met koddaard zijn om delicatessen te ontdekken. Dat hebben wij dit jaar gedaan: wij zijn ontzettend blij met het hoge niveau dat de Vlaamse thriller in de voorbije twintig jaar ontwikkeld heeft, mede dankzij de steun van Knack, van de toonbeelden Jef Geeraerts en Pieter Aspe, en van niet onwillige media. De keuze van dit jaar bevestigt dat niveau: met Jan van der Cruysse en Toni Coppers stonden twee voormalige winnaars op de nominatielijst, met Jo Claes een winnaar van de Poirot-publieksprijs, met twee vrouwen het aanstormend talent.De beste dit jaar, ik ben ontzettend blij dat ik haar mag gelukwensen, is Hilde Vandermeeren. Ik mag jullie ook meedelen dat Hilde Vandermeeren samen met advocaat Walter Damen een nieuwe thrillerreeks zal opstarten bij uitgeverij Van Halewijck.Vrienden van de thriller, lees dit boek, ik heb niets verklapt, maar zoals het hoort de sfeer opgeroepen. En Hilde, herinner je, ik vroeg je: 'Een vrouw met een boodschap?' Je sprong op en riep: 'Een vrouw met een passie!' Wat kan een lezer meer wensen?Deze week is het woord 'jeunen' tot dialectwoord van het jaar uitgeroepen. West-Vlamingen kennen nu eenmaal niet het verschil tussen de cha naar omhoog en de cha naar omlaag. Daarom gebruiken ze, zoals Jacob van Maerlant, de je in de plaats van ge: geesten wordt jeesten, gunnen wordt junnen. Daarom van harte: Childe ut Toeroet, Ek Jeun 't Je.
zondag, 29, oktober, 2017
Source: Knack.be
De Knack Hercule Poirotprijs kiest zoals steeds de beste Vlaamse misdaadroman van het jaar. Dit jaar gaat de prijs naar Hilde Vandermeeren voor Schemerzone. De winnaar van de Knack Hercule Poirotprijs krijgt 5000 euro en een gepersonaliseerde Mont Blanc-pen. Jo Claes kreeg voor Het gewicht van de haat de Knack.be publieksprijs. Geert Van Istendael mocht de Fred Braeckman-award voor het beste thrillerdebuut in ontvangst nemen. Die prijs, die voor de tweede keer werd uitgereikt, is vernoemd naar de vorig jaar overleden journalist Fred Braeckman, de bezieler van de Hercule Poirotprijs. Van Istendael debuteerde als thrillerauteur met Het lijk in de boomgaard: 'Ik wou weten of ik het kon. Ik lees het genre al sinds mijn veertien jaar', aldus Van Istendael zondag op de Boekenbeurs.In de jury zaten Geert Lambrecht (voorzitter), Linda Asselbergs (Knack Weekend), Johanna Spaey (Knack Focus, Feeling), Lukas De Vos (thrillerrecensent voor Knack.be), Patrick Van Gompel (VTM Nieuws) en John Vervoort (Het Nieuwsblad, De Standaard).
zondag, 29, oktober, 2017
Source: Knack.be
Roxanne behaalde een diploma Moderne talen-Wetenschappen op een ervaringsgerichte school, waar je veel zelfstandigheid krijgt. 'Als je leert over het Romeinse rijk gaat een normale school hun leerlingen vragen om te reproduceren wat de leerkracht zegt. Een ervaringsgerichte school bouwt de klas om tot het Romeinse Rijk. Het is veel interactiever.'Op 15-jarige leeftijd schreef ze een kortverhaal over een vrouw die met Artsen Zonder Grenzen naar Afrika trekt. 'Mijn leerkracht vertelde me dat ik moest deelnemen aan schrijfwedstrijden en dat ik potentieel had om iets met schrijven te doen', vertelt Roxanne. Met die gedachte startte ze de zoektocht naar wedstrijden. 'Ik kwam terecht bij een schrijfcursus van auteurs Geert Kimpen en Christine Pannebakker. Ze organiseerden een cursus in Frankrijk voor beginnende schrijvers.' Roxanne schreef zich in en na afloop wist ze het zeker: ze zou beginnen aan een boek. 'Dankzij die workshop heb ik ontdekt dat schrijven echt mijn passie is.'Delen'Ik heb het personage Minthe bedacht om echt in de huid te kunnen kruipen van iemand die zo'n daad pleegt'In juni verscheen Te waar om mooi te zijn in de boekhandels. Het boek vertelt het verhaal van de 19-jarige Othello, die zijn zus Minthe verliest aan zelfmoord. De onderwerpkeuze van het boek was snel gemaakt. 'Drie van mijn vier grootouders hebben zelfmoord gepleegd. Eentje van hen heb ik niet gekend, de rest wel. Ik vroeg me af waarom mensen dat doen en had het gevoel dat er voor mijn familie niet echt een antwoord op was.' Zo kwam Roxanne op het idee om dat zelf te onderzoeken.'Ik heb het personage Minthe bedacht om echt in de huid te kunnen kruipen van iemand die zo'n daad pleegt. Na het schrijven snap ik het ook wel beter. Als ik met mensen praat die zelfmoordgedachten hebben, begrijp ik hen ook echt.' Roxanne vindt het vooral belangrijk dat er begrip komt. 'Ik wil het bespreekbaar maken.'De dood als enige uitwegIn het verhaal gaat Othello op zoek naar de redenen waarom Minthe zelfmoord heeft gepleegd. Hij komt erachter dat ze vrij wou zijn en de dood als enige uitweg zag. 'Othello besluit om voor zichzelf en zijn zus rust te vinden. Hij wil de vrijheid die zij zocht najagen in het leven.' In Te waar om mooi te zijn wordt de dood met het leven vergeleken. Roxanne heeft dit bewust gedaan. 'Hierdoor krijg je niet meteen een oordeel van de dood. Je denkt niet meteen dat zelfmoord slecht is', licht ze toe.Roxannes eigen zoektocht naar vrijheid speelt ook een rol in het boek. 'Al van jongs af aan riep ik vaak naar mijn mama dat ik vrij wou zijn. Ik wou een leven leiden dat anders is. Ik wou geen 'huisje, tuintje, boompje'-leven.' Na een tijd weet je niet meer wat vrijheid is. Door het schrijven van dat boek kwam Roxanne tot de conclusie. 'Het gaat ook over de waarheid over jezelf, over wie je bent. Mijn persoonlijke levensvragen zitten erin verwerkt, alsook de antwoorden die ik daarop gevonden heb.'Babynamen.nlRoxanne had enkele titels in haar hoofd, waaronder Onder mijn huid. Deze bestond al, dus ging ze op zoek naar een alternatief. 'In een aflevering van Man Bijt Hond zag ik hoe de Nederlandse stadsdichter Merel Morre een citaat neerschreef: "Sommige dingen zijn te waar om mooi te zijn". Ik was meteen verkocht. Zo zou mijn boek heten.'In Te waar om mooi te zijn verwerkte Roxanne ook enkele persoonlijke eigenschappen. 'Elk personage is een deel van mij. Er is geen enkel personage dat ik niet snap. Ik vind het belangrijk om figuren te creëren waarin ik mezelf kan inleven.' Othello en Roxanne zijn beiden heel ingetogen. Net zoals Minthe is Roxanne heel passioneel. Naast hen speelt Rowan ook een belangrijke rol. 'Ze is heel kunstzinnig en bedachtzaam, net zoals ik. Op een gegeven moment leiden de personages hun eigen leven. Ik heb er ook een visueel beeld van, omdat ik ze heb getekend.'Delen'Elk personage is een deel van mij. Er is geen enkel personage dat ik niet snap'De keuze van de namen was voor Roxanne niet zo vanzelfsprekend. 'Ik heb altijd al een voorliefde gehad voor speciale namen omdat ik normale namen te mainstream vind. Othello was mijn crush in het eerste middelbaar. Hij was knap en ik vond zijn naam zo mooi.' Voor Minthe en Rowan zocht ze ergens anders inspiratie. 'Om de geschikte namen te zoeken, keek ik op de website babynamen.nl. Later ben ik de betekenissen ervan gaan opzoeken en die bleken volledig te passen bij mijn personages.'Google Street View'Na het krijgen van de coaching in Frankrijk wist ik ongeveer hoe ik moest beginnen aan mijn boek. Ik was best naïef, maar besloot om er volledig voor te gaan.' Na maanden te schrijven, stuurde Roxanne haar verhaal naar enkele uitgeverijen. Met succes, want ze kreeg reactie van Uitgeverij Lannoo. 'Het was nog niet goed genoeg was, maar ze hadden wel interesse. Ik maakte een tweede versie nadat ik mijn boek herlezen en herschreven had. Dit heeft ongeveer een jaar in beslag genomen.''In die tijd heb ik ook wat research gedaan. Een stuk speelde zich af in Zwitserland, een ander in Engeland. Je moet die locaties zo levendig mogelijk proberen te beschrijven.' Financieel was het voor Roxanne niet mogelijk ernaartoe te reizen, maar daar vond ze een oplossing voor. 'Ik ben al enkele keren naar Zwitserland geweest, dus die omgeving kon ik me wel inbeelden. Om de Engelse vibe te creëren, gebruikte ik Google Street View.' Toen de tweede versie af was, verstuurde ze die opnieuw naar uitgeverijen, waaronder ook Querido.Van kladversie tot boekRoxanne ontving al snel een reactie van Querido. 'Belle Kuijken, de redacteur, stelde me voor om het samen te herschrijven. Als het uiteindelijk goed genoeg was, kreeg ik een contract. Ik heb er nog een jaar aan gewerkt vooraleer ik het kon uitgeven.' In maart 2016 kreeg Roxanne groen licht voor publicatie. Het boek moest gelay-out worden, en uiteraard mocht een geschikte cover niet ontbreken. Dat creatieve proces begon in de winter van dat jaar.'Ik ben met drie zelfgetekende covers naar de uitgeverij gestapt, om zo de sfeer te laten zien die ik voor ogen had.' Deborah van der Schaaf, een freelance illustratrice, zorgde voor de verdere afwerking. 'We hielden een brainstormsessie en ik vertelde welk kleurenpallet ik mooi vond. Nadat ze mijn boek gelezen had, heeft ze de tekening op een lap stof geborduurd. Als je het boek gelezen hebt, snap je de cover', voegt Roxanne eraan toe.Uitlaatklep'Toen ik op een dag thuiskwam stond er een grote kartonnen doos in de gang met mijn naam erop. Ik had eerst geen flauw idee, maar plots begon het door te dringen.' In de doos bleken twintig afgewerkte exemplaren te zitten. 'Ik ben toen met tranen in mijn ogen beginnen te lachen. Meteen belde ik mijn ouders en mijn vriend. Heel de dag heb ik het boek overal mee naartoe gesleept, zo blij was ik.'Delen'Ik had het project nodig om antwoorden te krijgen op de vragen waarmee ik zat'Roxanne maakte de belofte aan zichzelf om het boek te schrijven omdat er iets verteld moest worden. 'Ik had het project nodig om antwoorden te krijgen op de vragen waarmee ik zat. Voor mij is schrijven altijd een manier geweest om dingen te ontdekken. Het is een uitlaatklep. Ik ben heel tevreden met het eindresultaat want wie weet had ik er later geen tijd meer voor gehad.'Roxanne zit niet stil: momenteel werkt ze aan haar tweede boek, dat wellicht zal verschijnen in oktober 2018. Op 2 en 11 november is ze te vinden op de Boekenbeurs, waar ze Te waar om mooi te zijn zal signeren. Dit op beide dagen van 15 uur tot 17 uur op stand 436.Te mooi om waar te zijn, Roxanne Wellens, Uitgeverij Querido, 15,99 euroDit artikel verscheen op de blog 21bis.be van Thomas More hogeschool Mechelen
zondag, 29, oktober, 2017
Source: Knack.be
De eerste Hugo's worden in november volgend jaar uitgereikt, zo laat de openbare omroep weten.Voor elke Hugo is er een ambassadeur: bekende gezichten die houden van boeken en hun kijkers en luisteraars mobiliseren om samen op zoek te gaan naar de beste boeken van het jaar in diverse genres. De ambassadeurs zijn Annelies Van Herck, Michel Wuyts, Kamal Kharmach, Sofie Lemaire, Leonard Muylle, Friedl' Lesage, Cathérine Vandoorne, Sieglinde Michiel, Tom De Cock en Stijn Van de Voorde. Liefde voor boeken en lezen De winnaars krijgen 'eeuwige roem en een passend kunstwerk', aldus de VRT. De openbare omroep wil met de boekenprijs niet alleen de beste boeken bekronen, maar ook lezen promoten bij een breed publiek. 'De VRT wil met De Hugo's vooral de liefde voor boeken en lezen in de verf zetten. De tien ambassadeurs zullen niet alleen lezen, maar ook praten of schrijven over die ervaring. Op hun eigen net of dat van een ander', aldus cultuurmanager Chantal Pattyn.Auteur Jeroen Olyslaegers heeft echter zijn bedenkingen bij de beloning van De Hugo's. 'Jullie zijn er echt mee aan het lachen', reageert hij in een Facebookpost. '"Eeuwige roem"? Enig idee wat voor verschil een geldprijs voor mijn leven heeft betekend?''Jullie zijn verdomme de VRT, jullie site, radio en televisie barst van de reclame. Ik stel voor dat jullie een stukje van die energie gebruiken om een respectabele som, dit land en haar (sic) cultuur waardig, bij elkaar te sprokkelen voor de schrijvers die deze prijs zullen krijgen.' De boeken die in aanmerking komen voor de eerste editie van De Hugo's, zijn uitgegeven tussen 1 september 2017 en 31 augustus 2018 en oorspronkelijk in het Nederlands geschreven. De partners van de VRT bij het project zijn: boek.be, deBuren, het Vlaams Fonds voor de Letteren, Iedereen Leest, VAV, VVBAD, Canon Cultuurcel, de organisatoren van literaire events, de Auteurs en Sabam for Culture.
vrijdag, 27, oktober, 2017
Source: Knack.be
De eerste Hugo's worden in november volgend jaar uitgereikt, zo laat de openbare omroep weten.Voor elke Hugo is er een ambassadeur: bekende gezichten die houden van boeken en hun kijkers en luisteraars mobiliseren om samen op zoek te gaan naar de beste boeken van het jaar in diverse genres. De ambassadeurs zijn Annelies Van Herck, Michel Wuyts, Kamal Kharmach, Sofie Lemaire, Leonard Muylle, Friedl' Lesage, Cathérine Vandoorne, Sieglinde Michiel, Tom De Cock en Stijn Van de Voorde. Liefde voor boeken en lezen De winnaars krijgen "eeuwige roem en een passend kunstwerk", aldus de VRT. De openbare omroep wil met de boekenprijs niet alleen de beste boeken bekronen, maar ook lezen promoten bij een breed publiek. "De VRT wil met De Hugo's vooral de liefde voor boeken en lezen in de verf zetten. De tien ambassadeurs zullen niet alleen lezen, maar ook praten of schrijven over die ervaring. Op hun eigen net of dat van een ander", aldus cultuurmanager Chantal Pattyn. De boeken die in aanmerking komen voor de eerste editie van De Hugo's, zijn uitgegeven tussen 1 september 2017 en 31 augustus 2018 en oorspronkelijk in het Nederlands geschreven. De partners van de VRT bij het project zijn: boek.be, deBuren, het Vlaams Fonds voor de Letteren, Iedereen Leest, VAV, VVBAD, Canon Cultuurcel, de organisatoren van literaire events, de Auteurs en Sabam for Culture.
vrijdag, 27, oktober, 2017
Source: Knack.be
Wie durft nog te beweren dat literatuur een te fel gesubsidieerde hobby is voor melancholieke schrijvers die niet verder staren dan hun navel? Door de vluchtelingencrisis in hun boeken te verwerken tonen meerdere hedendaagse auteurs hun maatschappelijke betrokkenheid. Mag in dat rijtje aanschuiven: de Pakistaanse schrijver Mohsin Hamid, die in zijn roman Exit West een best optimistische visie op de toekomst tentoonspreidt. ...
donderdag, 26, oktober, 2017
Source: Knack.be
Herinnert u zich Parwais Sangari nog? De jongen werd in 2012 naar Afghanistan teruggestuurd door Maggie De Block, waarmee ze lijnrecht inging tegen de wil van de publieke opinie. Tot op de dag van zijn uitzetting werd er geprotesteerd tegen de beslissing van De Block, of toch van haar administratie. Waarom zo'n ophef over het lot van één vluchteling? De jongen was perfect geïntegreerd. Hij sprak Nederlands, had een opleiding tot lasser gevolgd en voerde daarmee zelfs een knelpuntberoep uit. Het was voor veel Vlamingen niet heel erg moeilijk om empathie te voelen voor Parwais, ook al schreven de rechtsregels voor dat hij moest vertrekken. Wat er gebeurde met andere Afghaanse jongens die zonder job zaten in België en er nog niet in waren geslaagd Nederlands te leren, kon niemand veel schelen. Hun namen haalden nooit de krant. ...
woensdag, 25, oktober, 2017
Source: Knack.be
De Wolf River in Memphis waarin Jeff Buckley verdronk, Seattle waar Kurt Cobain zichzelf neerschoot en Ketchum in Idaho waar Ernest Hemingway hetzelfde deed. Dit zijn enkele van de plaatsen die de Nederlandse schrijver en muzikant Auke Hulst in 2016 bezoekt tijdens een reis van het oosten naar het westen van de VS. Hij gaat op zoek naar de sporen van zijn literaire en muzikale helden en naar zijn vader, de journalist Ton Hulst die overleed toen Auke zeven jaar oud was. Over zijn vrije jeugd op het Groningse platteland schreef hij de autobiografische roman Kinderen van het ruige land. Zijn auto heeft Auke - die tevens samen met zijn broer voorman is van de Nederpopband De Meisjes - volgeladen met muziekinstrumenten en opname-apparatuur om in de motels waar hij overnacht een cd met zelfgeschreven en gespeelde songs op te nemen. Het boek en de cd vormen samen tegelijk een reisboek, muzikaal portret en persoonlijk verhaal 'over de kracht van kunst en de schaduw van de dood'. Het boek Motel Songs verschijnt op 2 november bij uitgeverij Ambo/Anthos. Wij mogen alvast het hoofdstuk 'Papa kissed a gun' publiceren over Ernest Hemingway. Auke Hulst wilde in Ketchum alleen het graf van Hemingway bezoeken, maar krijgt per toeval ook de kans om het normaal niet voor het publiek geopende laatste woonhuis van de schrijver - 'de plek des onheils' - van binnen te bekijken: 'Ik vind het verbijsterend, zeg ik, dat Mary nooit iets heeft willen veranderen. Alsof ze de herinnering aan haar dode echtgenoot heeft willen aantrekken als een warme jas.'Een fragment:--------------------------------------------------------------------------------------------------------Papa kissed a gunErnest Hemingway was een klootzak. Vraag me naar zijn werk en dat is het eerste wat ik zal zeggen. Hij was een pestkop en een macho en hij stak de mensen die hem vooruithielpen een mes in de rug zodra ze hem niet langer van nut waren. Hij was een man, zo schreef James Salter, 'die in werk en leven een belediging nooit uit de weg ging'. Bokser, jager, visser, liefhebber van de bloederigste aller bloedsporten: stierenvechten. En schrijven, nog zo'n bloedsport. Hemingway maakte zijn oude vriend Scott Fitzgerald belachelijk in 'The Snows of Kilimanjaro' (1936), op het moment dat Scott, that poor son of a bitch, zijn donkere dronken dagen sleet nabij het gesticht waar zijn echtgenote opgesloten was. Iemand trappen die op de grond ligt, heel chic, Ernest. Maar verdomme, wat was je goed. En misschien, ik sta mezelf soms toe het te denken, was je toch geen klootzak.Want waarom rij ik hier anders voorbij het onaardse landschap van Craters of the Moon, westwaarts over de Idaho-20, en dan noordwaarts over de 75, tot het relatief vlakke land overgaat in de bergen van Sawtooth National Forest? Daar, bij het skiresort Sun Valley, ligt Ketchum, waar Hemingway in 1961 zelfmoord pleegde en begraven ligt. En dus niet, zoals velen denken, onder de zoden van Key West of met zicht op de haven van zijn geliefde Havana.Ik was van plan alleen zijn graf te bezoeken - dat moest en zou - maar toen, zoals dat gaat, gebeurde er iets. In Iowa City sprak ik schrijver Ethan Canin, die informeerde naar mijn plannen. Ik was halverwege mijn oversteek van de oost- naar de westkust - natte vingers roffelden zachtjes op de overkapping van zijn veranda. Ik wilde Hemingways graf zien, zei ik, en een foto maken van zijn laatste huis, de plek des onheils. Dat huis is niet toegankelijk voor publiek, wist ik, en al decennia in bezit van een natuurbeschermingsorganisatie die het in oorspronkelijke staat heeft gelaten. Canin overdacht dat even. 'Het toeval wil,' zei hij, 'dat ik daar wat mensen ken.'Twee dagen later kreeg ik bericht: ik zou het huis binnen mogen.Ketchum heeft iets Europees, valt me op. Keurige trottoirs, chaletwoningen, en een supermarkt vol Marqt-produqten. Het is stil op straat: slechts een paar auto's rollen met een slakkengang van stopbord naar stopbord, een enkele grijsaard slentert in de late lentezon. Lang geleden, toen Idaho nog meer een uithoek was dan nu, bedacht de baas van de Union Pacific Railroad, ene William Averell Harriman, dat het in Amerika aan een skiresort als St. Moritz of Davos ontbrak. Harriman nam een aan lager wal geraakte Oostenrijkse graaf in de arm, die eropuit werd gestuurd een geschikte locatie te vinden. Begin 1936 stuitte deze graaf Schaffgotsch op de vallei bij Bald Mountain, waar Ketchum lag, dat in 1880 als mijnstadje was gesticht onder de naam Leadville. Sun Valley - de naam kwam uit de koker van een pr-goeroe - werd er pal naast gebouwd, en om ruchtbaarheid aan het project te geven deed Harriman zijn best beroemdheden naar zijn resort te lokken.Hemingway, ook toen al meer mythe dan mens, verbleef in 1939 voor het eerst in de Sun Valley Lodge en zou nog vaak terugkeren, tot hij in 1959 in Ketchum voor 50.000 dollar een huis kocht van Bob Topping, de eigenaar van de New York Yankees. De regio deed Hemingway denken aan Baskenland, waar hij veel tijd had doorgebracht en waarover hij geschreven had, onder meer in zijn roman The Sun Also Rises (1926). Ik snap die associatie. Zelfs nu nog trekken Baskische immigranten met hun kuddes de bergen rond Ketchum in.© Squelle, WikicommonsNadat ik heb ingecheckt rij ik naar de begraafplaats aan het eind van Main Street. Het is een keurig aangeharkt kerkhof aan de voet van Morgan Ridge. 's Werelds oudste skilift is langs een sneeuwvrije helling gespannen, de pistes vormen rechthoekige stroken in het bos, als een half afgemaakte ontharingsklus. Het is zondag en de toiletten zijn op slot. Dus water ik snel in de bosjes, me sterk bewust van de heiligschennis, want hier ergens ligt hij, de man die Papa werd genoemd, en die ongetwijfeld niet anders zou hebben gedaan.Het is een bescheiden graf, zo blijkt. ernest miller hemingway, july 21. 1899, july 2. 1961, meer staat er niet op. De platte steen ligt ingeklemd tussen naaldbomen en is bezaaid met koperen muntjes. Geen handgeschreven brieven, geen persoonlijke artefacten, zoals bij sommige andere schrijversgraven. Zou Hemingways uitstraling het lastig maken een persoonlijke band met hem te voelen? Of willen fans zich niet laten kennen, omdat hij een echte man was, altijd een echte man, en echte mannen doen niet aan dat softe gedoe? Ik ook niet, althans, niet nu. Dus maak ik wat notities over de omringende graven: die van zijn vrouw Mary, die in hun huis bleef wonen tot haar dood in 1986, en zoon Jack, 'One of nature's noblemen', die het huis naliet aan de The Nature Conservancy. Angela Hovey Hemingway, Jacks vrouw, leeft nog - er is al een plekje voor haar gereserveerd. Een duif koert, een kraai krast, merels fluiten, de bergwind is koel.Al snel krijg ik gezelschap. Conny uit Oregon en haar zoon Rob uit Orange County, Californië. Ze zijn speciaal hiernaartoe gereden om Hemingways graf te zien. Zij: een vriendelijke dame met kort geblondeerd haar, Rob: een beer van een kerel met honkbalpet. Amerikanen zoals je je Amerikanen voorstelt. 'Ik was vroeger lerares Engels,' vertelt Conny. 'Ik ken zijn werk goed. En ik hou ervan schrijversgraven te bezoeken. Dat maakt het echter, of zo. Ze gaan meer voor me leven, wat misschien een rare opmerking is bij een graf.''Toen ik jong was las ik veel,' zegt Rob, 'maar nu zit ik met een pasgeboren tweeling. Misschien straks weer, als we fatsoenlijk de nacht doorkomen. Ik werd gegrepen door For Whom the Bell Tolls. Je weet wel, dat boek over de Spaanse burgeroorlog. Maar ik hou vooral van zijn leven. Het avontuur. Jagen in Afrika. Vissen. Ik ben in zijn huis op Key West geweest, dat nu een museum is, en heb daar in zijn ouwe stamkroeg zitten drinken voor ik de zee op ging. De meeste mensen maken een kiekje en taaien weer af. Ik doe het liever goed.''Nog een marlijn gevangen?' vraag ik.De verwijzing tovert een brede glimlach op zijn gezicht. 'Nee. Maar ik heb wel iets gevangen, hoor. I didn't skunk out.'In Ketchum en Sun Valley staat veel in het teken van Hemingway. In een koffiehuis is een oude bankkluis omgebouwd tot een werkruimte met een Hemingway-thema, op straat zie ik een fotomozaïek van dat iconische gezicht met de volle, grijze kapiteinsbaard. Ik maak een rondje door de Sun Valley Lodge, waar de gangen vol hangen met foto's van beroemde gasten, onder wie natuurlijk Hemingway, en niet ver daarvandaan is op een heuveltje een monument voor hem opgericht: een buste met daaronder de tekst BEST OF ALL HE LOVED THE FALL. In het dal maakt een grasmaaier rondjes over een golfbaan die in tweeën is gesneden door een beek van smeltwater.Ik besluit tot een wandeling in de bergen waar Hemingway met vrienden ging jagen. We staan op het kruispunt van seizoenen: de eerste pollen dwarrelen tussen de laatste sneeuwvlokken. Het is rustig op de paden - de enige tegenliggers zijn twee locals die me toeroepen: 'Stuur ons wat toeristen! Dit is een toeristenstad zonder toeristen!'De wandeling geeft me tijd om na te denken. Wat bracht mij hier? Welke beslissingen? Welke toevalligheden?In een duistere periode - letterlijk: ik was eenentwintig en zat midden in de winter zonder gas en elektra - las ik bij het licht van barbecue-aanmaakblokjes een biografie van F. Scott Fitzgerald. Het was het begin van een obsessie met Amerikaanse schrijvers uit het interbellum, en dan vooral het drietal dat werd begeleid door redacteur Maxwell Perkins: Thomas Wolfe, Fitzgerald en Hemingway. Die laatste schreef als een bokser: afgemeten, trefzeker, hier een linkse directe, daar een uppercut, nooit bang voor conflict of gevaar. Fitzgerald was muzikaler en kwetsbaarder. Het natuurtalent. De romanticus. Wolfe was een vulkaan die miljoenen woorden spuwde, waarna, op het moment dat de lava gestold was, met moeite een boek kon worden uitgehakt. Alle drie zouden ze voortijdig sterven. Gek, maar nu pas zie ik de link met mijn eigen vader, net als Hemingway een larger than life-figuur, met diezelfde brandkastbouw, meerdere huwelijken, vele kinderen en het gas altijd ingetrapt.Mijn eerste schrijfklus was een serie over Perkins' auteurs, die ik op floppy-disk naar De Boekenpost stuurde. Vijftig gulden per artikel! Nadat mijn portret van Hemingway was verschenen, werd ik gebeld door een emeritus hoogleraar die me op een foutje wees en me aansprak alsof hij een leerstoel onder mijn kont vermoedde. Ik was ongestudeerd en net uit bed gerold. We hadden het over Hemingways stijl, die zo invloedrijk is geweest dat het lastig is het baanbrekende er nog van te zien. Ik wist het gesprek te beëindigen voor ik me kon blameren.Barkeeper Will Jennings ziet eruit als een ijshockeyfan, maar nu hij zich heeft losgerukt van de play-offs op het scherm, blijkt hij achteloos Sophocles aan te halen. Waarom dan achter de bar staan? Een lach als een kanonschot. 'Dat is wat Literatuur als hoofdvak je oplevert, dude.'De Casino Dive Bar, Hemingways laatste stamcafé, is precies wat het woord 'dive' suggereert, een drinkhol met rauwe randjes. Er staan drie pooltafels, er is een digitale jukebox, bij de plee hangt een foto van Papa aan de bar. Aan diezelfde toog hangt nu slechts een handjevol vage figuren. De lokale journalist. Drie verlopen dames die op te luide toon seksuele toespelingen maken. Een Mexicaan die voortdurend geagiteerd is omdat hij denkt voor een Arabier te worden aangezien. Een Irak-veteraan met een besmeurde honkbalpet en een schichtige blik.Dat is wat Hemingway in deze plek aantrok, zegt Will. Naast de natuur en het jagen. Het pretentieloze. Hier kon hij ontsnappen aan de verering en onder vrienden zijn, die hij 'The Family' noemde. Ze dronken hier of bij hem thuis, waar de tv stond afgesteld op een bokswedstrijd of American Football.Ik drink gin en het gaat hard - Will schenkt uit de losse pols. Al snel gaat het over actuelere kwesties. De veteraan, een lange slungel uit Lebanon, Tennessee, haalt onophoudelijk herinneringen op aan Irak. Daar was hij tenminste iemand! US Marine Corps Corporal Jason Sellars! Mortierman! Maar toen was daar Fallujah, de grootste shit storm die je je voor kunt stellen. Hij klopt met zijn knokkels op zijn schedelpan. Metalen plaat, zegt-ie. 'Een soort gaas waar de schedel straks weer overheen groeit. Ik ben volledig afgekeurd. Hersentrauma. ptss. De hele rimram.'Ik vraag hem of hij spijt heeft, maar nee, als het kon ging hij direct weer, alsof hij verknocht is aan een geliefde met losse handjes. Zoals ook Hemingway het gevaar op bleef zoeken in oorlogsgebiedenen in Afrika. Maar dan verliest hij zich in een klaagzang over de Veterans Administration; hoe schandelijk veteranen behandeld worden, en wat Trump daaraan gaat doen. 'We are dying here,' zegt hij. Daarom werkt hij voor Higher Ground, een nonprofitorganisatie die met veteranen de bergen in trekt voor een week survivallen. 'Dat doet die gasten écht goed.'Daarna spelen we pool en drinken we tot we nauwelijks nog kunnen staan. Ik praat het voor mezelf goed: dit is de ervaring, dit hoort erbij. Tot ik, diep in de nacht, zwalkend mijn hotelkamer bereik en voor het eerst in jaren van te dichtbij de toiletpot bestudeer.Zelfmoord zat bij Hemingway in de familie. In 1928 schoot zijn vader zich door het hoofd, terwijl de dertienjarige Leicester, Hemingways jongere broertje, in de kamer ernaast ziek te bed lag. Het officiële verhaal was dat dr. Clarence Hemingway leed aan diabetes en somber was vanwege zware verliezen op investeringen in onroerend goed, maar in werkelijkheid speelde er een psychische instorting die verband hield met een genetische aanleg. Hemingway hield zich groot voor Perkins, aan wie hij schreef dat hij zeer op zijn vader gesteld was en zich vreselijk voelde, maar besefte dat 'de juiste koers is er niet over in zitten en aan het werk gaan'. Later zou ook Leicester zelfmoord plegen, net als een zoon en kleindochter van Hemingway.Met wijsheid achteraf is het manisch-depressieve van Hemingway onmiskenbaar. Hij pleegde roofbouw op zijn lichaam en was competitief zoals alleen mensen dat zijn die schreeuwen met een open wond. In de wijze waarop 'Papa' het gevaar opzocht, sprak een nauwelijks verholen doodswens. Hij overleefde in 1954 tot tweemaal toe een vliegtuigongeluk in Afrika, waarna kranten prematuur zijn necrologie afdrukten. Volgens vriend A.E. Hotchner las Hemingway daarna elke ochtend, onder het genot van champagne, zijn eigen doodsbericht. 'The world breaks everyone and afterward many are strong in the broken places,' schreef hij in A Farewell to Arms. Maar de rest van de passage wordt vaak vergeten. 'But those that will not break it kills. It kills the very good and the very gentle and the very brave impartially.'Hemingway, in 1899 geboren in Oak Park, Illinois onder de knoet van een dwingeland van een moeder, werd als schrijver jong op het schild gehesen. Hij brak door met de semi-autobiografische romans The Sun Also Rises (1926), over de expatgemeenschap in Parijs en Noord-Spanje, en A Farewell to Arms (1929), dat geïnspireerd was op zijn eerste grote liefde, een verpleegster achter de frontlinies van de Eerste Wereldoorlog. Ook zijn korte verhalen en non-fictie werden met lof overladen. Hemingway werd een celebrity-auteur, die het met de groten der aarde en de ruigste lieden op een drinken zette en vier keer trouwde, onder anderen met oorlogscorrespondente Martha Gellhorn. Na een lange periode van creatieve terugval, revancheerde hij zich met The Old Man and the Sea (1952), waarna hij in 1954 de Nobelprijs voor de Literatuur kreeg. In zijn korte dankwoord zei hij: 'Schrijven is, op zijn best, een eenzaam bestaan. De schrijver doet zijn werk alleen en als hij goed genoeg is, moet hij elke dag de eeuwigheid in het gezicht kijken, of het gebrek daaraan.'Eind jaren vijftig begonnen de gezondheidsklachten die hij aan zijn vliegtuigcrashes had overgehouden zich te wreken. Maar hij weigerde gas terug te nemen. Hij reisde van Cuba, waar hij een finca had, naar Spanje en terug, ging jagen in Ketchum, en reageerde zich voortdurend af op echtgenote Mary. Hij werkte als een bezetene aan een stuk voor Life over stierenvechten, maar leek te zijn vergeten dat het blad 'slechts' 10.000 woorden had gevraagd. Hemingway schreef er 120.000, genoeg voor een lijvig boek. Hij kreeg last van zijn ogen, en vooral: van zijn hoofd. Paranoia beving hem - hij wist zeker dat hij belastingproblemen zou krijgen, dat Jan en alleman het op hem voorzien had, zelfs de geheime dienst. Hij schaamde zich voor zijn toenemende kaalheid en huilde veel. Ouderdom was hem een gruwel, zoals hij al jong tegen zijn vader had gezegd: 'Beter te sterven in de gelukkig tijd van de niet-gedesillusioneerde jeugd, ten onder te gaan in een vlammenzee, dan met een oud en afgeleefd lichaam te zitten, alle illusies aan puin.' Het was alsof de tijd hem uitholde. Mensen die hem lang niet gezien hadden schrokken van zijn oogopslag, zijn plots dunne armen en benen, zijn bijna doorzichtige huid, de winter in zijn gezicht. Was dit de literaire Tarzan?Vlak na de aanschaf van het huis in Ketchum werd Hemingway opgenomen in de Mayo-kliniek, waar hij wekenlang elektroshocktherapie onderging. De behandeling tastte zijn geheugen aan, en daarmee: zijn vermogen te schrijven. Weer thuis worstelde hij met zijn memoires aan het Parijs van de jaren twintig. Dat alles was voorbij. Zelfs de herinnering eraan.Twee weken voor zijn dood schreef Papa zijn laatste brief, aan het negen jaar oude zoontje van een bevriende arts uit Sun Valley. Dat jochie was met een hartaandoening in het ziekenhuis beland. Hemingway was zelf voor de tweede keer in de Mayo-kliniek opgenomen, nadat Mary hem had betrapt met een geweer. 'Ik hoop dat we spoedig terug zullen zijn en kunnen lachen om onze ziekenhuisavonturen,' schreef hij. Om er in een post scriptum aan toe te voegen: 'Voel me goed en in het algemeen heel opgewekt over de dingen en hoop jullie allen snel te zien.' Hemingway wist zelfs zijn artsen ervan te overtuigen dat hij best naar huis kon.De fatale dag liet niet lang op zich wachten. Hemingway stond als altijd vroeg op, en hoewel Mary zijn wapens achter slot en grendel had verstopt, wist hij waar de sleutel lag: op het raamkozijn boven de spoelbak in de keuken. In zijn rode badjas ging hij stilletjes naar beneden, koos een dubbelloops jachtgeweer. Liep toen naar het halletje, een ruimte zo klein als een biechtstoel. Hij liet de kolf op de grond rusten en bukte. De loop kuste zachtjes zijn voorhoofd, precies tussen zijn wenkbrauwen, zoals een moeder - maar niet de zijne - zou doen. Of nee, zijn voorhoofd kuste het koude metaal; zijn verlosser. Toen haalde hij de trekker over.Dat ik nu dat huis mag bezoeken, heb ik te danken aan Jon Maksik en dr. Jenny Davidson. Jon is gepensioneerd rector en een drijvende kracht achter de Sun Valley Writers' Conference, Jenny is de directeur van de Community Library, waar ik ze 's ochtends tref. Jenny vertelt kort hoe het huis in het bezit van The Nature Conservancy is gekomen, dat het als kantoor gebruikte toen er nog maar één personeelslid was. Ook geeft ze goedmoedig strenge instructies. Het is vooral niet de bedoeling dat ik binnen foto's maak, want daar gaat een verkeerd signaal van uit. Het is een woonwijk en mensen hebben geen trek in toeloop.We rijden erheen in Jons terreinwagen - ik ben nog steeds misselijk en duf en zou mezelf voor mijn kop kunnen slaan, als die kop al niet van zichzelf pijn deed. Dat ik me voor mijn toestand verontschuldig, lijkt Jon te amuseren. 'Ga dan ook niet naar de Casino Bar. De enige keer dat ik mijn vrouw dronken heb gezien, was toen ze daarvandaan kwam. Ze kroop door de kamer!' Het huis is een chalet van gegoten beton dat eruitziet als hout. Het is gelegen op een heuvel bedekt met gras, alsem en sparren, met uitzicht op de bergen en de meanderende Big Wood River. We gaan naar binnen door het halletje, de plek des onheils. Er staan kisten met duikapparatuur, door Jean-Jacques Cousteau vanaf de Bahama's verzonden aan Bob Topping, de oude eigenaar, en op een plankje liggen trommels met Toppings films over zijn reizen naar Siam en Gibraltar. Ik probeer me Hemingways laatste moment voor te stellen, maar het halletje is te vol, te druk. We gaan de woonkamer binnen, de tijdmachine.Er is hier vrijwel niks veranderd sinds die julidag in 1961, zegt Jenny. De lambrisering is van gouden eik, en er is een beeldbuis ingebouwd van het merk rca Fleetwood. De strakke meubels stammen alle uit de jaren vijftig, bij de haard hangen de opgezette koppen van een impala en een oryx, aan een kastje hangt een schets van Picasso voorzien van een persoonlijke boodschap. Ik neem aarzelend plaats op de bank en maak notities. Het is alsof ik ben binnengeslopen bij mensen die even van huis zijn. Mad Men-mensen. Het interieur lijkt, hoe vintage ook, vreemd genoeg ook te modern, tot ik bedenk dat Hemingway in mijn beleving iemand uit de jaren twintig en dertig is, niet uit de late jaren vijftig. Ik vind het verbijsterend, zeg ik, dat Mary nooit iets heeft willen veranderen. Alsof ze de herinnering aan haar dode echtgenoot heeft willen aantrekken als een warme jas. 'Misschien was het haar manier om Hemingway te eren,' suggereert Jenny. Ze is alleen een andere voordeur gaan gebruiken, zodat ze niet elke dag in dat halletje hoefde te zijn.© GFWe maken een rondje door de kamers. In de badkamer zoeken Jon en Jenny vergeefs naar de Papa- en Mama-handdoeken die bij hun laatste bezoek naast de wastafel hadden gehangen, maar de badjassen zijn er nog, en ik denk aan wat Basho dichtte voor de overleden zuster van zijn discipel Kyorai: 'De robe luchten / van iemand die niet meer is / late herfstschoonmaak.' Dan naar boven, naar de master bedroom, die voor Mary was. Hier staan wel oudere meubels, deels overgebracht uit Cuba. De kleinere slaapkamer was van Ernest. Hier werkte hij, zelfs toen het heel slecht met hem ging. 'Elke morgen,' schreef zijn biograaf Carlos Baker, 'bracht hij uren door in de achterkamer, staand aan zijn hoge bureau aan het raam, papieren heen en weer schuivend, nauwelijks zijn blik opheffend naar het glorieuze panorama van de bergen in het noorden.'Ik sta een tijdje voor dat raam, vingers wrijvend over het bureaublad. Bizar. Het is alsof ik hem, dwars door de tijd, aanraak.Voor Jon is Hemingway de meest onderschatte van alle Amerikaanse schrijvers. Ik frons. Onderschat? 'Absoluut. De mythe staat in de weg. Daardoor zien mensen de magie van zijn beste werk niet meer.' Hij beschrijft een scène uit The Sun Also Rises, waarin verteller Jake Barnes een Spaanse kathedraal binnengaat, diep in gedachten over zijn gezelschap, stierenvechten en zichzelf. Weer buiten, vertelt Barnes, 'waren de vingertoppen en mijn duim nog vochtig, en ik voelde ze drogen in de wind'. 'Niet één keer heeft Hemingway het over wijwater,' zegt Jon. 'Het is allemaal suggestie. Het zit allemaal onder het oppervlak.'Waarna we in een literaire discussie verzeild raken waarin ik het onherroepelijk voor Fitzgerald opneem, die ik hoger aansla en vooral meer liefheb, en die naar mijn gevoel tegen zijn jonge vriend, die bullebak, beschermd diende te worden. Die opinie voelt misplaatst op deze plek, maar Jon weet zeker dat Hemingway de discussie gewaardeerd zou hebben.Nadat ik buiten wat foto's heb genomen, praten we na op de oprit. De deur naar het halletje staat nog open, zie ik. Ik vraag om één minuutje en stap binnen, om alleen te zijn daar waar het licht doofde. Het is stil - ik hoor enkel de wind, enkel mijn adem. Kijk dan naar mijn voeten. En plots, een seconde, ben ik terug in Groningen, in een washok waar ik de vriend van een vriend vond - maar dat is een ander verhaal, of misschien ook wel niet, omdat alle verhalen bouwblokken zijn voor dat ene grote verhaal. Ik schud de gedachte af, die automatisch plaatsmaakt voor de volgende. Hoe zou het zijn om in een dubbelloops geweer te kijken? Is dat het zwaarste moment, of is er dan al iets van opluchting? Ik leg twee vingers op mijn voorhoofd - er stuwt iets op van mijn borst naar mijn ogen en ik maak mezelf wijs dat het de kater moet zijn.Weer buiten zeg ik: 'Toch best... aangrijpend.' Het woorden geven maakt het opeens dubbel waar. Jon zegt iets terug, maar ik kijk al weg, door de zoeker van mijn camera, alsof ik hoognodig nog wat foto's van de bomen moet maken. Ik wil niet dat ze mijn tranen zien, zelfs al loop ik daardoor het risico dat ze denken: wat een klootzak.Auke Hulst- Motel Songs met cdUitgeverij: Ambos/AnthosPrijs: 25 euroAantal pagina's: 234Hardcover
woensdag, 25, oktober, 2017
Source: Knack.be
"Door zijn ongeëvenaarde verteltrant heeft hij de historie voor velen tot leven gewekt. En niet alleen de geschiedenis van Nederland, maar ook die van Europa", zegt het Prins Bernhard Cultuurfonds. Met name Maks boeken "Hoe God verdween uit Jorwerd", "De eeuw van mijn vader" en "In Europa" sloegen enorm aan. Hij mengde daarin de grote geschiedenis met die van de gewone mensen. "De eeuw van mijn vader" uit 1999 werd het allerbeste verkocht. Het laatst verschenen boek van Geert Mak, het in 2016 uitgebrachte "De levens van Jan Six" is volgens het fonds "een belangrijke mijlpaal in zijn oeuvre en de directe aanleiding tot het toekennen van de Prins Bernhard Cultuurfonds Prijs". Het ook goed ontvangen boek is het verhaal van de bekende Amsterdamse patriciërsfamilie door vier eeuwen heen. Koningin Máxima reikt de prijs op 27 november uit in Amsterdam.
dinsdag, 24, oktober, 2017
Source: Knack.be
Waarom gaat het in Nederland vrijwel iedere dag over de grenzen van de vrijheid van meningsuiting, over wat je mag zeggen en waarom je het mag zeggen - en vrijwel nooit over het gebrek aan een echt publiek debat?Want hoewel de ideologische tegenstellingen in de samenleving steeds scherper gemarkeerd worden, blijft het maatschappelijke debat daarover uit. Wat hier debat genoemd wordt is vooral een eindeloze reeks zelfuitingen, in naam van de narcistische overtuiging dat het er slechts om gaat om gehoord te worden. Het lijkt niet eens de bedoeling dat de verschillende standpunten helder tegenover elkaar komen te staan.Zelden of nooit ben je getuige van een uitwisseling van argumenten, het aftasten van de positie van de ander. Het gaat om jouw opvatting, punt, mening, oprisping - die van een ander laat je ongehoord en ongelezen aan je voorbijgaan, of gebruik je alleen [...] om hem of haar een lesje te leren.DelenHet is geen typisch Nederlands verschijnsel; ook elders wordt de teloorgang van het publieke debat betreurd.Dat is geen typisch Nederlands verschijnsel; ook elders wordt de teloorgang van het publieke debat betreurd. De populaire Amerikaanse politiek filosoof Michael Sandel, die aan Harvard doceert, heeft dat min of meer tot zijn roeping gemaakt: het terugbrengen van een zinnig debat in de publieke ruimte.In zijn onlangs verschenen bundel opstellen Politiek en moraal schrijft hij: 'We moeten de gewoonte afleren om terug te deinzen voor publiek debat over ethische en zelfs spirituele vraagstukken waarover burgers van democratische samenlevingen het oneens zijn. We moeten een weg vinden die leidt naar een ethisch krachtiger vorm van openbaar debat dan waaraan wij gewend zijn.'Dat klinkt mooi, wie is er niet voor - maar hoe doe je dat? Sandel geeft toe dat het een hele opgave is: 'Dat is niet gemakkelijk, omdat politieke partijen die debatten niet erg goed organiseren. Dus moeten we gebruikmaken van de instituties binnen de maatschappij om vorm te geven aan een onderbouwd publiek debat over grote vragen.'Maar dan richt Sandel zich tot universiteiten en studenten, waardoor de beperkingen van zijn blikveld zichtbaar worden. Het is prachtig wanneer studenten leren om inhoudelijk te debatteren, leren te staan voor hun mening en de consequenties ervan, maar beteugel je daarmee de golven van woede in de samenleving?Ook roept Sandel de media op meer verantwoordelijkheid te tonen en echt debat mogelijk te maken over grote, ethische vragen. Dit klinkt eveneens fraai, maar hoe vaak heeft men de media niet opgeroepen meer verantwoordelijkheid en terughoudendheid te tonen? In een tijd waarin ook serieuze media de verleiding van de clickbait niet of nauwelijks kunnen weerstaan, in een tijd waarin nepnieuws, bewust verzonnen nieuwsverhalen die in de mediastroom worden gebracht om de stemming te beïnvloeden of domweg om geld te verdienen, een groeiend deel vormen van het nieuwsaanbod, klinken zulke oproepen als die van Sandel een beetje als een praatje voor de bühne.DelenHet marktdenken heeft niet alleen ons idee van gemeenschap aangetast door allerlei, inmiddels uitentreuren bekritiseerde economische ontwikkelingen, het heeft ons ook veel denkwerk uit handen genomen.Overtuigender is Sandel als hij de oorzaken van het falen van het publiek debat aanwijst. Hij noemt twee oorzaken. Als eerste signaleert hij het ook gedurende de afgelopen decennia in Nederland breedgedragen geloof in de markt - 'het geloof dat markten en marktwerking de voornaamste instrumenten zijn voor het definiëren van het algemeen belang. [...] Het gaat erom dat het marktdenken en marktmechanismen ons beloven dat we niet hoeven te debatteren over de waarde van het maatschappelijke leven. Zouden we bijvoorbeeld een vrije markt in organen voor transplantatie moeten hebben? Zouden we draagmoederschap of betaalde zwangerschap moeten toestaan? De logica van de markt zegt dat we niet over deze vraagstukken hoeven te beslissen, noch over hoe deze zaken collectief worden gewaardeerd.'Sandel maakt een goed punt wanneer hij een aspect van het marktdenken benoemt dat zelden in discussies over de effecten van het neoliberalisme opduikt - het marktdenken heeft niet alleen ons idee van gemeenschap aangetast door allerlei, inmiddels uitentreuren bekritiseerde economische ontwikkelingen, het heeft ons ook veel denkwerk uit handen genomen. Het heeft ons, zo leek het tenminste een lange tijd, van de verplichting ontslagen in morele termen over onze samenleving na te denken. En dan bedoel ik niet alleen over de toenemende ongelijkheid, maar ook over tal van andere morele kwesties. Het is immers zoveel gemakkelijker om een discussie in cijfers en grafieken te voeren, dan om met elkaar in een taal van waarden te debatteren.De tweede oorzaak van de teloorgang van het publieke debat die Sandel in Politiek en moraal geeft, is angst. Angst? Waarvoor? Het is, zegt Sandel, 'de angst dat we het met elkaar oneens zijn over vragen over het goede leven, de betekenis van rechtvaardigheid en hoe we goederen moeten waarderen. We zijn het met elkaar oneens en daarom wordt er soms beweerd dat als we enige mate van wederzijds respect willen bereiken, we het in ieder geval eens moeten worden over het feit dat we van mening verschillen. We vragen daarom aan burgers om hun ethische en spirituele overtuigingen achter zich te laten wanneer ze de politieke arena betreden. We denken dat dit zal zorgen voor een publiek debat zonder al te veel risico's, want het debat is dan niet zo beladen met meningsverschillen, waarvan we weten dat ze er zijn.'Sandel beschrijft hier het fenomeen van de politieke correctheid, het vermijden van debat over waarden uit naam van wederzijds respect. Om een voorbeeld te noemen: wanneer je erkent dat moslims als groep te maken krijgen met discriminatie - zoals bij sollicitaties of in het uitgaansleven - laat dat je er dan van weerhouden om de vaak harde afwijzing van homoseksualiteit onder moslims ter discussie te stellen?© PrometheusTerecht tekent Sandel bezwaar aan tegen dergelijke omzichtigheid: 'Ik denk dat deze terughoudendheid een vergissing is. Ik denk dat hier twee verschillende opvattingen van wat wederzijds respect tussen burgers echt inhoudt, met elkaar worden verward. Een manier om onze medeburgers te respecteren - die afkomstig kunnen zijn uit verschillende culturele achtergronden of religieuze tradities - is respect in de zin van vermijden. We respecteren onze medeburgers, en hun ethische en religieuze tradities en overtuigingen, door ze te negeren, door te proberen ons publieke debat te voeren zonder ernaar te verwijzen. Maar ik denk dat het deze overtuiging is, die ik een "dun idee van wederzijds respect" noem, die tot de leegte in het hedendaagse debat leidt.'Sandel schreef deze woorden een aantal jaren geleden - inmiddels ligt de tijd van omzichtigheid, van het behoedzaam vermijden om vanuit onze opvattingen en waarden een debat te voeren over wat we goed en juist voor onszelf en onze samenleving vinden, allang achter ons - in ieder geval buiten de muren van de universiteiten. Van een echt debat op basis van onze opvattingen en achtergrond mag dan wel geen sprake zijn, het is niet zo dat we omzichtig met elkaar omgaan, of uit schroom of respect vermijden elkaar op onze overtuigingen aan te spreken. Het tegendeel lijkt eerder het geval - en zoals Sandel het beschrijft, zou je er stiekem nostalgisch van worden.Het is nu eerder zo dat men elkaar juist voortdurend aanspreekt op elkaars vermeende overtuigingen, elkaar aan één stuk door de maat neemt, hoont en beschuldigt en afschildert in de meest karikaturale termen. De opvattingen van de ander worden niet met respect tegemoet getreden, ze worden domweg gezien als een lastig obstakel dat uit de weg geruimd moet worden, of als een bedreiging van eigenwaarde of van cultuur en gemeenschap.Van het open, oprechte debat tussen vrije burgers dat Sandel voor ogen staat, is nauwelijks meer sprake. Zijn oproep, en die van talloze anderen de afgelopen jaren, om met elkaar in discussie te gaan op basis van respect voor elkaar en voor de feiten, blijft domweg in de lucht hangen.Staat van Nederland van Bas Heijne is in februari verschenen bij Prometheus, ISBN: 9789044632682, 104 bladzijden.
maandag, 23, oktober, 2017
Source: Knack.be
[unable to retrieve full-text content]Met het literaire evenement Arabische stemmen hoopten de organisatoren de schoonheid van de Arabische taal te verspreiden - vandaag belangrijker dan ooit. 'Ik denk dat je de Arabische wereld via de literatuur op een andere manier kan begrijpen.'
maandag, 23, oktober, 2017
Source: Knack.be
[unable to retrieve full-text content]In haar nieuwste essay Vertel me het einde: een essay in veertig vragen focust de Mexicaanse schrijfster Valeria Luiselli op de vluchtelingencrisis waarbij meer dan 102.000 minderjarigen aan de Amerikaans-Mexicaanse grens zijn opgepakt. Het gaat deze kinderen niet om de American Dream, maar om 'simpelweg te ontwaken uit de nachtmerrie waarin ze geboren zijn'.
maandag, 23, oktober, 2017
Source: Knack.be
Ik kwam onlangs nog eens in de boekenwinkel waar ik als tiener al mijn boeken haalde. Het is zo'n winkel met een krakende parketvloer en houten meubilair waar klanten een kop koffie kunnen krijgen, en altijd klassieke muziek op de achtergrond speelt. Ik heb er alleen maar goeie herinneringen aan overgehouden. Helaas, deze winkel hoort sinds mijn laatste bezoek ook al thuis in een steeds langer wordende reeks van desillusies. Op enkele tafels vooraan lagen de verkoopsuccessen van het moment. Achteraan...
vrijdag, 20, oktober, 2017
Source: Knack.be
Coppers kampt met twee problemen. De uitputting van sommige vaste personages enerzijds en een waardige opvolger schrijven voor twee uitzonderlijk goede thrillers die hij afleverde anderzijds: De Zomer van de Doden en, vooral, De Zaak Magritte. De eerste heeft een melancholische herkenbaarheid die mij droef te moede maakte. De tweede een stil verdriet dat het midden houdt tussen eindeloze eenzaamheid en een milde vorm van waanzin....
vrijdag, 20, oktober, 2017
Source: Knack.be
Niet dat Luuk van Middelaar zijn klassieken niet kent - verre van - maar het is een citaat van Miles Davis dat het meeste blijft hangen. 'I'll play it first and tell you what it is later', haalt Van Middelaar de jazzlegende al aan in de inleiding. Daarmee probeert hij het beeld van de Europese Unie enigszins bij te stellen. De Europese leiders stortten zich de voorbije jaren niet in crisis na crisis om daarna in blinde paniek op zoek te gaan naar een oplossing. Nee, ze improviseerden elegant en ritmisch als de beste jazzmuzikanten. Applaus hebben ze er nog niet voor gekregen, en enkele lede...
donderdag, 19, oktober, 2017
Source: Knack.be
Al jaren is de Knackdag een vaste waarden op de Boekenbeurs. Redacteurs van het blad interviewen auteurs en experts over een brede waaier aan maatschappelijke onderwerpen of laten hen met elkaar in debat gaan. 10 uur: Simon Demeulemeester legt gezondheids- en andere mythes voor aan Marleen Finoulst en Patrik Vankrunkelsven, artsen en auteurs van Van chocolade word je slimmer. 11 uur: Ann Peuteman praat met publiciste en opiniemaakster Dalilla Hermans over haar Brief aan Cooper en de wereld. 12 uur: Moraalfilosoof Patrick Loobuyck (Samenleven met gezond verstand) gaat in debat met socioloog Mark Elchardus. Peter Casteels modereert. 13 uur: Jeroen Zuallaert praat met romanschrijver Aleksandr Skorobogatov (Cocaïne) en Koude Oorlog-specialist Yvan Vanden Berghe over Rusland en de wereld volgens Poetin.14 uur: Jef Van Baelen interviewt Matthias M.R. Declercq, auteur van De Val, en Wouter Weylandts zus Elke over wielrennen, winnaars, verliezers en het noodlot.15 uur: Twee politici die allebei een boek schreven, maar verder niet meer konden verschillen. Socialist Johan Vande Lanotte (De stad is de wereld) en liberaal Gwendolyn Rutten (Nieuwe Vrijheid) gaan de discussie aan onder leiding van Jeroen de Preter. 16 uur: Walter Pauli praat met historici Koen Aerts (Was opa een nazi?) en Bruno De Wever over het oorlogsverleden van ons allemaal.De Knackdag vindt op 5 november plaats op de Antwerpse Boekenbeurs. Meer praktische info vindt u hier.
maandag, 16, oktober, 2017
Source: Knack.be
De Knack Hercule Poirotprijs kiest zoals steeds de beste Vlaamse misdaadroman van het jaar. 'Voor de twintigste keer, en dat in tijden dat literaire prijzen bij bosjes sneuvelen', zegt juryvoorzitter Geert Lambrecht trots. Concreet komen alle thrillers die verschenen zijn na 1 oktober 2016 en op de Boekenbeurs 2017 beschikbaar zijn in aanmerking. Eerder kregen grote namen als Jef Geeraerts, Pieter Aspe en Luk Deflo een plaatsje op de erelijst.De winnaar van vorig jaar, Jan Van Der Cruysse, is opnieuw genomineerd met het vervolg op zijn succesvolle debuut Bling Bling. Met De zaak Magritte van Toni Coppers staat er nog een auteur op de lijst die de prestigieuze thrillerprijs al eens in de wacht sleepte. Jo Claes is genomineerd voor Het gewicht van de haat. Daarnaast zijn er twee schrijfsters die kans maken op de prijs: Anne-Laure Van Neer voor Maurice en Hilde Vandermeeren voor Schemerzone. In de jury zitten, naast Lambrecht, ook Linda Asselbergs (Knack Weekend), Johanna Spaey (Knack Focus, Feeling), Lukas De Vos (thrillerrecensent voor Knack.be), Patrick Van Gompel (VTM Nieuws) en John Vervoort (Het Nieuwsblad, De Standaard).De winnaar van de Knack Hercule Poirotprijs krijgt €5000 en een gepersonaliseerde Mont Blanc-pen. De prijs wordt uitgereikt op 29 oktober 2017, tijdens de openingsdag van de Boekenbeurs. Tegelijk worden ook de tweede 'Fred Braeckman' award voor het beste thrillerdebuut en de Knack.be publieksprijs uitgereikt. Voor deze laatste prijs kan het publiek binnenkort stemmen via Knack.be.
maandag, 16, oktober, 2017
Source: Knack.be
Met de Deutscher Buchpreis 2017 bekroont de Borsenverein des Deutschen Buchhandels Stiftung (Stichting van de Duitse vereniging van uitgevers en boekverkopers) als opmaat naar de Frankfurter Buchmesse de Duitstalige roman van het jaar.© GFDe Oostenrijkse schrijver Robert Menasse krijgt de prijs voor zijn roman Die Hauptstadt' over de Europese bureaucratie. De jury licht zijn keuze uitvoerig toe:'Het humane is het altijd waard om na te streven, maar doet zich nooit helemaal voor: dat dit ook voor de Europese Unie geldt, laat Robert Menasse met zijn roman 'Die Hauptstadt' op indringende wijze zien. In een knap geconstrueerd verhaal graaft hij moeiteloos in de diepste lagen van de wereld die we de onze noemen. En hij maakt onder andere ondubbelzinnig duidelijk dat de economie alleen ons geen vreedzame toekomst zal kunnen garanderen. Degenen, die dit vredesproject Europa ondermijnen, ze zijn onder ons - 'de anderen', zijn niet zelden wijzelf. Met 'Die Hauptstadt' is de pretentie verwezenlijkt die Robert Menasse zichzelf heeft gesteld: Daarin wordt het hedendaagse literair zo gerealiseerd dat tijdgenoten zich in het werk herkennen en jongere generaties deze tijd beter zullen begrijpen.'
dinsdag, 10, oktober, 2017
Source: Knack.be
[unable to retrieve full-text content]De mens is een sociaal dier en dus werkt hij samen, want geen mens, bij of wolf kan alleen overleven. Maar het is niet omdat samenwerken natuurlijk is dat het makkelijk gaat. 'Voor inspannende samenwerking is vaardigheid nodig', schrijft socioloog Richard Sennett in zijn boek 'Samen'.
maandag, 9, oktober, 2017
Source: Knack.be
Zelfs mooie jonge goden worden op den duur een dagje ouder: Herman Brusselmans viert dit jaar zijn 60e verjaardag, Tom Lanoye is volgend jaar aan de beurt. Maar afbouwen naar het pensioen is er voor beide heren absoluut niet bij. Brusselmans publiceerde recentelijk zijn 75e titel, het 832 pagina's tellende Hij schreef te weinig boeken, en eerder dit jaar toerde hij langs de theaters met een geheel aan hem gewijde editie van Behoud de Begeertes Saint Amour....
zondag, 8, oktober, 2017
Source: Knack.be
Zelfs mooie jonge goden worden op den duur een dagje ouder: Herman Brusselmans viert dit jaar zijn 60e verjaardag, Tom Lanoye is volgend jaar aan de beurt. Maar afbouwen naar het pensioen is er voor beide heren absoluut niet bij. Brusselmans publiceerde recentelijk zijn 75e titel, het 832 pagina's tellende Hij schreef te weinig boeken, en eerder dit jaar toerde hij langs de theaters met een geheel aan hem gewijde editie van Behoud de Begeertes Saint Amour....
zondag, 8, oktober, 2017
Source: Knack.be
[unable to retrieve full-text content]De eerste thriller van Ria Maes en Aron Wade oogt als een verlopen straathond: zijn botten steken uit, zijn ribbenkast is nadrukkelijk herkenbaar door het uitgemergeld lijf en het gekrompen vel, hij snauwt en grauwt op de meest onverwachte ogenblikken.
zondag, 8, oktober, 2017
Source: Knack.be
Deze website maakt gebruik van cookies om uw gebruikservaring te verbeteren. Door verder te surfen, stemt u in met ons cookie-beleid. Meer info OK %partnerlabel% verbindt organisaties met de lezers van Knack en doet een beroep op de specialisten van Roularta Custom Media voor tekst en illustratie. De inhoud wordt eventueel aangebracht door de partner en valt buiten de verantwoordelijkheid van de Knack-redactie
vrijdag, 6, oktober, 2017
Source: Knack.be
Deze website maakt gebruik van cookies om uw gebruikservaring te verbeteren. Door verder te surfen, stemt u in met ons cookie-beleid. Meer info OK %partnerlabel% verbindt organisaties met de lezers van Knack en doet een beroep op de specialisten van Roularta Custom Media voor tekst en illustratie. De inhoud wordt eventueel aangebracht door de partner en valt buiten de verantwoordelijkheid van de Knack-redactie
vrijdag, 6, oktober, 2017
Source: Knack.be
'Read my lips: het aso zal nooit afgeschaft worden', beloofde N-VA-voorzitter Bart De Wever tijdens de vorige verkiezingscampagne. En hij hield woord: in de onderwijshervorming, die begin dit jaar werd uitgetekend, is geen sprake meer van een brede eerste graad en de afdelingen aso, tso en bso blijven gewoon bestaan. De Wever en zijn medestanders zijn ervan overtuigd dat 'linkse eenheidsworst onvermijdelijk zou leiden tot een nivellering van het onderwijsniveau'. Met andere woorden: als alle kinderen een degelijke kans krijgen, zouden de beste leerlingen niet meer kunnen excelleren. ...
donderdag, 5, oktober, 2017
Source: Knack.be
Vier keer heeft Egmont geprobeerd om lid te worden van de Groep Algemene Uitgevers (GAU) en van diens voorganger, de Vlaamse Uitgeversvereniging (VUV). Telkens ving de Uitgeverij bot. Enkel de laatste keer werd dat gemotiveerd met de mededeling dat de uitgeveirj en haar werken discriminatie propageren. Uiteindelijk besliste Egmont om eind november vorig jaar naar de rechtbank van eerste aanleg in Antwerpen te stappen. De rechter daar heeft nu beslist dat de uitgeverij met een stand op de Boekenbeurs moet kunnen staan. Voor elke beurs waarop Egmont geweigerd wordt, moet de organisatie een dwangsom van 500.000 euro ophoesten.Vlaams Belang-voorzitter Tom Van Grieken, die ook voorzitter is van de uitgeverij, reageert tevreden aan Belga en Knack.be. 'De normaliteit is hersteld. Het is niet meer dan vanzelfsprekend dat wij daar een stand krijgen. De organisatoren verweten Uitgeverij Egmont dat zij discriminatie zou propageren, maar nu heeft de rechtbank duidelijk gezegd dat Boek.be zelf die antidiscriminatiewet overtreedt en dat Egmont een uitgeverij is zoals alle andere, en bijgevolg ook zoals alle andere behandeld dient te worden.' 'Twintig jaar lang heeft de elitaire literaire wereld zich boven de wetten van dit land willen verheffen. Dat is nu voorbij.'Vlaams Belang-fractieleider Barbara Pas, ook een van de gedupeerde Egmonauteurs die zich mee burgerlijke partij stelde, reageert tevreden met de uitspraak aan VRT NWS. 'Dit is pure discriminatie om politieke overtuiging', zegt ze. 'Iemand weigeren om die reden slaat nergens op, zeker als je weet dat uitgeverij EPO, die zeer gelieerd is aan PvdA , geen problemen heeft gehad. Het is duidelijk dat er willekeur was.'Nog op VRT NWS reageert Alexis Dragonetti van Boek.be verwonderd. 'Het gaat hier helemaal niet over de inhoud, want de boeken van politici van het Vlaams Belang kunnen wél aanwezig zijn via andere uitgeverijen. De organisatie overweegt nu in beroep te gaan, maar dat zal niks veranderen voor de Boekenbeurs van 2017.'Lees ook:Vlaams Belang versus de boekensector: de slag om de Boekenbeurs
dinsdag, 3, oktober, 2017
Source: Knack.be
Was het een gemakkelijke beslissing?ANN PEUTEMAN: Allerminst. Al snel hielden we nog vijf boeken over en daarna twee. Maar daarmee belandden we in een patstelling: beide boeken hadden binnen de jury zowel vurige voor- als tegenstanders.Niet zo vreemd natuurlijk, want alle literaire werken komen in aanmerking voor de prijs. Zowel romans als korte verhalen en journalistiek werk.Het gevolg is dat je verplicht wordt om haast onvergelijkbare werken met elkaar te vergelijken. Uiteindelijk is het tot een stemming moeten komen, waarbij drie van de vijf juryleden voor Een soort van liefde kozen. Daardoor moest De Val van Matthias M.R. Declercq uiteindelijk het onderspit delven. Vandaar dat hij van de jury een bijzondere vermelding kreeg.© De Bezige BijWat is de kracht van 'Een soort van liefde'?PEUTEMAN: In de roman gebeurt niets spectaculairs, maar er lichten wel momenten van noodlottigheid op, die sporen nalaten in het levensverhaal van de personages. Aan die spelingen van het lot wijdt Gescinska een paar heel mooie beschouwingen over toeval en keuze, eenzaamheid en troost, pijn en herinnering. Zonder al te veel sentimentaliteit weet ze de alledaagse pijn van het zijn te vatten, zoals in het juryverslag staat.Maar het mooiste aan dit boek is wellicht dat de schrijfster erin slaagt om twee soorten liefde tegen elkaar uit te spelen: een liefde tussen een vader en een dochter, en tussen een oudere professor en een jonge studente.Denkt u dat dit het begin is van een carrière als romanschrijfster voor Alicja Gescinksa?PEUTEMAN: Dat weet ik niet. We kennen haar natuurlijk vooral als filosofe en televisiemaakster, en ik kan me voorstellen dat ze al die ballen ook in de toekomst in de lucht zal blijven houden.In elk geval hoop ik dat ze een tweede roman schrijft, want er is zeker nog ruimte om te groeien.
dinsdag, 3, oktober, 2017
Source: Knack.be
Vier keer heeft Egmont geprobeerd om lid te worden van de Groep Algemene Uitgevers (GAU) en van diens voorganger, de Vlaamse Uitgeversvereniging (VUV). Telkens ving de Uitgeverij bot. Enkel de laatste keer werd dat gemotiveerd met de mededeling dat de uitgeveirj en haar werken discriminatie propageren. Uiteindelijk besliste Egmont om eind november vorig jaar naar de rechtbank van eerste aanleg in Antwerpen te stappen. De rechter daar heeft nu beslist dat de uitgeverij met een stand op de Boekenbeurs moet kunnen staan. Voor elke beurs waarop Egmont geweigerd wordt, moet de organisatie een dwangsom van 500.000 euro ophoesten.Vlaams Belang-voorzitter Tom Van Grieken, die ook voorzitter is van de uitgeverij, reageert tevreden aan Belga en Knack.be. 'De normaliteit is hersteld. Het is niet meer dan vanzelfsprekend dat wij daar een stand krijgen. De organisatoren verweten Uitgeverij Egmont dat zij discriminatie zou propageren, maar nu heeft de rechtbank duidelijk gezegd dat Boek.be zelf die antidiscriminatiewet overtreedt en dat Egmont een uitgeverij is zoals alle andere, en bijgevolg ook zoals alle andere behandeld dient te worden.' 'Twintig jaar lang heeft de elitaire literaire wereld zich boven de wetten van dit land willen verheffen. Dat is nu voorbij.'Vlaams Belang-fractieleider Barbara Pas, ook een van de gedupeerde Egmonauteurs die zich mee burgerlijke partij stelde, reageert tevreden met de uitspraak aan VRT NWS. 'Dit is pure discriminatie om politieke overtuiging', zegt ze. 'Iemand weigeren om die reden slaat nergens op, zeker als je weet dat uitgeverij EPO, die zeer gelieerd is aan PvdA , geen problemen heeft gehad. Het is duidelijk dat er willekeur was.'Lees ook:Vlaams Belang versus de boekensector: de slag om de Boekenbeurs
dinsdag, 3, oktober, 2017
Source: Knack.be
Het jongste boek van de onder meer met de Hercule Poirotprijs gelauwerde misdaadauteur Toni Coppers (56) "De zaak Magritte" is een primeur voor het genre in ons land in die zin dat het boek, waarvan ook de Franse vertaling zopas is verschenen, geschreven werd "op vraag van de erfgenamen van de surrealistische schilder René Magritte.""Ik werd benaderd door Charly Herscovici (59) de man die de rechten van alle kunstwerken van Magritte nauwgezet bewaakt", vertelt Toni Coppers dinsdag aan Belga. "De testamentair-executeur wilde een boek rond Magritte - naast alle gespecialiseerde kunstboeken voor connaisseurs - dat voor het brede publiek toegankelijk is en hij kwam daarvoor bij mij uit, misschien omdat mijn eerste misdaadverhalen zich afspeelden in Brussel, het Brussel dat Magritte zelf ook liefhad. Daarnaast speelden mijn eerste drie misdaadverhalen zich ook af in de wereld van de kunstcriminaliteit." Het voordeel van gevraagd te worden door de erfgenamen is alvast dat de uitgever van Coppers' roman geen auteursrechten hoeft te betalen om een schilderij van Magritte op de cover te hebben, meer bepaald "De liefhebbers", een doek met de hoofden van een anonieme man en een anonieme vrouw met omzwachtelde hoofden. "De auteursrechten hiervoor zouden anders onbetaalbaar zijn geweest", lacht Coppers. © GFCeci n'est pas un suicideWaarover gaat de misdaadthriller die zich in de Magrittesfeer afspeelt? "Het gaat om Alex Berger, een Brusselse rechercheur, die ontroostbaar is sinds zijn vrouw, de Parisienne Camille, overleed bij de terroristische aanslagen in Parijs op 13 november 2015. Ze werd neergeschoten op het terras van 'Le Carillon', waar ze met vriendinnen aan het aperitieven was. Sinds die dag is Berger een emotioneel wrak. Een man zonder hoop die te veel drinkt en om weinig of niets geeft. Zijn dromen zijn gevuld met gruwelijke nachtmerries waarin zijn vrouw hem telkens smekend komt vragen waarom hij haar niet gered heeft." In die nachtmerries komen de surrealistische schilderijen van Magritte tot leven. "En bovendien speelt ook de enorme liefde van René voor zijn vrouw en muze Georgette een grote rol", zegt Coppers. Een ander verhaalmotief gaat dan weer over een reeks van mysterieuze moorden in Brussel en Parijs. Telkens vinden de speurders bij het slachtoffer hetzelfde briefje: 'Ceci n'est pas un suicide'.... Ook hier weer een verwijzing naar de bekendste surrealistische schilder van ons land en zijn beroemdste schilderij. "Voor mij was de vraag van de Brusselaar Herscovici een geschenk uit de hemel, omdat ik er een aantal dingen in kwijt kon die ik per se ook wou beschrijven, zoals die aanslagen in Parijs en Brussel die me erg hebben getroffen", besluit Coppers. "En daarnaast is er natuurlijk dat prachtige oeuvre van Magritte dat iedereen fascineert, ook wie niet van kunst houdt of er niet veel van kent."
dinsdag, 3, oktober, 2017
Source: Knack.be
[unable to retrieve full-text content]Een Kleine filosofie van verval van de Roemeense filosoof Emil Cioran is een afrekening met het menselijk bestaan, gemarkeerd door een virulente drang om alles te ontleden, te ontbinden en te ontwrichten.
maandag, 2, oktober, 2017
Source: Knack.be
Mannen die zeggen dat ze Playboy lezen voor de interviews, doen dat soms ook om niet te moeten toegeven dat ze het eigenlijk doen voor de literatuur. Net zoals Playboy literatuur nodig had om meer te worden dan een blootblad, had de Amerikaanse literatuur Playboy nodig om niet terminaal onsexy te worden. ...
vrijdag, 29, september, 2017
Source: Knack.be
Hicham Abdel Gawad (31) is een moslimintellectueel die ervoor ijvert om het islamitische religieuze denken aan te passen aan de realiteit van de 21e eeuw. Hij is geboren en getogen in de buitenwijken van Parijs, verhuisde later naar België en werd in ons land islamleerkracht. In zijn boek Belgische jongeren en de islam. Hoe zit dat nu precies? schetst Gawad een beeld van de vragen die hij als jonge islamleerkracht krijgt, en formuleert daar kritische antwoorden bij. Hij verdedigt het vrije kritische denken, met respect voor de islamitische traditie. ...
donderdag, 28, september, 2017
Source: Knack.be
[unable to retrieve full-text content]Herman Jacobs, medewerker van Knack, over Griet Op de Beeck, literatuur, verdrongen herinneringen en het werk van een zekere Binjamin Wilkomirski.
donderdag, 28, september, 2017
Source: Knack.be
[unable to retrieve full-text content]
Source: Knack.be

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *